passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Pretend You Love Me - Hoofdstuk #6 - door itsvlada

Pretend You Love Me

/

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 5

Tate’s POV

Mijn slaapkamerdeur gaat zonder waarschuwing open en Ezra glipt naar binnen als een geest.

Hij is bleek en beeft, zijn ogen rood omrand op een manier die verraadt dat hij heeft gehuild. En mijn kleine broertje huilt nooit. Niet toen papa tegen hem schreeuwde omdat hij stopte met lacrosse, niet toen mama vorig jaar zijn verjaardag vergat.

Niet één keer in de twee jaar sinds hij hier, in deze kamer, aan mij vertelde wie hij echt was.

"Ez?" Ik kom overeind uit mijn bed, meteen alert. "Wat is er aan de hand?"

Hij antwoordt niet meteen. Hij blijft daar gewoon staan, met zijn rug tegen de deur gedrukt, trillend, zijn armen om zichzelf heen geslagen alsof hij zijn lijf bij elkaar probeert te houden.

Zijn mond opent, sluit zich, opent weer—maar er komt geen geluid.

"Je maakt me bang." Ik zwaai mijn benen van het bed, beweeg langzaam zodat ik hem niet laat schrikken. "Wat het ook is, zeg het gewoon tegen me. Is er iets op school gebeurd? Heeft papa iets tegen je gezegd?"

"Ik kan niet." Ezra schudt zijn hoofd, een schokkende beweging die bijna onvrijwillig lijkt. "Ik kan het je niet vertellen. Je zult me haten, je zult..."

"Ik kan jou nooit haten." Ik overbrug de afstand tussen ons, pak zachtjes zijn schouders vast. "Kijk naar me. Wat het ook is, we lossen het samen op. Dat doen we toch altijd? Jij en ik tegen de rest van de wereld."

Zijn lach klinkt gebroken, meer snik dan geluid. "Je begrijpt het niet. Dit is anders. Dit is zoveel erger dan alles..."

"Ezra."

Ik maak mijn stem stevig, vastberaden. De stem die ik gebruik als hij afdwaalt, als zijn angst het overneemt en hij iets stevigs nodig heeft om zich aan vast te klampen.

"Ik heb je geheim twee jaar bewaard. Ik heb tegen papa gelogen voor jou. Er bestaat niets wat je me zou kunnen vertellen dat mijn gevoel voor jou zou veranderen. Niets. Begrijp je dat?"

Hij zoekt mijn gezicht af, wanhopig en doodsbang. Ik zie de strijd in zijn ogen—de behoefte om op te biechten tegenover de angst voor wat die bekentenis teweeg zou brengen.

"Beloof je het?" Zijn stem is nauwelijks hoorbaar. "Beloof je dat je niet anders naar me zult kijken?"

"Ik beloof het." Ik knijp zacht in zijn schouders. "Praat met me, Ez. Alsjeblieft."

De dam breekt als hij begint te praten, de woorden stromen in brokstukken naar buiten.

"Er is iemand op school. We... het begon als een soort mentor. Hij luistert echt als ik praat, Tate. Voor het eerst in mijn leven voel ik me gezien. Niet de zoon van de gouverneur, niet het familielid dat iedereen teleurstelt... gewoon ik."

Mijn maag draait om. "Over wie hebben we het?"

Ezra's gezicht vertrekt. "Monsieur Laurent."

De naam treft me als een fysieke klap. Laurent. De jonge Franse leraar waar alle meisjes bij wegzwijmelen. Degene die naschoolse culturele evenementen organiseert en studenten meeneemt op 'educatieve' reizen naar Montreal.

"Julian... Hij begrijpt me," vervolgt Ezra, de bekentenis stroomt nu hij eenmaal is begonnen. "Ik weet dat het fout is, ik weet dat het zo fout is... Maar ik kan niet stoppen, en hij zegt dat we gewoon moeten wachten tot ik afstudeer, en dan kunnen we echt samen zijn, en—"

"Ezra." Mijn stem klinkt verstikt. "Hoe lang is dit al aan de gang?"

"Sinds afgelopen lente. Maar dat is niet... Dat is niet waarom ik hier ben." Hij grijpt mijn armen vast, zijn greep bijna pijnlijk. "Iemand heeft ons vanavond gezien. In zijn klaslokaal. Zij heeft alles gezien."

Mijn bloed wordt ijskoud. "Wie? Wie heeft jullie gezien?"

"Dat meisje van de leerlingenraad. Harley Valdez."

Holy. Fucking. Shit.

Van alle mensen die het geheim van mijn broer zouden kunnen kennen, moest zij het zijn. Het meisje dat ik al twee jaar lang het leven zuur maak. Het meisje die alle reden heeft om mij en iedereen van wie ik houd te vernietigen.

Dit meen je niet…

"Ik regel het wel." Ik trek Ezra in een stevige omhelzing, voel zijn lichaam tegen het mijne beven. "Doe niets, praat met niemand, neem geen contact op met Laurent. Laat mij een plan bedenken, oké?"

"Wat als ze het al aan iemand heeft verteld? Wat als papa erachter komt? Hij zal—"

"Hij zal er niet achter komen." Ik grijp Ezra's schouders vast en dwing hem me aan te kijken. "Ik laat dat niet gebeuren. Ik beloof het je, Ez. Ik los dit op."

Ezra zoekt mijn gezicht, wanhopig om me te geloven. Uiteindelijk knikt hij—een kleine, broze beweging die iets in mijn borst breekt.

"Oké," fluistert hij. "Ik vertrouw je."

De woorden dalen op me neer als een last waarvan ik niet zeker weet of ik die kan dragen.

Ik loop met hem mee naar de deur en kijk hoe hij terugglipt in de donkere gang richting zijn eigen kamer. Hij lijkt kleiner dan hij zou moeten zijn, zijn schouders naar binnen gekromd alsof hij probeert te verdwijnen. Wanneer zijn deur dichtslaat, voelt de stilte die volgt verstikkend.

Ik doe het licht niet aan. In plaats daarvan zak ik neer op de rand van mijn bed en laat de duisternis zich om me heen sluiten, terwijl mijn gedachten razen.

Harley Valdez.

Haar gezicht duikt onwillekeurig op in mijn hoofd. Zachte, warme bruine huid, scherpe donkere ogen die nooit terugschrikken, die mond die altijd gevaarlijk opkrult wanneer ze iemand met alleen haar woorden tot de grond toe afbreekt.

De manier waarop ze zichzelf draagt, haar rug recht en haar kin geheven. Alsof ze voortdurend klaarstaat voor een gevecht waarvan ze weet dat het eraan komt.

Ze is zo mooi dat het me soms achtervolgt. Ik heb dat altijd geweten, zelfs toen ik mezelf probeerde te overtuigen van het tegendeel. Vooral toen ik het probeerde.

Ik herinner me de eerste keer dat ik haar zag, in het eerste jaar in september. Ze zat alleen in de bibliotheek, zijdezacht donker haar dat over haar gezicht viel terwijl ze las, volledig verdiept in haar boek.

Het namiddaglicht raakte de welving van haar jukbeen, de volheid van haar lippen, en iets in mijn borst trok samen op een manier die ik toen niet begreep.

Ze was niet zoals de andere meisjes op Wentworth—niet gepolijst en perfect en tot op het bot verdomd saai. Er zat iets fel in haar, iets ongeslepen en rauws dat echter aanvoelde dan alles in mijn vergulde wereld.

Toen ik naast haar ging zitten en ze me aankeek met die scherpe ogen, niet onder de indruk van mijn naam of mijn gezicht of wat dan ook, voelde ik me alsof ik door de bliksem getroffen werd.

Twee weken lang liet ik me tot haar aangetrokken voelen. Liet haar lachen met die droge humor die ze probeerde te verbergen. Zocht excuses om haar aan te raken—vingers die even raakten, schouders die elkaar stootten, alles om die vonk weer te voelen.

Als ze naar me lachte, echt lachte, deed mijn hart dingen die ik nog nooit had ervaren. Zelfs nu, twee jaar later, weet ik nog precies hoe ze eruitzag in die bibliotheek.

Hoe ze haar haar achter haar oor schoof als ze aan het nadenken was. De glimp van kwetsbaarheid onder haar harnas als ze dacht dat niemand keek.

Ik duw de herinnering hardhandig weg, zoals ik altijd doe.

Want toen greep de realiteit in.

Hoe mijn vrienden het opmerkten en Brooks opmerkingen maakte over mijn 'liefdadigheidsgeval-verliefdheid'. En de stem van mijn vader galmde in mijn hoofd: Uiterlijkheden doen ertoe, Tate. Met wie je omgaat doet ertoe. Eén verkeerde stap en alles stort in.

Dus maakte ik van Harley een doelwit in plaats van een verleiding. Keek naar haar gezicht toen de verf haar raakte en vertelde mezelf dat het niet uitmaakte.

En nu heeft zij Ezra's toekomst in haar handen.

Als onze vader de waarheid ontdekt, zijn jongste homoseksuele zoon, verstrikt met een mannelijke docent, zal het geen schandaal zijn. Het zal vernietiging zijn. Gouverneur Mercer heeft zijn carrière gebouwd op 'traditionele gezinswaarden.'

Hij zou Ezra liever vernietigen dan hem een risico laten worden.

***

De volgende dag vind ik Harley bij haar kluisje voordat het eerste lesuur begint.

"Hey." Ik houd mijn stem zacht, voorzichtig. "Kunnen we even praten?"

Ze draait langzaam om, haar ogen vernauwen zich wantrouwig. "Waarom? Zijn je beledigingen op, of is dit een nieuwe strategie?"

"Ik val je niet aan. Ik wilde alleen maar..."

"Wat?" Ze slaat haar armen over elkaar. "Kijken hoe het met me gaat? Sinds wanneer interesseert het je iets anders dan mijn leven ellendig maken?"

"Kijk, ik weet dat we een geschiedenis hebben. Maar misschien kunnen we gewoon praten. Als normale mensen."

Haar lach is scherp. "Je probeert lief over te komen. Wat is het addertje, Mercer?"

De spot doet meer pijn dan zou moeten. Oude reflexen schieten in werking voor ik het kan tegenhouden.

"Laat maar," snauw ik. "Je bent zo vastbesloten om het slechtste in iedereen te zien. Maar ik gok dat dat gebeurt als je op Southside opgroeit—dan is iedereen een vijand, toch?"

Ik zie haar uitdrukking verharden, die donkere ogen worden vlak en koud.

Verdomme. Wat is er mis met mij?

"Goed gesprek," zegt Harley droog terwijl ze zich weer naar haar kluisje draait. "Altijd een genoegen, Mercer."

Ik loop weg met trillende handen, beseffend dat zij alle troeven in handen heeft, en ik zojuist heb bewezen dat ik geen normaal gesprek kan voeren zonder dat mijn slechtste instincten de overhand nemen.

Ik moet slimmer zijn. Ik heb een echt plan nodig—iets dat het gevaar dat ze vormt neutraliseert, iets dat Ezra beschermt.

Harley Valdez laat zich niet inpalmen, niet intimideren, niet overtuigen.

Ik moet iets vinden wat ze zo graag wil dat ze een deal sluit.

Ik zal mijn broer redden. Wat er ook voor nodig is.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

Harley’s POV

De kunstvleugel is leeg tijdens de lunchpauze—daarom kom ik hier. De stilte, de geur van terpentine en klei, de half afgemaakte beelden die als bevroren geesten staan opgesteld.

Het is de enige plek op Wentworth waar ik kan ademen zonder me bekeken te voelen.

Ik laat mijn tas naast een met verf besmeurde kruk vallen en leun tegen de werktafel, terwijl de rust zich als een deken over me heen legt.

Mijn vingers vinden een opgedroogde veeg kobaltblauw in de houtnerf en volgen die gedachteloos, terwijl de spanning in mijn schouders langzaam loslaat.

Behalve dat mijn hersenen niet meewerken—ze blijven steeds teruggaan naar hem, naar de gang.

Naar hoe Tate’s lichaam me tegen die muur drukte alsof hij elk stukje ruimte tussen ons bezat, en hoe ik hem dat toestond—een fractie te lang, een ademhaling te veel.

Hoe zijn blik naar mijn mond gleed en ik het overal voelde, als een hete draad die langs het midden van mijn borst werd getrokken.

Ik haat dat ik het merkte. Ik haat nog meer dat ik het nog steeds merk—het opnieuw afspeel, beeldje voor beeldje, alsof mijn onderbewustzijn een museumexpositie aan het samenstellen is gewijd aan Tate Mercer’s kaaklijn en de manier waarop zijn stem lager wordt als hij de controle bijna verliest.

Hou op.

Mijn vingers drukken harder in de opgedroogde verf en ik besef dat ik mijn adem heb ingehouden.

Ik dwing mezelf uit te ademen, me op de stilte te concentreren. Een paar minuten werkt het bijna. Er is niets behalve het verre gezoem van het ventilatiesysteem en het gedempte geluid van de kantine twee gangen verderop.

Een wereld die zonder mij gebeurt. Ik sluit mijn ogen, waardoor ik de voetstappen pas opmerk als ze al gestopt zijn.

Een plank verschuift. Het zachte geknars van metaal, nauwelijks hoorbaar—alsof iemand die heel stil heeft gestaan eindelijk besluit te bewegen.

"Ik weet dat je ons hebt gezien."

Mijn ogen schieten open.

Ezra stapt vanachter een voorraadplank tevoorschijn, zijn gezicht getekend door spanning. Op dit moment lijkt hij jonger dan zeventien—kwetsbaar op een manier die mijn borst doet samentrekken, ondanks mezelf.

Ik houd mijn gezicht neutraal, kantel mijn hoofd alsof ik het niet begrijp. "Wie gezien? Waar heb je het over?"

"Niet doen." Zijn stem breekt bij het woord. "Alsjeblieft, doe niet alsof. Ik zag je gezicht door de deur. Je weet precies waar ik het over heb."

De schijn valt weg en het heeft geen zin het nog te verbergen—wij weten allebei wat ik heb gezien in dat klaslokaal.

Het beeld flitst opnieuw ongewild door mijn hoofd: Ezra op zijn knieën, Monsieur Laurents hand in zijn haar, de zachte Franse woorden die mijn maag deden omdraaien.

"Oké," zeg ik zacht. "Ik heb het gezien. En nu?"

"Je mag het niemand vertellen." Hij komt dichterbij, wanhoop klinkt door in elk woord. "Alsjeblieft. Je begrijpt niet wat er zou gebeuren als dit uitkomt. Mijn vader, hij zou…" Zijn stem breekt volledig. "Alsjeblieft. Ik smeek je."

Er trekt iets samen in mijn borst. Ik heb die toon eerder gehoord—de rauwe angst van iemand wiens hele wereld aan een zijden draadje hangt. Ik heb het zelf gevoeld, staand in de gangen van Wentworth terwijl klasgenoten me bespotten om mijn vader, mijn broers, mijn adres.

Ik kies mijn volgende woorden zorgvuldig.

"Ezra, mag ik je iets vragen? Deze relatie met Laurent… Hoe is die eigenlijk begonnen?"

Zijn voorhoofd fronst, verwarring vermengt zich met angst. "Wat maakt dat uit?"

"Doe het voor mij."

"Hij... hij merkte me op. In de klas. Zei dat ik potentieel had, dat ik anders was dan de andere leerlingen."

Ezra’s uitdrukking verzacht een beetje, een deel van de paniek maakt plaats voor iets bijna dromerigs. De woorden raken me als stenen. Ik herken ze—niet de specifieke details, maar de vorm ervan.

Die wanhopige behoefte om te geloven dat iemand je eindelijk ziet.

"Ezra..." Ik houd mijn stem zachtaardig, zoals ik tegen Aro sprak toen hij jonger was en nog geloofde dat de wereld misschien vriendelijk kon zijn. "Een leraar die echt om je geeft, zou je nooit in deze positie brengen. Hij zou je toekomst, je veiligheid, je reputatie niet op het spel zetten… Niet als hij werkelijk van je hield."

Zijn kaak spant zich onmiddellijk aan, defensief. "Je kent hem niet. Je weet niet wat wij hebben."

"Je hebt gelijk, ik weet het niet." Ik heb die blik in mijn eigen spiegel gezien—het wanhopig vasthouden aan iets dat als liefde voelt, ook al wijzen alle signalen op gevaar. Duwen helpt niet. Nooit. "Ik wil alleen maar zeggen... wees voorzichtig. Meer niet."

"Ga je het nu aan iemand vertellen of niet?" De woorden klinken hard, maar ik hoor de angst eronder.

Ik houd zijn blik vast, laat hem zien dat ik elk woord meen. "Ik ga het niemand vertellen, Ezra. Dat beloof ik."

“Waarom?” Achterdocht flikkert over zijn gezicht. “Je haat mijn broer, dat weet ik. Dit zou hem kapotmaken, mijn hele familie vernietigen. Waarom zou je het niet gebruiken?”

“Omdat jij geen wapen bent.” De waarheid ervan nestelt zich zwaar en zeker in mijn borst. “Wat ik ook voor problemen met Tate heb, jij hebt ze niet veroorzaakt. Je bent zeventien, en je zit gevangen in iets wat nooit had mogen gebeuren. Ik ga het niet erger maken.”

Ezra zoekt mijn gezicht af, duidelijk twijfelend aan mijn oprechtheid. De stilte rekt zich tussen ons uit, dik van onuitgesproken vragen.

“Dank je,” zegt hij uiteindelijk. De woorden klinken hol, onzeker—alsof hij me graag wil geloven maar het net niet lukt.

“Je hoeft me niet te bedanken. Denk gewoon… na over wat ik zei. Over Monsieur Laurent.”

Het gesprek zou daar moeten eindigen. We zouden weg moeten lopen, terugkeren naar onze eigen werelden, doen alsof dit nooit is gebeurd.

Ik sta op het punt me om te draaien als Tate verschijnt. Hij komt de hoek om in de kunstvleugel, en zodra hij ons samen ziet, worden zijn ogen donker en gevaarlijk—de blik van een roofdier dat een bedreiging ziet bij iets wat hij gezworen heeft te beschermen.

“Wat is hier in godsnaam aan de hand?” Hij loopt op ons af, elke lijn in zijn lichaam straalt spanning uit. “Ezra, weg bij haar.”

“Tate, het is goed.” Ezra stapt tussen ons in, handen omhoog. “Ze gaat niks zeggen. Ze heeft het beloofd…”

“En jij gelooft haar gewoon?!” Tate’s stem stijgt, ongelovig. “Jezus Christus, Ez, ze wacht al twee jaar op een kans om mij te vernietigen. Denk je echt dat ze deze kans laat lopen uit de goedheid van haar hart?”

“Ik sta hier hoor,” zeg ik vlak. “Je zou ook gewoon tegen míj kunnen praten, in plaats van over me alsof ik een meubelstuk ben.”

Tate’s ogen schieten naar de mijne, vlammend van woede. “Ik moet met je praten. Privé. Nu.”

“Tate, dat hoeft echt niet…” begint Ezra.

“Ga naar de les, Ezra.” Tate’s stem laat geen ruimte voor tegenspraak. “Ik handel dit wel af.”

Ezra aarzelt, kijkt tussen ons in met duidelijke bezorgdheid. Maar hij heeft zijn hele leven de leiding van zijn oudere broer gevolgd, en oude gewoontes slijten lastig. Hij trekt zich terug, werpt nog één onzekere blik over zijn schouder voordat hij om de hoek verdwijnt.

Zodra hij weg is, grijpt Tate mijn arm. Zijn greep is stevig, niet echt pijnlijk, terwijl hij me mee de hoek om trekt, een smalle nis in tussen de voorraadkasten.

Weg van getuigen. Weg van iedereen die het zou kunnen horen.

“Laat me los,” sistte ik.

“Hou je mond.” Zijn stem is laag, dreigend, nauwelijks meer dan een fluistering. “Het kan me niet schelen wat je tegen Ezra hebt gezegd. Het kan me niet schelen welke beloften je hebt gedaan. Als dit naar buiten komt, één woord, dan maak ik van jouw leven een hel. Wat je tot nu toe hebt meegemaakt? Dat was ik die aardig deed.”

“Ik heb je broer al gezegd dat ik niks zal zeggen. En ik meen het.”

“Tuurlijk.” Tate’s lip krult zich tot iets lelijks. “Dat praatje kun je Ezra verkopen, want hij is naïef genoeg om het te geloven, maar ik niet. Ik kijk dwars door types zoals jij heen, Valdez. Je wacht op het perfecte moment om toe te slaan. Het moment dat het jou het meeste oplevert.”

“Ik weet niet wat jij in je ogen stopt,” kaats ik terug, terwijl ik hard tegen zijn borst duw, “maar je röntgenvisie is duidelijk kapot.”

Hij is solide onder mijn handpalmen, warm. Het contact stuurt iets elektrisch door mijn vingertoppen—iets wat ik weigert te erkennen. En dan, in één soepele beweging, drukt Tate me tegen de muur.

Zijn lichaam dringt het mijne op, borst tegen borst, zijn armen aan weerszijden van mijn hoofd gestut. Ik voel de warmte die van hem afstraalt, ruik zeep en iets aards daaronder. Zijn gezicht is op centimeters van het mijne, dicht genoeg om de verschillende donkere vlekjes blauw in zijn ogen te onderscheiden.

Dicht genoeg om zijn adem warm langs mijn lippen te voelen.

“Ik waarschuw je,” mompelt hij, zijn stem laag en ruw. “Blijf van mijn broer af. Hou je mond. Of ik zweer bij God, ik zal—”

“Je zal wat?” Mijn stem klinkt vaster dan ik me voel. “Nog meer verf over me heen gooien? Nog meer roddels verspreiden? Je hebt al het ergste gedaan wat je kon, Mercer. En ik sta nog steeds.”

Er flikkert iets in zijn ogen—iets wat niet helemaal boosheid is. Zijn blik zakt een fractie naar mijn mond, om dan weer omhoog te schieten. Dan is hij weg. Hij duwt zich van de muur, stapt achteruit, loopt zonder nog een woord weg.

Ik blijf aangedrukt tegen de koude steen staan, mijn hart bonst zo hard dat ik het in mijn keel voel.

Ik dwing mezelf te focussen op mijn haat, op twee jaar wreedheid, op verf die in mijn ogen drupte terwijl zijn vrienden lachten.

Ik weiger toe te geven dat we veel langer tegen elkaar aan stonden dan nodig was, en dat geen van ons zich losmaakte.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7

De bibliotheek sluit om halfvijf op woensdag, wat betekent dat ik precies vijftien minuten heb om naar de leerlingenraadkamer te gaan voordat de andere leden arriveren voor onze wekelijkse vergadering.

Ik neem de oostelijke gang—de lange route, maar meestal leeg rond deze tijd van de dag.

De meeste leerlingen zijn al vertrokken voor sporttraining of clubactiviteiten, en de rijke leerlingen die nog blijven, verzamelen zich doorgaans in de westvleugel, dichter bij de parkeerplaats waar hun dure auto's wachten.

De oostelijke gang biedt iets wat ik nu wanhopig nodig heb: stilte.

Mijn gedachten blijven maar cirkelen—Ezra’s doodsbange gezicht, Tate die me tegen de muur duwt, het gewicht van een geheim dat ik nooit heb gewild, drukt op mijn borst als een tastbaar ding.

Ik heb nauwelijks geslapen in drie dagen, liggend in mijn benauwde slaapkamer terwijl mijn gedachten elkaar eindeloos achtervolgen.

Ik zou me op mijn campagne moeten concentreren. De verkiezing komt snel dichterbij, en mijn peilingen zijn... niet best.

Maar telkens als ik probeer te strategiseren, zie ik Laurents hand in Ezra’s haar, hoor dat zachte Franse troetelwoord, voel de ijskoude afschuw van het getuige zijn van iets zo verkeerds.

Het middaglicht valt schuin door de hoge ramen en werpt gouden rechthoeken over de marmeren vloer. Mijn voetstappen galmen in de leegte en even laat ik mezelf ademhalen.

Dan sla ik de hoek om en bevries.

Tate en Sloane staan bij de ramen aan het einde van de gang, hun lichamen naar elkaar toe gedraaid op een manier die spreekt van intimiteit—of wat daar nog van over is. Hun stemmen zijn laag maar scherp, het soort scherp dat ontstaat uit vertrouwdheid die bitter is geworden.

Ik zou moeten omdraaien, weglopen. Dit gaat mij niet aan. Maar voordat ik kan bewegen, verheft Sloane haar stem net genoeg om mij te bereiken.

"—jij kunt niet zomaar bij me weglopen! Heb je enig idee hoe dit mij laat lijken? Mensen praten nu al!"

"Laat ze." Tate’s antwoord is kortaf, onverschillig. "Ik hoef je geen uitleg te geven, Sloane. We zijn nooit echt samen geweest, dat wist je vanaf het begin."

"We waren samen genoeg voor jou om met me te neuken wanneer het je uitkwam! Nu ben ik ineens wegwerpbaar?"

"Je bent altijd wegwerpbaar geweest. We waren dat allebei, voor elkaar. Doe niet alsof dit iets was wat het niet was."

Ik probeer ongezien weg te sluipen, zet voorzichtig een stap achteruit. Mijn schoen schuurt over de vloer en twee hoofden draaien zich tegelijk naar me om.

Sloane’s ogen vernauwen zich tot spleetjes, haar perfect glanzende lippen trekken zich samen van minachting. Ze draait zich weer naar Tate en steekt een gemanicuurde vinger in zijn borst. "Dit gesprek is niet voorbij."

Dan loopt ze op de uitgang af, op mij af, en ik maak me schrap, maar het helpt niet. Haar schouder beukt tegen de mijne, hard genoeg om me zijwaarts te laten struikelen, mijn rug tegen de muur te laten slaan.

Ze kijkt niet eens om—loopt gewoon door, haar hakken tikken een boos ritme op het marmer tot ze om de hoek verdwijnt.

Dan ben ik alleen met Tate in de zware stilte.

Hij leunt tegen de muur bij het raam en kijkt me aan met een onleesbare uitdrukking. Het middaglicht vangt de scherpe lijn van zijn kaak, hoe zijn uniformshirt strak om zijn schouders spant.

Ik haat dat ik het opmerk. Haat dat zelfs nu, zelfs na alles, een verraderlijk deel van mijn brein deze details opslaat alsof ze ertoe doen.

Hij duwt zich van de muur af en komt dichterbij terwijl ik mijn positie houd.

"Geniet je van de show, Valdez?" Zijn stem is zijde over staal, soepel en snijdend tegelijk. "Wist niet dat afluisteren een specialiteit is van de Southside. Maar ja, jouw soort moet nemen wat ze krijgen kunnen."

De woorden komen aan als een klap. Jouw soort.

Alsof ik een ander soort ben. Alsof twee jaar wreedheid niet genoeg was—moet hij me nog steeds eraan herinneren precies waar ik sta in zijn wereld.

Ik kan niet geloven dat ik ooit een zwak had voor deze jongen. Kan niet geloven dat ik ooit dacht dat zijn glimlach iets betekende, dat zijn aandacht iets anders was dan een valstrik voor vernedering.

Ik beantwoord zijn blik, weiger te wijken. "Tenminste hoef ik geen mensen te betalen om te doen alsof ze me kunnen uitstaan. Hoeveel vraagt Sloane voor haar vriendin-act? Voor het je laten neuken onder de tribunes wanneer je je verveelt? Of is dat een liefdadigheidsklusje gratis en voor niks?"

Er verandert iets in Tate’s gezicht. Een flikkering die ik niet kan benoemen—niet helemaal woede, niet helemaal pijn. Zijn kaak spant zich aan, een spier trekt onder zijn huid en even denk ik dat hij iets terug gaat zeggen.

Een deel van mij wil dat hij het doet. Een deel van mij verlangt naar het vertrouwde ritme van onze oorlog, het heen-en-weer dat tenminste ergens op slaat. Maar hij draait zich om en loopt zwijgend weg.

Ik blijf alleen staan in de gang, mijn hart bonst, de overwinning hol in mijn borst.

Geen voldoening.

Alleen het spook van zijn nabijheid dat nog op mijn huid brandt.

***

Er gaat een week voorbij en Tate is bijna beleefd gebleven.

Niet vriendelijk—nooit vriendelijk. Niet aardig of warm of iets wat in de buurt komt van fatsoen. Maar de actieve wreedheid is gestopt.

Hij doet zijn correctieve uren zonder sabotage, sjouwt apparatuur en volgt instructies met minimale tegenzin. Hij bespot mijn posters niet meer, maakt geen opmerkingen over mijn kleding, zoekt geen excuses om me aan te raken op manieren waardoor mijn huid kriebelt van walging.

Het is verontrustend. Ik vertrouw het niet. Maar ik heb ook de energie niet om het in twijfel te trekken, want de verkiezing komt eraan en mijn campagne dreigt te verdrinken.

Ik heb beleidsideeën. Ik heb competentie. Ik heb een bewezen staat van dienst—twee jaar evenementen organiseren, budgetten beheren, problemen oplossen waar niemand anders zijn handen aan wilde branden.

Het maakt allemaal niks uit.

De rijke leerlingen zien mij als een buitenstaander, een indringer die op de een of andere manier langs de poort is geglipt. De andere beursleerlingen zijn te bang om me openlijk te steunen, te bewust dat het steunen van het meisje van de Southside hen zelf ook tot doelwit maakt.

Ondertussen heeft Sloane zichzelf benoemd tot mijn primaire kwelgeest. Nu Tate niet langer meedoet aan mijn dagelijkse vernedering, heeft zij het stokje overgenomen. En ze is er creatief in.

Geruchten verspreiden zich als een lopend vuurtje door de gangen van Wentworth—fluisteringen dat ik met docenten slaap voor cijfers, dat ik mijn beurs heb gekregen via ‘gunsten’, dat de bendeconnecties van mijn familie tot in de lerarenkamer reiken.

Mijn kluisje wordt twee keer in drie dagen vernield: de eerste keer met TRASH in graffiti over de deur, de tweede keer met iets ergers, een scheldwoord dat ik niet eens in mijn hoofd wil herhalen.

Gisteren liet iemand me "per ongeluk" struikelen in de kantine.

Mijn lunchtray vloog door de lucht—eten spatte over de vloer, over mijn kleren, over mijn waardigheid. De rijke kinderen lachten en zelfs sommige beursleerlingen keken weg, te bang om medelijden te tonen.

Ik ruimde mezelf op in het toilet en ging naar mijn volgende les. Wat had ik anders moeten doen?

Nu zit ik alleen in de raadkamer na sluitingstijd, starend naar peilingscijfers die laten zien dat ik zwaar ga verliezen. Grant, de huidige voorzitter, stuurde me de laatste resultaten met een verontschuldigend briefje.

De cijfers liegen niet: ik sta drieëntwintig punten achter met nog een paar maanden tot de verkiezing. Iets wat op wanhoop lijkt nestelt zich in mijn borst.

Ik weet niet meer wat ik moet doen. Elke weg vooruit lijkt geblokkeerd door muren die ik niet kan beklimmen, deuren die ik niet kan openen, mensen die al besloten hebben dat ik er niet bij hoor voordat ik ooit een kans heb gekregen om mezelf te bewijzen.

De gebarsten handen van mijn moeder flitsen door mijn gedachten, de stem van mijn vader.

Maak me trots, mija.

Hoe kan ik iemand trots maken als ik niet eens—

De deur gaat open en Tate komt binnen, trekt me uit mijn spiraal, nog in zijn voetbaltenue—trainingsshirt strak over zijn borst, grasvlekken op zijn korte broek, haren vochtig van het zweet.

Hij sluit de deur achter zich met opzet, het zachte klikken echoot in de lege kamer. Hij oogt gespannen, zelfs ongemakkelijk. Niets van zijn gebruikelijke arrogantie.

Ik ga meteen rechtop zitten, muren schieten omhoog. "Raadkamer is dicht. Je correctieve uren zitten erop voor vandaag."

Tate negeert me en steekt doelgericht de kamer over, grijpt in zijn sporttas en haalt een envelop tevoorschijn—dik en zwaar, en smijt hem op tafel recht voor me neer.

Wat de daadwerkelijke fuck?

Veeg omhoog om door te gaan

Pretend You Love Me

Pretend You Love Me

51 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

51

Inhoud

Aa