De liefdadigheids-brunch in de tuin had slechts een formaliteit moeten zijn. Elegant, gepolijst, voorspelbaar. Tot het dat niet meer was. Alles was tot in de puntjes geregeld: de pers was ingelicht over het goede doel, donoren waren gebrieft, toespraken gedrukt, gastenlijst beveiligd. De zon verschool zich achter een dikke laag wolkenβkoel en grijs. Toronto speelde hoffelijke gastheer voor het publiek, alsof de stad de spanning voelde die ik onder geen beding wilde erkennen.
De oude man en ik stonden zij aan zij achter het podium, enkele momenten voordat onze namen werden omgeroepen.
"Alles goed?" vroeg hij, terwijl hij zijn stropdas vastmaakte met de bedaarde zelfverzekerdheid van een man die al te veel levens had geleefd.
"Prima," loog ik.
"Doe niet verbaasd als zij binnenloopt," mompelde hij met een kleine glimlach.
Ik fronste en snoof. "Waarom zou ik?" Hij gaf geen antwoord.
De ceremoniemeester begon zijn welkom, bedankte de gasten en stelde ons voor, de familie Williams.
Ik liep samen met mijn grootvader het podium op, uitdrukking beheerst, rug recht. Maar mijn gedachten waren niet bij het publiek. Ze zochten de horizon al af naar blond haar, naar woede, naar het lotβwant ik wist wat er ging gebeuren, en ik was er niet klaar voor.
Mijn ogen gleden over het publiek en plotseling zag ik een bekend gezicht.
Dakota.
Haar blik ving de mijne, ze trok haar wenkbrauw op en keek me verward aan. Ook ik was verbaasd haar daar te zien staan naast niemand minder dan Tim Ashton. Laten we daaraan toevoegen dat ze haar haar van bruin naar blond had geverfd. Wat doet ze hier? Ik dacht dat ze zou gaan trouwen en voor haar grootvader zou zorgen. Ze assisteert Tim Ashton, zeg me niet dat ze nu voor hem werkt?
Toen drong het tot me door, hoe langer ik naar haar keek.
Tim keek om naar haar en mij, ons om de beurt aankijkend, alsof hij genoot van de situatie. Duizend vragen tolden door mijn hoofd en ik draaide me naar mijn grootvader, die druk bezig was een toespraak te houden over hoe dankbaar hij was voor alle gasten die gekomen waren en deelnamen aan het liefdadigheidsgala. Ook zei hij hoe gelukkig hij zich voelde dat hij mensen in nood kon helpen.
Mijn blik gleed terug naar het publiek en bleef hangen op Dakota, die haar armen over haar borst had gekruist. Ook zij had veel vragen, dat was overduidelijk.
"Jacob." Ik keek snel naar mijn grootvader.
Zwijgend gaf hij me de microfoon en zei dat ik een paar woorden moest spreken voor het publiek, voordat we overgingen op het hoofdprogramma.
"Goedemiddag allemaal, ik ben Jacob Williams. Dankβ" Mijn ogen bleven hangen op mijn secretaresse die een paar dagen geleden ontslag had genomen, "Dank u voor uw komst naar The Williams Charity Gala, als erfgenaam van Joseph Williams zelf zal ik ervoor zorgen dat al het geld bij de mensen in nood terechtkomt." Dakota keek geamuseerd, waardoor ik even stilviel. Wat voor reactie hoopte ik eigenlijk te krijgen?
Mijn grootvader porrelde tegen mijn arm, "Al jaren steunen wij talloze stichtingen over de hele wereld om vriendelijkheid en bewustzijn te verspreidenβ" Dakota grijnsde, waardoor ik mijn wenkbrauwen optrok.
"Kom op, jongen. Je zet jezelf voor schut, verdomme," siste mijn klootzak van een grootvader, en ik kwam weer bij zinnen.
"Dus bedankt dat u in ons gelooft als stichting voor dit goede gebaar. Dat was het, iedereen. Dank u wel en ik hoop dat u een fijne tijd heeft." Mijn toespraak was kort en gehaast, ik gaf de microfoon terug aan mijn grootvader die er erg teleurgesteld uitzag. Hij voegde nog enkele punten toe en rondde de toespraak af.
We liepen samen van het podium af en terwijl ik van plan was Dakota op te zoeken, hield mijn grootvader me tegen, "Waar ga je heen?"
"Ikβ"
"Ik wil dat je iemand ontmoet." Hij stond erop, terwijl hij me naar de wachtkamer sleurde.
"Kan dit niet later?"
"Nee." De almachtige Joseph Williams siste en keek me woedend aan. Ik plofte op de bank en keek hem aan, terwijl hij heen en weer liep. De deur ging open en daar stond Dakota met Tim Ashton. Haar ogen werden groot, die van mij ook.
"Catherine Ashton, hoe gaat het met je?" Mijn grootvader stond op en liep naar haar toe. Ze gaf hem een knuffel.
Wacht eens evenβ¦
Catherine Ashton, als in de kleindochter van Tim Ashton? Dakota Lennix is Catherine Ashton? Zij is de vermiste kleindochter die naar New York was vertrokken? Niet alleen ging ze naar New York, ze veranderde haar identiteit en werkte bij mij.
"Hoi Joseph," zei Dakotaβik bedoel Catherine.
"Tim!" Mijn grootvader liet haar los. Zij omhelsden elkaar alsof ze elkaar niet vorige week nog hadden gezien, en draaiden zich toen om naar ons alsof wij iets belachelijks hadden gedaan.
"Joseph!" De twee oude wolven grijnsden alsof ze net een jacht hadden gewonnen. Ze gingen samen zitten en Joseph duwde mij prompt in de richting van Catherine. Ik bewoog niet, keek haar aan met alle vragen die in mijn hoofd speelden. In plaats van mij naar mijn ware identiteit te vragen, haalde Dakoβik bedoel Catherineβhaar schouders op.
Plots schoot mijn grootvader in de lach, "Toe maar, Jacob. Zeg Catherine eens gedag. Of moet ik Brad halen om je weer te coachen?" Ik zuchtte en keek naar mijn grootvader.
"Jacob Williams," zei ik stijfjes, terwijl ik mijn hand uitstak. Ze keek ernaar alsof het haar zou bijten, schudde mijn hand maar trok die snel weer terug.
"Catherine Ashton," antwoordde ze, haar hand schuddend enkel omdat haar opvoeding haar niet toestond de etiquette te negeren. We stonden daar, in de stilte van onze leugens die in elkaar stortten. Tim en Joseph leunden achterover in hun stoelen, ons aankijkend als twee zelfgenoegzame koppelaars die tevreden waren met hun ultieme val.
"Jullie dachten echt dat jullie slim waren, hè?" mompelde ik, terwijl ik ze allebei aankeek.
"Je stuurde Brad naar Vegas," snauwde ze en ik draaide me naar Dakotaβik bedoel Catherine. "Laat me raden. Je dacht dat ik me zou terugtrekken als ik wist wie je echt was."
"Zou je dat niet hebben gedaan?" vroeg ik zonder te knipperen.
Ze aarzelde. "Ja." Eerlijk genoeg.
"Besef je wel hoe gestoord dit is?" ging ze verder. "Je was mijn baas. Vijf jaar lang."
"Jij was mijn secretaresse. Met een valse naam." We vielen allebei stil. Dit was geen gesprek, het was een standoff.
"Jullie zijn beiden onmogelijk," zei Joseph. "Zeg gewoon dankjewel. Graag gedaan. Je hebt eindelijk de juiste persoon ontmoet."
"Dit is geen liefdesverhaal, opa," siste Catherine.
"Het zou er een kunnen zijn," zei Tim zachtjes. Ik keek naar Joseph en schudde mijn hoofd.
"Jij hebt dit opgezet. Je loog. Je gebruikte me."
"Ik gaf je een zetje," corrigeerde hij. "Jij loog tegen mij over hoe je haar had ontmoet. Er is geen manier dat je zo vlak zou reageren als je de echte Catherine zou kennen. Slim, jongen." Dat kwam harder aan dan ik had verwacht, omdat het waar was.
Terwijl de grootvaders begonnen te discussiΓ«ren over wiens plan riskanter was, zaten Catherine en ik zwijgend naast elkaar. Ik keek naar haar, de vrouw die ik vijf jaar lang stukje bij beetje had leren kennenβhaar zuchten, haar sarcasme, haar vasthoudendheid. En nuβ¦ haar waarheid.
"Ik verwacht niet dat je me vergeeft," zei ik zachtjes.
Ze keek weg. "Goed. Want dat doe ik ook niet."
"Maar misschien⦠misschien kunnen we opnieuw beginnen." Ze draaide zich weer naar me toe en kneep haar ogen samen.
"Ik weet niet eens wie jij bent." Ik knikte.
"Dat is terecht. Laat me mezelf dan opnieuw voorstellen." Ze hield haar hoofd schuin, armen over elkaar.
"En welke naam moet ik je nu geven? Jacob of Kyle?" Ik glimlachte zwakjes. Ik hou ervan hoe ze me vraagt welke ik liever heb, ook al klinkt het sarcastisch. Dakotaβof beter gezegd Catherineβkent mij al vijf jaar als Kyle Denver. Kyle Denver is de naam die ik gebruik als ik mijn imperium opbouw. Het imperium dat ik vanaf nul heb opgebouwd en waar ik zo verdomd trots op ben.
Wat betreft mijn echte naam, Jacob Williams, die kwam met een hele lading last. Ik ben ermee geboren, de achternaam droeg veel gewicht. Mensen doen automatisch een stap terug en buigen zodra mijn achternaam valt. Mijn overgrootvader bouwde zijn imperium vanaf nul op en wij dragen het nu al vier generaties voort. Ik ben er trots op, maar ik wil eerst mijn eigen imperium bouwen voordat ik de Williams-erfenis voortzet.
"Welke naam je ook als volgende tegen me wilt schreeuwen." Ze rolde met haar ogen. En zo werd er weer een draadje van mogelijkheid tussen ons gespannen, rafelig, kwetsbaar, maar onmiskenbaar.
