Armandoβs POV
In plaats van in een klaslokaal te zitten, werd de helft van de studenten de volgende dag meegesleept naar het stadion om naar een rugbywedstrijd te kijken. En ik bleek tot die helft te behoren.
Ik haatte dit.
Niet de sport, uiteraard. Ik hield al van rugby sinds ik oud genoeg was om te begrijpen wat een try was. Het was het enige dat me ooit het gevoel gaf dat ik ergens voor gemaakt was, iets anders dan overleven.
Maar die droom stierf, net als al het andere.
Geen enkele club neemt een jongen aan die de contributie niet kan betalen. Geen enkele sportbeurs valt toe aan iemand die is ingeschreven in de saaiste, meest praktische richting die de universiteit te bieden heeft. Degene die ik juist gekozen had omdat er de meeste beursopties waren en het rooster flexibel genoeg was om te kunnen werken.
Dus hier was ik dan. Keek naar een wedstrijd waarvan ik ooit droomde om hem te spelen, in plaats van iets te leren waarmee ik misschien ooit een goede baan zou kunnen krijgen.
Het plan was simpel: studeren, afstuderen, een baan vinden die genoeg betaalt om vier kinderen uit dat huis te krijgen en weg bij pap.
Dat was het, dat was het hele plan voor mijn toekomst.
Naar rugby kijken voelde nu alsof ik met mijn duim op een blauwe plek drukte, gewoon om te checken of het nog pijn deed.
En dat deed het. Enorm.
Het stadion zat vol met studenten die de tribunes vulden alsof dit het evenement van het semester was β wat het blijkbaar ook was.
Ik vond een plek in de bovenste hoek, ver weg van iedereen, met mijn capuchon op. Mijn gezicht was nog steeds gehavend door het gedoe in de bar en door pap. Het laatste wat ik nodig had waren vragen of medelijden, of iemand die vroeg βwie heeft dat met je gedaan?β met grote bezorgde ogen.
De wedstrijd begon en ik zei tegen mezelf dat ik niet zou kijken, maar ik keek toch. Kon het niet laten. Kon mijn ogen niet van de sterspeler afhouden.
De enige zoon van Luciano Garcia, een beroemde voormalige rugbyspeler. De aanvoerder van het team, die nu net zo door het publiek aanbeden leek te worden als zijn vader ooit was.
Tadeo was overal β snel, precies, en hij las het veld alsof hij een kaart had waar de rest geen weet van had. Hij riep acties terwijl hij rende, paste de formatie aan met een gebaar, vond gaten die eigenlijk niet hadden mogen bestaan. Het team bewoog om hem heen alsof hij het middelpunt was.
Meisjes op de tribune gilden zijn naam telkens als hij de bal aanraakte. De helft stond op, werd helemaal gek. EΓ©n van hen had een bord.
Een verdomd bord met zijn naam erop en enorme rode harten.
Het maakte me woedend, alles.
Hoe moeiteloos goed hij was. Hoe makkelijk hij het liet lijken. Hoe het hele stadion hem vereerde terwijl ik in een hoek zat met een dichtgeslagen oog en rijstbudget-rekeningen in mijn hoofd.
"Oh mijn god, je gezicht!" Ik schrok toen er ineens een meisje naast me stond β krullend haar, bruine ogen, en een energie zo fel als een muur.
Ze plofte zonder te vragen naast me op het bankje, boog zich al naar voren om de schade onder mijn capuchon te bekijken.
"Jij bent die gast van laatst, toch? Achter de bar? Ik wist het!" Ze draaide zich om en wenkte iemand. "Raf! Het is hem, kom hier!"
Een lange jongen met een bril en een rustige uitstraling ging aan mijn andere kant zitten. Zelf gebouwd als een rugbyspeler, brede schouders en stevige armen, maar er was iets bedachtzaams aan de manier waarop hij zich bewoog.
Hij keek kort naar mijn gezicht, knikte, maar zei er niets over.
"Ik ben RosalΓa," zei het meisje met een brede glimlach, alsof we op een feestje waren. "En dat is Rafael. We zijn vrienden van Tadeo. Hij heeft ons over je verteld β Armando, toch?"
"Hij praat te veel."
Ze lachte. "Ja, dat doet hij. Maar hij maakte zich echt zorgen na die avond. Hij bleef maar vragen of wij dachten dat het goed met je ging."
"Het gaat wel."
"Je ziet er niet uit alsof het goed gaat."
"RosalΓa," zei Rafael zacht, en eindelijk merkte ze het op.
"Oke, oke. Maar je moet weten β Tadeo is al véél te lang benieuwd. We kennen elkaar al sinds de middelbare school en hij praat al jaren over jou. 'Mijn vriend Armando dit, mijn vriend Aro dat'... We begonnen te denken dat hij je had verzonnen!"
Ik reageerde daar niet op. Heb daar geen woorden voor.
Op het veld brak Tadeo door een tackle en sprintte dertig meter voordat hij perfect aflegde. Het publiek barstte los, zelfs Rafael boog naar voren, maar coach DomΓnguez keek ontevreden, schreeuwde en maaide woest met zijn armen naar het veld.
"Ugh, mijn vader haat hem..." zuchtte RosalΓa diep, knikkend naar de zijlijn waar de coach heen en weer liep.
Rodolfo DomΓnguez β gedrongen, rood gezicht, armen strak over elkaar β ook een voormalig rugbyspeler, die begon met coachen na een blessure die een einde maakte aan zijn carriΓ¨re. Hij staarde Tadeo aan met een harde uitdrukking en blafte iets elke keer als Tadeo de bal raakte.
Correcties die nergens op sloegen, kritiek die niet overeenkwam met wat er op het veld gebeurde. Tadeoβs techniek was scherp, zeker. Hij nam wat risicoβs, klopt, maar niets buiten het normale in competitierugby.
De vijandigheid vanaf de zijlijn was duidelijk persoonlijk.
"Is hij jouw vader?" vroeg ik.
"We lijken totaal niet op elkaar, toch? Dat hoor ik vaker." RosalΓa zei het luchtig, maar er zat een ondertoon in haar stem. "Het is ingewikkeld. Tadeo en hij hebben... geschiedenis ."
Rafael ving mijn blik even op, schudde heel kort zijn hoofd. Niet vragen .
Dus ik deed het niet.
Toen de wedstrijd eindigde met een overwinning, stroomden de tribunes langzaam leeg in een golf van geluid en lichamen. Ik glipte weg van RosalΓa en Rafael terwijl ze afgeleid waren, op weg naar de uitgang via de achterste gangen. De hoofdroute zat vol met mensen en ik had genoeg van mensen voor vandaag.
Ik sloeg de verkeerde hoek om.
De gang was leeg en schemerig, ergens achter de kleedkamers, en ik hoorde ze voordat ik ze zag.
Coach DomΓnguezβ stem, laag en venijnig, kaatste tegen betonnen muren. "...denk je dat je bijzonder bent? Denk je dat dit allemaal van jou is? Je vader heeft je plek gekocht. Je vader heeft dit hele programma gekocht. Haal papaβs geld weg en wat ben je dan? Niets . Een middelmatige speler met een beroemde achternaam en niet één ding dat je zelf hebt verdiend."
Ik stopte, drukte me tegen de muur.
Ik kon ze niet zien vanaf hier, maar hoorde elk woord.
"Coach, ik..."
"Hou je mond, GarcΓa. Weet je wat ik denk? Dat je een bedrieger bent. Dat je in echte sport, op professioneel niveau, nog geen seizoen zou volhouden. Je bent niets zonder die naam. Dus doe op zijn minst wat verdomde moeite tijdens de wedstrijden, jongen!"
Mijn maag trok samen. Ik kende dit geluid, deze wreedheid van iemand die precies wist waar hij moest snijden. Zo klonken de gangen van mijn oude school. Zo klonk papa op zijn slechtste avonden.
Ik zou weg moeten lopen.
Dit is mijn gevecht niet, niet mijn probleem. Gaat mij helemaal niets aan.
"Vindt u het niet een beetje onprofessioneel om zo tegen uw studenten te praten?" zei ik in plaats daarvan, terwijl ik de hoek om stapte. "Laten we zeggen... een indicatie van een laag IQ ."
Allebei draaiden ze zich naar me om. Tadeo, nog steeds in zijn tenue, bezweet en met gespannen kaak, keek verbijsterd. DomΓnguez keek naar me alsof ik een insect was dat in zijn blikveld was gekropen.
"Wie de hel ben jij?"
"Zou je wel willen weten, hè?"
"HΓ© jij, irritant snotaapje. Loop door voordat..." De telefoon van de coach trilde. Hij wierp er een blik op, keek toen weer naar mij, toen naar Tadeo.
Wat er ook op dat scherm stond, het was belangrijker dan wij, want hij wees naar Tadeo, zei: "We zijn nog niet klaar," en liep zonder nog een woord weg.
Tadeo en ik bleven nog even staan in een schemerige gang die naar zweet en bleekwater rook, voordat ik me omdraaide om te gaan.
"Aro, wacht."
Ik deed het niet, liep gewoon door, maar hij had me toch in een paar stappen ingehaald. Zijn benen waren langer dan de mijne en hij was irritant snel, zelfs buiten het veld.
"Dank je," zei hij. "Echt waar. Je had het niet hoeven doen."
"Geen probleem."
"Je kwam zomaar uit het niets en nam het voor me op als een echte vriend. Dat is..."
"Dit had niets met jou te maken." Ik stopte met lopen en ging vlak voor hem staan, dicht genoeg bij om duidelijk te maken dat ik het meende. "Hij deed gewoon kut. Dat is alles. Ik zou hetzelfde doen voor iedereen. Maar je mag best weten dat we nu quitte staan. Voor die avond in de bar."
Het had dreigend moeten zijn. Ik was boos, gehavend en stond tien centimeter van zijn neus, hoewel hij minstens zo veel langer was dan ik. Alles aan mijn houding zei βafblijvenβ.
Maar Tadeo glimlachte alleen maar naar me, met die stille, warme glimlach die iets achter mijn ribben deed wat ik meteen wilde onderdrukken.
"Daar is het," zei hij zacht. "Je ogen. Ze doen weer dat ding."
"Welk ding?" Mijn stem klonk scherp.
"Hetzelfde als eerst. Toen je echt ergens om gaf. Dan gaan ze glimmen, Aro." Hij kantelde zijn hoofd, nog steeds glimlachend, nog steeds veel te dichtbij, en totaal niet geΓ―ntimideerd. "En nu glimmen ze weer."
Ik deed een stap achteruit. Kaak gespannen. Oren gloeiden als de hel.
"Blijf uit mijn buurt," zei ik, en liep zo snel weg dat hij mijn gezicht niet kon zien.
"De mooiste ogen, ik zweer het je!" riep Tadeo vrolijk achter me aan. "Doe dit vaker!"
Ik versnelde mijn pas, voelde door de hitte mijn oren niet meer.
Veeg omhoog om door te gaan
Armandoβs POV
Lichamelijke opvoeding moest de ene les zijn waarin ik mijn hoofd kon uitschakelen.
In plaats daarvan zette het universum me samen met Alonso Ortega en Giovani DΓaz. Twee van Tadeoβs beste vrienden. Voor elke oefening, elke drill, elke partneractiviteit die de instructeur maar kon bedenken.
Alonso was de stille. Als we van station wisselden, vulde hij de ruimte niet met koetjes en kalfjes. Hij deed gewoon zijn herhalingen, wierp één blik op mijn gehavend gezicht en zei er niks over. Halverwege de set gaf hij me zonder iets te zeggen zijn waterfles.
"Thanks," zei ik, vooral uit reflex.
"Mm." Dat was het. Dat was Alonsoβs hele bijdrage aan het gesprek.
Hij pakte de fles terug en ging weer verder. En helaas was Giovani daar het complete tegenovergestelde van.
"En het publiek gaat uit zβn dak terwijl DΓaz, de legendarische DΓaz, aan zijn twintigste burpee begint!" Hij liet zich op de grond vallen, landde verkeerd en rolde hijgend op zijn rug. "OkΓ©, het publiek maakt zich zorgen. Het publiek belt een ambulance."
"Sta op, Gio," zei Alonso zonder hem aan te kijken.
"Kan niet. Ik ben dood. Zeg mβn moeder dat ik van haar hield. Zeg mβn neef dat hij me nog veertig euro schuldig is." Twee seconden later stond hij weer overeind alsof er niks gebeurd was, zag bijna dat ik glimlachte, en wees naar me. "Ha! Ik zag dat. Je hebt een gezicht onder dat gezicht. Alonso, zag je dat? Hij glimlachte bijna. Schrijf het op, documenteer het."
"Ik schrijf niks op."
"Je bent waardeloos. Prima. Ik onthoud het zelf wel." Hij klopte me op de schouder β te hard, maar op de een of andere manier niet irritant. "Dat telt als bonding, trouwens. We zijn nu praktisch vrienden."
Ze waren okΓ©. Dat kon ik voor mezelf toegeven. Met tegenzin, terwijl we doorgingen met burpees en ik probeerde niet te hard te ademen. Mijn ribben schreeuwden nog steeds na de laatste ronde met mijn vader.
Alonso zag hoe ik mijn linkerzijde ontzag en schoof zonder iets te zeggen van positie zodat ik minder hoefde te draaien. Hij zei er geen woord over.
Maar ik wist hoe dit werkte.
Vriendschap was niet alleen aardig zijn tijdens een les gym. Het was tijd, beschikbaarheid. Op komen dagen op feestjes, reageren op berichtjes, er zijn om twee uur βs nachts als iemand moet praten. Dingen die ik niet kon bieden.
Mijn schema was kinderen, werk, lessen, slaap. In die volgorde, met slaap als optioneel.
Op het moment dat deze twee zouden realiseren dat ik geen deel van hun wereld kon zijn zoals zij nodig hadden, zouden ze verder gaan. Iedereen deed dat.
Beter het voor hen nu al simpel maken dan het later te moeten zien gebeuren.
Tijdens een waterpauze liet Giovani zich hijgend naast me op de bank vallen, grijnzend als een hond die net een bal teruggebracht heeft.
"Jij bent zo precies met alles, man. Het is bizar." Giovani knikte naar de fles. "Tadeo zei hetzelfde β dat jij vroeger ieders spullen op kamp organiseerde als een kleine sergeant."
Ik draaide me naar hem toe. "Hij zei wat?"
"Oh, man." Giovani keek me aan alsof ik een dam had doorbroken. "Hij heeft het niet één seconde over iets anders gehad. Het is pas twee dagen geleden sinds dat bar-gedoe en we hebben Γ‘lle verhalen uit jouw zomerkamp-tijd gehoord. De meteorenregen, de kikker in de koffie, die keer dat jullie blijkbaar drie uur verdwaald waren in het bosβ¦"
"We waren niet verdwaald," zei ik voordat ik mezelf kon tegenhouden. " HΓj was verdwaald. Ik wist exact waar we waren."
"Zie je! Je herinnert je het wel!" Giovani lichtte op. "Dat bedoel ik β Tadeo heeft gelijk, jullie waren close." Hij leunde achterover, armen wijd over de bank. "Eerlijk, ik heb hem nog nooit zo gezien. Onze zachtaardige reus van een aanvoerder is op missie om zijn jeugdvriend terug te winnen. Het is alsof je een puppy een kat ziet najagen. Pijnlijk en hilarisch."
"Hij heeft gelijk," zei Alonso, die aan mijn andere kant kwam zitten. Zachter, maar de boodschap was net zo duidelijk. "Tadeo praat over veel mensen, maar niet⦠zo. Je betekende duidelijk veel voor hem."
Er trok iets samen achter mijn ribben.
Ze dachten dat het een spel was. Ze zagen Tadeo aandringen en mij terugtrekken en het leek op koppigheid. Alsof ik hard to get speelde. Alsof het iets grappigs was om tussen de oefeningen over te grappen.
Ze snapten niet dat mensen op afstand houden geen karaktertrek was. Het was een overlevingsmechanisme, gevormd door een leven dat zij nooit hadden hoeven leiden.
Maar dat uitleggen zou alles moeten uitleggen. En dat ging dus nooit gebeuren.
"Hij komt er wel overheen," zei ik droog.
De warmte op Giovaniβs gezicht doofde, en Alonso draaide zich stilletjes weg. Ze voelden de sfeer aan en trokken zich terug, precies wat ik wilde. En toch voelde het erger dan wanneer ze hadden doorgezet.
Na de les liep ik alleen terug over de campus, mijn tas over één schouder en mijn ribben pijnlijk bij elke stap, terwijl het gesprek maar in mijn hoofd bleef rondcirkelen.
Waarom was Tadeo zo gefixeerd op mij?
We waren kinderen op kamp. Twee zomers. Dat was alles. Het zou nu, jaren later, niet zoveel meer moeten betekenen β mensen werden volwassen, gingen verder, vergaten. Dat is wat tijd doet. Het wist dingen uit.
Maar denken aan kamp betekende nadenken over wat Tadeo toen eigenlijk voor mij was. En ik kende het antwoord, ook al had ik het nooit hardop tegen iemand gezegd, niet één keer.
Tadeo was mijn eerste liefde.
Het echte werk β maag die omdraait, zwetende handpalmen, hart dat iets stoms deed elke keer dat hij lachte of naar me keek of te dichtbij stond. De eerste keer dat mijn eigen geaardheid stopte een theorie te zijn en iets werd dat ik niet meer kon ontkennen.
Ik was elf en ik had er nog geen woord voor, maar ik had het gevoel.
En dat gevoel was Tadeo.
Ik herinnerde me hoe makkelijk het was om bij hem te zijn. Hoe hij me normaal liet voelen, zelfs interessant, zelfs de moeite waard om aandacht aan te besteden. En hoe angstaanjagend het werd toen ik begreep wat het betekende. Niet alleen dat ik op jongens viel, maar dat ik op deze jongen viel.
Het probleem was dat het niet was gestopt.
Ergens tussen kamp en nu, tussen elf en negentien, was de herinnering aan wat ik toen voelde stilletjes tegenwoordige tijd geworden. Tadeo was daar β te lang, te warm, te veel β en mijn lichaam was niets vergeten.
De manier waarop hij bewoog. De lijn van zijn kaak. De manier waarop hij lachte met zijn hele borst. Ik had het allemaal onbewust gecatalogiseerd en ik haatte dat ik dat had gedaan.
Maar Tadeo was hetero. Dat mΓ³Γ©st wel.
Meisjes gilden zijn naam in stadions, en welke warmte hij mij ook toonde, dat was gewoon hoe gouden jongens zich gedroegen.
Vriendelijk voor iedereen, gul met aandacht, je speciaal laten voelen zonder te beseffen wat dat deed met iemand die al aan het verdrinken was. Ik kende het verschil tussen gezien worden en gekozen zijn. Dat had ik op de harde manier geleerd.
Niets tussen ons was ooit wederzijds. Ik projecteerde. Hij was aardig. Einde verhaal.
Ik was hier bijna zeker van.
En toen hoorde ik het meisje al kreunen nadat ik de verkeerde deur opendeed, wat me letterlijk uit mijn gedachten rukte. Het studielokaal had leeg moeten zijn. Leeg, behalve voor twee mensen die duidelijk dachten dat dat zo zou blijven.
RosalΓa was tegen het bureau gedrukt, haar rok omhoog en haar handen op Tadeoβs hoofd tussen haar dijen.
Ik verstijfde, maar niet van schrik. Ik had mezelf verteld dat Tadeo hetero was, ik was zeker geweest, dus dit zou niets moeten betekenen. Maar mijn borst deed iets lelijks en onvrijwilligs.
Het deed pijn. Een specifieke, doffe pijn op de borst, en het was het laatste wat ik had verwacht te voelen.
Mijn ogen bleven langer op Tadeo rusten dan zou moeten. Op zijn rood aangelopen gezicht, zijn verwarde haar, zijn handen nog steeds op RosalΓaβs dijen. Ik registreerde het allemaal in anderhalve seconde en haatte mezelf om elke milliseconde.
Dus, hij neukt de dochter van een coach die hem haat? Godver.
RosalΓaβs ogen vlogen open toen ze me eindelijk zag en zorgde ervoor dat Tadeo opkeek. Toen hij dat deed, veranderde zijn gezicht meteen.
"Armandoβ¦" begon hij, terwijl ik me omdraaide en wegliep. "Armando! Armando, waβ"
Zijn voetstappen achter me β snel, hij haalde me in op de gang. Maar ik bleef doorlopen, mijn hart bonkte in mijn oren.
Toen pakte hij mijn arm en ik schudde hem van me af zonder hem aan te kijken. "Laat me het uitleggen."
"Waarvoor?" Ik keek hem nog steeds niet aan. "Je hoeft me niks uit te leggen, gast. Het boeit me niet."
"Het is nietβ¦ Wij zijn niet samen. Het is casual, het gebeurt gewoon soms, het betekent nietβ¦"
"Tadeo." Ik stopte, en draaide me eindelijk naar hem toe.
Hij was rood, overhemd uit zijn broek, haar in de war, hijgde. En ik was eerlijk genoeg tegenover mezelf om toe te geven dat ik in dat lokaal langer naar hem had gekeken dan ik zou moeten. Langer dan iemand die niet om hem gaf, zou hebben gedaan.
"Het boeit me niet met wie je neukt." En terwijl ik dit zei, kreeg ik een brok in mijn keel.
Dit gebeurt altijd als ik niet de hele waarheid vertel.
"OkΓ©, ehβ¦ Gewoonβ¦" De blos op zijn gezicht veranderde in iets wat meer op angst leek. "Als DomΓnguez erachter komt maakt hij me kapot. Hij haat me nu al, en als hij denkt dat ik het met zijn dochter doe, gebruikt hij het om mijn carriΓ¨re te beΓ«indigen. En de jongens van het team denken misschien dat ik haar heb gebruikt om vooruit te komen, daarom hielden we hetβ¦"
"Geheim." Vulde ik vlak aan voordat hij het deed. "Ja. Ik had het door."
"Armando, alsjeblieft. Ik doe wat je wilt. Alles ." Hij keek me smekend aan. "Zeg het maar en ik doe het."
Ik staarde naar Tadeo. Zijn groene ogen, wijd en wanhopig, zijn borst nog steeds op en neer gaand. De manier waarop hij naar me keek, alsof mijn antwoord het enige ter wereld was dat telde.
Ik zei niets. Ik draaide me om en liep weg.
Veeg omhoog om door te gaan
Armandoβs POV
Op een dinsdagavond liep Tadeo de bar binnen waar ik werk alsof hij de eigenaar was.
Ik zag hem voordat hij mij zag β de deur zwaaide open en daar stond hij.
Hij scande de ruimte met die zelfverzekerde nonchalance, zijn haar nog nat van wat waarschijnlijk training was geweest. Hij zag me achter de bar, glimlachte alsof hij precies verwachtte dat ik hier zou zijn, en ging zitten op de kruk recht tegenover waar ik drankjes stond te schenken.
Hij wist dat ik hem er niet uit kon zetten. Daarom kwam hij hier.
Ik was aan het werk, kreeg betaald, en mijn baas stond op drie meter afstand. Tadeo GarcΓa had de enige plek ter wereld gevonden waar Armando Morales beleefd moest blijven.
Slimme klootzak.
"Wat mag het zijn?" vroeg ik op dezelfde toon als bij elke klant, zonder oogcontact te maken.
"Wat er op tap is." Tadeo vouwde zijn armen op de bar en maakte het zich gemakkelijk, alsof hij van plan was de hele avond te blijven. "Hoe was je week?"
Ik negeerde zijn vraag, tapte zijn bier en zette het voor hem neer. Toen hij weer zijn mond opendeed, liep ik naar het andere uiteinde van de bar waar twee gasten wachtten. Ik bediende hen, poetste de toonbank en nam er mijn tijd voor. Toen ik terugkwam, zat Tadeo er nog steeds, nog steeds glimlachend, zijn bier amper aangeraakt.
"Je negeert mijn berichten al dagen," zei hij.
"Ik heb het druk gehad."
"Zestien berichten, Aro. Je hebt ze niet eens gelezen."
"Zoals ik zei β druk."
Tadeo knikte langzaam, alsof hij dit als een legitieme verklaring overwoog en het toch onvoldoende vond. "Gaat dit over RosalΓa?"
Ik pakte een glas en begon het af te drogen. "Ik weet niet waar je het over hebt."
"Je liep binnen terwijl we bezig waren en daarna werd je helemaal stil. Ik denk dat je heel goed weet waar ik het over heb."
"Ik denk dat je overschat hoeveel ik geef om jouw seksleven, GarcΓa."
Ik ging verder met het volgende glas, en daarna het volgende. Ik zette ze in een nette rij op de plank, precies even ver uit elkaar, want zo hoorde het. Tadeo werd stil en ik dacht dat hij eindelijk de hint had begrepen.
Maar toen⦠"Dat doe je nog steeds."
Ik keek op en zag dat hij naar mijn handen keek.
"De glazen," zei hij. "Je zet ze precies gelijk. Dat deed je vroeger ook met het bestek op kamp. Aan de eettafel schoof je ieders vorken tot ze perfect uitgelijnd waren en je had niet eens door dat je het deed. De begeleiders vonden het hilarisch, en ik vond het..." Hij stopte. "Ik herinner het me gewoon nog."
Ik verstijfde. Ik wist niet dat ik dat nog steeds deed. Wist niet eens dat iemand het ooit had opgemerkt, laat staan dat iemand het zich jaren later nog kon herinneren.
Mijn hand rustte nog op het laatste glas, vingers tegen de rand gedrukt, en ik kon mezelf niet laten bewegen. Want iets aan de manier waarop hij het zei, brak dwars door een muur heen waarvan ik niet wist dat die er stond.
"Ik ben die volgende zomer teruggegaan, weet je," zei Tadeo na een moment stilte, zijn stem nu anders, zachter. "Naar kamp, bedoel ik. Ik heb overal naar je gezocht. Vroeg het aan de begeleiders, aan de andere kinderen. Niemand wist iets. Je was gewoon... weg."
De zomer dat alles instortte.
De zomer waarin de blessure van mijn vader hem van een slechte man tot een monster maakte. De zomer waarin kamp een woord werd dat niet meer bestond in mijn vocabulaire. Net als veiligheid, genoeg eten en slaap.
Ik legde niets uit. Pakte gewoon nog een glas en begon te drogen.
"Armando..."
"Dus." Ik kapte hem af, leunde met mijn heup tegen de bar en schakelde bewust over. Een andere versnelling. "RosalΓa, de dochter van de coach."
Ik kantelde mijn hoofd, beet lichtjes op mijn onderlip van nieuwsgierigheid en liet mijn ogen langzaam over hem heen glijden, langzaam genoeg om het ongemakkelijk te maken.
Wat ik heb geleerd in het leven is dat hetero jongens er het meest van gruwelen geassocieerd te worden met homo-zijn. En het meest walgen als andere jongens met hen flirten. Meestal dan.
En op dat moment was ik te kwaad en te vastbesloten om hem niet opnieuw mijn kloteleven binnen te laten om het niet uit te proberen.
"Is ze niet genoeg voor een grote jongen als jij?" Ik liet mijn blik zakken, en haalde die toen langzaam weer omhoog naar zijn gezicht. "Of ga je het hele cheerleaders-team af?"
Tadeo knipperde, verward. Goed zo .
"Wat?" vroeg hij.
Ik boog een fractie over de bar, mijn stem lager, bijna een fluistering maar net niet. Dicht genoeg dat hij moest blijven staan of zich terugtrekken.
"Op de campus wordt er over je gepraat, GarcΓa. En wat ze over je zeggen is heel... gedetailleerd." Ik kantelde mijn hoofd. "Al die meiden die zich opdringen aan de gouden teamcaptain, al die opties..."
Ik liet het woord meer dan één betekenis hebben. "Moet wel vermoeiend zijn. Of misschien is dat precies hoe jij het wilt β iedereen die een stukje van je wil, nooit hoeven kiezen."
Ik hield oogcontact en hield mijn uitdrukking open, bijna vriendelijk. Dat was het trucje β net genoeg om het vel van een heteroman te laten tintelen van het specifieke ongemak om begeerd te worden door de verkeerde persoon.
Ik wilde de schrik, de terugdeinzing. De kaak die zich aanspant, het krukje dat een centimeter naar achteren schuift, de ogen die vlak en koud worden.
Ik kende die blik. Ik had hem eerder verdiend.
Het zou Tadeo GarcΓa in een hokje plaatsen dat ik begreep, en dan kon ik ophouden met voelen wat er sinds dat moment in die gang onder mijn ribben had gebrand: haar rug die zich boog op het bureau, zijn handen op haar dijen, het beeld dat ik niet uit mijn hoofd kreeg, hoe hard ik ook probeerde.
De afkeer zou de dingen eenvoudig maken.
Maar Tadeo deinsde niet terug.
Hij leunde niet achterover, verbrak het oogcontact niet, verschoof niet op zijn kruk en zocht niet ineens iets dringend over mijn schouder om naar te kijken. Hij bleef gewoon.
Tadeo hield mijn blik vast en liet de stilte uitrekken. De ontspannen glimlach op zijn gezicht loste op in iets stillers en directers, alsof hij had besloten niet langer de show op te voeren en ik niet zeker wist of ik klaar was voor wat daaronder lag.
"RosalΓa en ik hebben een tijdje iets gehad op de middelbare school," zei hij. "En het is in goed overleg geΓ«indigd. We zijn betere vrienden en dat zou zij je ook zeggen." Hij pauzeerde, draaide zijn glas langzaam op de bar. "De rest is roddel. Mensen zien wat ze willen zien."
"En wat zien ze?"
"De aanvoerder die het met iedereen doet. De golden boy. De jongen bij wie alles vanzelf lijkt te gaan." Hij keek me aan. "Ze nemen van alles aan op basis van wat aan de oppervlakte zichtbaar is."
"En daaronder?"
Hij was even stil en het geluid van de bar vulde de ruimte. Iemand lachte te hard bij de pooltafel, glazen rinkelen, muziek die ik al uren niet meer hoorde.
"RosalΓa was niet het hele plaatje," zei hij uiteindelijk. "Wat ik echt wil is nooit zo eenvoudig geweest. Mensen nemen gewoon niet de moeite om het te vragen."
Het was geen bekentenis. Ik wist niet wat het was.
Maar het was niet de reactie waarop ik had gehoopt.
Ik had hem naar een grens geduwd waar heteromannen zich ongemakkelijk bij voelen, en in plaats van zich terug te trekken was hij er dichterbij gekomen. Niet eroverheen, maar wel dichterbij.
En de manier waarop hij het zei, wat ik echt wil is nooit zo eenvoudig geweest , bleef verkeerd hangen in mijn hoofd. Als een puzzelstukje dat niet in het plaatje paste dat ik van hem had gemaakt, maar waarvan ik niet wist waar het dan wel hoorde.
Het maakte niet uit. Hij was met RosalΓa.
Ik had het met eigen ogen gezien: haar rug die zich boog op dat bureau, vingers die zich in zijn haar klauwden, zijn mond tussen haar benen. Het beeld stond in mijn geheugen gegrift, of ik wilde of niet. Tadeo op zijn knieΓ«n, handen om haar dijen, volledig verloren in het moment.
Wat hij bedoelde met "niet zo eenvoudig" β het sloot mij niet in. Het kon niet.
Toen ik mijn mond opende om iets te zeggen β wat, wist ik niet β trilde mijn telefoon op de bar tussen ons in.
Ik wierp een blik op de melding in mijn mailbox.
Officieel briefhoofd van de universiteit in de preview.
βGeachte heer Morales, Wij zijn verheugd u te kunnen meedelen dat uw aanvraag voor de Santa MarΓa Athletic Grant is goedgekeurd! De beurs dekt een toeslag op het collegegeld en de kosten van levensonderhoud, op voorwaarde van verplichte deelname aan een varsity sport. U bent per direct ingeschreven bij het rugbyprogramma. Eerste trainingβ¦β
Ik staarde ongelovig naar het scherm.
De beurs was echt. Echt geld β het soort dat zou dekken wat mijn bardiensten niet konden. Het soort dat boodschappen betekende zonder rekenwerk, schoolspullen zonder schuldgevoel, misschien zelfs een maand waarin ik niet één slechte fooi verwijderd was van geen huur kunnen betalen.
Ik kon het niet weigeren. Mijn familie had het te hard nodig.
Maar rugby, het teamβ¦ Tadeoβs team.
En ik had me hier niet voor aangemeld. Ik was er bijna zeker van dat ik me hier niet voor had opgegeven, dus hoe is..?
"Wat is er?" Tadeo boog zich naar voren om het scherm te lezen. "Aro? Goed nieuws of slecht?"
Hij zat zo dichtbij dat ik hem kon ruiken β iets schoons onder de barrook, warme huid, het vage spoor van welke dure zeep hij ook gebruikte. Zijn onderarm raakte bijna de mijne op de bar.
Ik keek naar Tadeoβs gezicht en toen, omdat ik mezelf niet kon tegenhouden, lager. Het licht van de bar viel op de zijkant van zijn nek. Twee kleine moedervlekken net onder zijn kaak β eentje donkerder dan de andere, dicht bij elkaar. De huid daar leek zo zacht dat mijn keel samentrok.
Ik wilde er mijn mond op drukken.
De gedachte kwam zonder toestemming en ik liet hem daar zitten, want verlangen naar iets wat ik niet zou nemen was bekend terrein. Daar was ik goed in. Ik had jaren geoefend met dichtbij dingen staan waar ik mijn hand niet naar uitstak.
Maar Tadeo hing nog steeds naar me toe, wachtend, en de warmte die van hem afkwam was een specifiek soort probleem β het soort dat het barlawaai deed verdwijnen en de ruimte tussen ons kleiner liet aanvoelen dan hij was.
Ik staarde weer. Lang genoeg dat er iets veranderde in zijn uitdrukking β nieuwsgierigheid veranderde in bezorgdheid, toen in iets zachters, iets vragends waar ik geen antwoord op kon geven.
Ik schoof de telefoon in mijn zak.
"Niets," zei ik. "Wil je nog een biertje of niet?"
Veeg omhoog om door te gaan