Ik lig in Jake’s bed, starend naar een plafond dat ik het afgelopen uur uit mijn hoofd heb geleerd, terwijl ik de kraak van de vloerplank van gisteravond eindeloos opnieuw afspeel.
Iemand heeft me gehoord. En welke man het ook was, hij draagt nu een geheim bij zich waar ik flink geld voor zou betalen om het te laten verdwijnen.
Opstaan. De gevolgen onder ogen zien. Je hebt erger overleefd.
De oppepper klinkt hol, maar ik dwing mezelf toch overeind.
Mijn plan is eenvoudig: op kousenvoeten naar de badkamer, koud water in mijn gezicht, en een werkbaar masker optrekken voordat ik een van hen onder ogen kom.
Tien minuten eenzaamheid om weer Kelly Bird te worden—wie dat ook nog mag zijn.
Ik glip uit bed en trek de deur voorzichtig open, met een grimas bij elke piep van de scharnieren.
De gang strekt zich voor me uit, leeg en stil, en ik sta mezelf één stabiliserende ademtocht toe voordat ik op blote voeten richting de badkamer ga.
Maar de geur van koffie snijdt door de blokhut, en mijn maag zakt weg.
De woonkamer ligt leeg in het grijze ochtendlicht—leren bank tegenover een stenen open haard vol met de as van gisteravond, een stapel vismagazines op de grof gehakte salontafel, lege bierflesjes keurig opgesteld als soldaten die wachten op afvoer.
De keuken daarachter is één en al houten werkblad en gietijzeren pannen, een koffiezetapparaat dat zijn laatste adem uitblaast naast een wasbak vol mokken die suggereren dat deze mannen al uren wakker zijn.
Jake’s bank is leeg, dekens opgevouwen.
Ik sla de hoek om richting de badkamer, hoofd omlaag, schouders opgetrokken, en bots recht tegen een muur van warme spieren.
Jake’s handen vangen mijn middel voordat ik kan struikelen, zijn vingers omspannen mijn heupen met een vanzelfsprekendheid waardoor mijn adem stokt.
Hij is bloot van boven—natuurlijk is hij dat, want het universum heeft een zieke zin voor humor—en mijn handpalmen landen plat op zijn borst.
“Goedemorgen.” Zijn stem is rauw van de slaap, schor en laag.
Ik zou achteruit moeten stappen. Ik zou zéker achteruit moeten stappen. Maar zijn duimen drukken in de ronding van mijn middel, en zijn staalgrijze ogen registreren elke micro-expressie op mijn gezicht.
Er flikkert iets in zijn blik—kort, bijna onmerkbaar—waarbij zijn ogen afdalen naar mijn mond voordat ze weer omhoog schieten.
Hij voelde het ook. Wat voor elektrische lading er net tussen ons doorschoot, ik ben niet de enige die het raakte.
Beweeg. Zeg iets. Staar niet naar zijn mond.
Mijn lichaam komt in opstand tegen mijn rationele geest. Ik leun een fractie naar hem toe, aangetrokken door zwaartekracht of waanzin of allebei.
Zijn greep verstevigt een halve hartslag, vingers gravend in de zachte ronding van mijn middel alsof hij hetzelfde gevecht voert—en verliest.
Dan laat hij me los. Laat gewoon los en stapt opzij alsof er niets gebeurd is.
Mijn lichaam protesteert zo luid tegen zijn afwezigheid dat ik verbaasd ben dat hij het niet hoort—elke zenuw eindigt schreeuwend waarom stopte je, ga terug, leg je handen weer waar ze waren.
“Badkamer is vrij,” zegt hij, onaangedaan. “Ik ga even naar je auto kijken. Kijken of we hem zelf kunnen slepen of dat we hulp moeten inschakelen.”
“Ik ga mee.” Zeg ik, en het is geen vraag. In deze hut blijven zitten, wachtend op Oscars plagerijen of Konnors veelbetekenende blik, voelt als psychologische marteling.
Jake trekt een wenkbrauw op. “Weet je het zeker? De regen is ruim een uur geleden opgehouden, maar het begint straks weer. Het is daarbuiten één grote modderpoel.”
“Ik heb erger gezien dan modder.” Zoals bestuurskamercoupjes. Zoals publieke vernedering. Zoals je verloofde betrapt die diep in zijn assistente zit. “Geef me vijf minuten.”
Ik ben in vier klaar.
De truck ruikt hetzelfde als gisteravond—koffie en dennen—maar de stilte tussen ons voelt anders. Minder gespannen, meer bedachtzaam.
Het bos druipt van de regen van gisteravond, alles is groen en glinstert in het bleke ochtendlicht.
Ik kijk hoe de bomen voorbijvliegen, stoom stijgt op van de natte aarde, en ik probeer niet te denken aan hoe bewust ik ben van zijn handen aan het stuur.
Dezelfde handen die mij vanochtend opvingen. Dezelfde handen die ik gisteravond voor me zag—
Mijn blik verraadt me, glijdt langs zijn onderarmen waar de mouwen van zijn houthakkershemd tot de elleboog zijn opgerold, volgt de lijn van spieren naar zijn schouders, de zuil van zijn nek.
Een pees spant zich aan als hij in de buitenspiegel kijkt, en mijn mond wordt droog.
Stop met de man te inventariseren alsof hij een lopend buffet is en je het avondeten hebt overgeslagen.
“Hoe heb je geslapen?” vraagt Jake, ogen op de weg.
De blos schiet zo snel omhoog dat ik bijna stik.
Was hij het? Was hij degene die buiten mijn deur stond, luisterend terwijl ik uit elkaar viel, denkend aan—
“Prima.” Het woord komt er verstikt uit. “Je bed ligt lekker.”
“Mm.” Een stilte die te lang duurt. “Je was behoorlijk onrustig. Hoorde je draaien.”
Hij kijkt me even aan. De hoek van zijn mond trekt, niet helemaal een glimlach, meer alsof hij bewust besluit niet te glimlachen.
O god. O god o god o god.
“De hitte,” zeg ik snel. “Ik ben niet gewend aan de vochtigheid van Florida.”
Zijn uitdrukking verraadt niets. Of hij is een uitstekende pokerspeler, of hij heeft echt niets belastends gehoord. Ik klamp me vast aan die tweede optie als een reddingsboei.
“Dus, Kelly Bird.” Hij werpt me een zijdelingse blik toe. “Toerist, verkeerde plaats, verkeerde tijd. Dat is je verhaal?”
“Dat is de waarheid.”
“Delen ervan misschien.” Hij draait een smalle zandweg in, de truck stuitert over de kuilen. “De delen die je wilt dat ik weet.”
“Iedereen heeft dingen die hij niet met vreemden deelt.”
“We zijn geen vreemden meer.” Zijn stem zakt een toon lager. “Je hebt in mijn bed geslapen.”
De woorden landen anders dan hij waarschijnlijk bedoelt. Of misschien precies zoals hij bedoelt—ik weet het niet bij hem.
“Ik neem gewoon een pauze,” zeg ik uiteindelijk.
“Ren je ergens van weg, of juist ergens naartoe?”
Ik overdenk de vraag langer dan ik zou moeten. “Dat weet ik nog niet.”
Jake knikt langzaam, alsof mijn niet-antwoord hem alles vertelt wat hij moest weten. “Prima.”
Als we aankomen, ziet mijn huurauto er net zo zielig uit als ik me herinner—half in een greppel, voorkant gekreukeld tegen een boom, een hoopje ellende.
Jake loopt eromheen, beoordeelt professioneel, controleert de onderkant, test de wielen.
Terwijl hij bezig is, dwaal ik naar de laadbak van de truck, doe alsof ik het sleepmateriaal inspecteer terwijl ik geen flauw idee heb waar ik naar kijk.
De regen heeft alles glibberig en glanzend achtergelaten, en ik steun tegen de klep om niet in de modder uit te glijden.
Dan valt mijn oog op een foto, vastgeklemd onder een gereedschapskist, de randen gekruld door de vochtigheid.
De vrouw op de foto heeft een moeiteloze schoonheid die andere vrouwen doet verlangen naar een competitieve hobby. Donker haar, open glimlach, een arm om een tienermeisje met precies Jake’s staalgrijze ogen.
Het meisje—Lily, herinner ik me—grijnst naar de camera met de ongefilterde vreugde van iemand die nog niet heeft geleerd dat mensen je kunnen verlaten.
Jake staat achter hen beide, jonger met jaren, en er schuilt een zachtheid in zijn blik die ik niet meer heb gezien sinds ik zijn leven binnenstormde.
Zijn hand rust op de schouder van zijn dochter, zijn glimlach oprecht.
Hij was gelukkig. Hij had een gezin, een leven, een vrouw die perfect onder zijn arm paste.
Ik schuif de foto terug onder de gereedschapskist, me schuldig voelend alsof ik iemands dagboek heb gelezen zonder toestemming.
Wat er ook is gebeurd tussen hem en de vrouw op die foto—echtscheiding, had hij gezegd—het heeft sporen nagelaten.
Van die soort die je meedraagt in de stiltes tussen woorden, in de voorzichtige afstand die je bewaart tot alles wat je te veel kan laten voelen.
Ik ken die sporen. Ik verzamel de mijne.
“Goed nieuws,” zegt Jake uiteindelijk. “We kunnen hem zelf slepen. Mijn truck heeft de spullen.”
Opluchting spoelt door me heen. “En het slechte nieuws?”
“As is beschadigd. Je rijdt voorlopig nergens heen met deze. Minstens een week.” Hij komt overeind, veegt zijn handen af aan zijn spijkerbroek. “Misschien langer, afhankelijk van de onderdelen.”
De woorden dringen langzaam tot me door.
Een week in die hut. Zeven dagen gedeelde maaltijden en dunne muren en Jake’s handen en Konnors indringende blik en Oscars wolvenlach.
“Geweldig,” mompel ik. “Echt fantastisch.”
Maar een klein, roekeloos deel van mij fluistert: Zou dat echt zo erg zijn?
________________
Veeg omhoog om door te gaan
“Dus dit is de situatie.” Jake leunt tegen de truck, terwijl hij mijn verkreukelde huurauto bekijkt. “Je hebt twee opties.”
Ik sla mijn armen over elkaar, klaar voor slecht nieuws.
“Optie één: we slepen deze naar de garage in het dorp. Hank is een prima monteur, maar hij is de enige monteur binnen een straal van veertig mijl, dus hij rekent daar ook naar.” Jake's staalgrijze ogen ontmoeten de mijne. “Hoge prijzen voor onderdelen, arbeid en het voorrecht om een week vast te zitten in zijn wachtkamer.”
“En optie twee?”
“We doen het zelf.” Hij gebaart in de richting van de hut. “Oscar is handig met motoren—heeft twee jaar lang een '67 Mustang gerestaureerd. Konnor heeft vaste handen, dat hoort bij het chirurgenvak. En ik heb meer reparaties in het veld gedaan dan ik kan tellen.”
Ik neem het in me op, wachtend op het addertje onder het gras. Er is altijd een addertje.
“Gratis,” zegt Jake, en de woorden komen aan als een splinter die ik meteen uit mijn borst wil trekken.
Ik voel weerstand opkomen voordat ik het kan tegenhouden. “Ik heb geen liefdadigheid nodig.”
Jake leunt nog steeds tegen zijn truck, armen over elkaar, en kijkt me aan met een blik die verraadt dat hij dit soort defensieve trots vaker heeft gezien en er niet van onder de indruk is.
“Vroeg niet of je het nodig had.” Jake plukt een stukje schors van zijn flanellen mouw, volkomen ontspannen. “Vroeg wat je wílt.”
Het verschil overvalt me. Mensen maken dat onderscheid meestal niet—ze denken te weten wat ik nodig heb en denderen daar gewoon overheen.
“Ik heb een hut,” werp ik tegen. “Ik heb een plek gehuurd. Ik zou daar gewoon heen moeten gaan en het zelf uitzoeken.”
“En dan?” Zijn blik houdt me vast. “In je eentje zitten in een lege hut zonder auto, zonder supermarkt binnen vijftien mijl, en geen manier om bij een ziekenhuis te komen als er iets misgaat?”
Het woord ziekenhuis klinkt anders als je stiekem zwanger bent. Mijn hand beweegt richting mijn buik, maar ik draai de beweging om en veeg denkbeeldig stof van mijn legging.
Hij weet het niet. Hij kán het niet weten.
“Ik red me wel,” zeg ik, maar mijn stem heeft haar scherpte verloren.
“Je zou ongelukkig zijn.” Jake zegt het zonder oordeel, gewoon als feit. “Blijf bij ons. Laat ons helpen met de auto.” Hij pauzeert. “Over terugbetalen kun je later ruzie maken.”
Ik zou nee moeten zeggen. Ik zou moeten vasthouden aan mijn onafhankelijkheid, mijn eenzaamheid, mijn zorgvuldig uitgedachte plan om te verdwijnen.
Maar ik denk eraan dat ik me voor het eerst in weken niet helemaal alleen voel.
“Prima,” hoor ik mezelf zeggen. “Maar ik help mee met de auto. Ik ga daar niet zomaar een beetje decoratief staan doen.”
Jake’s mondhoek trekt omhoog. “Zou ik niet durven dromen.”
Hij haalt een paar laarzen uit de achterbak van de truck—enorm, van rubber, allesbehalve glamoureus. “Doe deze aan. Tenzij je die designer sneakers wilt ruïneren.”
Ik kijk naar beneden. “Ze zijn van Golden Goose.”
“Ze worden Golden Garbage als je ze in die modder draagt.”
Ik neem de laarzen aan, zie dat ze drie maten te groot zijn, en probeer niet te lachen om hoe idioot ik eruitzie met designer leggings in rubberen laarzen.
“Heel modieus,” merkt Jake op.
“Ik zet een trend. Swamp chic. Wordt het helemaal.”
“Minder praten, meer lopen.” Maar er zit warmte in zijn stem als hij me een stel zware kettingen aanreikt. “Hou deze vast terwijl ik de truck op z’n plek zet.”
Jake legt me het proces uit met de geduldigheid van iemand die dit al honderd keer heeft gedaan.
Hij hurkt bij de vooras, en wijst naar de sleepogen onder de bumper.
“Dit zijn de bevestigingspunten. We halen de kettingen erdoorheen, lussen ze terug, en maken ze vast aan de trekhaak van de truck.” Hij kijkt omhoog. “Jij bent van de kettingen. Geef ze door als ik het zeg.”
Ik kniel in de modder—vaarwel, designer legging—en rijg de zware ketting door het eerste oog terwijl Jake hem aan de andere kant begeleidt.
Onze vingers raken elkaar in de krappe ruimte onder de auto, zijn knokkels strijken langs de mijne als hij de ketting overneemt. Er schiet een vonk van bewustzijn door mijn arm.
“Goed. Nu hebben we spanning nodig.” Hij gaat naar het tweede oog, en ik volg. “Te los en de auto gaat zwabberen. Te strak en we riskeren dat de lijn breekt of de haken losscheuren.”
“Dus Goldilocks-spanning. Begrepen.”
“Precies.” Hij glimlacht bijna. “Hou dit uiteinde vast terwijl ik het afstel.”
Ik houd de ketting strak terwijl hij de verbinding maakt, en als hij vooroverbuigt om de hoek te checken, raken onze schouders elkaar. Hij wijkt niet meteen terug. Ik ook niet.
Ik moet mezelf eraan herinneren om te ademen.
“Trek hem strak,” instrueert hij, en ik doe het, sla de ketting om mijn handpalmen zoals hij me heeft geleerd. “Nu vasthouden terwijl ik hem aan de truck bevestig.”
Hij verdwijnt achter me, en ik hoor het metalen gekletter en zijn kreun van inspanning terwijl hij ons uiteinde aan de trekhaak vastmaakt.
Mijn armen branden van het vasthouden van de spanning, maar ik klaag niet. Kelly Goodwin hield ooit een bestuursvergadering zes uur lang gegijzeld. Ik kan een ketting wel vasthouden.
“Oké, loslaten.” commandeert hij.
Ik laat los, en de ketting spant zich tussen de twee voertuigen met een bevredigende snier.
Jake loopt terug, controleert elk bevestigingspunt, trekt aan schakels, hurkt om hoeken te inspecteren waar ik zelf niet eens aan gedacht zou hebben.
Uiteindelijk richt hij zich op en veegt zijn handen af aan zijn spijkerbroek.
“Je pikt het snel op,” zegt Jake, bijna verrast klinkend.
Trots zwelt op in mijn borst. “Ik heb een Fortune 500-bedrijf geleid.”
De woorden glippen eruit voor ik het besef. Ik verstijf. M’n hele lichaam wordt stijf van het besef wat ik net heb prijsgegeven—een kruimel die rechtstreeks leidt naar Kelly Goodwin, gevallen CEO, roddelvoer.
Jake stopt even, kijkt me aan. “Heb je dat gedaan.”
“Ik bedoel—” Ik probeer me te herstellen, hart bonzend. “Ik heb een team geleid. Een groot team. Veel logistiek.” Ik ratel. Ik ratel nooit. “Het punt is, ik ben niet nutteloos.”
“Nooit gedacht dat je dat was.” Jake houdt mijn blik net iets te lang vast. Dan reikt hij langs me om een moer aan te draaien, zijn borst strijkt langs mijn schouder. “Geef je me de moersleutel?”
Ik geef hem aan, onze vingers overlappen op het handvat.
Geen van beiden laat meteen los.
Zijn huid is warm en ruw tegen de mijne, eeltig van jaren branden bestrijden, levens redden. Het contact zou niet bijzonder moeten voelen—we staan in de modder, werken aan een wrak.
En toch.
“Wat doe je hier echt, Kelly Bird?” Zijn kaak verzacht als hij het vraagt, de harde lijnen in zijn gezicht veranderen in iets bijna teder.
Ik denk aan Mason en zijn berekende wreedheid. Aan mijn vader die voor een vreemde koos in plaats van zijn eigen dochter. Aan de baby in mijn buik.
Jake leest elke gedachte die over mijn gezicht trekt. Hij dringt niet aan, vult de stilte niet op met dooddoeners. Hij knikt alleen, alsof mijn stilte genoeg zegt.
“Kom.” Hij laat de moersleutel los. “Ik wil je iets laten zien voordat we teruggaan.”
Hij leidt me tussen de bomen door, over een pad dat ik alleen nooit had gezien. Het bos sluit zich om ons heen, groen en levendig.
Dan opent het bos zich en ik vergeet te ademen.
Een rivier snijdt door een open plek, het water stroomt helder over gladde stenen die schitteren in het gefilterde zonlicht.
Het bladerdak schildert alles in goud en groen, en het geluid van stromend water vult de stilte met vrede.
Het is het mooiste wat ik in maanden heb gezien. Tranen prikken in mijn ogen, en ik vecht er niet tegen.
Ik adem diep in, en de lucht smaakt naar mos en regen en die soort zuiverheid waarvan ik vergeten was dat hij bestond.
“Dank je, Jake,” fluister ik.
________________
Veeg omhoog om door te gaan
Precies zoals Jake had voorspeld, barst de hemel los tegen de tijd dat we de auto terug naar de blokhut slepen. De regen valt in zulke dichte gordijnen dat ik nauwelijks de veranda kan zien vanuit het raam van de truck.
Jake zet de motor af en we rennen ernaartoe, komen druipend en buiten adem aan op de veranda. Ik lach—echt lachen—voor het eerst in weken.
Binnen ruikt de blokhut heerlijk. Oscar staat bij het fornuis en Konnor fileert methodisch wat minstens een half dozijn vissen lijkt te zijn op het aanrecht.
"We hebben avondeten," kondigt Oscar aan zonder zich om te draaien.
"Jullie waren maar twee uur weg." Ik veeg nat haar uit mijn gezicht. "Hoe is dat in hemelsnaam mogelijk?"
"We weten een plekje." Konnor droogt zijn haar af. "We komen hier al jaren. De vissen bieden zich praktisch vrijwillig aan."
"Heel meewerkende vissen," voegt Oscar toe. "Zelfmoordneigingen zelfs."
Het klaarmaken van het eten wordt een groepsactiviteit en ik word naar Oscar toegetrokken. Hij verwelkomt me in zijn domein met enthousiasme, alsof hij heeft gewacht op een excuus om te pronken.
"Hier, laat me je laten zien hoe je de filets insnijdt." Hij positioneert zich achter me, zijn handen over de mijne terwijl hij de hoek van het mes voordoet. "Ondiepe snedes, schuin, ongeveer tweeënhalve centimeter uit elkaar. Zo komt de hitte er goed doorheen en trekt de kruiden erin."
Zijn borst drukt tegen mijn rug wanneer hij om me heen reikt voor de citroen. Zijn adem is warm tegen mijn oor.
"Voorzichtig drukken. Laat het mes het werk doen," mompelt hij.
Ik ben me pijnlijk bewust van Jake en Konnor, die vanuit de woonkamer toekijken. Bewust van de blikken die ze uitwisselen.
Bewust dat Oscar net zo goed aan het opvoeren is als aan het uitleggen—en dat ik hem laat begaan.
"Je bent een natuurtalent," zegt Oscar, zijn lippen gevaarlijk dicht bij mijn hals.
"Ik heb nog nooit een vis klaargemaakt."
"Dan ben je een natuurtalent in het opvolgen van instructies." Zijn stem zakt. "Goed om te weten."
Ik reik naar de houten snijplank om hem schoon te vegen, en pijn registreert zich voordat mijn hersenen het doorhebben—een scherpe steek waardoor ik tussen mijn tanden sis.
"Shit."
Een splinter, dik en donker, zit in het vlees van mijn hand net onder mijn duim.
Zelfs de blokhut lijkt nu tegen me te samenzweren.
"Laat eens zien." Konnor is al onderweg, zijn stem glijdt in die klinische toon die ik inmiddels begin te herkennen. Hij onderschept me bij de gootsteen en bekijkt de wond.
"Het valt wel mee. Ik kan gewoon—" protesteer ik.
"Zitten." Hij wijst naar de tafel, en het is geen verzoek.
Ik ga zitten. Konnor haalt de EHBO-doos van bovenop de koelkast en klapt hem open. Zijn vingers zoeken tussen de inhoud, en stoppen dan. Zijn kaak spant zich.
"Geen pincet."
"Serieus?" Ik kijk naar de splinter die nog steeds in mijn handpalm zit.
"We huren deze blokhut al zes jaar, en nu ineens—" Hij blaast hoorbaar uit door zijn neus. "Oscar, heb jij het pincet gebruikt?"
"Ik kan me niet herinneren dat ik eraan gezeten heb. Misschien Jake—"
"Ik heb het niet aangeraakt," zegt Jake vanaf de bank.
Konnors uitdrukking suggereert dat hij in zijn hoofd een streng geformuleerde brief aan iemand opstelt. Ik onderdruk een glimlach.
"Ik kan de eigenaar contacten," bied ik aan. "Dan weten ze dat de doos aangevuld moet worden. Heb je de advertentie openstaan?"
Konnor ontgrendelt zijn telefoon en geeft hem aan mij, terwijl hij zich alweer naar de keukenkastjes keert. "De Airbnb-link staat in mijn recente tabs."
Ik scroll naar de browser, tik het tabblad aan en verstijf.
De advertentie staart me aan.
Dezelfde foto's die Lena stuurde toen ze mijn blokhut boekte. Dezelfde rustieke veranda, hetzelfde uitzicht op de bomen, hetzelfde adres dat ik in mijn GPS invoerde.
"Dit is mijn blokhut," zeg ik langzaam.
Oscar kijkt op van het fornuis. "Wat?"
"De blokhut die ik via mijn assistent heb geboekt." Ik draai de telefoon zodat ze het scherm kunnen zien. "Zelfde adres, zelfde advertentie. We hebben hetzelfde huis geboekt."
Er valt een stilte in de keuken.
"Het systeem heeft dubbel geboekt?" vraagt Jake.
"Blijkbaar." Ik leg de telefoon neer. "Dus ik ben niet jullie gast. Ik ben jullie... toevallige huisgenoot."
"Medehuurder," verbetert Oscar, grijnzend. "Klinkt chiquer." Zijn grijns wordt breder. "Het universum wilde dat we elkaar ontmoeten, Kelly Bird. Wie zijn wij om daartegenin te gaan?"
Ik weet niet wat ik daarop moet zeggen. Vooral omdat een roekeloos deel van mij het met hem eens is.
Konnor komt terug aan tafel, met lege handen en duidelijk geïrriteerd door zijn mislukte zoektocht.
"Geen pincet. Geen naald dun genoeg." Hij gaat tegenover me zitten, pakt mijn gewonde hand resoluut beet. Zijn vingers zijn koel en vastberaden terwijl hij mijn handpalm naar het licht draait.
"Dan veldgeneeskunde."
Hij brengt mijn hand naar zijn mond. Mijn hersenen slaan volledig op tilt als zijn lippen zich openen tegen de muis van mijn hand, warm en onmogelijk zacht.
Eerst voel ik de druk van zijn tong—een natte, doelbewuste streek over het punt waar de splinter zit—en dan zuigt hij. Zacht, maar doortastend, trekt aan de wond, lokt het stukje naar de oppervlakte.
Ik vergeet te ademen.
Zijn mond is heet, zijn ogen gesloten, zijn wimpers werpen schaduwen op zijn jukbeenderen, en ik zit aan een keukentafel terwijl een cardio-thoracaal chirurg aan mijn hand zuigt alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Mijn dijen drukken zich onder tafel tegen elkaar, zonder dat ik het wil.
Hij laat iets los, zijn adem strijkt over mijn vochtige huid. Hij bekijkt de wond met een klinische afstandelijkheid.
Ik zie de donkere rand van de splinter die omhoog is gekomen, opgeduwd door druk en geduld.
Dan keert zijn mond terug—nog een trek, langzamer deze keer, zijn tong traceert de rand van de wond met verwoestende precisie.
Mijn vrije hand klemt zich zo hard aan de tafelrand vast dat mijn knokkels pijn doen.
Maak een grap. Zeg iets. Kijk niet naar zijn mond.
Maar mijn keel zit dicht, mijn hartslag bonkt ergens zuidelijk van gepast, en Konnor Ortiz heeft zijn lippen tegen mijn huid alsof hij mijn geheimen samen met de splinter los wil trekken.
Hij trekt zich terug. Spuugt voorzichtig in een servet. Houdt het fragment omhoog—klein, donker, onbeduidend—als een trofee die hij verdiend heeft.
"Gelukt."
Zijn stem is volkomen kalm. Alsof hij niet zojuist de erotischste eerste hulp uit de medische geschiedenis heeft verleend.
"Jij—" Mijn stem slaat genant over. Ik schraap mijn keel en probeer opnieuw. "Je had me kunnen waarschuwen."
"Zou het iets hebben veranderd?"
Nee. Ja. Ik weet het oprecht niet.
Mijn hand tintelt nog steeds op de plek waar zijn mond was. Ik voel nog het spoor van zijn tong, de natte hitte, de zuiging die iets veel diepers raakte dan een splinter.
Konnor haalt een desinfecterend doekje uit de doos en reinigt de wond alsof de laatste negentig seconden nooit zijn gebeurd.
Ik kijk naar Jake en Oscar. Jake's staalgrijze ogen zijn op me gericht met een intensiteit die mijn maag doet draaien en krullen.
Oscar doet niet eens meer alsof hij kookt—hij leunt tegen het aanrecht, armen over elkaar, kijkt toe met een veelzeggende glimlach waardoor ik de snijplank naar zijn hoofd wil gooien.
De stilte rekt zich uit, dik van onuitgesproken spanning die niemand van ons lijkt te willen doorbreken.
"Het eten is klaar," kondigt Oscar uiteindelijk aan.
________________
Veeg omhoog om door te gaan