passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Obey or Bleed - Hoofdstuk #5 - door Tessa Kelwyn

Obey or Bleed

/

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 4

Ik bleef wachten op "ALPHA", weet je wel, die gast die ze Alpha noemden, dat hij weer zou opduiken. Nacht na nacht gleed ik in paillettenjurken, stapte op mijn stiletto’s en danste onder het schemerige licht en de nep-rook. Maar geen geluk, hij kwam nooit opdagen.

En verdomme, dat maakte me veel bozer dan ik wilde toegeven.

Hij was mijn leven binnengestormd als een verdomde orkaan, had me besnuffeld als een beest, me ‘mate’ genoemd, en daarna — poef — verdwenen.

Geen naam. Geen spoor. Geen waarschuwing. Gewoon... weg. Dus deed ik wat ik het beste kan. Ik ging graven.

Misschien is het de journalist in mij. Misschien is nieuwsgierigheid niet slechts mijn tweede natuur, maar gewoon mijn verdomde DNA. Valse ID’s? Ja, daar kom je maar tot zo ver mee. Maar als je achterdeurtjes hebt, contacten, tools en een VPN-spoor dieper dan de emotionele bagage van mijn laatste break-up? Dan gebeurt de magie pas echt.

Ik sliep drie nachten niet, groef door beveiligingsbeelden, stadsregisters, club-VIP-logs, alles, alles wat ook maar een beetje op zijn gezicht leek. En eindelijk, daar was het. Ik vond zijn naam.

Pierce Leneghan.

Ik verstijfde toen het bestand laadde. Een korrelige mugshot. Oud, vaal. Geen aanklachten. Alleen een lange lijst van gefluister: wapenhandel, zwarte markt inlichtingen, maffiaconnecties met banden in het Western District.

Onaantastbaar. Ontraceerbaar. En gevreesd.

Waar de hel had ik mezelf nu weer in getrokken? Maar toch, er verschoof iets in mijn onderbuik. Misschien was Renshaw hier niet mijn grootste verhaal. Misschien was deze Pierce wel de echte sleutel om de hele boel neer te halen.

Ik begon een tweede dossier, apart van mijn hoofdmap. Met wachtwoord beveiligd, natuurlijk. Elke waarneming, elke kennis, elke locatie. Alles en nog wat dat me dichter bij de kern kon brengen van waar Pierce Leneghan ook maar bij betrokken was.

Maar hij was als rook, altijd glipte hij door mijn vingers. Nooit degene die sprak in de kamer, gewoon de man naar wie iedereen keek als het menens werd.

Toen, vier nachten later, liep ik The Burning Sun binnen en ving Jasmine mijn blik aan de andere kant van de ruimte. "Kamer Drie. Ze willen je zoals gewoonlijk."

"Weer Renshaw?" vroeg ik, terwijl ik het antwoord al wist.

Ze aarzelde, haar gezicht werd een beetje bleek. "En iemand anders." Mijn hart sloeg over.

Ik rechtte mijn masker in de spiegel, streek mijn rok glad alsof ik niet elk moment onder een aanstormende trein van problemen zou komen. "Laten we dit doen."

De kamer was donkerder dan normaal. Renshaw lag ontspannen in het midden, glas in de hand, lachend om iets wat ik niet eens opving. En in de verste hoek... daar was hij.

Pierce. Zelfde pak. Dezelfde kille, onleesbare blik.

Op het moment dat ik het podium opliep, kruisten onze blikken elkaar. Hij bewoog niet. Keek alleen... terwijl ik danste. Langzaam. Gecontroleerd. Kalm. Niet voor hem deze keer.

Dit ging niet om hem, het ging om het werk. De microfoon in mijn jarretel. Ik moest iets vangen, wat dan ook, dat me dichter bij Renshaw en zijn puinhoop van een zaak zou brengen.

Maar voordat ik de laatste draai maakte, stond Pierce op... en liep weg. Zomaar, ineens. Hij was... weg.

Mijn hoofd schreeuwde dat ik de routine moest afmaken. Afronden. Maar mijn instincten waren me al twee stappen voor. Ik maakte de set af, gleed backstage, en glipte richting de uitgang in de gang.

Als hij er nog was, had ik misschien dertig seconden om hem te volgen. Ik bewoog snel. Stil. Schoof langs de bar, dook onder het dode hoekje van de camera’s. Ik was bijna aan het einde van de gang toen…

"Hé, schatje," lalde een stem. Ik draaide me om. Renshaw en twee van zijn maatjes. Allemaal met glazige ogen, grijnzend alsof ze net ontdekt hadden dat de wereld hun persoonlijke pretpark was.

"We waren gewoon aan het praten," zei één van hen, terwijl hij naar mijn middel greep. "Dachten dat je ons misschien een privé-encore wilde geven."

"Sorry jongens, niet vanavond," zei ik, terwijl ik met een nepglimlach een stapje achteruit deed.

Renshaw lachte, draaide zijn drankje rond. "Kom op, mysterieuze meid, wees niet verlegen. Ik betaal goed voor goed gezelschap." Eén van zijn vrienden pakte mijn arm. Hard.

"Gewoon een beetje lol. Niemand kijkt. Wedden dat dat strakke kutje van jou nu al druipt en smeekt om een lekkere lul."

Ik klemde mijn kaken op elkaar. "Laat. Me. Los." Mijn andere hand gleed naar het mes dat verborgen zat in mijn dijbeenkoker en toen ging alles mis.

Een vage beweging. Geen waarschuwing, geen geluid. Eén van Renshaws mannen werd tegen de muur geslagen alsof hij geraakt werd door een goederentrein. Het pleisterwerk barstte bij de impact.

Pierce.

Voor ik kon knipperen, dook de tweede man op hem af, domme zet . Pierce dook weg, greep de man bij zijn jasje en smeet hem als een voddenpop door de gang. De knal echode na.

"Jezus Christus!" Renshaws stem brak. Paniek verving het zelfgenoegzame dat gewoonlijk op zijn gezicht danste.

Maar Pierce stopte niet. Hij liep recht op Renshaw af, greep hem bij de keel en tilde hem van de grond.

"Hé!" Ik stapte zo snel als mijn hakken toestonden naar voren. "Stop!"

Ik registreerde het gekrijs pas achteraf. Glas kletterde achter me, een van de bodyguards knalde tegen een tafel. De meisjes krabbelden overeind, stiletto’s schurend over de vloer. In het midden van alles had Pierce Renshaw met één hand bij de keel tegen de muur, zijn voeten bungelend, ogen bol van angst.

"Meneer, alsjeblieft!" riep ik weer naar hem. "U maakt hem dood!"

Ik had woede gezien. Ik had mannen hun zelfbeheersing zien verliezen. Maar dit? Dit was een slachting in een pak. Iets dat nauwelijks nog aan de beschaving vasthing, en het was nu doorgeslagen.

"Ik zei het toch," gromde hij, zijn stem laag, gutturaal, dreunend door de vloer. " Zij is van mij. "

Renshaw krabde aan zijn pols, happend naar adem, schoppend, kreeg een prachtige paniek-paarse kleur.

"Meneer Leneghan, alsjeblieft– Stop!" Hij gaf geen krimp. Alsof hij me niet hoorde. Alsof hij weg was.

Ik deed het enige wat ik kon bedenken. Ik rende naar hem toe en greep met beide handen zijn schouder, probeerde hem los te trekken. Het was alsof ik aan een muur trok.

"Meneer, laat hem los!" schreeuwde ik, mijn nagels in zijn jas gegraven. "Dit is niet hoe– Godverdomme– Dit helpt niet!" Niets. Geen reactie. Hij zat totaal vast in zichzelf, dus ik duwde deze keer harder. "Kijk me aan, verdomme!"

Zijn ogen schoten naar de mijne. Wild, verwijd en elektrisch.

"Kus me… nu," zei hij. Zijn stem was ruw en zijn adem scherp, "of ik zweer dat ik hem aan stukken scheur."

Ik verstijfde. "Dat is niet–"

"Nu." Geen humor, geen drama. Alleen dodelijk bevel.

Ik had hem moeten vertellen dat hij zichzelf kon verdommen, had weg moeten lopen van de chaos die hij veroorzaakte. Maar ik deed het niet. Ik stapte dichterbij, zo dicht dat ik de rauwe, ontembare energie van hem voelde stralen, zijn lichaam trillend van een woede die mijn huid deed tintelen.

En toen—ik kuste hem. Mijn lippen beukten op de zijne alsof ik hem wilde merken, en hij kwam me even fel tegemoet, zijn mond crashte op de mijne als een verdomde storm.

Hij liet Renshaw los alsof de man niets anders dan vuilnis was, zijn aandacht volledig op mij gericht met een intensiteit die mijn knieën slap maakte. Voor ik kon beseffen wat er gebeurde, was ik degene die nu tegen de muur werd geslagen.

Pierce’s lichaam omsloot me, elke spier gespannen en trillend. Hij was overal—zijn borst duwde tegen mijn bijna blote borsten, zijn dij klemde tussen mijn benen en ik voelde zijn al harde lul tegen mijn heup duwen.

Godverdomme.

Met één hand greep hij mijn kont alsof hij me bezat, zijn vingers groeven zich in het zachte vlees terwijl hij me nog dichter tegen zich aantrok. Zijn andere hand plantte zich tegen de muur, zodat ik gevangen zat, en zijn mond— fuck, zijn mond —was meedogenloos. Zijn tong drong de mijne binnen, heet en eisend, proefde me alsof hij uitgehongerd was.

Ik kon niet zeggen waar de hitte in mijn borst eindigde en die van hem begon.

Onze monden botsten als een ontploffing. Het was niet lief of teder. Het was wanhoop, vuur, waanzin. Ik wist niet eens welke hand zijn gezicht greep, maar zijn mond bleef op de mijne, alsof hij niet genoeg van me kreeg.

Eindelijk trok hij zich terug, net genoeg om adem te halen. Zijn ogen brandden in de mijne—heet, ondoorgrondelijk—maar niet langer wild. Beheerst. Gevaarlijk.

Achter hem lag Renshaw ineengezakt op de vloer, hoestend, vergeten.

Pierce keek me nog één keer aan. Datzelfde vleugje van iets—donker, geamuseerd, misschien zelfs tevreden.

Ik knipperde, verdoofd. Mijn lippen tintelden nog toen Pierce, zonder een woord te zeggen, achteruit stapte en toen was hij weg, verdwenen als rook, chaos achterlatend in zijn spoor.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 5

Ik heb een man gekust om te voorkomen dat hij iemand zou vermoorden. Ja. Dat is een echte zin waar ik nu mee moet leven. Klinkt als iets uit een ordinaire Netflix-thriller, toch? Maar nee. Dat was daadwerkelijk mijn leven, gisteravond.

Hoe kan ik stoppen met het steeds opnieuw afspelen? Pierces hand geklemd om de keel van de gouverneur. Dat wilde vuur in zijn ogen. En toen dat ijskoude, totaal onbewogen bevel: “Kus me. Nu.”

En ik deed het. Ik deed het verdomme echt. Niet omdat ik het wilde. Niet omdat ik zo viel op dat hele moorddadige, maffia, bezitterige mysterie-gedoe. Maar omdat het op dat moment het enige was tussen Pierce en een regelrechte aanklacht wegens moord.

Nu? Mijn huid brandt nog steeds waar zijn lippen de mijne raakten. Mijn hoofd blijft schreeuwen dat ik verder moet, maar mijn lichaam? Ja, dat herinnert het zich. Ik probeerde het van me af te schudden. Probeerde mijn hoofd weer bij de zaak te krijgen.

Ik trok mijn laptop tevoorschijn, opende mijn werkbestanden, je weet wel, de echte reden waarom ik mijn hele bestaan op het spel zet in deze club: gouverneur Renshaw en zijn kleine imperium van belastingfraude en vuile geheimen ontmaskeren.

Ik scrolde door spreadsheets van lege vennootschappen en buitenlandse rekeningen, maar alles vervaagde tot witte ruis achter drie simpele woorden: ‘Ze is van mij’.

Het was geen dreigement. Het was een constatering. Alsof hij terloops het weerbericht meldde. En niemand, zelfs Renshaw niet, durfde het in twijfel te trekken.

Ik klapte de laptop dicht en zakte achterover op mijn bank, beide handen door mijn haar, alsof dat mijn hoofd even zou rebooten. “God. Wat ben ik in hemelsnaam aan het doen?”

Dit had nooit om hem moeten gaan. Ik kwam hier om Renshaws hele koninkrijk tot de grond toe af te branden, niet om verstrikt te raken met een gast die waarschijnlijk met één telefoontje een halve stad kan laten verdwijnen.

Maar hier ben ik dan, notities schrijvend die ik niet hoor te schrijven, in een bestand dat ik niet hoor te hebben.

> Pierce Leneghan.

18 mei. 00:41 uur. Drie mannen uitgeschakeld. De gouverneur bijna gewurgd. Situatie gede-escaleerd via fysiek contact: Kus.

Ja. Dat heb ik getypt. En ik haatte hoe het alleen al lezen mijn maag deed omdraaien.

Ik raakte mijn focus kwijt. Toen ik die avond bij de club aankwam, was de muziek nog steeds hard, de drankjes bleven stromen, meisjes lachten te hard om dingen die ze niet echt grappig vonden. Maar de lucht voelde als het moment vlak voordat een storm losbarst.

De danseressen waren stil, de barmannen gespannen als een snaar. De beveiliging? Verdubbeld. En er waren een paar nieuwe, vreemde mannen.

Ja, het waren niet de gebruikelijke spierbundels in strakke zwarte shirts. Deze hadden overheidsenergie. Pakken. Oortjes. Nul glimlach.

Ze keken alsof ze wachtten tot er iets zou ontploffen. In de kleedkamer zat ik aan mijn kaptafel, highlighter aanbrengend als oorlogsschmink, terwijl de fluisteringen achter me rondgingen.

“Heb je gehoord wat er bij Kamer Drie is gebeurd?” vroeg Sasha aan een meisje naast haar in onze kleedkamer, alsof het het sappigste gerucht aller tijden was.

“Ja! Iemand werd zo hard tegen de muur geslagen dat die barstte! Hoe kan dat überhaupt?”

“Ik hoorde dat de gouverneur bijna flauwviel. Midden voor iedereen. Zijn ze echt gaan vechten om een van onze meiden? Wat een zieke freaks.”

Jep, dat was ik. Geweldig. Ik hield mijn hoofd laag, concentreerde me op mijn wimpers, deed alsof ik niets hoorde. Ze wisten nog niet dat ik het was. Nog niet. Maar het ‘mysterie’ verspreidde zich als een lopend vuurtje.

Niemand had namen, alleen verhalen. En dat is altijd het gevaarlijkste moment, wanneer de waarheid begint te veranderen in een legende. Zelfs Jasmine trok me apart, helemaal serieus, geen greintje sarcasme zoals normaal.

“Gaat het wel goed met je, meid?” vroeg ze, terwijl ze mijn gezicht scande alsof ze mijn ziel probeerde te lezen.

Ik haalde mijn schouders op. “Waarom niet?”

Ze trapte er niet in. “Luister, ik weet niet wat er die avond gebeurd is, maar wat het ook was? Het heeft het hele gebouw op zijn kop gezet. Je hebt die nieuwe gasten toch wel gezien? De helft werkt niet eens bij de club. Ze zeggen niks. Ze kijken alleen maar. Zoals… federale agenten kijken.”

Ze had geen ongelijk. De nieuwe bewakers stonden bij elke uitgang, armen over elkaar, dode ogen, alsof ze getraind waren door mensen die nooit knipperen. Ze waren niet hier voor Renshaw. Ze waren hier voor hem.

Want dit is de waarheid: Pierce kwam hier niet gewoon binnen, hij claimde deze plek. En nu bewoog iedereen alsof ze de man met het vuur in zijn ogen niet boos wilden maken.

Hij was er vanavond niet. Geen ijzige blik vanuit de hoek, geen hitte die over mijn huid kroop. Alleen een holle afwezigheid. Toch voelde het niet als rust.

Ik deed mijn set zoals gewoonlijk—geen gedoe, geen flirterige knipoogjes. Mijn bewegingen waren scherp en afstandelijk.

Ghost mode: ingeschakeld.

Daarna zat ik in de achterste gang, uit kostuum, nippend aan lauw water, en probeerde mijn hart te overtuigen te stoppen met doen alsof het op batterijzuur draaide.

“Alles goed?” vroeg een van de floormanagers toen hij langsliep.

“Gewoon moe,” glimlachte ik. Leugen. Volledige leugen, maar geloofwaardig. Hij knikte en liep door. Niemand stelde nog vragen. Niet als het om mij ging.

En toen besefte ik het: Pierce had de club niet alleen opgeschud, hij had haar veranderd. Iedereen bewoog nu alsof de muren ogen hadden en de schaduwen konden bijten. Hij was niet zomaar weer een VIP met te veel geld.

Hij was iets groters. En of ik het leuk vond of niet… ik stond niet langer buiten het vuur.

Ik zat er middenin.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

Soms haat ik mijn nieuwsgierigheid. Ik zeg tegen mezelf dat ik moet stoppen met graven, het moet laten rusten, maar hier ben ik dan, een avond vrijgenomen alleen om die man te volgen, de reden waarom ik slapeloze nachten heb.

Ik sta geparkeerd voor een louche magazijn om middernacht, drink tankstationkoffie en fluister tegen mezelf alsof ik de ster ben in een goedkope politieserie.

"Goed bezig, Lyra," mompelde ik, terwijl ik in mijn handen blies voor wat warmte. "Helemaal normaal gedrag. Je bent echt totaal niet aan het doordraaien."

Het magazijn lag aan de rand van het Western District, stil, omheind en bewaakt alsof het de Heilige Graal of een methlab herbergde. Het was gelinkt aan Pierce via een bedrijf dat pas drie weken geleden was opgericht.

Ik vond het terug, begraven in een spoor van nepbedrijven en half-verwijderde financiële logs. Dus ja, ik volgde het. Na twee uur had ik al een hele pagina aan notities vol. Kentekens. In- en uitlooptijden. Aantal bewakers.

Ik klikte met mijn pen. ">Ingang 11:42. Zwarte SUV. Twee mannen. De bestuurder is nerveus en de passagier lijkt ex-militair. Geen markeringen. Vertrokken 11:47." En toen zuchtte ik.

"Je weet dat dit gestoord is, toch?" vroeg ik aan niemand in het bijzonder. "Je stalkt een kerel die bijna een politicus voor je ogen heeft gewurgd." Maar ik bleef kijken.

Ik staarde door de voorruit alsof ik iets kon ontcijferen in de manier waarop het beveiligingsteam van dienst wisselde. Of hoe niemand langer dan vijf minuten geparkeerd bleef. Die soort stilte? Dat betekent niet niks.

Het betekent dat er iets groots staat te gebeuren, of dat er iemand heel belangrijks achter zit. En diep vanbinnen wist ik de waarheid. Ik volgde niet langer alleen een spoor. Ik wilde hem begrijpen.

De man die me aanraakte alsof ik van hem was. Die "mate" fluisterde alsof het iets betekende voor hem, of zelfs voor mij. Die naar me keek alsof ik al van hem was.

Ik bleef nog een uur langer. Gewoon kijken. Toen ik eindelijk thuiskwam, waren mijn handen gevoelloos en voelde mijn hoofd als ruis. Ik trok mijn hoodie uit, gooide mijn laarzen bij de deur en liep direct naar de laptop die op de tafel gloeiend klaarstond.

Ik opende de map die ik eigenlijk niet mocht hebben. Die met "Werkdocumenten" als naam, maar verborgen achter drie wachtwoorden.

Pierce Leneghan: Onderwerp notities.

Ik scrolde langs arrestatieverslagen die tot niks leidden. Namen van bekende contacten. Kaarten met rode punaises. En toen… daar was het. Een foto. Geen surveillance. Niet een wazig beveiligingsbeeld.

Een echte persfoto, hij, op een gala drie jaar geleden, glimlachend in een smoking alsof hij vorige week niet nog iemand met geweld bedreigd had.

"Dit meen je niet," fluisterde ik.

Haar strak naar achter gekamd. Gladgeschoren. Charmant. Hij leek het soort man dat een vleugel aan een ziekenhuis zou doneren en dan zou vertrekken voor het lint werd doorgeknipt. Het klopte niet met de man uit de club.

"Kijk jou nou," mompelde ik. "Twee versies. Openbaar en roofdier."

Ik pakte mijn notitieboek en schreef een aantekening naast de foto. Uiterlijk 3B – Gala (Publieke Investeerder-Tag). Contrast met huidig profiel: 90% verschil.

Mijn telefoon trilde. Jasmine.

> Gaat het? Je was stil gisteravond. En die nieuwe beveiligers geven me CIA-vibes.

Ik grinnikte en typte terug.

> Alles goed. Gewoon moe. En ja, herkenbaar. Als ze me in de gaten houden, doen ze het veel te goed.

Ik aarzelde… en voegde toe:

> Hé, heeft iemand ooit die enge gast uit Kamer Drie bij naam genoemd? Gewoon echt gezegd?

Ze antwoordde vrijwel meteen.

> Nope. Niemand noemt hem bij naam. Alsof het vervloekt is of zo. Weet jij iets wat ik niet weet?

Ik reageerde niet. In plaats daarvan klikte ik terug naar de foto, zoomde in op Pierces gezicht.

"Waarom voelt het alsof je mensen niet alleen bang maakt… maar ze bezit?" fluisterde ik.

En toen hoorde ik het, zijn stem. Niet in de kamer. In mijn hoofd. ‘Ze is van mij’. Hoe hij het zei. Kalm. Zeker. Zoals zwaartekracht of de dood. Ik pakte mijn telefoon en belde iemand die ik al maanden niet had gesproken, Jonas, een hacker van vroeger.

Hij nam op na twee keer overgaan. "Nou, nou, nou. Kijk wie me eindelijk weer herinnert."

"Hey," zei ik, proberend nonchalant te klinken. "Ik heb een gunst nodig."

"Dacht ik al. Je belt niet voor brunch. Wat is er?"

"Ik heb ogen nodig op een gebouw bij Dock 12. Magazijn. Western District. Geen zichtbare naam, maar gelinkt aan een bedrijf genaamd Lintelcorp Holdings."

Jonas floot. "Lintelcorp? Dat is diep zwart werk, Lyra. Echt van het niveau militaire doofpot."

"Weet ik. Daarom bel ik jou."

Hij bleef even stil. "Wie volg je?"

Ik aarzelde. "Gewoon iemand die ik beter wil begrijpen."

Weer een pauze. "Oké. Ik stuur je wat ik vind. Maar Lyra?"

"Ja?"

"Wat dit ook is… wees voorzichtig. Als het is wat ik denk, speel je met vuur." Ik slikte moeizaam. Ik ken de gevolgen van mijn actie.

Misschien krijg ik spijt dat ik dieper graaf, maar verdomme… ik wil het zelf weten.

Veeg omhoog om door te gaan

Obey or Bleed

Obey or Bleed

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa