De ochtend bracht ons terug naar de harde taal van het werk, maar de lucht tussen ons was geladen. Jake zei niets over de bar, niets over mijn poging tot verleiding in de truck.
Hij gaf me gewoon een hooivork en wees naar de stallen.
Als hij echt dacht dat ik een onvolwassen meisje was dat spelletjes speelde die ze niet begreep, prima. Ik zou hem volwassenheid laten zien. Verantwoordelijkheid. Het soort vrouw dat kritiek accepteert en ervan groeit, in plaats van wraak te plannen.
Ik werd onmogelijk zoet. Overdreven meegaand. Elke klus voerde ik uit met opgewekt enthousiasme en een onschuldige glimlach.
"Natuurlijk, Jake! Altijd bereid om te helpen, Jake!"
Ik straalde bijna zonneschijn uit, sloeg met mijn wimpers, voegde een extra wiegje toe aan mijn heupen wanneer ik zakken voer droeg.
Hij prikte er in ongeveer dertig seconden doorheen.
Zijn reactie was strakke efficiëntie en volledige onverschilligheid. Geen reactie op mijn glimlachen, geen erkenning van mijn charmepogingen.
Als ik probeerde hem te betrekken, antwoordde hij in eenlettergrepige woorden. Toen ik lachte om iets wat Tommy zei, keek Jake niet eens op.
Halverwege de ochtend realiseerde ik me dat goedkope flirtpogingen niet zouden werken.
"Kom eens hier," zei hij na de lunch, terwijl hij naar het kantoor van de schuur gebaarde.
Binnen spreidde hij papieren uit over een bureau—voerschema's, rotatieroosters, berekeningen die leken op hogere wiskunde.
"Als je nuttig wilt zijn, leer dit. Voerverhoudingen op basis van het gewicht van het vee. Waterverbruik ten opzichte van de temperatuur. Laat me zien dat je kunt denken, niet alleen glimlachen."
De boodschap was duidelijk: hij waardeerde competentie boven charme. En ondanks mijn irritatie, warmde er iets in mijn borst bij de uitdaging.
Dit was waar ik naar had verlangd—gewaardeerd worden om mijn verstand in plaats van mijn uiterlijk.
Ik bestudeerde de schema's, stelde echte vragen, raakte werkelijk betrokken bij de complexiteit. En voor het eerst zag ik iets in zijn uitdrukking dat geen koude beoordeling was.
Respect, misschien.
"Je pikt dit snel op," zei hij, bijna met tegenzin.
"Ik wilde astronomie studeren," flapte ik eruit. "Dit is gewoon wiskunde. En ik ben goed in wiskunde."
Hij keek me toen aan, echt aan, en ik zag een vraag ontstaan voordat hij deze wegdrukte. Maar het moment bleef tussen ons hangen—breekbaar, echt.
Tommy vond ons een uur later in het gangpad van de schuur, zijn gemakkelijke glimlach op zijn gezicht.
"Hé, Adison. Je moet vanavond de windmolens komen bekijken. De sterren hier zijn waanzinnig—veel beter dan wat je in Manhattan ziet."
Er klikte iets, een idee kristalliseerde.
Scherp. Onmiddellijk. Potentieel rampzalig.
Tommy bood onschuldig sterrenkijken aan, maar Jake wist dat niet. Na zijn bezitterige optreden van gisteravond wilde ik zien of die controle opnieuw zou barsten.
"Dat klinkt geweldig," zei ik, terwijl ik de warmte in mijn stem naar elf opdraaide. "Echt romantisch, eigenlijk. Hoe laat?"
Tommy knipperde, overrompeld. "Uh... romantisch? Ik bedoelde gewoon—"
"Acht uur?" Ik leunde dichterbij, speelde het uit. "Moet ik iets meenemen? Wijn? Een deken om naar de sterren te kijken?"
Aan de andere kant van de schuur schoot Jake's hoofd omhoog.
Bingo.
"Tommy heeft werk," viel Jake in, zijn stem scherp genoeg om te snijden. "En jij ook. Geen tijd voor windmolens."
"Maar het werk zal dan toch klaar zijn?" merkte ik op, met een onschuldige verwarring. "Toch, Tommy?"
Tommy, arme jongen, keek tussen ons in alsof hij per ongeluk in een mijnenveld was terechtgekomen. "Ik bedoel... ja, technisch gezien—"
"Je hebt te veel werk om naar windmolens te kijken." Jake's greep op de hooivork die hij vasthield werd zichtbaar strakker. "Einde discussie."
Ik stond op, nog steeds met de clipboard in mijn hand, en liep met opzettelijke traagheid op hem af. Het gangpad van de schuur voelde als een toneel, en ik was klaar met het brave acteren.
"Wat is er, daddy?" Het woord kwam er uitdagend, spottend uit. "Beetje jaloers?"
De sneer kwam aan. Ik zag het landen in zijn gespannen kaak, zijn knijpend hand.
Hij overbrugde de afstand in twee passen en greep mijn elleboog—stevig genoeg om zijn punt te maken. Toen stuurde hij me naar de lege zadelkamer, terwijl Tommy zich met indrukwekkende snelheid uit de voeten maakte.
"Niet doen," zei Jake, met lage, gevaarlijke stem, "noem me zo niet."
"Waarom niet? Je doet alsof je eigenaar van me bent. Kan je er net zo goed in meegaan."
"Het is vanavond niet veilig." Hij liet mijn elleboog los maar deed geen stap terug. "Er komt een storm aan. Er is een waarschuwing voor plotselinge overstromingen bij het beekgebied. Dat is alles."
"Wat is er zo eng aan een storm?" vroeg ik, niet helemaal gelovend dat dat de echte reden was.
"De beek in de oostweide overstroomt snel. Toen ik veertien was, was er een zomerstorm. Ik werd daar buiten verrast toen het water steeg. Plotselinge overstroming. Ik zou verdronken zijn als Richard me niet had gevonden, me eruit had getrokken, me aan het ademen had gehouden tot de hulp kwam."
Zijn stem werd zachter, en ik keek naar zijn gezicht, naar hoe oude angst achter zijn ogen flakkerde.
"Hij heeft mijn leven gered. Die schuld—dat is wat dit is. Waarom jij hier bent. Waarom ik niet kan toestaan dat jou iets overkomt."
De bekentenis kwam anders binnen dan verwacht. De kwetsbaarheid in dat toegeven raakte me meer dan al zijn woede had gedaan.
"Dat wist ik niet," zei ik uiteindelijk. "Hij heeft het nooit verteld."
"Richard praat er niet over. Maar ik herinner het me." Jake's uitdrukking verhardde, de muren bouwden zich weer op. "Dus als ik zeg dat het niet veilig is, ben ik niet controlerend. Ik ben verantwoordelijk."
Hij vertrok voordat ik iets kon zeggen, en ik bleef achter met het gevoel dat ik voor het eerst in deze situatie een eikel was.
's Avonds was ik rusteloos. Ik liep naar de keuken voor water en stokte. Jake zat aan de tafel, een boek open, met een bril op draadmontuur die ik nog niet eerder gezien had.
De bril transformeerde hem—minder stoere boer, meer intellectueel.
"Cormac McCarthy," zei ik, terwijl ik de rug las. "Blood Meridian."
Hij keek op, iets onbewaakts in zijn blik voordat hij het maskeerde. "Heb je het gelezen?"
"Op Columbia. Het is bruut. Prachtig en bruut." Ik kwam dichterbij. "Ik had je niet voor een lezer gehouden."
"Er is veel dat je niet van me weet." Hij haalde de bril af, vouwde hem op. "En veel dat ik niet van jou weet. Astronomie, bijvoorbeeld."
Ik leunde tegen het aanrecht, moe van het spel. "Mijn vader vond het niet geschikt voor een toekomstige vrouw. Dat ik beter een kunstopleiding kon volgen, iets elegants en nutteloos. Dus dat deed ik. En sindsdien speel ik de geschikte vrouw."
"Is dat waarom je nog maagd bent?" De vraag was stil, direct, onverwacht. Toen ik hem aankeek, haalde hij zijn schouders op. "Tommy zei dat je bijna elke jongen in de bar afwees, behalve Brent. Ik kan tussen de regels door lezen."
"Omdat ik mannen niet vertrouw," zei ik, verrast door mijn eigen eerlijkheid. "Omdat kwetsbaarheid tegen je gebruikt wordt. Omdat iemand heeft bewezen dat als je iemand dichtbij laat komen, ze je kapot maken."
Jake bestudeerde me een lange tijd. "Spijt is iets vreemds. Je maakt één keuze—kiest de veilige weg. Weigert wat je eigenlijk wil en dat bepaalt alles daarna. Trots houdt je daar, zelfs als je beseft dat je verkeerd gekozen hebt."
Hij had het niet meer over mij. Misschien over zichzelf.
Heel even veranderde er iets in zijn uitdrukking. Iets dat bijna leek op—
De radio op het aanrecht kraakte tot leven, het noodbericht sneed door het moment.
"...waarschuwing voor plotselinge overstroming van kracht in Cedar County tot middernacht. Inwoners bij beekgebieden dienen direct hoger gelegen grond op te zoeken..."
Jake's ogen werden donker van oude angst en nieuwe verantwoordelijkheid. Hij stond op en liep naar het raam waar in de verte de bliksem flitste. Donder rommelde, dichtbij genoeg om in mijn borst te voelen, en toen hij weer naar me keek, was zijn uitdrukking gecompliceerd.
Beschermend en gefrustreerd en nog iets anders.
"Ga slapen," zei hij zacht. "En blijf uit de buurt van de ramen als het noodweer wordt."
Ik knikte, maar bewoog niet. We stonden daar met Cormac McCarthy en onweerswaarschuwingen tussen ons in, en ik besefte dat alles wat ik dacht te weten over Jake Sullivan slechts de oppervlakte was.
Daaronder zat iemand die brute poëzie las, die levensschulden als ankers met zich meedroeg, die spijt beter begreep dan wie dan ook die ik kende.
Weer antwoordde de donder, nu dichterbij, en de eerste regendruppels begonnen te vallen.
Veeg omhoog om door te gaan
De regen sloeg neer alsof God een persoonlijke vete had, en binnen acht minuten veranderde de ranch van functioneel in apocalyptisch.
Jake was al in beweging, gooide de deur open met een urgentie die gesprekken overbodig maakte. "Het hek is kapot in de zuidelijke weide. Het vee drukt richting de kreek."
De kreek. Die hem jaren geleden bijna het leven had gekost.
"Wat heb je nodig?"
Hij keek me aan alsof hij risico tegen beloning afwoog, pakte toen een regenjas van de haak en duwde die in mijn handen.
"Blijf hier waar het droog is. Of ga met me mee. Jouw keuze, prinses."
Manhattan Adison zou voor droog hebben gekozen. Zou een opmerking hebben gemaakt over dat ze hier niet genoeg voor betaald kreeg en nog een glas wijn hebben ingeschonken.
Maar dat meisje voelde als iemand die ik in een vorig leven had gekend, voordat blaren en vroege ochtenden van mijn buitenkant iets anders hadden gemaakt.
"Ik ga mee."
Er flitste iets over zijn gezicht—verrassing, misschien zelfs respect—en toen was hij de deur uit en volgde ik. De regen drong al door tot op mijn huid voordat ik de regenjas überhaupt aan had.
De paarden waren gespannen, ogen wit van angst, maar Jake had de mijne binnen twee minuten gezadeld. Spiergeheugen van decennia aan noodgevallen precies zoals deze.
"Blijf dichtbij," riep hij boven het onweer uit. "Als ik zeg dat je terug moet, ga je. Geen discussies."
Ik knikte al, terwijl ik in het zadel sprong.
De nacht werd chaos met een soundtrack. Hekken sloegen wild heen en weer op kapotte scharnieren. En daaronder dat metalen smaakje van angst, net onder mijn tong.
We bereikten de hek-lijn en ja, het was erg. Twintig koeien die richting het gat duwden, richting de kreek die al gezwollen en woedend was en geluiden maakte die water niet hoort te maken.
Jake was van zijn paard, werkte aan het hek met Tommy—die uit het niets was verschenen en er half verdronken uitzag—terwijl ik probeerde het vee ervan te weerhouden door het gat te stormen.
Wat makkelijker was geweest als ik enig idee had gehad wat ik moest doen, behalve schreeuwen en met mijn armen zwaaien als een soort gestoorde verkeersagent.
Toen zag ik het. Een kleine vorm in het water, meegesleurd richting het hek waar de stroming zich ophoopte tot iets dat echt moorddadig leek.
Kalfje. Misschien drie maanden oud. Loeiende angst.
Ik was van mijn paard af voordat mijn hersenen het konden bijbenen.
"Adison, NEE—"
Jake's kreet verdronk in het onweer terwijl ik het water inwaadde, de kou sloeg als een fysieke klap. De stroming was sterker dan het leek, probeerde mijn voeten onder me vandaan te trekken, maar ik zette mijn knieën op slot en duwde richting het kalfje.
Kreeg mijn handen onder zijn buik, het kleine lijfje trilde zo erg dat ik dacht dat zijn botten uit elkaar zouden rammelen. Tilte, maar het woog meer dan ik had ingeschat en de stroming trok en—
Jake was daar, tot zijn middel in het water, nam het gewicht van het kalf alsof het niets was. Samen sleepten we het naar de oever, modder, water en koeienstront maakten alles glad, maakten alles moeilijker.
We kregen het kalf hogerop en het kroop weg, loeiend naar zijn moeder.
"Dat was goed," riep Jake, half als lof, maar zijn volgende woorden waren puur waarschuwing. "Maar met water als dit krijg je geen tweede kans. Begrijp je me? Wat dacht je in godsnaam—"
Ik draaide me al weer om richting het hek om de anderen te helpen toen mijn laars op iets glads terechtkwam. Ik ging hard onderuit, mijn handen grepen naar houvast, vonden niets dan water en stroming en het plotselinge, rauwe besef van wat verdrinken eigenlijk betekent.
Jake's hand schoot uit en greep mijn pols in een ijzeren greep. Zijn andere arm sloeg om mijn middel, trok me terug van de rand met genoeg kracht om mijn ribben samen te drukken.
Even stonden we daar, zijn borst bonzend tegen mijn rug, en toen ik omhoog keek, waren zijn ogen groot van iets dat op pure angst leek.
"Ben je gek?" Geen schreeuw. Nog erger, een gesis dat door de storm sneed. "Je had— Jezus Christus, Adison, je kunt niet zomaar—"
"Ik ben oké," wist ik uit te brengen, nog steeds naar adem happend.
“Je bent niet oké. Je was bijna—" Hij stopte, zijn kaak zo hard gespannen dat ik de spier kon zien springen. “Dat doe je niet. Niet als ik erbij ben. Je had erin kunnen vallen! Je had meegesleurd kunnen worden door de stroming!”
Zijn greep om mijn lichaam was nog steeds strak, bijna pijnlijk, en ik voelde hem trillen voordat hij me abrupt losliet. “Stap op je paard. We zijn nog niet klaar.”
De uitbrander ging de hele weg terug naar de stal door. Een opsomming van alles wat ik verkeerd had gedaan, alles wat nog erger had kunnen aflopen, elke manier waarop ik hem blijkbaar een hartaanval had bezorgd. Tommy wist zich verstandig uit de voeten te maken.
Tegen de tijd dat we binnen waren, begon de adrenaline weg te ebben en begon ik me te realiseren hoe koud ik eigenlijk was. Doorweekt tot op het bot, rillend, overal modder waar maar mogelijk was.
Jake was net zo nat, maar op de een of andere manier zag hij er minder uit als een verzopen kat en meer als een actieheld uit een film. Oneerlijk.
“Hier.” Hij greep een deken, sloeg die om mijn schouders met handen die stuntelden toen ze mijn sleutelbeen raakten. Bleef een halve seconde langer hangen dan nodig was. “Je moet je omkleden. Voordat onderkoeling het nieuws wordt in plaats van noodweer.”
De lach die ontsnapte, klonk wankel. “Dat zou pas een manier zijn om te gaan. Manhattan-socialite vriest dood in Texaanse schuur. Marcus zou ervan smullen.”
“Niet doen.” Zijn stem was schor, en toen ik opkeek, stond er iets in zijn blik dat ik niet helemaal kon plaatsen. “Maak er geen grapjes over… gewoon niet.”
We trokken in stilte onze regenkleding uit, zo'n stilte die vol zat met dingen die geen van beiden wist te zeggen. Mijn vingers waren gevoelloos en onhandig, kregen de rits van mijn regenjas niet open.
“Laat mij.” Hij kwam dichterbij, hielp met de rits, met de mouwen die vastzaten van het nat.
Zijn handen waren warm vergeleken met de mijne, voorzichtig op een manier die iets in mijn borst deed samentrekken. Voor één ademhaling—misschien twee—woonde er tederheid in die handen.
In de manier waarop hij de deken strakker om mijn schouders trok. In hoe zijn vingers bij mijn schouders bleven hangen. In de blik op zijn gezicht die zei dat hij nog steeds aan het verwerken was hoe dichtbij het was geweest dat ik werd meegesleurd.
“Je hebt het goed gedaan,” zei hij zacht. “Dom, maar goed.”
“Het hoogste compliment van Jake Sullivan zelf.”
De mondhoek van zijn mond trok even op. Bijna een glimlach. “Laat het je niet naar het hoofd stijgen.”
Toen deed hij een stap achteruit, bracht weer veilige afstand tussen ons, en het moment brak als glas.
Later, op de veranda van het huis terwijl de regen nog altijd met bakken uit de lucht kwam, zat ik in droge kleren gewikkeld in dezelfde deken die Jake me had gegeven, en probeerde ik te begrijpen wat er in mijn borst was verschoven.
De uitbrander. Dat bleef maar door mijn hoofd gaan.
Heel mijn leven hadden mensen me verteld dat ik te veel was. Te roekeloos, te breekbaar, te geneigd om stuk te gaan of mezelf voor schut te zetten of gered te moeten worden.
Maar Jakes angst vanavond ging niet over het idee dat ik iets niet aankon.
Hij had me niet gevraagd om achter te blijven omdat hij dacht dat ik het niet kon. Hij was bang geweest omdat hij wist dat ik het wél kon, wist dat ik het zou doen, en de gedachte om me aan die beslissing te verliezen liet hem zijn zorgvuldig gecontroleerde zelfbeheersing verliezen.
Dat was anders. Dat was… God. Dat was alles.
Hij was er geweest toen ik hem nodig had. Stevig en zeker en precies waar hij moest zijn. Maar hij had me niet behandeld als glas. Hij had me niet in bubbeltjesplastic willen wikkelen om ervoor te zorgen dat ik geen gevaar zou meemaken.
Hij had me de storm in laten rijden. Me de keuze laten maken. En me toen opgevangen toen ik viel.
Dat besef—dat onmogelijke evenwicht tussen vertrouwen en bescherming—roerde iets wilds in mijn borst. Iets dat voelde alsof het daadwerkelijk echt kon zijn, in plaats van het toneelstuk dat ik al opvoerde sinds ik oud genoeg was om te begrijpen wat er van me werd verwacht.
De regen bleef vallen, en ik bleef daar zitten, voelend wat misschien gevoelens waren en misschien gevoelens speciaal voor hem.
Wat, objectief gezien, de slechtst mogelijke ontwikkeling was.
Maar ik kon mezelf er niet toe brengen om me druk te maken over het slechtst mogelijke scenario.
Ik gaf om de manier waarop zijn handen met mijn regenjas stuntelden. Om de angst in zijn ogen toen hij me vastgreep. Om de tederheid die hij zo hard probeerde te verbergen.
Om alle manieren waarop Jake Sullivan minder een obstakel werd en steeds meer iemand werd aan wie ik niet kon stoppen te denken.
Godver.
Veeg omhoog om door te gaan
Ze arriveerde bij zonsopgang in een stoffige pickup, zag er moeiteloos mooi uit en had dat soort vanzelfsprekende zelfvertrouwen dat me meteen deed verlangen haar te haten.
Lang, blond, begin dertig, met dat vanzelfsprekende aantrekkelijke waar ze waarschijnlijk net uit bed rolde en er goed uitzag. Ze liep rechtstreeks naar Jake, raakte zijn schouder aan en glimlachte op een manier die een gedeeld verleden suggereerde waar ik absoluut niet over wilde weten.
"Hé vreemdeling," zei ze, haar stem warm. "Hoorde dat je wat stormschade had. Dacht, ik kijk even bij de kudde."
Jake’s hele lichaamstaal veranderde. Ontspannen. Open. De versie van hem die ik nog nooit op mij gericht had gezien.
"Stel het op prijs," antwoordde Jake, op een toon zonder de scherpe randjes die hij bij mij altijd had.
Ze praatten over veeartsenzaken—weiderotatie, vaccinatieschema’s, een paard met een mank been—terwijl ik daar stond en me ongeveer zo relevant voelde als de boerderijkat. De manier waarop ze hem aanraakte. Terloops. Vertrouwd. De manier waarop hij dat toeliet…
Iets heets en venijnigs wrong zich in mijn borst. Jaloezie.
Fantastisch. Mijn favoriete emotie.
Maar ik had er duidelijk geen recht op. Geen aanspraak op Jake Sullivan, behalve dat ik zijn ongewenste huisgast was en de dochter van zijn beste vriend. Maar haar horen lachen om iets wat hij zei, haar hand zien rusten op zijn arm…
Ik vond Tommy bij de voerschuur, die probeerde druk te lijken en daar niet in slaagde. "Wie is de dierenarts?"
"Dr. Mitchell. Sarah." Hij keek niet op. "Komt eens per maand. Soms vaker."
"Ze lijkt erg… vriendelijk met Jake." Ik probeerde mijn toon neutraal te houden en faalde.
Tommy’s grijns was veelzeggend. "Ze zijn al jaren aan-en-uit. Niets serieus, gewoon—" hij maakte een vage beweging. "Ze weet hoe het zit."
"Zijn ze nu samen?"
Tommy haalde zijn schouders op. "Jake doet niet echt aan ‘samen’. Maar ja, soms. Als het voor allebei werkt."
Het beeld van Jake en Sarah verstrengeld liet iets bezitterigs in mijn keel klimmen. Wat natuurlijk krankzinnig was. Ik had geen recht om me te bekommeren om wie Jake neukte.
Behalve dat ik het wel deed. God helpe me, het deed me zoveel dat het fysiek pijn deed.
Die avond, gegrepen door een behoefte om mijn waarde te bewijzen buiten het werk op de ranch, besloot ik te koken. Ik had nog nooit in mijn leven een maaltijd bereid—er waren altijd koks, cateraars, restaurants geweest—maar hoe moeilijk kon runderstoofpot zijn?
Nou, het was een ramp.
Maar ik wilde iets bewijzen. Dat ik huiselijk kon zijn. Bekwaam. Het soort vrouw dat het avondeten maakte in plaats van reserveringen.
Het soort vrouw dat Jake misschien echt zou willen.
Een uur later leek de keuken op een plaats delict en de stoofpot rook... verkeerd. Aangebrand op de bodem, maar toch waterig bovenop. De groenten waren ofwel pap of keihard. Het vlees had de textuur van schoenleer.
Ik had iets echt oneetbaars gecreëerd.
Jake liep binnen, stopte, en nam de hele scène met één blik in zich op. "Wat is hier gebeurd?"
"Ik heb gekookt." De woorden kwamen er verdedigend uit. "Runderstoof."
Hij liep naar de pan, keek erin, en ik hield zijn uitdrukking nauwlettend in de gaten—die veranderde amper. "Je hebt nog nooit gekookt."
Geen vraag. "Maakt het uit?"
Zijn eerste neiging leek kritiek—ik zag het aan de manier waarop zijn kaak verstrakte—maar toen viel zijn blik op mijn gezicht, zag hij iets van de kwetsbaarheid die ik niet kon verbergen.
Er gleed iets over zijn gezicht. "Nee. Dat doet het niet."
Hij pakte een kom, schepte zichzelf een flinke portie op, en mijn maag zonk. "Je hoeft niet—"
"Je hebt het gemaakt. Ik eet het."
We eindigden op de veranda want de keuken voelde te krap voor wat dit ook was. Jake at de vreselijke stoofpot zonder te klagen, al zag ik dat hij veel langer kauwde dan normaal.
"Je mag het uitspugen," zei ik. "Ik voel me niet beledigd."
"Het is prima."
"Het is troep."
"Het is je eerste poging." Hij keek me aan. "Dat telt voor iets."
De vriendelijkheid in die uitspraak deed meer pijn dan kritiek zou doen.
Ik prikte in mijn eigen kom, kreeg mezelf niet zover om meer dan een hap door te slikken. "Sarah lijkt aardig."
"Dat is ze."
"Jullie hebben geschiedenis."
Jake legde zijn lepel neer. "Tommy praat teveel."
"Ik vroeg. Hij antwoordde." Ik pauzeerde. "Jullie zijn soms samen."
"Soms." Hij leunde achterover, bestudeerde me. "Waarom interesseert het je?"
Omdat ik wild, ongepast jaloers ben op een vrouw die ik zes minuten heb gekend.
"Gewoon een gesprek."
"Juist."
De stilte rekte zich uit. Ik verbrak die want stilte met Jake voelde altijd als verliezen.
"Geloof jij eigenlijk in liefde? Echte liefde. Niet gewoon... gemak."
Zijn lach was scherp. "Nee."
"Dat is het? Gewoon nee?"
"Als iemand die je vertrouwt voor geld kiest, verandert dat je kijk op de wereld. Ze kiezen zekerheid boven passie, status boven verbinding, en jij staat daar met de scherven van iets waarvan je dacht dat het wederzijds was."
Hij nam nog een hap van de vreselijke stoofpot.
"Dus nee, prinses, ik doe niet aan serieus. Ik doe niet aan kwetsbaarheid. Ik houd het simpel, fysiek, ongecompliceerd."
"Dat klinkt eenzaam," zei ik zachtjes.
"Dat is realistisch."
Ik schoof dichterbij, nam zijn lege kom. Liet mijn vingers die van hem aanraken toen ik hem pakte. Bleef net iets langer hangen dan nodig was.
"Misschien heb je gewoon de juiste persoon nog niet gevonden."
Jake verstijfde. Die specifieke soort verstijving die betekende dat hij precies doorhad wat ik deed. "Adison."
Ik boog naar hem toe, dichtbij genoeg om zijn warmte te voelen. "Wat?"
Hij stond zo snel op dat ik bijna de schalen liet vallen. Creëerde afstand met opzet. Toen hij me aankeek, waren zijn ogen koud. Berekenend. De tederheid uit de stal was volledig verdwenen.
"Denk je dat omdat we een moment hadden in de storm, omdat ik je vreselijke eten at, dat dat iets betekent?" Zijn stem was vlak, emotieloos. "Ik ben niet geïnteresseerd in onschuldige, onervaren meisjes. Een maagd die nooit een man dichtbij genoeg heeft gelaten om te ontdekken wat zij nodig heeft. Jij zou zeker niet in staat zijn om aan mijn behoeften te voldoen."
De woorden kwamen precies aan en waren verwoestend. Hij zei het alsof ik een kind was dat zich verkleedde. Alsof mijn maagdelijkheid een soort diskwalificatie was in plaats van gewoon... een feit over mij.
"Is dat wat je van me denkt?" Mijn stem klonk kleiner dan ik wilde. "Dat ik gewoon een onwetend meisje ben?"
"Ik denk dat je eenentwintig bent en iemand van je eigen leeftijd moet zoeken om mee te leren, Adison. Iemand die een relatie wil en gevoelens en al die dingen waarvan ik je al heb gezegd dat ik ze niet kan geven." Zijn stem was ijskoud. "Ik ben die man niet."
Jake vertrok voordat ik iets kon zeggen. Voordat ik hem kon vertellen dat hij zichzelf moest gaan neuken. Voordat ik de vernedering die in mijn borst brandde kon verwerken.
De jaloezie van vanmorgen leek lachwekkend vergeleken bij dit. Sarah had geschiedenis met hem. Volwassen geschiedenis. Het soort ongecompliceerde fysieke relatie die ik blijkbaar te onschuldig was om te bieden.
Ik kieperde de stoofpot met iets te veel kracht door de gootsteen. Schrobde de pan tot mijn handen pijn deden. Probeerde niet te huilen en de pijn van zijn woorden weg te schrobben en faalde totaal.
‘Jij zou zeker niet in staat zijn om aan mijn behoeften te voldoen.’
Fuck hem. Fuck zijn minachting. Fuck de manier waarop hij naar me keek.
Maar onder de woede wrong zich iets anders. Iets dat als schaamte voelde.
Want misschien had hij gelijk. Misschien was ik gewoon aan het doen alsof ik volwassen was, terwijl echte volwassenen zoals Sarah wisten hoe ze met verlangen moesten omgaan zonder het ingewikkeld te maken.
Misschien was ik precies wat hij me noemde: een meisje dat iets probeerde te bewijzen.
Ik haatte dat die conclusie raak was. Haatte dat zijn afwijzing meer pijn deed dan Marcus’ aanranding.
Haatte dat ik hem toch wilde.
Veeg omhoog om door te gaan