Ik ben een hands-on supervisor. Zo heeft mijn vader dit bedrijf geleid en zo leid ik het ook al sinds ik vijf jaar geleden de rol van Chief Executive Officer heb overgenomen. Op mijn zevenentwintigste was ik de jongste CEO in de geschiedenis van ons bedrijf, dat meer dan honderd jaar geleden door mijn betovergrootvader is opgericht. Mijn diploma’s in financiën en bedrijfskunde van grote universiteiten, evenals de lessen onder mijn vader, hadden me meer dan voorbereid om het roer over te nemen. En ik heb het uitstekend gedaan – onze omzet verhoogd en in rap tempo nieuwe klanten binnengehaald.
Daarom haat ik falen.
Terwijl ik door mijn glazen ramen uitkijk op de menigte werknemers die zich snel tussen kantoren en cubicles bewegen, valt mijn blik op één gezicht. Jeff Thompson, Vice-President Finance van onze grootste vestiging. Hoe hij ooit VP is geworden, weet ik niet. In de twee jaar dat hij hier werkt, heeft hij niets gedaan wat indruk op me heeft gemaakt. Sterker nog, hij faalt bij bijna elke taak die ik hem geef. Ik zou hem eigenlijk moeten ontslaan.
De enige reden dat ik dat nog niet heb gedaan, is vanwege een herinnering aan het kerstfeest die ik niet van me af kan zetten. Jeff Thompson, die wat afzijdig stond van de menigte, naast een beeldschone vrouw in een lange rode jurk. Zij was waarschijnlijk de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien, en sinds die avond, vijf maanden geleden, krijg ik haar niet meer uit mijn hoofd.
Ik kan alleen maar aannemen dat ze zijn vrouw was. Hij heeft me nooit aan haar voorgesteld. Ze keek… ongemakkelijk. Niet op haar plek. Alsof ze er liever niet was. Misschien wilde ze niet bij hem zijn. Ik wilde toen naar haar toe gaan, om te kijken of ik als gastheer iets kon doen om haar meer op haar gemak te stellen. Maar ik werd voortdurend overspoeld door mensen die mijn aandacht nodig hadden, en ik ben nooit bij haar geweest. Ik heb nooit de kans gehad om mezelf voor te stellen of haar te ontmoeten.
In de weken en maanden die volgden, heb ik mezelf ervan verzekerd dat dat maar beter was. Ze was waarschijnlijk zijn vrouw, tenslotte. Jeff draagt een trouwring. In zijn kantoor staan geen foto’s die me zouden kunnen vertellen of de prachtige vrouw met het karamelkleurige haar en de olijfkleurige huid, met felgroene ogen en volle rode lippen, zijn vrouw was. Aangezien ik mijn uiterste best heb gedaan om haar uit mijn gedachten te bannen, zag ik er ook geen reden in om het bij hem ter sprake te brengen.
En toen was er de Earst en Hanks-account. Die was aan Thompson toegewezen om binnen te halen. Hoe zo’n belangrijke overname bij hem terecht is gekomen, is mij een raadsel. Ik heb al jaren mijn zinnen gezet op deze grote klant. Gisteren keek ik ernaar en zag dat het account op het punt stond door Thompsons vingers te glippen. Gelukkig kon ik mijn schema omgooien om er zelf aan te werken, en door een wonder is het me gelukt om het te redden. Toen ik het werk van Thompson erop nakeek, was ik verbijsterd over wat hij had gedaan – of eigenlijk, wat hij niet had gedaan. Het was absoluut een reden geweest om hem te ontslaan.
Maar ik had iets anders in gedachten. Ik weet hoeveel deze baan voor hem betekent, en ik wil weten hoe ver hij zal gaan om hem te houden.
Ik heb die ochtend al aan het bedrijf aangekondigd dat we vanavond een feestje zullen geven in Merriweather Towers om de overname te vieren. Ik zal mijn assistente, Cindy Garza, erop laten letten dat Thompson zijn vrouw meebrengt. Ze heeft gerapporteerd dat hij een wenkbrauw optrok toen ze de boodschap overbracht, maar hij knikte en pakte zijn telefoon. Cindy vroeg niet waar ik mee bezig was. Eén van de redenen dat ze al die jaren mijn assistente is, is dat ze me nooit in twijfel trekt. Ik zou zelfs denken dat ze al weet waarom ik de situatie op deze manier aanpak. Meestal is ze mij zelfs een stap voor.
Ik probeer mijn werk te doen, maar het is moeilijk. Ik houd één oog op Thompson, die zit te lanterfanten, iets bekijkend op zijn telefoon. Ik heb van anderen gehoord dat hij een porno-verslaving heeft. Ik gok dat als ik op zijn werkcomputer zou zoeken, ik genoeg bewijs zou vinden om hem alleen daarvoor al te ontslaan. Maar ik vraag nog niet om dat onderzoek. Nog niet. Hij doet de hele dag nauwelijks iets, terwijl ik constant aan de telefoon zit met klanten en mijn assistenten help met hun accounts. Het irriteert me om een man vrijwel niets te zien doen en te weten wat hij verdient.
Hij verdient het om ontslagen te worden, en ik geloof sterk in het geven van mensen wat ze toekomt.
Tenzij hij natuurlijk bereid is met mij te onderhandelen. Dan krijgt hij misschien nog één kans.
Zijn vrouw moet ook bereid zijn, want ik zie haar niet als zijn bezit. Als zij ook bereid is, heeft hij misschien een kans om zijn baan te redden. Anders zal Jeff Thompson morgen zijn spullen uit zijn kantoor pakken, en blijven mijn dromen over een beeldschone vrouw in het rood slechts dromen.
Het wordt laat in de middag en ik moet naar de torens om te zorgen dat alles in orde is voor het feest. Ik heb Thompson de hele dag vrijwel niets zien doen, en ik kook van binnen als ik mijn jas en attachékoffer pak om voor de avond te vertrekken. Het is bijna vijf uur, en ik ben al op kantoor sinds vóór acht uur.
“Cindy, laat mijn auto voorrijden,” zeg ik terwijl ik mijn kantoor uitloop.
“Ja, meneer.”
“Je komt vanavond toch?” vraag ik haar.
“Natuurlijk, meneer,” zegt ze. “Ik moet wel even naar huis om me om te kleden. Hierin kan ik natuurlijk niet verschijnen.” Cindy lacht. Het is een running gag tussen ons dat het niet eerlijk is dat ik verwacht dat vrouwen in mooie jurken naar mijn bijeenkomsten komen, terwijl de meeste mannen gewoon in hun kantooroutfit kunnen verschijnen.
“Ik ga me ook omkleden,” verzeker ik haar.
“Ik weet dat u dat doet, meneer,” zegt ze. Hoe vaak ik haar ook zeg dat ze me geen meneer hoeft te noemen, ze doet het toch altijd.
“Tot straks, Cindy. Bedankt voor je harde werk vandaag.”
“Graag gedaan,” zegt ze met een glimlach die me vertelt dat ze het echt meent. Ik geloof erin mijn medewerkers goed te behandelen zodat ze hard werken. Zo ziet Cindy het ook. Ze werkt hard omdat ze beloond wil worden en het bedrijf wil helpen. Mijn blik glijdt naar Thompson. Hij heeft vrijwel niets gedaan en verdient veel meer dan veel andere mensen hier. Dat moet veranderen.
Hij kijkt op van zijn telefoon en schrikt als hij ziet dat ik hem aanstaarde. Onhandig legt hij het apparaat weg en begint op zijn computer te typen, af en toe naar mij opkijkend. Ik blijf hem aankijken, hopend dat hij begrijpt dat ik hem zie. Ik zie alles wat hij doet, en alles wat hij niet doet, en het is tijd om verantwoording af te leggen.
Veeg omhoog om door te gaan
Een taxi nemen naar Merriweather Towers is duur, maar in mijn zilveren jurk durf ik de metro niet te nemen. Ik ben bang dat ik lastiggevallen word. Dus geef ik geld uit aan de taxirit. Op de terugweg zal Jeff bij me zijn, dus hoef ik me geen zorgen te maken dat iemand me lastigvalt.
Ik draag een zilveren omslagdoek om mijn schouders. Niet omdat ik het koud heb, maar omdat Jeff het niet leuk vindt als ik te veel huid laat zien. Terwijl ik uit de taxi stap, de chauffeur betaal en mijn handtas onder mijn arm klem, word ik herinnerd aan het kerstfeest dat ik hier afgelopen december bijwoonde. Ik had een rode jurk aan die ik speciaal voor die gelegenheid had gekocht. Ik herinner me dat ik dacht dat ik er best leuk uitzag, maar Jeff was de hele avond humeurig omdat hij de hoeveelheid decolleté die ik liet zien niet goedkeurde. Het leek voor mij niet veel. In vergelijking met sommige andere vrouwen op het feest was het praktisch niets, maar we hebben het niet erg naar ons zin gehad omdat hij de hele avond boos was.
Ik hoop dat hij deze jurk niet erg vindt. Hij heeft me er tenslotte om gevraagd hem te dragen. Het lijfje heeft dunne bandjes en het laat de bovenkant van mijn borsten zien, bijna net zoveel als de rode jurk, maar ik heb de omslagdoek meegenomen, voor de zekerheid.
Ik ben nerveus als ik het gebouw binnenloop. Ik heb Jeff een paar sms’jes gestuurd om hem op de hoogte te houden van mijn locatie, maar hij heeft er geen enkele beantwoord. Ik stuur hem er nog één, om hem te laten weten dat ik er ben. Ik weet niet waar ik heen moet zodra ik binnen ben. Ik kijk rond en luister naar de geluiden van een feest, maar het is een groot gebouw en ik hoor niets.
Ik zie een man achter de balie. Hij is aan het bellen, dus ik loop naar hem toe en wacht tot hij klaar is. Hij kijkt even naar me en kijkt dan nog eens, en hangt snel de telefoon op. "Ja, mevrouw?" zegt hij, terwijl hij onder mijn hals kijkt en niet in mijn ogen. Ik trek de omslagdoek wat beter om me heen. "Hoe kan ik u helpen?"
"Ik zoek het feest van Merriweather and Associates," leg ik uit. "Mijn man wacht daar op mij, maar ik krijg hem niet te pakken via mijn berichten."
"Wat is de naam?" vraagt hij mij.
Ik ben al nerveus, en de vraag maakt me in de war. Wil hij mijn naam weten of die van mijn man? Ik zeg "Thompson", en hij knikt, terwijl hij een lijst controleert.
"Julia?" vraagt hij mij.
"Ja, dat ben ik," zeg ik met een glimlach.
"Natuurlijk, natuurlijk. Ga maar naar de vijfendertigste verdieping," zegt hij. "Daar vindt het feest plaats."
"Dank u wel." Ik glimlach vriendelijk naar hem en loop dan naar de lift, druk op de juiste knop en wacht tot de deuren sluiten.
Ik vraag me af waarom ik de enige ben die nu aankomt. Jeff zei dat ik er om zeven uur moest zijn, en het is pas vijf over. Aangezien de meeste mensen niet te vroeg of precies op tijd willen zijn, dacht ik dat er veel mensen tegelijk met mij zouden aankomen, maar dat is niet het geval, dus ik ben verbaasd.
Als de deuren op de vijfendertigste verdieping opengaan, is het me meteen duidelijk dat het feest al voor zeven uur is begonnen. Ik ben in de war en stap een kamer binnen vol mensen die drinken, praten, zelfs wat dansen. Dienbladen met drankjes en hapjes worden rondgebracht door obers en serveersters in bijpassende uniformen. Ik kijk rond naar Jeff, maar ik zie hem nergens. Ik ken niet veel andere mensen die op zijn kantoor werken, omdat hij me aan niemand heeft voorgesteld. Ik kijk naar gezichten, probeer te bepalen of ik iemand herken, maar dat is niet zo.
Totdat mijn ogen vallen op het opvallende gezicht van een man die maar een paar jaar ouder is dan ik, met doordringende blauwe ogen en donker haar. Ik herken hem meteen en moet wegkijken. Braxton Merriweather, de Chief Executive Officer van Jeffs bedrijf, een van de rijkste mannen ter wereld en de meest begeerde vrijgezel van onze stad, wat veel wil zeggen. Mijn gezicht wordt rood als ik alleen al naar hem kijk, zo knap is hij. Te bedenken dat hij naar mij keek! Natuurlijk komt dat waarschijnlijk omdat ik verdwaald ben en er ook zo uitzie.
Ik draai me nog een paar keer om, hopend dat ik Jeff snel kan vinden. Ik sta op het punt het op te geven en mijn telefoon er nog eens bij te pakken als ik mijn man zie leunen tegen een muur met een drankje in zijn hand, pratend met een paar andere mannen. Ze lachen en maken lol, en het is duidelijk dat hij al behoorlijk wat gedronken heeft. Ik vraag me af hoe laat het feest eigenlijk is begonnen en waarom hij niet wilde dat ik op tijd zou zijn.
Omdat ik hem geen van die vragen kan stellen zonder hem boos te maken, en ik wil hem absoluut niet boos maken, slik ik mijn ergernis in en loop naar hem toe, hopend dat hij in een goede bui is. Ik vind het niet fijn als Jeff boos is. Dat loopt nooit goed af voor mij.
Veeg omhoog om door te gaan
Ze was te laat. Ze had het diner gemist dat ik had georganiseerd voor mijn collega’s en hun gasten. Ik vraag me af waarom ze niet op tijd is gekomen, zoals iedereen, maar dan, als ik haar door de deur zie komen—verward, zenuwachtig om zich heen kijkend naar haar man, die aan de overkant van de kamer tegen de muur leunt en praat met een paar andere leden van ons team die niet goed presteren—begrijp ik dat Thompson haar waarschijnlijk niet eens voor het diner heeft uitgenodigd.
Ze haast zich op hem af en hij richt zich op, zichtbaar geïrriteerd, alsof ze een belangrijk zakelijk gesprek onderbreekt. Ik doe alsof ik luister naar de vrouw naast me, een van de voorzitters van de marketingafdeling die praat over een account waar ik weinig om geef, maar mijn ogen zijn op háár gericht, de prachtige vrouw die helaas vastzit aan die gladjakker, Jeff Thompson.
Ik kijk toe hoe ze samen wegstappen van de anderen, hoe Jeff haar bij haar elleboog grijpt en haar te hard naar zich toe trekt, naar mijn smaak te ruw. Ik zie haar gezicht en weet dat ze hem eigenlijk wil zeggen hoe ze wordt behandeld, maar dat ze bang is. Ik kijk toe hoe ze naar buiten stappen, het balkon op. Ik kijk—en dan verontschuldig ik me en loop dichter naar de plek waar ze zijn verdwenen, zodat ik net dicht genoeg bij de deur sta om te horen wat ze zeggen, terwijl ze mij niet kunnen zien vanwege het matglazen scherm tussen het balkon en de kamer.
"Ik heb je meerdere keren gebeld," zegt ze, haar stem smekend, gekweld.
"Nou, vergeef me dat ik een leven heb!" snauwt Jeff terug, duidelijk zijn woede de overhand latend. "Wat heb je eigenlijk aan?"
"De zilveren jurk, zoals je zei," antwoordt ze. Ik kan haar niet zien, maar ik stel me voor dat ze naar beneden kijkt naar haar jurk, die inspecteert. Ze zag er eerder op de avond schitterend uit vanuit de verte. Wat voor probleem kan die eikel nou met haar jurk hebben?
"Ik kan me niet herinneren dat die zo laag uitgesneden was," zegt hij. "De helft van je borsten hangt eruit!"
Ze blijft even stil en zegt dan: "Ik heb deze omslag meegenomen."
"Je lijkt wel een oude vrouw!" schreeuwt hij terug naar haar. "Luister, ik heb hier geen tijd voor, oké? Ik heb je alleen uitgenodigd omdat dat uitdrukkelijk werd gevraagd; een paar van de andere vrouwen wilden je ontmoeten of zo’n onzin. Ik heb mijn plicht gedaan. Je bent hier. Ik ga terug naar binnen om met mijn vrienden te drinken. Misschien kun je maar beter gewoon... gaan."
"Gaan?" Ik hoor de pijn in haar stem, de smart van zijn plotselinge afwijzing, alsof ze wordt verstoten door iemand van wie ze zielsveel houdt. Hoe heeft zo’n mooie vrouw ooit gevoelens gekregen voor deze egocentrische zak?
"Of blijf hier buiten als je wilt. Maar zet me niet voor schut, oké? Mijn werk is al zwaar genoeg zonder dat jij eruitziet als een hoer voor mijn bazen en collega’s."
Hij stampt weg, terug naar de deur. Ik doe alsof ik luister naar het gesprek om me heen en kijk niet naar hem, al ben ik geneigd mijn voet uit te steken en hem te laten struikelen—dan zullen we zien wie zich schaamt. Omdat mijn ogen niet op Thompson gericht zijn als hij langs slentert, weet ik niet of hij mij heeft opgemerkt, maar ik betwijfel het. Hij is meestal alleen op zichzelf gericht.
Als hij weer bij zijn vrienden staat, neem ik afscheid van mijn gesprekspartner en stap naar buiten.
Het is nu donker, de lichten van de stad en de sterren geven wat licht dat reikt tot de gestalte bij de reling, die ver genoeg van het licht bij de deur en het raam, en het zwakke licht aan de muur naast de deur, grotendeels in de schaduw staat.
Ik hoor al dat ze huilt voordat ik binnen een paar meter van haar ben. Ze lijkt niet te merken dat ze niet meer alleen is. Ik wil haar niet in verlegenheid brengen of lastigvallen, maar ik voel haar pijn als een steek in mijn eigen hart. Ik kan Jeff Thompson niet begrijpen, hoe zo’n oppervlakkige, idiote man getrouwd kan zijn met zo’n prachtig wezen en haar zo behandelt, maar het maakt me op een manier woedend die ik niet kan omschrijven.
Ik zet een stap dichterbij en dan hoort ze me, veegt haar wangen af en slaat haar omslagdoek om haar schouders nog voordat ze haar hoofd draait. Ik weet niet of ze me zal herkennen of hoe goed ze me nu kan zien, nu ik ook buiten het licht sta, maar als haar ogen de mijne ontmoeten, weet ik vrijwel zeker dat ze weet wie ik ben.
"Gaat het wel?" vraag ik zachtjes.
Ze knikt, schraapt haar keel. "Ja. Het spijt me zo. Ik bedoelde niet om..." Ze stopt, niet wetend wat ze moet zeggen. "Het gaat goed."
"Je lijkt niet goed," herinner ik haar terwijl ik dichterbij kom. "Kan ik iets voor je doen?"
"Oh, nee! Echt, het gaat goed. Ik wilde gewoon even wat frisse lucht."
Ik neem een teug van de dampen uit de stad, de auto’s onder ons doen weinig om de lucht fris te maken, en kijk haar dan aan, met een opgetrokken wenkbrauw.
Ze glimlacht zelfs naar me. "Nou, misschien niet fris. Maar... niet benauwd. Niet dat de mensen binnen benauwd zijn—of dat het feest benauwd is. Alleen dat..." Ze zucht en wendt haar blik af, schudt haar hoofd. "Ik weet niet wat ik probeer te zeggen."
"Het is goed," stel ik haar gerust. Dan, terwijl ik wacht tot ze me weer aankijkt, steek ik mijn hand uit. "Ik ben Braxton."
"Ik weet het," zegt ze, een kleine glimlach op haar lippen. "Ik herken je. Ik ben Julia Thompson."
"Dat weet ik," zeg ik terug, waardoor haar perfect gevormde wenkbrauwen omhoog schieten. "Ik heb op je gewacht om je te ontmoeten."
Veeg omhoog om door te gaan