Morena
We kwamen eindelijk aan bij het kantoor van alfa Luke en hij liet me los. Hij werd gevolgd door een man die op hem leek, maar waarschijnlijk een paar jaar jonger was – vast zijn broer. En er was ook nog een andere man die zo stijf stond als een boom. Zijn beta, vermoedde ik.
Een klop op de deur verstoorde mijn gedachten en alfa Luke gaf toestemming aan wie het ook was. Sion kwam binnen. Hij keek rond in de kamer en toen zijn ogen op mij vielen, fronste hij onmiddellijk.
“Morena, wat heb je deze keer gedaan?” riep hij uit.
“Niets,” fluisterde ik zachtjes.
“Dit lijkt niet op niets, kind.”
“Wat? Ik heb alleen maar even gesnuffeld, zoals ik beloofd had.”
Uit de hoek van de kamer klonk een giechel. Ik keek op en zag het jongere evenbeeld van mijn partner me aankijken met twinkelende ogen. Op een of andere manier vindt hij dit grappig.
“Alfa Luke, het lijkt erop dat deze wolvin mijn mate is.” En lieve hemel, de god heeft gesproken. Zijn stem was diep en rauw, en alleen al door zijn woorden stroomden er rillingen over mijn hele lichaam.
“Ik denk dat iedereen dat inmiddels wel doorheeft, broer. Je schreeuwde het woord er letterlijk uit zodra je haar voelde.” Mijn partner draaide zich om en wierp hem een kille blik toe, alsof hij hem waarschuwde zich er niet mee te bemoeien. Vervolgens richtte zijn volledige blik zich op alfa Luke, die meteen gespannen leek.
“Ik denk dat we beter kunnen gaan zitten en de zaak bespreken, alfa Leander.”
Oké, wacht even. Noemde hij hem nou alfa Leander? Als in die mysterieuze, wrede, al eeuwen niet meer geziene alfa Leander? O, verdorie. Zo veel voor gewoon even snuffelen. De maangodin is me niet erg gunstig gezind, of wel?
“Ik ben bang dat er niet veel te bespreken valt. Het onderdeurtje is blijkbaar mijn mate. Dus ze gaat met mij mee.” Was hij een robot of zo? Waarom praat hij alsof hij geprogrammeerd is? En wie noemt hij eigenlijk een onderdeurtje?
“Ik ga nergens heen zonder mijn zus,” zei ik, somber, terwijl alle zes paar ogen in de kamer zich op mij richtten. Hoog tijd dat ze me wat aandacht gaven.
“Ik denk niet dat je daar een keuze in hebt. Tenzij je een laaiende oorlog tussen onze roedels wilt. En ik verzeker je dat geen van de jouwe dat zal overleven, jijzelf inbegrepen.” Hij zei het met zijn gezicht op een paar centimeter van het mijne en zijn neusgaten wijd open van pure woede.
“Je kunt me niet dwingen om met je mee te gaan, niet zonder Rena. Zij is alles wat ik heb. Zij gaat mee of ik blijf. Je mag hier blijven als je wilt, maar ik ga nergens heen tenzij zij met mij meegaat.”
Ik keek hem aan. Hij zou me niet intimideren. Wij zijn gemaakt om elkaars gelijken te zijn.
Hij tilde me op in zijn armen. “Je verlaat mijn zijde niet. Of je het nu leuk vindt of niet, je hoort nu bij mij.” zei hij terwijl zijn greep om me strakker werd.
Ik werd duizelig door zijn nabijheid, maar ik liet het niet merken. Ik zou Rena niet opgeven.
“Zolang mijn zus niet meegaat, zal ik nooit bij jou horen.”
“Leander, kalmeer en laten we dit bespreken,” zei zijn broer terwijl hij zijn hand op de schouder van mijn partner legde.
“Asher, bemoei je er niet mee.”
“We zijn hier niet om problemen te maken. Je hebt je mate gevonden. Probeer haar en haar roedel niet te vermoorden voordat je haar man goed hebt bekeken.”
Daarna richtte hij zich tot alfa Luke terwijl Leander zijn handen van me afhaalde, maar pal naast me bleef staan.
“Mijn excuses voor het gedrag van mijn broer. We zijn ons er allemaal van bewust hoe irrationeel we denken als we onze mate voor het eerst ontmoeten. De zus kan met ons mee als u dat niet erg vindt, alfa Luke. Ik verzeker u dat ze goed beschermd en verzorgd zal worden.”
Leander straalde nu pure woede uit. Hij was het duidelijk niet eens met zijn broer, maar ik was dankbaar voor wat Asher deed. Ik had het risico op de oorlog die hij dreigde te ontketenen genomen als ik bleef weigeren zonder Rena te vertrekken.
“We bespreken jouw gedrag later, Asher. Maar voor nu, ik neem aan dat je er geen bezwaar tegen hebt dat we ze allebei meenemen, toch, alfa Luke?”
“Nee, ze is jouw mate. Ze hoort naast je te staan. Als ze goed beschermd wordt, zie ik geen reden waarom niet. Hoe snel wil je vertrekken?”
“Vanavond.”
“Wat?” riep ik bijna terwijl ik hem ongelovig aankeek. “Wat bedoel je met vanavond? Ik kan mijn spullen niet eens op tijd inpakken. Laat me afscheid nemen. God weet wanneer ik ze weer zal zien.”
“Ik raad je aan nu meteen te beginnen, want we vertrekken vanavond, of je het nu leuk vindt of niet, mate.”
***************
Rena was niet blij dat we zouden vertrekken, maar ik kon haar niet achterlaten en ze begreep waarom. Ze zou sowieso bij me blijven, wat er ook gebeurde. We kwamen het roedelhonk uit. De plek die ons huis was, al zolang ik me kan herinneren. De bladeren ritselden in de wind en de geur van nat hout, de geur van thuis, hing in de lucht. Ik vraag me af of ik dat ooit weer zal voelen. Mijn mate ziet er voor mij niet erg veelbelovend uit.
Ik zag hem bij een zwarte auto staan. Hij staarde met priemende ogen naar de grond en leek gespannen. Asher leunde tegen het voertuig, bellend. De derde man, die ik aanzag voor Leanders beta, zat al op de bestuurdersstoel. Alfa Luke, Sion en luna Eve stonden er ook.
Leander was de eerste die ons opmerkte, ongetwijfeld door mijn geur. Hij liep op ons af en nam mijn en Rena’s koffers over. Wij worstelden nog om ze de trap af te krijgen, maar voor hem leken ze van veren terwijl hij ze naar de auto droeg. We liepen naar de groep toe en alle drie mijn roedelgenoten keken me aan met iets wat op medelijden leek.
Luna Eve was de eerste die naar voren kwam. Ze omhelsde Rena en fluisterde iets in haar oor. Daarna draaide ze zich naar mij om, haar lippen tot een dunne streep getrokken. “Zorg goed voor jezelf en voor Rena. Als je iets nodig hebt, aarzel niet om me te bellen. En gedraag je, Morena.”
Toen was alfa Luke aan de beurt. Hij zei hetzelfde en drong erop aan dat ik me goed zou gedragen. Ik keek daarna naar oom Sion. Rena klampte zich al huilend aan hem vast.
“Morena, Dana en de kinderen wilden graag komen maar dat mocht niet.” zei hij, terwijl hij een wenkbrauw optrok naar alfa Luke.
“Het is oké, oom Sion. Zeg tegen iedereen dat het me spijt dat we geen afscheid hebben genomen. Bovendien heb ik nog steeds mijn telefoon. We spreken elkaar zo vaak mogelijk. Het is niet alsof ik recht op mijn ondergang afga, toch?”
Hij keek me aan. “Toch, oom Sion?”
“Morena…”
“Laat me raden. Gedraag je! Toch?” zei ik met de vrolijkste glimlach die ik kon opbrengen. Ik liep naar hem toe om hem te omhelzen toen ik een lage grom hoorde. Ik draaide me om en zag Leander me aankijken.
“Ik probeer de man te omhelzen die me heeft helpen opvoeden, mate.”
“We zijn al laat, mate. Stap in de auto. Nu!”
Veeg omhoog om door te gaan
Morena
De autorit was tot nu toe rustig. Ik zat in een hoekje bij het raam, met Rena opgerold naast me, haar hoofd tegen mijn schouder. Leander en Asher zaten tegenover ons, allebei zwijgend.
"Waarom vroeg iedereen je om je te gedragen?" Asher was de eerste die de dreigende stilte doorbrak.
"Omdat ze dat nooit doet. Ze haalt altijd kattenkwaad uit. Je hoeft geen regels aan haar op te leggen, ze luistert toch nooit." antwoordde Rena, terwijl ze haar hoofd van mijn schouder optilde.
"Rena!" Ik keek haar ongelovig aan en gaf haar een duwtje in haar zij.
"Het lijkt erop dat je een interessante hebt, broer."
"Waarom is dat?" vroeg ik.
"Leander is een perfectionist. Hij draait helemaal om regels." Hij draaide zich naar mijn partner. "Dit tussen jullie wordt het hoogtepunt van mijn leven voor een tijdje."
"Nou, verwacht er maar niet te veel van. Het lijkt erop dat ik de schrielste van het nest heb. Hij zegt nauwelijks iets, man."
Asher barstte in lachen uit tot zijn ogen vochtig werden, terwijl Leander me met zijn ijzige blik aankeek. Ik had genoeg van het gekibbel en richtte mijn blik weer naar buiten. Mijn roedel woonde dichtbij de stad, dus het enige stukje natuur dat we hadden was het kleine bos waarin we leefden. Alles om ons heen was stad en wegen. Het landschap begon nu te veranderen. Overal rezen hoge bomen uit de grond, alsof ze de hemel wilden kussen. Af en toe zag ik wat dieren oversteken. Er kwam een aardse geur door het raam naar binnen. En het geritsel van de wind door de bladeren wiegde me langzaam in slaap.
***************
Ik werd wakker doordat Rena me zachtjes schudde. "We zijn er, Morena. Word wakker." Met een geeuw kwam ik overeind en volgde mijn zus uit de auto. De aanwezigheid van veel vreemden voelde ik meteen. Het zou even duren voordat ik daaraan gewend was.
We stonden voor het roedelhuis. Nou ja, het leek meer op een landhuis. Niet te vergelijken met mijn oude roedelhuis. Een groot grasveld, hoge plafonds in kristalwit geverfd, een dubbele deuren entree. Het leek wel plaats te bieden aan minstens duizend mensen. Hoe groot was deze roedel eigenlijk?
"Mag ik een kamer delen met Morena?" Rena’s zachte fluistering haalde me uit mijn gedachten. Ze richtte zich tot Asher. Ik merkte dat ze Leander nooit aankeek. Ze vond hem waarschijnlijk eng.
"Nee, je zult geen kamer met haar delen. Morena blijft in Leanders kamer. Jij krijgt je eigen kamer. En je mag die inrichten zoals je zelf wilt." Asher probeerde het duidelijk wat vriendelijker te brengen voor Rena. Hij leek te merken hoe nerveus en ongemakkelijk ze zich voelde. Ik had medelijden met haar. Ze had nog nooit zonder mij geslapen. We hadden altijd een bed gedeeld. Ik was altijd te beschermend om haar naar logeerpartijtjes te laten gaan, en nu moest ze in haar eentje slapen terwijl ik naast de grote, brede, enge wolf lag.
"Hoe ver is mijn kamer van die van haar?"
"Slechts een paar deuren verderop. Ze liggen in dezelfde gang. De mijne is direct naast die van jou, dus je kunt altijd bij mij aankloppen als je iets nodig hebt."
Dat leek haar gerust te stellen. Ik was dankbaar dat Asher haar tot bedaren wist te brengen. Ik had geen idee wat ik tegen haar moest zeggen. Ik hield mezelf al amper staande.
"Jullie dames lijken moe. Waarom laat ik jullie niet even je kamers zien zodat je wat kunt slapen? Morgen na het ontbijt kunnen jullie je installeren."
Hij wierp een blik op mijn partner, die hem kort toeknikte, zich omdraaide en zonder ons een blik waardig te keuren naar binnen liep.
We volgden Asher die trap na trap nam, tot we op de bovenste verdieping van het landhuis waren.
"Deze verdieping is volledig gereserveerd voor de familie van de alfa, dus maak het je gemakkelijk. Alleen een select groepje dienstmeisjes mag hier komen. Dit is jouw kamer, Rena," zei hij toen hij bij de eerste deur aan het begin van de gang stond. "De mijne is deze." Hij wees op de deur recht tegenover die van haar. "Morena, die van jou is aan het einde van de gang. Ik mag het hol van de leeuw niet betreden, dus je mag die op eigen houtje verkennen."
Geweldig! Ik zorgde ervoor dat Rena veilig in haar kamer met de deur dicht zat voordat ik richting de mijne liep – of moet ik zeggen, die van mijn partner.
Zijn kamer was eenvoudig. Hij is duidelijk een minimalist. Een kingsize bed met simpele witte lakens en precies twee grote kussens. Ik moet er meer vragen. Ik slaap meestal knuffelend met eentje, en ik heb het gevoel dat ik mijn partner daar niet voor ga gebruiken. De kamer had een kaptafel en een beige, ogenschijnlijk comfortabele bank en dat was het. Geen versieringen, geen foto’s, niets persoonlijks. Er was ook een balkon met een klein tafeltje en twee stoelen. Er was een inloopkast, maar die hing vol met Leanders kleren. Er was niet eens een lege lade voor mij.
De badkamer is waarschijnlijk de plek waar ik de meeste tijd zal doorbrengen. De wasbak, het bad en de douche waren allemaal van zwart marmer. Overal in de ruimte hingen enorme spiegels, er stond een kast met opgerolde zijdezachte witte handdoeken en een chique badjas hing aan een haak. Ik denk niet dat mijn kringloopwinkel-badjas met rood-zwarte stippen hier echt bij past. Het rook naar aftershave, naar hem.
De gebeurtenissen van vandaag begonnen me uit te putten, dus besloot ik snel te douchen en naar bed te gaan. Morgen zou ik alles wel onder ogen zien. Ik leende een boxershort en een shirt dat tot mijn knieën kwam uit Leanders kast. Mijn koffer was nog niet naar boven gebracht en ik liet de slaap me overnemen terwijl ik mezelf in de zijdezachte dekens wikkelde.
Veeg omhoog om door te gaan
Leander
Ik had in mijn roedel moeten blijven en nooit naar die bijeenkomst moeten gaan. Ashers ideeën liepen nooit goed af. Nu moet ik omgaan met een underdog en haar zus. Er was geen enkele manier waarop zij echt mijn mate kon zijn. Ik was voorbestemd tot een eeuwige eenzaamheid. Mijn vader zorgde ervoor dat ik dat begreep vanaf het moment dat ik op mijn vijftiende voor het eerst veranderde. Zelfs als mijn wolf, Asolf, geloofde dat zij zijn wederhelft was, ben ik ervan overtuigd dat zoiets niet bestaat. Onze roedel is de sterkste in generaties. Mijn vader en al mijn voorouders hebben ervoor gezorgd dat we zo zouden blijven. Ik zal hen niet teleurstellen. Op het moment dat ik zwakte toon, is het voorbij voor ons.
Dat meisje moet gestuurd zijn door vijanden die wisten dat ze mij niet met geweld konden pakken. Ze wisten dat ik iedereen die me in de weg stond zonder aarzeling uitschakelde. Mijn vader heeft me gewaarschuwd voor heksen. Hij zei dat ze geen mythe waren, zoals iedereen dacht. Hij was ze zelf tegengekomen. De enige verklaring hiervoor is dat er een spreuk op mijn wolf is gelegd. Dat moest het zijn. Ze was niet mijn mate en toch schreeuwde elk bot in mijn lichaam om haar te claimen.
Ik liep richting mijn kamer na uren praten met mijn broer en beta. Beiden dachten dat Morena inderdaad mijn mate was en dat alles wat ik dacht belachelijk was. Zij zien de kwestie niet zoals ik. Mijn broer is beschermend opgegroeid. Hij heeft nooit hoeven zien of omgaan met de dingen die ik heb moeten zien en doorstaan. Mijn vader heeft daar persoonlijk op toegezien. En mijn beta was eerlijk gezegd een hopeloze romanticus. Alles wat ik wilde was een hete douche en een goede nachtrust.
Ik rook de bedwelmende geur van aardbei en hout al vanuit de gang, haar geur. Het was volledig aan mijn aandacht ontsnapt dat ik mijn kamer met haar zou delen. Ik kon zien dat ze al sliep toen ik eindelijk de kamer binnenkwam. Haar geur overviel me meteen. Het hing overal in de kamer. Het was alsof ze haar hele leven al in mijn kamer woonde. Ik kon haar silhouet onder de dekens zien liggen, samengerold. Ik liep direct naar de badkamer. De gedachte aan haar in mijn kamer stuurde een golf van hitte door mijn hele lichaam. Dit was niet normaal voor mij. Ik had al een tijd geen koude douche meer genomen en ik heb het gevoel dat dat een nieuwe gewoonte zal worden. Net als daadwerkelijk kleding dragen in bed. Ik slaap al zolang ik me kan herinneren naakt. Ik trok een boxershort aan, dat was alles wat ik aankon. Ik ga niet speciaal moeite voor haar doen. Ik nam aan dat ze nog maagd was. Dus had ik het fatsoen haar niet te laten schrikken als ze wakker werd. Ze leek ongeveer achttien, wat wat jong was voor mijn negenentwintig jaar. Ik ben al meer dan veertien jaar alleen sinds mijn transformatie, ik werd geacht mijn mate te vinden maar toen iedereen, vooral mijn vader, mijn pikzwarte wolf zag, ging alles mis. Mij werd verteld dat ik nooit een mate zou hebben, dat ik voorbestemd was tot een eeuwige eenzaamheid. De magie die de heksen moeten hebben gebruikt lijkt bijzonder krachtig. Mijn wolf is er volledig van overtuigd dat Morena mijn mate is. Ik sloeg de dekens op en keek naar haar. Ze droeg een van mijn shirts en boxershorts. Haar benen waren grotendeels zichtbaar. Ik had haar nog nooit van zo dichtbij bekeken. Ze had een lichte huid, en ik voelde een golf van hitte recht naar mijn onderlichaam gaan terwijl ik naar haar keek.
"Heb je een beenfetisj of zoiets?" Een slaperige stem liet me schrikken uit mijn gedachten. Ik keek op en zag een paar saffierblauwe ogen recht op me gericht.
"Wat zei je?" vroeg ik ongelovig.
"Je hebt de afgelopen vier of vijf minuten naar mijn benen zitten staren. Je had niet eens door dat ik wakker werd of naar je keek. Ik neem aan dat je een fetisj voor benen hebt. Of heb ik het mis?" vroeg ze met een ondeugende schittering in haar slaperige ogen.
"Nee! Ik heb zoiets niet," antwoordde ik meteen fel. Ik had niet eens gemerkt dat ze wakker werd. Normaal ben ik altijd op mijn hoede.
"Als jij het zegt," fluisterde ze.
"Betwijfel je me, mate?" vroeg ik op spottende toon.
"Nee, dat doe ik niet. Moet je echt alles zo pessimistisch bekijken?"
"Ik accepteer niet dat je me niet respecteert!" dreigde ik haar. Ik zal haar langzaam weer op haar plaats zetten, en ik zal ervan genieten.
"En wat ga je daaraan doen?" daagde ze uit terwijl ze opstond en dichter bij me kwam. Haar gezicht was slechts een paar centimeter van het mijne verwijderd. De zoete geur van haar adem bereikte mijn neus. Ik kon zien dat ze geen beha droeg onder haar shirt. De sfeer in de kamer veranderde. Hij werd zwaarder. Haar gezicht werd rood en ze probeerde achteruit te gaan, alsof ze zich ineens realiseerde wat ze deed. Maar ik hield haar tegen. Ik legde mijn hand op haar nek en hield haar op haar plaats. Mijn hand tintelde hevig. De sensatie spoelde door mijn hele lichaam. Ik boog voorover en drukte mijn lippen op de hare. Ze verstijfde onder me maar het kon me niets schelen en ik verdiepte de kus. Ik trok haar op mijn schoot en ze piepte van schrik. Dat was voor mij het teken om haar vochtige mondholte met mijn tong te verkennen. Ze voelde goed in mijn armen. Uiteindelijk trok ik me na een eeuwigheid terug en ze keek me aan met nu hunkerende, gouden ogen. Ik wist zeker dat de mijne dezelfde kleur hadden. Asolf had de hele tijd opgewonden gejankt, smekend om over te nemen en te claimen wat van ons was. Ik kon dat nog niet laten gebeuren. Ik ga haar claimen en ik ben van plan ten volle van haar heerlijke lichaam te genieten, maar ik mag nu geen zwakte tonen. Ik moet mezelf beheersen. De geur van haar opwinding maakte het me echter behoorlijk lastig. Ik duwde haar terug op het bed en ze liet een klein protesterend kreuntje horen.
"Ga slapen, mormel! Dat is genoeg opwinding voor één nacht," zei ik terwijl ik opstond en naar de deur liep, terwijl ik probeerde mijn opkomende erectie onder controle te houden.
Veeg omhoog om door te gaan