passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

One Weekend with the Billionaire - Hoofdstuk #2 - door Bella Moondragon

One Weekend with the Billionaire

/

Hoofdstuk 2

1: Julia

Ik zet het warme water uit en plaats het laatste ontbijtbord in de vaatwasser. Ik werp de keuken nog een laatste blik toe om zeker te weten dat ik niets heb overgeslagen. Jeff is al naar zijn werk vertrokken, maar als ik een bord vergeten ben, moet ik het met de hand afwassen. Hij heeft er een hekel aan als ik iets mis.

Tevreden dat alle vaat in de machine staat, doe ik het zeepje in het bakje en druk ik op de startknop. Het is geen grote machine, maar goed, we wonen voorlopig maar met z'n tweeën in ons kleine appartement. Jeff heeft nooit een geheim gemaakt van zijn wens om snel kinderen te krijgen. Ik weet niet zeker of ik er klaar voor ben. Ik weet niet of wij er klaar voor zijn.

Zodra de vaatwasser begint te zoemen, maak ik het aanrecht en het fornuis schoon. Ze zijn al schoon. Ik maak de oppervlakken in de keuken voortdurend schoon omdat ik toch niets beters te doen heb. Jeff heeft ook duidelijk gemaakt dat hij niet wil dat zijn vrouw werkt, ook al weet hij dat we het geld kunnen gebruiken. Hij werkt nu bijna twee jaar bij het financieel adviesbureau. Meriweather and Associates is een fijne plek om te werken, maar ik weet niet of Jeff zo goed is in zijn werk als hij doet voorkomen. Hij heeft nooit opslag gekregen, en een paar keer is hij laat thuisgekomen, dronken, boos omdat die "eikels" op zijn werk hem gewoon niet begrijpen. Ik denk dat hij op die dagen in de problemen is gekomen vanwege fouten met zijn accounts.

Maar daar mag ik niet aan denken. Meestal is ons leven comfortabel. We leiden een vrij sober bestaan in de grootste stad van het land, maar niemand weet hoe armoedig ons leven werkelijk is. Jeff geeft het grootste deel van zijn salaris uit aan schijnvertoning, en we hebben ook veel creditcardschuld. Zijn baas, Braxton Merriweather, is miljardair. Hij geeft extravagante feesten en nodigt mensen uit zijn bedrijf uit om erbij te zijn. Jeff slaat nooit een kans over, omdat hij graag bij die wereld wil horen, hoewel wij dat eigenlijk niet zijn. We komen uit een klein stadje in het Middenwesten, duizenden kilometers hier vandaan. Werelden hier vandaan.

Overdag, als het appartement brandschoon is, ga ik naar de markt om ingrediënten te halen om een lekkere maaltijd voor Jeff te maken. Vandaag haal ik iets extra speciaals, hoewel mijn maandelijkse zakgeld bijna op is. Het is tenslotte een bijzondere dag. Vandaag zijn we twee jaar getrouwd.

Ik vraag me af of Jeff het zich herinnert. Hij zei vanochtend niets. We werden wakker toen zijn wekker afging, hadden seks zoals we elke ochtend doen, en daarna maakte hij zich klaar voor zijn werk, vertrok voor acht uur zodat hij alle aansluitende treinen kan halen om om negen uur op kantoor te zijn. Ik ga boodschappen doen, houd het appartement schoon, werk stiekem aan mijn kunst waar Jeff niet van weet dat ik er nog steeds mee bezig ben, en heb het avondeten klaar als hij thuiskomt, waarschijnlijk rond zeven uur. Hij blijft graag laat op kantoor zodat meneer Merriweather denkt dat hij hard werkt, ook al weet volgens mij iedereen dat hij eigenlijk niet werkt als hij langer blijft. Meestal kijkt hij dan naar X-rated video's op zijn telefoon. Jeff kijkt die ook in de trein. Hij kijkt ze voortdurend en vraagt mij om de dingen uit de video's te proberen, ook al wil ik dat niet. Soms... mag ik Jeff niet.

Hij is veranderd sinds we begonnen met daten. Maar goed, dat is inmiddels bijna negen jaar geleden, toen we tweedejaars op de middelbare school waren. We hadden allebei dromen om naar de grote stad te gaan. Ik wilde kunstenaar worden, hij wilde een grote financiële planner worden en zijn eigen bedrijf bezitten. We zijn allebei afgestudeerd, hij in financiën, ik in kunst, getrouwd en naar de grote stad verhuisd om onze dromen na te jagen.

Behalve... zodra deze ring om mijn vinger ging, veranderde Jeff, en nu zijn zijn dromen de enige die ik nog mag najagen.

Ik probeer die gedachten weg te duwen als ik me klaarmaak om naar de markt te gaan. Het is een warme lentedag, maar ik trek toch mijn jas aan. Jeff zegt dat het belangrijk is dat elk deel van mij bedekt is als ik naar buiten ga. Hij zegt dat ik een mooi figuur heb, en hij wil niet dat hij iemands tanden uit moet slaan vanwege dwalende blikken—vooral niet die van mij. Jeff heeft me nog nooit pijn gedaan, maar ik geloof hem als hij dreigt dat hij het misschien wel zal doen.

Ik pak mijn portemonnee, mijn telefoon en de sleutels van het appartement, denkend dat ik biefstuk zal halen, ook al is het duur. Het is een van Jeffs favorieten. Ik heb hem geen cadeau gekocht voor onze trouwdag, maar ik heb wel een kaart voor hem. Ik hoop dat hij die leuk vindt. Ik betwijfel of hij iets voor mij heeft gehaald, maar dat is niet erg. Ik zal er geen punt van maken.

"Goedemorgen, Julia!" zegt onze buurvrouw mevrouw Muller als ik de gang in stap. Ze komt binnen met een boodschappentas. Ik neem aan dat ze net van de markt komt. "Hoe gaat het, liefje?"

Ze is een aardige, oudere vrouw. Ik mag haar erg graag. Ik zie haar een beetje als een oma. Soms drinken we samen koffie. "Goed, dank u. Hoe gaat het met u en meneer Muller?" Haar man is een gepensioneerde postbode en zij gaf vroeger dansles. Ze beweegt nog steeds zo sierlijk als een ballerina.

"Goed, goed," zegt ze met een glimlach. "Het is wel warm buiten vandaag. Je hebt je jas waarschijnlijk niet nodig." Ze kijkt me onderzoekend aan.

Ik glimlach. "Ik krijg het snel koud," zeg ik luchtig. "Tot later." Ik loop naar het trappenhuis en zwaai even naar haar. We wonen op de vijfde verdieping. Ik vind het niet erg om naar beneden te lopen, maar naar boven is vermoeiend. De lift werkt, maar Jeff wil niet dat ik die gebruik. Hij zegt dat lui worden ervoor kan zorgen dat ik mijn figuur verlies, en dat zou hij absoluut niet leuk vinden.

Ik ben bijna op de markt als mijn telefoon in mijn zak afgaat. Ik haal hem tevoorschijn, denkend dat het mijn zus of moeder is. Ze sturen me elke dag een bericht om te vragen hoe het in de grote stad gaat. Ze maken zich zorgen om mij. Maar het is geen van beiden. Het is Jeff.

"Feest vanavond," zegt hij. "Merriweather heeft net een enorme klant binnengehaald en viert het." Ik blijf midden op de stoep staan, een golf van teleurstelling spoelt over me heen als ik besef dat we onze trouwdag waarschijnlijk niet samen zullen vieren. Ik ben wel eens naar een van de feesten van meneer Merriweather geweest, maar niet vaak. Jeff zegt dat hij niet wil dat de andere mannen op zijn werk jaloers worden als ze zien hoe mooi zijn vrouw is. Stiekem denk ik dat hij zich gewoon schaamt dat ik niet zo verzorgd ben als de vrouwen van de andere mannen op zijn kantoor.

"Kom om zeven uur naar Merriweather Towers. Draag je zilveren jurk."

Ik staar naar mijn telefoon. Ik ben uitgenodigd voor het feest. Iemand botst van achteren tegen me aan en duwt me opzij. Ik bied mijn excuses aan. Ik sta in de weg. Hij trekt een gezicht naar me en loopt verder.

Ik stap opzij en stuur Jeff een berichtje terug: "Oké." Ik heb geen idee hoe ik bij Merriweather Towers moet komen, de appartementen die meneer Merriweather bezit, maar ik zal het wel uitzoeken. Het klinkt alsof dit een belangrijk feest is, anders had Jeff me vast niet willen meenemen. Ik hoop dat het betekent dat hij heeft geholpen de klant binnen te halen en dat hij eindelijk beter in de gratie ligt op zijn werk.

Nu ik geen reden meer heb om naar de markt te gaan, draai ik om richting appartement, nerveus over het feest maar hoopvol dat het eindelijk de goede kant opgaat, want ik weet niet hoelang ik dit sobere bestaan nog volhoud.

Veeg omhoog om door te gaan

2:Braxton

Ik ben een hands-on supervisor. Zo heeft mijn vader dit bedrijf geleid en zo leid ik het ook al sinds ik vijf jaar geleden de rol van Chief Executive Officer heb overgenomen. Op mijn zevenentwintigste was ik de jongste CEO in de geschiedenis van ons bedrijf, dat meer dan honderd jaar geleden door mijn betovergrootvader is opgericht. Mijn diploma’s in financiën en bedrijfskunde van grote universiteiten, evenals de lessen onder mijn vader, hadden me meer dan voorbereid om het roer over te nemen. En ik heb het uitstekend gedaan – onze omzet verhoogd en in rap tempo nieuwe klanten binnengehaald.

Daarom haat ik falen.

Terwijl ik door mijn glazen ramen uitkijk op de menigte werknemers die zich snel tussen kantoren en cubicles bewegen, valt mijn blik op één gezicht. Jeff Thompson, Vice-President Finance van onze grootste vestiging. Hoe hij ooit VP is geworden, weet ik niet. In de twee jaar dat hij hier werkt, heeft hij niets gedaan wat indruk op me heeft gemaakt. Sterker nog, hij faalt bij bijna elke taak die ik hem geef. Ik zou hem eigenlijk moeten ontslaan.

De enige reden dat ik dat nog niet heb gedaan, is vanwege een herinnering aan het kerstfeest die ik niet van me af kan zetten. Jeff Thompson, die wat afzijdig stond van de menigte, naast een beeldschone vrouw in een lange rode jurk. Zij was waarschijnlijk de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien, en sinds die avond, vijf maanden geleden, krijg ik haar niet meer uit mijn hoofd.

Ik kan alleen maar aannemen dat ze zijn vrouw was. Hij heeft me nooit aan haar voorgesteld. Ze keek… ongemakkelijk. Niet op haar plek. Alsof ze er liever niet was. Misschien wilde ze niet bij hem zijn. Ik wilde toen naar haar toe gaan, om te kijken of ik als gastheer iets kon doen om haar meer op haar gemak te stellen. Maar ik werd voortdurend overspoeld door mensen die mijn aandacht nodig hadden, en ik ben nooit bij haar geweest. Ik heb nooit de kans gehad om mezelf voor te stellen of haar te ontmoeten.

In de weken en maanden die volgden, heb ik mezelf ervan verzekerd dat dat maar beter was. Ze was waarschijnlijk zijn vrouw, tenslotte. Jeff draagt een trouwring. In zijn kantoor staan geen foto’s die me zouden kunnen vertellen of de prachtige vrouw met het karamelkleurige haar en de olijfkleurige huid, met felgroene ogen en volle rode lippen, zijn vrouw was. Aangezien ik mijn uiterste best heb gedaan om haar uit mijn gedachten te bannen, zag ik er ook geen reden in om het bij hem ter sprake te brengen.

En toen was er de Earst en Hanks-account. Die was aan Thompson toegewezen om binnen te halen. Hoe zo’n belangrijke overname bij hem terecht is gekomen, is mij een raadsel. Ik heb al jaren mijn zinnen gezet op deze grote klant. Gisteren keek ik ernaar en zag dat het account op het punt stond door Thompsons vingers te glippen. Gelukkig kon ik mijn schema omgooien om er zelf aan te werken, en door een wonder is het me gelukt om het te redden. Toen ik het werk van Thompson erop nakeek, was ik verbijsterd over wat hij had gedaan – of eigenlijk, wat hij niet had gedaan. Het was absoluut een reden geweest om hem te ontslaan.

Maar ik had iets anders in gedachten. Ik weet hoeveel deze baan voor hem betekent, en ik wil weten hoe ver hij zal gaan om hem te houden.

Ik heb die ochtend al aan het bedrijf aangekondigd dat we vanavond een feestje zullen geven in Merriweather Towers om de overname te vieren. Ik zal mijn assistente, Cindy Garza, erop laten letten dat Thompson zijn vrouw meebrengt. Ze heeft gerapporteerd dat hij een wenkbrauw optrok toen ze de boodschap overbracht, maar hij knikte en pakte zijn telefoon. Cindy vroeg niet waar ik mee bezig was. Eén van de redenen dat ze al die jaren mijn assistente is, is dat ze me nooit in twijfel trekt. Ik zou zelfs denken dat ze al weet waarom ik de situatie op deze manier aanpak. Meestal is ze mij zelfs een stap voor.

Ik probeer mijn werk te doen, maar het is moeilijk. Ik houd één oog op Thompson, die zit te lanterfanten, iets bekijkend op zijn telefoon. Ik heb van anderen gehoord dat hij een porno-verslaving heeft. Ik gok dat als ik op zijn werkcomputer zou zoeken, ik genoeg bewijs zou vinden om hem alleen daarvoor al te ontslaan. Maar ik vraag nog niet om dat onderzoek. Nog niet. Hij doet de hele dag nauwelijks iets, terwijl ik constant aan de telefoon zit met klanten en mijn assistenten help met hun accounts. Het irriteert me om een man vrijwel niets te zien doen en te weten wat hij verdient.

Hij verdient het om ontslagen te worden, en ik geloof sterk in het geven van mensen wat ze toekomt.

Tenzij hij natuurlijk bereid is met mij te onderhandelen. Dan krijgt hij misschien nog één kans.

Zijn vrouw moet ook bereid zijn, want ik zie haar niet als zijn bezit. Als zij ook bereid is, heeft hij misschien een kans om zijn baan te redden. Anders zal Jeff Thompson morgen zijn spullen uit zijn kantoor pakken, en blijven mijn dromen over een beeldschone vrouw in het rood slechts dromen.

Het wordt laat in de middag en ik moet naar de torens om te zorgen dat alles in orde is voor het feest. Ik heb Thompson de hele dag vrijwel niets zien doen, en ik kook van binnen als ik mijn jas en attachékoffer pak om voor de avond te vertrekken. Het is bijna vijf uur, en ik ben al op kantoor sinds vóór acht uur.

“Cindy, laat mijn auto voorrijden,” zeg ik terwijl ik mijn kantoor uitloop.

“Ja, meneer.”

“Je komt vanavond toch?” vraag ik haar.

“Natuurlijk, meneer,” zegt ze. “Ik moet wel even naar huis om me om te kleden. Hierin kan ik natuurlijk niet verschijnen.” Cindy lacht. Het is een running gag tussen ons dat het niet eerlijk is dat ik verwacht dat vrouwen in mooie jurken naar mijn bijeenkomsten komen, terwijl de meeste mannen gewoon in hun kantooroutfit kunnen verschijnen.

“Ik ga me ook omkleden,” verzeker ik haar.

“Ik weet dat u dat doet, meneer,” zegt ze. Hoe vaak ik haar ook zeg dat ze me geen meneer hoeft te noemen, ze doet het toch altijd.

“Tot straks, Cindy. Bedankt voor je harde werk vandaag.”

“Graag gedaan,” zegt ze met een glimlach die me vertelt dat ze het echt meent. Ik geloof erin mijn medewerkers goed te behandelen zodat ze hard werken. Zo ziet Cindy het ook. Ze werkt hard omdat ze beloond wil worden en het bedrijf wil helpen. Mijn blik glijdt naar Thompson. Hij heeft vrijwel niets gedaan en verdient veel meer dan veel andere mensen hier. Dat moet veranderen.

Hij kijkt op van zijn telefoon en schrikt als hij ziet dat ik hem aanstaarde. Onhandig legt hij het apparaat weg en begint op zijn computer te typen, af en toe naar mij opkijkend. Ik blijf hem aankijken, hopend dat hij begrijpt dat ik hem zie. Ik zie alles wat hij doet, en alles wat hij niet doet, en het is tijd om verantwoording af te leggen.

Veeg omhoog om door te gaan

3:Julia--Feest

Een taxi nemen naar Merriweather Towers is duur, maar in mijn zilveren jurk durf ik de metro niet te nemen. Ik ben bang dat ik lastiggevallen word. Dus geef ik geld uit aan de taxirit. Op de terugweg zal Jeff bij me zijn, dus hoef ik me geen zorgen te maken dat iemand me lastigvalt.

Ik draag een zilveren omslagdoek om mijn schouders. Niet omdat ik het koud heb, maar omdat Jeff het niet leuk vindt als ik te veel huid laat zien. Terwijl ik uit de taxi stap, de chauffeur betaal en mijn handtas onder mijn arm klem, word ik herinnerd aan het kerstfeest dat ik hier afgelopen december bijwoonde. Ik had een rode jurk aan die ik speciaal voor die gelegenheid had gekocht. Ik herinner me dat ik dacht dat ik er best leuk uitzag, maar Jeff was de hele avond humeurig omdat hij de hoeveelheid decolleté die ik liet zien niet goedkeurde. Het leek voor mij niet veel. In vergelijking met sommige andere vrouwen op het feest was het praktisch niets, maar we hebben het niet erg naar ons zin gehad omdat hij de hele avond boos was.

Ik hoop dat hij deze jurk niet erg vindt. Hij heeft me er tenslotte om gevraagd hem te dragen. Het lijfje heeft dunne bandjes en het laat de bovenkant van mijn borsten zien, bijna net zoveel als de rode jurk, maar ik heb de omslagdoek meegenomen, voor de zekerheid.

Ik ben nerveus als ik het gebouw binnenloop. Ik heb Jeff een paar sms’jes gestuurd om hem op de hoogte te houden van mijn locatie, maar hij heeft er geen enkele beantwoord. Ik stuur hem er nog één, om hem te laten weten dat ik er ben. Ik weet niet waar ik heen moet zodra ik binnen ben. Ik kijk rond en luister naar de geluiden van een feest, maar het is een groot gebouw en ik hoor niets.

Ik zie een man achter de balie. Hij is aan het bellen, dus ik loop naar hem toe en wacht tot hij klaar is. Hij kijkt even naar me en kijkt dan nog eens, en hangt snel de telefoon op. "Ja, mevrouw?" zegt hij, terwijl hij onder mijn hals kijkt en niet in mijn ogen. Ik trek de omslagdoek wat beter om me heen. "Hoe kan ik u helpen?"

"Ik zoek het feest van Merriweather and Associates," leg ik uit. "Mijn man wacht daar op mij, maar ik krijg hem niet te pakken via mijn berichten."

"Wat is de naam?" vraagt hij mij.

Ik ben al nerveus, en de vraag maakt me in de war. Wil hij mijn naam weten of die van mijn man? Ik zeg "Thompson", en hij knikt, terwijl hij een lijst controleert.

"Julia?" vraagt hij mij.

"Ja, dat ben ik," zeg ik met een glimlach.

"Natuurlijk, natuurlijk. Ga maar naar de vijfendertigste verdieping," zegt hij. "Daar vindt het feest plaats."

"Dank u wel." Ik glimlach vriendelijk naar hem en loop dan naar de lift, druk op de juiste knop en wacht tot de deuren sluiten.

Ik vraag me af waarom ik de enige ben die nu aankomt. Jeff zei dat ik er om zeven uur moest zijn, en het is pas vijf over. Aangezien de meeste mensen niet te vroeg of precies op tijd willen zijn, dacht ik dat er veel mensen tegelijk met mij zouden aankomen, maar dat is niet het geval, dus ik ben verbaasd.

Als de deuren op de vijfendertigste verdieping opengaan, is het me meteen duidelijk dat het feest al voor zeven uur is begonnen. Ik ben in de war en stap een kamer binnen vol mensen die drinken, praten, zelfs wat dansen. Dienbladen met drankjes en hapjes worden rondgebracht door obers en serveersters in bijpassende uniformen. Ik kijk rond naar Jeff, maar ik zie hem nergens. Ik ken niet veel andere mensen die op zijn kantoor werken, omdat hij me aan niemand heeft voorgesteld. Ik kijk naar gezichten, probeer te bepalen of ik iemand herken, maar dat is niet zo.

Totdat mijn ogen vallen op het opvallende gezicht van een man die maar een paar jaar ouder is dan ik, met doordringende blauwe ogen en donker haar. Ik herken hem meteen en moet wegkijken. Braxton Merriweather, de Chief Executive Officer van Jeffs bedrijf, een van de rijkste mannen ter wereld en de meest begeerde vrijgezel van onze stad, wat veel wil zeggen. Mijn gezicht wordt rood als ik alleen al naar hem kijk, zo knap is hij. Te bedenken dat hij naar mij keek! Natuurlijk komt dat waarschijnlijk omdat ik verdwaald ben en er ook zo uitzie.

Ik draai me nog een paar keer om, hopend dat ik Jeff snel kan vinden. Ik sta op het punt het op te geven en mijn telefoon er nog eens bij te pakken als ik mijn man zie leunen tegen een muur met een drankje in zijn hand, pratend met een paar andere mannen. Ze lachen en maken lol, en het is duidelijk dat hij al behoorlijk wat gedronken heeft. Ik vraag me af hoe laat het feest eigenlijk is begonnen en waarom hij niet wilde dat ik op tijd zou zijn.

Omdat ik hem geen van die vragen kan stellen zonder hem boos te maken, en ik wil hem absoluut niet boos maken, slik ik mijn ergernis in en loop naar hem toe, hopend dat hij in een goede bui is. Ik vind het niet fijn als Jeff boos is. Dat loopt nooit goed af voor mij.

Veeg omhoog om door te gaan

One Weekend with the Billionaire

One Weekend with the Billionaire

93 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

93

Inhoud

Aa