Marla’s POV
Ik had mijn maandag eigenlijk moeten doorbrengen met het beantwoorden van telefoontjes op de twaalfde verdieping. Glimlachen, gesprekken doorverbinden, misschien tegen vrijdag een kuch veinzen en betaald krijgen voor het minimale. Dat was het plan toen Dana, mijn nicht, me de tijdelijke baan aanbood; makkelijk geld, nul stress. In plaats daarvan was ik tien minuten te laat, ondergekleed en ongeveer vijf seconden verwijderd van opgeven. Ik hoorde helemaal niet in een privé-lift naar de zevenendertigste verdieping van Mercer House te zitten. De executive floor. Maar daar was ik dan.
Ik stap uit de lift, mijn hakken klinken veel te luid naar mijn zin. De lucht hierboven is anders. Dunner. Oordelend. Er is geen ontvangstbalie. Alleen stilte, glazen wanden en zenuwen. Een man aan een strak zijbureau kijkt op en fronst meteen. “Kan ik u helpen?”
“Ja, eh... Ik ben vandaag invaller? Dana Quintell van HR heeft me gestuurd.”
Hij knippert. Pakt zijn oortje op. “Ze is hier.”
Dan staat hij op en gebaart me naar een enorme zwarte deur alsof ik een verdwaalde kat ben. “Neem die deur daar. Hij verwacht je.”
Ik aarzel. “Weet je het zeker?” Maar hij zit alweer op zijn plek en reageerde niet eens.
Hoe dan ook, ik duwde de deur open en dat was de grootste fout van mijn leven. Binnen is de koudste kamer waar ik ooit ben binnengegaan, en het lijkt... leeg. Geen foto’s, geen rommel. Alleen een man aan een bureau, vingers tikkend op een toetsenbord.
Ik herkende hem meteen. Ives Mercer. Natuurlijk kende ik hem, Dana hield nooit op over hem. Elke vrijdagavond, glas wijn in de hand, klaagde ze over “die emotioneel gestoorde boardroomrobot” die Mercer House runde, oftewel het miljardendollar mediaconcern waarvan de CEO waarschijnlijk mensen op alfabetische volgorde ontslaat. Ze noemde hem De Doodsengel van PowerPoints. Volgens haar had hij ooit een heel afdelingsproject laten mislukken omdat iemand Comic Sans in een presentatie had gebruikt.
Omdat Dana bij HR zit, had ze een eerste rang bij de chaos: paniekerige ontslagnames, huilende mensen in de lift, stagiaires die midden in de week verdwenen. Volgens haar geloofde Mercer niet in lof. Alleen in prestatie.
“Hij zou zijn eigen schaduw ontslaan als die achterbleef,” zei ze altijd. Dus ja, ik wist precies naar wie ik staarde. Hij kijkt op. Eén keer.
“Je bent te laat,” zegt hij, zijn ogen vernauwen zich iets. Dat is het. Geen naam, geen welkom.
“Ik- eh, ik denk dat er een vergissing is,” zeg ik, terwijl ik mijn tas rechtzet. “Mij was verteld dat ik iemand van het marketingteam zou helpen?”
“Ga zitten,” antwoordt hij, wijzend naar het bureau aan de zijkant en kijkt dan weer naar zijn scherm. “Niet praten. Niets aanraken.”
Ik wilde het nog eens uitleggen, maar de blik die hij me gaf, liet me meteen zwijgen. Dat had Dana dus niet overdreven. Dus ik ging zitten... in een belachelijk dure stoel. En ik raakte niets aan... de eerste tien minuten. Tot zijn telefoon ging; luid, scherp en weerkaatsend door het kantoor. Ik keek rond, er was verder niemand. Hij was in gesprek op een andere lijn, dus ik nam op.
“Mercer House, u spreekt met-” Ruis, toen een pauze.
“Verbind me met Mercer,” eist de stem. “Dit is de New York Times. We willen graag een interview met meneer Mercer plannen.”
Ik begon te panikeren. Echte, benauwende paniek. Ik vroeg of ze even konden wachten en keek naar meneer Mercer, die nog steeds een gesprek voerde in zijn angstaanjagend kalme toon. Ik stond op van mijn bureau en liep naar hem toe, begon wild te gebaren, wees naar de telefoon, vormde met mijn mond ‘New York Times’, zwaaiend alsof ik in brand stond. Hij onderbrak zijn gesprek niet eens, keek me gewoon aan. Eén scherpe, ijzige blik. Ik ging meteen terug naar mijn bureau en zakte in mijn stoel alsof ik was neergeschoten.
Ik haalde diep adem voordat ik weer in de telefoon sprak. “Hij is op dit moment bezet, kan ik een boodschap aannemen?”
Mijn ogen schoten over het bureau op zoek naar pen en papier, ik stootte van alles om in mijn haast terwijl de stem aan de andere kant begon te praten. Ik krabbelde driftig mee, probeerde het bij te houden, toen er een map op het bureau voor me werd gelegd, met mijn naam erop. Ik verstijfde, legde de telefoon instinctief neer midden in een zin.
“Wat is dit?” vroeg ik, terwijl ik opkeek naar hem, de verwarring trok mijn borst samen.
“Kun je niet lezen?” zei hij vlak.
Mijn wangen werden heet, schaamte borrelde snel op. Ik klemde de map steviger vast. “Dit is een vergissing. Ik hoor hier niet te zijn, u heeft het verkeerde meisje.”
“Je bent blut. De andere jij zou hier geen tijdelijke baan doen.”
Mijn adem stokte. Mijn ogen werden groot. “Hoe-”
Hij boog zich naar me toe, zijn stem te rustig om vriendelijk te zijn. “Ik weet dat je het geld uit dat contract nodig hebt.”
Ik bladerde door de pagina’s, mijn hart sloeg over bij het vetgedrukte getal onderaan de bladzijde. $200.000. In één keer uitbetaald.
Ik keek hem verbluft aan. “Twee honderd duizend?”
“Teken,” zei hij, zijn stem laag en dwingend. “En het is van jou.”
“U begrijpt het niet,” zei ik, hoofdschuddend. “Ik ben hier per ongeluk naartoe gestuurd.”
Hij bekeek me langzaam van top tot teen, zijn blik bleef net lang genoeg hangen om mijn huid te doen tintelen. Ik zag wat hij zag: gewoon. Niets glanzends of perfects, gewoon een invalster op versleten hakken en een geleend colbertje.
“Je ziet er... gewoon uit,” zei hij uiteindelijk. “Iemand waar de pers zich niet druk om zal maken. En of je het nu toegeeft of niet, dat geld zou alles voor je kunnen veranderen.”
Ik slikte moeizaam. “Wat moet ik doen?”
Zijn ogen haakten zich vast in de mijne. “Je moet mijn nep-verloofde zijn.”
Veeg omhoog om door te gaan
Marla’s POV
Twee weken geleden zocht ik in Dana’s keuken op Google hoe je ingeblikte soep over drie maaltijden kon verdelen, terwijl ik slokjes nam van slechte koffie. Drie dagen geleden verkocht ik een oud paar laarzen dat ik amper had gedragen, alleen maar om de helft van mijn elektriciteitsrekening te kunnen betalen. Gisteren hoorde ik van het ziekenhuis dat oma’s zorginstelling opnieuw diensten zou schrappen, omdat haar verzekering niet langer in aanmerking kwam voor de luxe afdeling. Vertaling? Ze zou worden overgeplaatst naar de afdeling die naar bleekwater, eenzaamheid en trage verwaarlozing rook. Ik beloofde dat ik het zou oplossen, ook al had ik geen idee hoe.
Dus ja, ik had een baan nodig. Nee, ik had geld nodig. Dus toen Dana, die op de HR-afdeling van Mercer House werkte, me vrijdag belde met precies zes woorden: "Hé, makkelijk geld verdienen volgende week?" stelde ik geen vragen, ik zei gewoon ja.
Ze zei dat het om een tijdelijke administratieve klus ging, iemand van de marketingafdeling had een vervanger nodig. Telefoontjes, e-mails, misschien cupcakes bestellen voor verjaardagen op kantoor als ik geluk had. Niets stressvols, niets blijvends. Bovendien was Dana me wat verschuldigd. Iets met een mislukte vakantie, een verwisselde reservesleutel en die keer dat ze me zes uur lang buitensloot uit mijn eigen appartement.
Het klonk simpel en onschuldig. Wat kon er misgaan? "Geen druk," zei ze. "Eén week. Je zult niemand belangrijks zien." Spoiler alert: ze loog.
"Sorry. Ik weet dat ik het verpest heb," belde Dana me na mijn vermoeiende dienst. Nadat ze me in contact had gebracht met dat kille, bazige beest. "Je zou alleen maar invallen voor iemand op de twaalfde verdieping. Ik zweer het, dat heb ik zo doorgegeven."
"Er was een systeemomleiding," zei ze, haar stem gehaast. "Een van de directieassistenten is plotseling opgestapt in het weekend. Het algoritme heeft jouw naam als volgende beschikbare uitzendkracht aangewezen en de plek ingevuld." Ik knikte alleen maar, want Ives had me dat al verteld.
Ze kreunde. "Ik zag het pas vanmorgen toen ik de interne bureaulogs controleerde. Ik heb geprobeerd je weer terug te halen, maar Mercer had de wijziging al goedgekeurd."
Mijn bloed stolde. "Hij deed wat?"
"Liet een notitie achter: Laat maar. Twee woorden. Dat was het. Als de CEO het tekent, kan niemand er nog aan komen."
"Je dacht niet eraan me eerder te bellen?"
"Ik probeerde het! Ik heb de hele ochtend met IT aan de lijn gehangen. HR is nu waardeloos. Het spijt me zó erg." Mijn hart bonsde te hard. Het soort paniek dat zich achter je ribben nestelt en aan je longen krabt.
"Dit is niet wat ik heb afgesproken, Dana."
"Ik weet het. Ik maak het goed. Zeg niks raars. Maak niks kapot. En in godsnaam, praat niet met Mercer tenzij het echt moet." Te laat. Het gesprek was afgelopen.
Ik stapte de stille gang weer in alsof ik net was overreden door een vrachtwagen, en daar was het. Precies in het midden van mijn bureau alsof het op me had gewacht. Een map zonder label, en zonder briefje. Ik opende hem.
Binnenin: de NDA. Een juridisch contract. Voorwaarden die meer weg hadden van een castingoproep dan een werkovereenkomst. Drie maanden als Ives Mercers nep-verloofde. Publieke evenementen, gecoördineerde optredens, geen fouten, verplichte samenwoning en een waterdichte geheimhoudingsclausule.
En toen zag ik het bedrag, de betaling. Het was meer geld dan ik ooit bij mijn naam had gezien. Genoeg om mijn appartement te houden, genoeg om oma naar een goede instelling te verhuizen, en genoeg om even geen zorgen meer te hebben… al was het maar voor even.
Ik wist niet of ik moest huilen of overgeven. Ik sloot de map en liep met het ding tegen mijn borst geklemd het gebouw uit. Ik opende hem die nacht niet meer. Ik kon het niet. Want zodra ik ja zou zeggen, was er geen weg meer terug.
Veeg omhoog om door te gaan
Marla’s POV
Ik kon niet slapen. Ik lag in bed en staarde naar het plafond alsof het terug naar me zou knipperen. De envelop lag nog steeds op mijn tafel, precies waar ik hem had neergegooid toen ik thuiskwam. Ik had hem vijf keer geopend en zes keer dichtgedaan. Ik haatte hoe zwaar hij in mijn handen voelde. Alsof ik iets radioactiefs vasthield, of erger nog, iets permanents.
Iemands verloofde zijn? Zijn verloofde? Ik kreeg mijn was niet eens af, en nu moest ik zogenaamd een nep-relatiecontract afronden met de koudste man die er bestaat? No way! Nope, nope, nope.
En toch stond ik de volgende ochtend om 8:42 uur weer op de zevenendertigste verdieping, envelop in mijn hand, hart dat turnkunsten uitvoerde onder mijn blazer. Ik liep zonder te kloppen zijn kantoor binnen. Hij keek niet op, gebaarde alleen naar de stoel tegenover hem alsof het een tandartsafspraak was en niet… wat dit ook mocht zijn.
Ik smakte de envelop op zijn bureau. “Ik wil antwoorden voordat ik ook maar denk aan een pen aanraken.” Nu keek hij op, zijn uitdrukking emotieloos. Ik haatte die blik.
“Dit gaat duidelijk niet over liefde,” zei ik. “Dus waar gaat het dan over?”
Hij leunde achterover in zijn stoel. “Heb je een reden nodig om betaald te krijgen om naast me te zitten en te glimlachen?”
Ik rolde met mijn ogen. “Nee, ik wil weten waarom de CEO van Mercer House een totale vreemde vraagt om drie maanden huisje-boompje-beestje te spelen.”
Hij tikte één keer met zijn pen op het bureau. “Prima. Een boek dat ik als ghostwriter onder een pseudoniem schreef, is vorige maand viraal gegaan. Het is uitgelekt, nu denkt de raad van bestuur dat ik soft ben geworden. Emotioneel.”
“Jij… hebt een romantische roman geschreven?”
Zijn kaak trok even. “Dat is niet het punt.”
“Eigenlijk is dat het een beetje wel.”
Hij negeerde dat. “De raad wilde stabiliteit zien. Een privéleven, balans, ze dachten dat ik het perspectief was kwijtgeraakt. Een nep-verloofde nemen sloeg twee vliegen in één klap: mijn imago opgepoetst en ze hadden iets om over te praten behalve mijn manuscript.”
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. “Dus je vertelt me dat dit allemaal is om een stel oude mannen te bewijzen dat je geen zenuwinzinking hebt door een virale liefdesroman?”
“Ja.”
“Je wilde dat ik je emotionele steun-vriendin werd?”
“Technisch gezien verloofde.”
“Zelfde onzin. Ander belastingtarief.”
Hij zuchtte. “Ik bied je een zuivere deal. Drie maanden, alleen schijnvertoning. Jij krijgt een salaris, ik krijg gemoedsrust.”
Ik keek hem wantrouwig aan. “Als het echt zo zuiver is, bewijs het dan.”
Hij schoof een kopie van het contract naar me toe. “Alles staat erin. Tijdlijn, betaling, voorwaarden. Je wordt vermeld op mijn agenda, mijn reizen, mijn persschema. Je verblijft in mijn townhouse tijdens periodes met veel zichtbaarheid. Geen echt fysiek contact tenzij in scène gezet. Je NDA beschermt jou. En mij.” Ik bladerde door de pagina’s en zag het bedrag weer. Zoveel bood hij dus om te doen alsof hij verliefd op me was.
“Ik zou nee moeten zeggen,” mompelde ik.
“Dat mag,” zei hij zonder met zijn ogen te knipperen.
Ik keek naar de deur. Ik kon weglopen, ik zou moeten weglopen. Maar toen dacht ik eraan, het paniekgevoel toen ik hoorde dat oma’s verzekering haar verhuizing niet zou dekken. Ik hoorde de stilte van mijn koelkast thuis, en de stapel rekeningen die ik niet had geopend omdat ze openen voelde als een vorm van geweld. Ik pakte de pen.
“Laatste kans om terug te krabbelen,” zei hij zacht.
Ik keek hem niet aan toen ik antwoordde. “Hou je mond voordat ik van gedachten verander.” En ik zette snel mijn handtekening. Toen ik het contract naar hem terugduwde, knikte hij één keer.
“Welkom bij de baan,” zei hij. Ik stond op.
“Ga jezelf maar niet te hard feliciteren. Ik mag je nog steeds niet.”
“Dat helpt het overtuigend te maken.”
Ik draaide me om om te vertrekken. Maar voordat ik naar buiten stapte, riep ik over mijn schouder: “Ik wil een nieuwe stoel. Die van mij piept.” Gewoon om hem te testen. Hij antwoordde niet. Maar de volgende ochtend? Een gloednieuwe stoel, geen gepiep, alleen maar oorlog.
Veeg omhoog om door te gaan