Marla’s POV
Ik kon niet slapen. Ik lag in bed en staarde naar het plafond alsof het terug naar me zou knipperen. De envelop lag nog steeds op mijn tafel, precies waar ik hem had neergegooid toen ik thuiskwam. Ik had hem vijf keer geopend en zes keer dichtgedaan. Ik haatte hoe zwaar hij in mijn handen voelde. Alsof ik iets radioactiefs vasthield, of erger nog, iets permanents.
Iemands verloofde zijn? Zijn verloofde? Ik kreeg mijn was niet eens af, en nu moest ik zogenaamd een nep-relatiecontract afronden met de koudste man die er bestaat? No way! Nope, nope, nope.
En toch stond ik de volgende ochtend om 8:42 uur weer op de zevenendertigste verdieping, envelop in mijn hand, hart dat turnkunsten uitvoerde onder mijn blazer. Ik liep zonder te kloppen zijn kantoor binnen. Hij keek niet op, gebaarde alleen naar de stoel tegenover hem alsof het een tandartsafspraak was en niet… wat dit ook mocht zijn.
Ik smakte de envelop op zijn bureau. “Ik wil antwoorden voordat ik ook maar denk aan een pen aanraken.” Nu keek hij op, zijn uitdrukking emotieloos. Ik haatte die blik.
“Dit gaat duidelijk niet over liefde,” zei ik. “Dus waar gaat het dan over?”
Hij leunde achterover in zijn stoel. “Heb je een reden nodig om betaald te krijgen om naast me te zitten en te glimlachen?”
Ik rolde met mijn ogen. “Nee, ik wil weten waarom de CEO van Mercer House een totale vreemde vraagt om drie maanden huisje-boompje-beestje te spelen.”
Hij tikte één keer met zijn pen op het bureau. “Prima. Een boek dat ik als ghostwriter onder een pseudoniem schreef, is vorige maand viraal gegaan. Het is uitgelekt, nu denkt de raad van bestuur dat ik soft ben geworden. Emotioneel.”
“Jij… hebt een romantische roman geschreven?”
Zijn kaak trok even. “Dat is niet het punt.”
“Eigenlijk is dat het een beetje wel.”
Hij negeerde dat. “De raad wilde stabiliteit zien. Een privéleven, balans, ze dachten dat ik het perspectief was kwijtgeraakt. Een nep-verloofde nemen sloeg twee vliegen in één klap: mijn imago opgepoetst en ze hadden iets om over te praten behalve mijn manuscript.”
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. “Dus je vertelt me dat dit allemaal is om een stel oude mannen te bewijzen dat je geen zenuwinzinking hebt door een virale liefdesroman?”
“Ja.”
“Je wilde dat ik je emotionele steun-vriendin werd?”
“Technisch gezien verloofde.”
“Zelfde onzin. Ander belastingtarief.”
Hij zuchtte. “Ik bied je een zuivere deal. Drie maanden, alleen schijnvertoning. Jij krijgt een salaris, ik krijg gemoedsrust.”
Ik keek hem wantrouwig aan. “Als het echt zo zuiver is, bewijs het dan.”
Hij schoof een kopie van het contract naar me toe. “Alles staat erin. Tijdlijn, betaling, voorwaarden. Je wordt vermeld op mijn agenda, mijn reizen, mijn persschema. Je verblijft in mijn townhouse tijdens periodes met veel zichtbaarheid. Geen echt fysiek contact tenzij in scène gezet. Je NDA beschermt jou. En mij.” Ik bladerde door de pagina’s en zag het bedrag weer. Zoveel bood hij dus om te doen alsof hij verliefd op me was.
“Ik zou nee moeten zeggen,” mompelde ik.
“Dat mag,” zei hij zonder met zijn ogen te knipperen.
Ik keek naar de deur. Ik kon weglopen, ik zou moeten weglopen. Maar toen dacht ik eraan, het paniekgevoel toen ik hoorde dat oma’s verzekering haar verhuizing niet zou dekken. Ik hoorde de stilte van mijn koelkast thuis, en de stapel rekeningen die ik niet had geopend omdat ze openen voelde als een vorm van geweld. Ik pakte de pen.
“Laatste kans om terug te krabbelen,” zei hij zacht.
Ik keek hem niet aan toen ik antwoordde. “Hou je mond voordat ik van gedachten verander.” En ik zette snel mijn handtekening. Toen ik het contract naar hem terugduwde, knikte hij één keer.
“Welkom bij de baan,” zei hij. Ik stond op.
“Ga jezelf maar niet te hard feliciteren. Ik mag je nog steeds niet.”
“Dat helpt het overtuigend te maken.”
Ik draaide me om om te vertrekken. Maar voordat ik naar buiten stapte, riep ik over mijn schouder: “Ik wil een nieuwe stoel. Die van mij piept.” Gewoon om hem te testen. Hij antwoordde niet. Maar de volgende ochtend? Een gloednieuwe stoel, geen gepiep, alleen maar oorlog.
Veeg omhoog om door te gaan
Marla’s POV…
Ik dacht dat het ondertekenen van het contract me wat ademruimte zou geven. Nee, dat deed het niet. De volgende ochtend liep ik Mercer House binnen en mensen keken daadwerkelijk op van hun bureaus toen ik langsliep. Niet omdat ze me kenden. Omdat ze me hadden gegoogeld. ’s Nachts was het nieuws over de verloving naar de pers gelekt.
Een foto van mij naast Ives tijdens de vergadering van gisteren, wazig, ongemakkelijk, precies op het moment dat ik knipperde, stond nu overal op financiële roddelsites met de kop:
“Mercer House CEO van de Markt: Wie is de Mysterieuze Verloofde?” Mysterieuze mijn kont.
Mijn inbox liep vol. Mijn telefoon trilde non-stop. Dana stuurde me vijf schedel-emoji’s en een spraakbericht waarin ze schreeuwde: “WAAROM HEB JE ME NIET GEWAARSCHUWD DAT JE DE NIEUWE CORPORATE ASSEPOESTER VAN AMERIKA WORDT?” Ik negeerde het.
Ik staarde alleen maar naar de koppen tot ik uiteindelijk in mijn kussen schreeuwde. Wat is dit in hemelsnaam?! Waarom heeft hij het mij niet eerst verteld? Voordat ik weer in mijn kussen kon schreeuwen, trilde mijn telefoon.
Onbekend Nummer: Wees klaar om 11 uur. Persconferentie. Jurk hangt buiten.
Ik knipperde. WAT? PERS? Ik rende naar de deur, en daar hing het, een designer kledingzak, gewoon daar opgehangen alsof een Fashion Week-fee het had gebracht. Het was marineblauw met het kaartje er nog aan. Ik zag er stijlvol uit, toch duur, en veel te kalm voor de chaos in mijn borst. En om 11:47 kwam er een zwarte SUV voorrijden. Ives zat binnen, kalm en doodstil. Staarde naar zijn telefoon alsof de dag niet aan het instorten was. Ik stapte in, sloeg de deur harder dicht dan nodig was.
“Wil je uitleggen wat er in hemelsnaam aan de hand is?”
Hij keek me niet aan. “Je hebt het bericht gekregen.”
“Ja, ik heb het bericht gekregen. Was leuk geweest om er gisteren eentje te krijgen voordat je de hele raad vertelde dat ik je verloofde was en het naar de pers liet lekken.”
“Je hebt het contract getekend.”
“Hou op dat te zeggen alsof het een magische spreuk is die alles goedpraat!”
Hij keek eindelijk op. “Het is een persmoment, geen gijzeling.”
“En hoe zit het met een ring?”
“Die kopen we straks wel. Geen probleem.” Ik liet verbaasd mijn mond openvallen. Hij is echt zo dom.
“Oh mijn god, als je nog één keer zegt ‘het wordt geregeld’...”
“We beantwoorden de vragen als ze komen.”
“Dat is je plan? Gewoon… het aanvoelen?”
Hij haalde nauwelijks zijn schouders op. “Het werkte voor de raad van bestuur.”
“Ives, ik ben geen getrainde actrice, oké? Ik neem de telefoon op en huil om belastingdeadlines. Dit is niet hetzelfde.”
Hij scrolde weer verder, alsof we niet op weg waren om een hele verloving te faken in het openbaar. Hij is zo ontzettend dom. Ik dacht dat hij een CEO was?! We kwamen op tijd aan, de lobby van Mercer House was een circus. Er waren camera’s, lampen, en verslaggevers. Het hele fluwelen touw-gedoe was alsof we een album gingen uitbrengen. We stapten uit, en ik had mijn beide voeten nog niet op de grond of de vragen vlogen al om mijn oren.
“Marla! Wanneer is de bruiloft?”
“Hoe heeft hij je ten huwelijk gevraagd?”
“Waar is de ring?”
“Hoe lang zijn jullie al samen?”
Ik knipperde, terwijl Ives daar gewoon stond als een robot in een pak. Handen op de rug, gezicht uitdrukkingsloos. Hij liet me gewoon verbranden, ik raakte in paniek. “Eh, we hebben elkaar op werk ontmoet?” zei ik. “En… we houden het voorlopig privé.”
Iemand riep: “Maar waarom draag je geen ring?” Ik keek naar mijn blote hand alsof die me verraden had.
Ives sprak eindelijk. “We delen nu geen persoonlijke details.” Mooi, nu spreekt hij. Hij pakte mijn elleboog en liep met me weg, alsof we niet net de slechtste verlovingsaankondiging van het decennium hadden gedaan. Twee dagen later was de schade aangericht: “Geen ring, geen verhaal: Is de verloofde van Mercer wel echt?”
Toen de middag kwam, ging mijn telefoon weer. Geen naam, alleen een nummer dat ik nu vreselijk betreur uit mijn hoofd te hebben geleerd. Ik nam zuchtend op. “Wat nu?”
“Pak een tas,” zei Ives.
“Wat? Waarom?” vroeg ik, verward.
“Je gaat nu hier wonen. Als we dit gaan verkopen, moet je meer weten dan alleen mijn schema.” Hij pauzeerde voordat hij verder sprak. “En jij… jij slaapt in mijn kamer.”
Veeg omhoog om door te gaan
Marla’s POV
Wat de fuck. Dat was mijn eerste gedachte toen ik het huis van Ives Mercer binnenstapte. Als een huis je zou kunnen beoordelen, dan deed dit huis dat absoluut. Het was allemaal glas en koud metaal, zwart-op-zwart meubilair, en een stilte zo scherp dat het voelde alsof je een dreiging binnenliep. Geen schoenen bij de deur, geen foto’s, geen enkel teken dat hier iemand werkelijk woonde, alleen zorgvuldig gecureerd minimalisme en oppervlakken die waarschijnlijk meer kostten dan mijn hele universiteitsopleiding.
Toen greep hij mijn pols. Ik deed mijn mond open, klaar om te zeggen dat dit echt te ver ging, maar de manier waarop hij me aankeek deed de woorden bevriezen. Zijn greep was niet wreed, gewoon vastberaden.
“Je hebt het contract getekend,” zei hij, zijn stem laag en zeker. “Je bent wanhopig op zoek naar geld, toch? Leef dan met de consequenties.”
Mijn maag draaide zich om. Ik verstijfde, mijn hart bonkte. Waar in hemelsnaam was ik aan begonnen? Maar hij had gelijk. Ik was wanhopig. Ik rukte mijn hand los, de huid onder zijn vingers brandde. Hij verontschuldigde zich niet. Knipperde niet eens met zijn ogen. Hij draaide zich gewoon om, alsof ik een taak was die hij al had afgevinkt, en zei over zijn schouder:
“Diner is om zeven uur. Begin maar met doen alsof.”
Om zeven uur stond de tafel gedekt. Twee borden, perfect afgemeten porties. Waarschijnlijk bezorgd, want ik weiger te geloven dat deze man weet hoe je water moet koken. We zaten tegenover elkaar. Geen muziek op de achtergrond, geen smalltalk, alleen kauwen en ongemakkelijke blikken. Na vijf minuten stilte liet hij het eindelijk vallen.
“Ik heb het verlovingsscript geprint.”
Ik knipperde. “Het wat?”
Hij haalde er een geniet stapeltje papier bij, alsof we een toneelstuk op school voorbereidden. “Ons verhaal. Hoe we elkaar ontmoet hebben. Eerste date, lievelingseten, liedje, vakantie, en het aanzoek. Je moet het uit je hoofd leren.”
Ik bladerde erdoorheen. “Je hebt dit echt allemaal uitgetypt?” Hij antwoordde niet. Hoefde ook niet. De man had emotionele manipulatie duidelijk geoefend alsof het een bestuursvergadering was.
“Oke, dus... onze eerste date was sushi in de West Village,” las ik hardop. “Je zei dat ik zeewier tussen m’n tanden had, ik lachte, en we kwamen erachter dat we allebei een hekel hebben aan jazz.”
“Je brengt het te vlak,” zei hij.
“Sorry, ik ben geen Meryl Streep.”
Hij stond op, liep om de tafel heen, en gaf me een glas wijn. “Je moet ontspannen.”
“Oh ja? Wijn en leugens. Is dat jouw methode?”
Hij negeerde me en stapte dichterbij. “Je verstijft elke keer dat ik in je buurt kom. Je zult eraan moeten wennen aangeraakt te worden.”
Mijn hart sloeg over. “I-ik ben prima.”
“Je bent stijf.”
“Ik zit letterlijk,” mompelde ik.
Hij zei niks. Bereikte gewoon uit en liet zijn vingers langs de binnenkant van mijn arm glijden—licht, doelbewust.
Ik trok mijn arm terug.
“We horen een liefdesverhaal te verkopen,” zei hij zacht. “Niemand gelooft het als je telkens verkrampt alsof ik je ga bijten.”
Toen ging hij recht voor me staan. Dichtbij. Veel te dichtbij. Zo dichtbij dat ik zijn hartslagen had kunnen tellen als ik mijn oor tegen zijn borst had gelegd. Hij keek op me neer, zijn hoofd lichtjes schuin.
“Doe je ogen dicht.”
“Wat? Nee.” Hij week geen centimeter.
Ik rolde met mijn ogen. “Serieus?” Nog steeds geen reactie.
Met een overdreven zucht gaf ik toe en sloot mijn ogen. Ik voelde zijn warmte meteen. Toen streelden zijn vingers mijn wang, het puntje van zijn neus gleed langs de mijne. Voorhoofden raakten elkaar, en zijn adem vermengde zich met de mijne.
Het was zacht en voorzichtig, alsof hij wachtte om te zien of ik zou vluchten. Ik loerde met één oog, wat een enorme fout was. Zijn gezicht was belachelijk perfect. Echt zo’n luchtgeborstelde-magazinecover-perfectie. Sterke kaaklijn, irritant lange wimpers, lippen die te mooi waren voor iemand die zo emotioneel onbereikbaar is. Zijn huid had die gloed die je alleen krijgt van dure crèmes en goed karma.
Mijn brein stopte met functioneren. Toen boog hij ietsje dichterbij. En ik raakte in paniek. “Oké, ik ben een maagd!” floepte ik eruit.
Stilte. Echte stilte. Je kon de tl-verlichting horen zoemen. Mijn ogen schoten open. Zijn uitdrukking? Leeg, verbijsterd, aan het verwerken. Ik wilde in de grond zakken, of spontaan ontploffen, of allebei.
Zijn wenkbrauwen gingen omhoog. “Wat?”
Ik deed een stap achteruit, zo snel dat ik bijna struikelde. “Ik dacht gewoon- Ik dacht dat je me ging zoenen ofzo, en ik raakte in paniek, dus. Dat is dus een ding. Volgende onderwerp.”
Hij knipperde één keer. Toen nog een keer. En toen trok hij een grijns. Een grijns.
“Oh. Dat verklaart een hoop.”
Ik staarde hem aan. “Wat moet dat nou weer betekenen?”
“Gewoon... verklaart de spanning.”
“De spanning is omdat jij onuitstaanbaar bent, niet omdat ik nog nooit naakt met iemand ben geweest.”
Hij kruiste zijn armen. “Je bent wel erg defensief voor iemand die middenin een nepverloving een plottwist dropt.”
“Misschien moet je mijn leven niet als een grap behandelen?” snauwde ik, terwijl mijn stem oversloeg van ergernis.
Hij deerde het niet eens. “Jij maakte er een grap van toen je ‘Ik ben een maagd’ riep alsof het een bekentenis in de rechtbank was.”
Ik staarde hem aan, ongeloof borrelde in mijn borst. “Jij bent echt niet te geloven.”
“En jij bent dramatisch,” kaatste hij terug, tergend kalm.
“Oh, rot op,” mompelde ik, terwijl ik me omdraaide voordat ik iets ergers zou zeggen. Ik pakte mijn glas wijn, bedacht me, en besloot het niet te gooien. In plaats daarvan stormde ik de gang in, op zoek naar letterlijk elke kamer waar zijn gezicht niet was.
“Slaapkamer is links,” riep hij.
“Ik hoop dat je kussen plat is,” riep ik terug.
“Ik hoop dat je je tekst onthoudt.” Ik smeet de deur achter me dicht. Mijn hart bonkte. Mijn gezicht gloeide. Mijn brein was nog steeds kortgesloten door dat voorhoofden-ding. Dit was geen diner, dit was een emotionele whiplash.
Veeg omhoog om door te gaan