Leander
Ik had in mijn roedel moeten blijven en nooit naar die bijeenkomst moeten gaan. Ashers ideeën liepen nooit goed af. Nu moet ik omgaan met een underdog en haar zus. Er was geen enkele manier waarop zij echt mijn mate kon zijn. Ik was voorbestemd tot een eeuwige eenzaamheid. Mijn vader zorgde ervoor dat ik dat begreep vanaf het moment dat ik op mijn vijftiende voor het eerst veranderde. Zelfs als mijn wolf, Asolf, geloofde dat zij zijn wederhelft was, ben ik ervan overtuigd dat zoiets niet bestaat. Onze roedel is de sterkste in generaties. Mijn vader en al mijn voorouders hebben ervoor gezorgd dat we zo zouden blijven. Ik zal hen niet teleurstellen. Op het moment dat ik zwakte toon, is het voorbij voor ons.
Dat meisje moet gestuurd zijn door vijanden die wisten dat ze mij niet met geweld konden pakken. Ze wisten dat ik iedereen die me in de weg stond zonder aarzeling uitschakelde. Mijn vader heeft me gewaarschuwd voor heksen. Hij zei dat ze geen mythe waren, zoals iedereen dacht. Hij was ze zelf tegengekomen. De enige verklaring hiervoor is dat er een spreuk op mijn wolf is gelegd. Dat moest het zijn. Ze was niet mijn mate en toch schreeuwde elk bot in mijn lichaam om haar te claimen.
Ik liep richting mijn kamer na uren praten met mijn broer en beta. Beiden dachten dat Morena inderdaad mijn mate was en dat alles wat ik dacht belachelijk was. Zij zien de kwestie niet zoals ik. Mijn broer is beschermend opgegroeid. Hij heeft nooit hoeven zien of omgaan met de dingen die ik heb moeten zien en doorstaan. Mijn vader heeft daar persoonlijk op toegezien. En mijn beta was eerlijk gezegd een hopeloze romanticus. Alles wat ik wilde was een hete douche en een goede nachtrust.
Ik rook de bedwelmende geur van aardbei en hout al vanuit de gang, haar geur. Het was volledig aan mijn aandacht ontsnapt dat ik mijn kamer met haar zou delen. Ik kon zien dat ze al sliep toen ik eindelijk de kamer binnenkwam. Haar geur overviel me meteen. Het hing overal in de kamer. Het was alsof ze haar hele leven al in mijn kamer woonde. Ik kon haar silhouet onder de dekens zien liggen, samengerold. Ik liep direct naar de badkamer. De gedachte aan haar in mijn kamer stuurde een golf van hitte door mijn hele lichaam. Dit was niet normaal voor mij. Ik had al een tijd geen koude douche meer genomen en ik heb het gevoel dat dat een nieuwe gewoonte zal worden. Net als daadwerkelijk kleding dragen in bed. Ik slaap al zolang ik me kan herinneren naakt. Ik trok een boxershort aan, dat was alles wat ik aankon. Ik ga niet speciaal moeite voor haar doen. Ik nam aan dat ze nog maagd was. Dus had ik het fatsoen haar niet te laten schrikken als ze wakker werd. Ze leek ongeveer achttien, wat wat jong was voor mijn negenentwintig jaar. Ik ben al meer dan veertien jaar alleen sinds mijn transformatie, ik werd geacht mijn mate te vinden maar toen iedereen, vooral mijn vader, mijn pikzwarte wolf zag, ging alles mis. Mij werd verteld dat ik nooit een mate zou hebben, dat ik voorbestemd was tot een eeuwige eenzaamheid. De magie die de heksen moeten hebben gebruikt lijkt bijzonder krachtig. Mijn wolf is er volledig van overtuigd dat Morena mijn mate is. Ik sloeg de dekens op en keek naar haar. Ze droeg een van mijn shirts en boxershorts. Haar benen waren grotendeels zichtbaar. Ik had haar nog nooit van zo dichtbij bekeken. Ze had een lichte huid, en ik voelde een golf van hitte recht naar mijn onderlichaam gaan terwijl ik naar haar keek.
"Heb je een beenfetisj of zoiets?" Een slaperige stem liet me schrikken uit mijn gedachten. Ik keek op en zag een paar saffierblauwe ogen recht op me gericht.
"Wat zei je?" vroeg ik ongelovig.
"Je hebt de afgelopen vier of vijf minuten naar mijn benen zitten staren. Je had niet eens door dat ik wakker werd of naar je keek. Ik neem aan dat je een fetisj voor benen hebt. Of heb ik het mis?" vroeg ze met een ondeugende schittering in haar slaperige ogen.
"Nee! Ik heb zoiets niet," antwoordde ik meteen fel. Ik had niet eens gemerkt dat ze wakker werd. Normaal ben ik altijd op mijn hoede.
"Als jij het zegt," fluisterde ze.
"Betwijfel je me, mate?" vroeg ik op spottende toon.
"Nee, dat doe ik niet. Moet je echt alles zo pessimistisch bekijken?"
"Ik accepteer niet dat je me niet respecteert!" dreigde ik haar. Ik zal haar langzaam weer op haar plaats zetten, en ik zal ervan genieten.
"En wat ga je daaraan doen?" daagde ze uit terwijl ze opstond en dichter bij me kwam. Haar gezicht was slechts een paar centimeter van het mijne verwijderd. De zoete geur van haar adem bereikte mijn neus. Ik kon zien dat ze geen beha droeg onder haar shirt. De sfeer in de kamer veranderde. Hij werd zwaarder. Haar gezicht werd rood en ze probeerde achteruit te gaan, alsof ze zich ineens realiseerde wat ze deed. Maar ik hield haar tegen. Ik legde mijn hand op haar nek en hield haar op haar plaats. Mijn hand tintelde hevig. De sensatie spoelde door mijn hele lichaam. Ik boog voorover en drukte mijn lippen op de hare. Ze verstijfde onder me maar het kon me niets schelen en ik verdiepte de kus. Ik trok haar op mijn schoot en ze piepte van schrik. Dat was voor mij het teken om haar vochtige mondholte met mijn tong te verkennen. Ze voelde goed in mijn armen. Uiteindelijk trok ik me na een eeuwigheid terug en ze keek me aan met nu hunkerende, gouden ogen. Ik wist zeker dat de mijne dezelfde kleur hadden. Asolf had de hele tijd opgewonden gejankt, smekend om over te nemen en te claimen wat van ons was. Ik kon dat nog niet laten gebeuren. Ik ga haar claimen en ik ben van plan ten volle van haar heerlijke lichaam te genieten, maar ik mag nu geen zwakte tonen. Ik moet mezelf beheersen. De geur van haar opwinding maakte het me echter behoorlijk lastig. Ik duwde haar terug op het bed en ze liet een klein protesterend kreuntje horen.
"Ga slapen, mormel! Dat is genoeg opwinding voor één nacht," zei ik terwijl ik opstond en naar de deur liep, terwijl ik probeerde mijn opkomende erectie onder controle te houden.
Veeg omhoog om door te gaan
Morena
De klootzak! Hoe durft hij dat met mij te doen. Hij liet me gewoon zitten. Ik heb niet veel ervaring, eigenlijk helemaal geen. Dat was mijn eerste kus. Ik zal niet liegen, het voelde zo verdomd goed. Ik heb me nog nooit zo gevoeld. Maar hij had niet het recht om me zo achter te laten. Ik ben niet dom. Ik weet dat hij om een of andere reden niet van me houdt en ik ben vastbesloten om uit te zoeken waarom. Ik moet wel voorzichtig zijn. Hij heeft een beruchte reputatie en ik weet niet zeker of zijn woede mij niet zal treffen als ik iets verkeerd doe. Misschien heeft hij me meegenomen, maar mijn gevoel zegt me dat hij daar een verborgen reden voor heeft. Osk is het niet met mij eens. Het enige waar zij over praat is hoe geweldig onze partner is en hoe fantastisch die kus was.
De slaap verliet me voor de rest van de nacht. Ik heb er geen glimp van opgevangen. Het enige waar ik aan kon denken was die verdomde kus en wat er zou zijn gebeurd als hij me niet had weggeduwd. Hoe kon ik het zomaar accepteren dat hij me zo naar zich toe trok? Zelfs al was hij mijn partner, ik had die vent net ontmoet. En de paar woorden die we wisselden, waren ook niet erg veelbelovend.
Tegen de ochtend besloot ik dat ik niet degene zou zijn die hem als eerste zou opzoeken. Ik zou me eerst goed settelen en misschien wat rondkijken in het roedelhuis of op deze verdieping om te beginnen. Alles met de bedoeling om Leander zo veel mogelijk te vermijden.
Bij het eerste daglicht dat de kamer binnenkwam, ging ik naar Rena’s kamer. Ik had nog steeds Leanders shirt aan, dus wikkelde ik mezelf in de enorme badjas die achter de badkamerdeur hing.
Ze sliep nog toen ik binnenkwam. Haar kamer was kleiner dan die van Leander, maar had vreemd genoeg meer meubels. Het voelde huiselijker aan. Ik kroop op een stoel vlak bij het raam en keek naar de opkomende zon. Pas toen ik Leanders aanwezigheid in de buurt voelde, werd ik uit mijn mijmering gehaald. Hij stond bij de deur en zag eruit als een waanzinnige. De aderen sprongen uit zijn nek. Hij leek klaar om het huis bij elkaar te schreeuwen. Dus stond ik op uit mijn stoel en hief mijn handen op.
"Alsjeblieft, niet schreeuwen. Rena slaapt."
"Mijn kamer, nu!" siste hij. Ik glipte maar net langs hem door het kleine kiertje dat hij met zijn enorme gestalte bij de deur overliet. De badjas sleepte over de grond. Hij was veel te groot voor mij, maar het was de beste keuze. Tussen die en de dekens, die te zwaar leken om mee te zeulen.
Ik kwam terug in de kamer. Liet de badjas op de grond vallen en draaide me om naar mijn partner, die me terug naar de kamer gevolgd was.
"Je hoort hier te blijven, partner," zei hij op dreigende toon.
"Ik weet het. Ik ging alleen even kijken hoe het met mijn zus ging, oké? Ik wist niet dat ik een soort gevangene was en dat ik in een kamer moest blijven met niets anders dan een bed."
"Je hoort te rusten. Je spullen zouden in de kamer zijn als je wakker werd, als je daadwerkelijk had geluisterd naar wat ik zei en gewoon was gaan slapen. Ik houd er niet van dat vreemden in mijn huis rondlopen."
"Ik ben geen vreemde. Ik ben je verdomde partner!" zei ik geagiteerd.
"Let op je taal, mormel," kaatste hij koel terug, of zo koel als hij kon doen alsof.
"Kun je alsjeblieft stoppen me zo te noemen? Ik heb een naam gekregen. Het is vernederend om zo genoemd te worden en het doet pijn als het mijn eigen partner is die dat doet."
"Dat is nogal discutabel."
Leeft hij in de achttiende eeuw? Waarom is zijn woordkeuze zo formeel?
"Wat is discutabel?" vroeg ik, verward.
"Het feit dat jij mijn partner bent."
"Pardon? Waar heeft hij het in godsnaam over."
"Ik hoor geen partner te hebben. Jij bent waarschijnlijk hierheen gestuurd om mij te verzwakken. Ik ben een zwarte wolf. Ik ben voorbestemd tot eenzaamheid. Dus beeld je niet in dat ik ook maar een seconde geloof in deze schijnvertoning. Ik zal alles onthullen. En jij en iedereen die met je meekomt zullen boeten voor de poging mij te misleiden."
"Ben je helemaal gestoord? Wat voor onzin zit je uit te kramen? Dit is belachelijk. Wil je beweren dat je het niet voelt? Is jouw wolf totaal ongevoelig voor mijn aanwezigheid?"
"Oh, mijn wolf is compleet betoverd. Maar ik niet."
"Wat is dit, Leander? Je zat een paar uur geleden nog zowat bovenop me. Waarom zou je de aantrekkingskracht tussen ons ontkennen? Er is geen manier dat die gevoelens nep zijn."
"Ik ontken de seksuele spanning niet. Dat is het. Geen aantrekkingskracht of welke onzin je ook uitkraamt. Ik ben van plan je te neuken, Morena. Maak daar geen vergissing over. Ik zal je nemen en je zult me smeken om meer. Maar dat is alles. Je zult een bezit zijn en als de waarheid aan het licht komt, zorg ik ervoor dat ik degene ben die je afslacht." Hij boog zich naar voren en drukte zijn lippen ruw op de mijne. Zijn hand lag op mijn nek en gleed toen omhoog om mijn kaak en wang te strelen. Ik probeerde hem van me af te duwen, maar het lukte niet. Hij was zo hard als een bakstenen muur en mijn vastberadenheid begon te wankelen. Ik liet een kreun ontsnappen en hij liet me meteen los. Hij grijnsde en ik haatte het dat ik degene was die die triomfantelijke blik op zijn gezicht had veroorzaakt. De pijn van zijn brute woorden brandde nog steeds in mijn maag en ik hoorde Osk zachtjes janken van pijn achterin mijn hoofd.
"Heb je geen ruggengraat, Morena? Ik neem aan dat het je missie is om me te verleiden, dus ik weet dat je me niet zult weigeren," kleineerde hij me. "Je zou jezelf aan me geven wanneer ik dat wil. Ik denk dat het wel leuk zal zijn om een speeltje tot mijn beschikking te hebben." Hij liet zich achterover op bed vallen. Ik had niet eens doorgehad dat we daar al waren en hij liet me nog één keer van top tot teen gaan voordat hij zich naar de deur draaide.
"Slaap wat, mormel. Ik verwacht dat je morgen volledig alert bent. Je wordt geïntroduceerd aan de roedelregels en nog meer speciale regels die speciaal voor jou gelden." Hij voegde er met zijn rug naar mij toe aan toe, voordat hij vertrok en de deur achter zich sloot.
Ik liet een verstikte kreet van wanhoop ontsnappen terwijl ik de tranen in mijn ogen voelde opwellen. Ik kon mijn geluk niet geloven. Hij was gek om te denken dat ik dit allemaal maar speelde. Het deed me zoveel pijn om afgewezen te worden. Ik had er echt naar uitgekeken om eindelijk mijn partner te ontmoeten en overladen te worden met onvoorwaardelijke liefde en genegenheid. Nu is het me pijnlijk duidelijk geworden dat dat niet het geval zal zijn. Ik zal geen relatie hebben met mijn partner zoals ik die bij anderen heb gezien terwijl ik opgroeide. Wat me nog meer kwetste is dat hij gelijk had. Waarschijnlijk kon ik hem inderdaad niet weigeren. Zelfs als ik het wilde, was de aantrekkingskracht te sterk. Ik denk niet dat ik de kracht heb om het te weerstaan. Maar ik moet het doen. Misschien kan ik hem veranderen. Misschien is hij niet het monster dat men zegt dat hij is. Misschien kan ik iemand naar boven halen die me behandelt zoals alpha Luke luna Eve behandelde, of zoals papa mama behandelde. Het probleem is dat ik niet weet hoeveel van zijn afwijzing ik aankan voordat ik het opgeef.
Ik wiste de tranen van mijn wangen. Ik had niet eens door dat ik zoveel huilde. Ik huilde lelijk en gelukkig was ik alleen. Mijn ogen werden zwaar en ze brandden. Ik rolde me op tot een bal en liet mezelf wegdrijven in een oncomfortabele slaap.
Veeg omhoog om door te gaan
Morena
Ik werd wakker van zacht geklop op de deur. Meteen viel me mijn koffer op voor het bed en het feit dat ik nu echt lag te slapen in plaats van opgekruld op de rand van het matras. Ik was ook toegedekt. Er hing geen onbekende geur in de kamer, dus het was hoogstwaarschijnlijk mijn ontzettende klootzak van een mate.
Er klonk nog een zachte klop op de deur. Ik besloot degene die het was binnen te laten komen terwijl ik de dekens tot aan mijn kin optrok. Ik kon het risico niet lopen mezelf te ontbloten. Mijn kleding was te onthullend om zelf de deur te openen. Rena keek behoedzaam naar binnen.
"Oh! Rena, goedemorgen lieverd. Kom binnen."
"Goedemorgen! Is je mate hier?" vroeg ze zachtjes.
"Nee, hij is er niet." antwoordde ik terwijl ik haar wenkte om binnen te komen. Ze droeg andere kleren dan gisteravond. Ze moest haar bagage ook hebben gekregen. "Ik ruik hem niet en voel zijn aanwezigheid ook niet in de buurt. Hij zit vast ergens verstopt."
"Hou je van hem?" piepte ze terwijl ze de kamer in zich opnam. "Jouw kamer is veel groter dan de mijne."
"Natuurlijk is dat zo. Hij is bedoeld voor twee mensen en het is oorspronkelijk de hoofd slaapkamer van de alpha. Hij heeft het voorrecht een suite te hebben. Deze roedel lijkt veel rijker dan onze vorige. Hun roedelhui s is minstens tien keer groter dan dat van ons."
"Ja, dat klopt," antwoordde ze mompelend. "Maar je hebt mijn eerste vraag nog steeds niet beantwoord." voegde ze toe.
"Welke was dat?" vroeg ik, alsof ik het niet wist.
Ze rolde met haar ogen en vroeg nog eens. "Hou je van hem?"
"Nee, ik denk het niet."
"Maar hij is toch je mate?" vroeg ze verbaasd. "Jullie horen bij elkaar, voor elkaar voorbestemd. Waarom ben je niet verliefd op hem?"
Ik zweer het, soms is dit meisje volwassener dan ik. Ik snapte het hele mate-gebeuren pas toen ik bijna vijftien was. Ik dacht altijd dat mates gewoon trouwen of voor altijd samen leven. De band die zij hebben ging mijn begrip ver te boven.
"Het hoeft niet per se zo te zijn. Ik voel wel de aantrekkingskracht en de band is er zeker, maar ik hou niet van hem, dat weet ik zeker. We kennen elkaar nog geen vierentwintig uur en echt goed begonnen zijn we ook niet."
"Ik geef toe dat hij eng is."
"Dat is hij. En hij is een bruut. Ik ontken niet dat hij knap is, maar om de een of andere reden stond hij erop dat ik niet zijn mate ben."
"Wat moet dat dan betekenen?" vroeg ze verbaasd.
"Gisteravond beweerde hij dat ik zijn wolf had betoverd. Hij klonk totaal gestoord. Op de een of andere manier is hij ervan overtuigd dat een zwarte wolf geen mate kan hebben."
"Een van de meisjes op het feest vertelde me dat hij het woord 'mate' uit volle borst schreeuwde. Ze zei dat hij er angstaanjagend uitzag toen hij iedereen die naar jou keek aanstaarde. En gisteren gromde hij ook naar oom Sion toen die je omhelsde. Het is echt ongelofelijk dat hij denkt dat de band nep is!"
"Vertel mij wat. Ik snap er echt niks van. We hebben zelfs gezoend. Ik stoot hem niet af, zoals hij beweert."
"Je hebt hem gezoend?" Oeps, dat had ik niet moeten zeggen. Ze zal het nu niet loslaten.
"Ja, dat hebben we. Ik denk dat hij het vooral deed om me de mond te snoeren, omdat ik hem uitdaagde, niet uit aantrekkingskracht."
"Wat bedoel je daarmee?"
"Ik heb misschien te veel gezegd en je weet dat hij een alpha is en respect eist en bla bla bla. Dus hij zoende me om me stil te krijgen. Zijn wolf vond het echter wel lekker. Zijn ogen werden goudkleurig."
"Vond jij en Osk het ook leuk?"
"Osk was eerst door het dolle heen, maar nadat hij zei dat we niet zijn mate waren, was ze erg gekwetst."
"En jij dan?"
"Wat bedoel je?"
"Doe niet zo dom Morena. Beantwoord mijn vraag. Vond je de zoen leuk of niet?"
"Zo kun je niet tegen me praten, jongedame. Jij bent te jong voor dit soort gesprekken."
"Ik ben veertien en heel goed in staat dit soort dingen te begrijpen. Ze geven ons op school les over de mate-band, weet je. Wees niet verlegen om het me te vertellen. Ik ga straks ook op zoek naar mijn eigen mate."
"Het is nog veel te vroeg om daarover te beginnen. Je hebt nog minstens vier jaar te gaan. En ja, ik vond de zoen lekker. Om eerlijk te zijn haatte ik hoe mijn lichaam op hem reageerde, maar de band was te sterk. Het was alsof Osk het wilde overnemen."
"Je wolf heeft het nooit overgenomen?"
"Nee. Je weet dat ik nog niet ben getransformeerd. Osk kan nog niet volledig overnemen. Ik heb het meeste controle over mijn menselijke vorm. Ik vermoed dat ze meer aanwezig zal zijn als ik uiteindelijk shift." antwoordde ik droog. Ik ben nog niet geshift. De roedeldokter en iedereen zeiden dat het normaal was om een paar maanden na je achttiende te veranderen, maar het is nu bijna een jaar verder. Iedereen van mijn leeftijd is al geshift. Zelfs degenen die laat waren, deden het binnen een paar maanden, drie maximaal. Hoe langer je wacht met shiften, hoe pijnlijker het wordt. Sommigen overleven het zelfs niet als ze op de juiste leeftijd shiften. Het idee dat ik kan sterven en Rena alleen achterlaat, jaagt me doodsbang. Helemaal nu we in een onbekende roedel zitten. Ik hoop dat ik voorlopig niet shift. In ieder geval tot zij gewend is aan deze plek, of tot ik een afspraak met Leander maak om haar naar huis te sturen als ik het niet overleef.
"Je moet je even omkleden. We worden beneden verwacht voor het ontbijt." Rena's stem schrok me uit mijn gedachten. Ik vertelde haar niet wat ik dacht. Ze hoeft zich daar niet druk om te maken. Geen reden om haar nog iets extra's op te zadelen.
"Wil je alsjeblieft iets voor me pakken uit mijn koffers terwijl ik snel ga douchen?" vroeg ik terwijl ik uit bed stapte.
"Heb je iets in gedachten of zal ik iets uitzoeken?"
"Kies maar wat je wilt, Rena. Zolang het maar een fatsoenlijke outfit is." zei ik terwijl ik naar de badkamer rende. Ik nam snel een douche met Leanders toiletartikelen en wikkelde me weer in zijn badjas. Rena stond op het balkon toen ik eruit kwam. Ze had een bijpassende donkerblauwe set ondergoed en een zwarte, simpele zomerjurk op het bed gelegd. Ik kleedde me snel aan, droogde mijn haar met een handdoek en liet het los hangen. Ik deed dezelfde sandalen aan als gisteren. Ik riep Rena en samen gingen we naar beneden. We bleven onderaan de trap staan, want we hadden geen idee waar we moesten zijn. Uit een kamer in de buurt hoorde ik gepraat en lawaai, maar ik wist niet zeker of we daarheen moesten.
"De eetkamer is de tweede deur links, dames." riep Asher achter ons. "Hebben jullie lekker geslapen?" voegde hij eraan toe terwijl hij de trap afkwam.
"Ik wel. Mijn kamer is geweldig," zei Rena vrolijk.
"Fijn dat je het leuk vindt," antwoordde Asher met een zachte glimlach. "En jij, Morena?"
"Het ging wel. Ik kreeg een bezoekje van je broer. Dat was het minst aangename deel van mijn avond. Als je het ontmoeten van hem tenminste niet meerekent." antwoordde ik droogjes.
Zijn ogen glinsterden geamuseerd, maar zijn gezicht bleef bloedserieus. "Je weet dat mijn broer de alpha van deze roedel is, toch? Wees voorzichtig hoe je over hem praat waar anderen bij zijn. Daar kunnen ernstige gevolgen aan zitten." zei hij. Dat wist ik allang. Ik mag hem misschien niet, maar ik zal mijn bijtende opmerkingen bewaren voor als ik alleen met hem ben, of om bij Rena stoom af te blazen. Elke keer dat ik me herinner hoe hij gisteren tegen me sprak, word ik weer pissig. Hoe durft hij? Als hij denkt dat ik de enige ben die door de band wordt beïnvloed, zal ik wel zorgen dat hij ongelijk krijgt. Ik zal zorgen dat hij smeekt om me aan te raken met die grote, prachtige handen. Oh mijn god! Wat denk ik wel niet! Dit is niet het moment hiervoor.
"Aarde aan Morena? Word wakker meid! We vinden nooit eten als we nog langer wachten." Ik schrok op uit mijn gedachten toen Asher me zachtjes op de schouder tikte. Nog steeds die geamuseerde twinkeling in zijn ogen, terwijl Rena er doodsbang uitzag bij het idee dat er niks meer te eten zou zijn. Het arme kind had sinds de lunch van gisteren niks meer gegeten en we sloegen het avondeten over door het hele gedoe van het verhuizen van de ene roedel naar de andere.
Veeg omhoog om door te gaan