passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

The Bloodwolf’s Bride - Hoofdstuk #6 - door itsvlada

The Bloodwolf’s Bride

/

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 5

"Astrid?" Sigrids stem draagt door de bomen, nu dichterbij.

Ik dwing mezelf om te bewegen, stap uit vanachter het opslaggebouw voordat ze me hier kan vinden. Mijn gescheurde jurk hangt in flarden, maar ik strijk hem zo goed en zo kwaad als het gaat glad, veeg met bevende vingers de tranen van mijn wangen.

"Daar ben je." Sigrid verschijnt tussen de bomen, haar lantaarn zwaait heen en weer. Haar ogen vernauwen zich als ze mijn verfomfaaide toestand opmerkt. "Ik heb overal naar je gezocht. Waar was je?"

"Ik had frisse lucht nodig. Ben te ver gelopen en raakte verdwaald in het donker."

Ze zet een stap dichterbij, bestudeert me. "Je moeder maakte zich zoveel zorgen. Je rende weg van de ceremonie en was toen verdwenen…" Haar lippen krullen. "Hoe vreemd."

"De mede was sterker dan verwacht."

"Je lijkt van streek." Iets wetends flikkert in haar blik. "Trouwzenuwen? Bruiden denken vaak overal te veel over na." Ze pauzeert, haar lippen krullen. "Er kan zoveel misgaan."

Mijn handen ballen zich tot vuisten. "Wat wil je, Sigrid?"

"Willen?" Ze lacht, zacht en melodieus. "Ik wil dat mijn nicht gelukkig is. Dat ze alles krijgt wat ze verdient in haar huwelijk. Al vraag ik me af of je begrijpt waar je aan begint. Bjorn is... behoorlijk veeleisend."

"Je lijkt goed te weten wat Bjorn wil."

Haar glimlach wordt scherper als ze dichterbij komt. "Ik let gewoon op. In tegenstelling tot sommigen, zie ik dingen. Hoe krijgers troost zoeken na rooftochten. Hoe de verlangens van een man werken."

"En jij wacht altijd in de schaduw?"

"Niet in de schaduw, nicht. Ik positioneer mezelf simpelweg strategisch." Haar ogen glinsteren. "De bruiloft is over twee dagen. Alles is beslist. Je vader heeft zijn keuze gemaakt. Bjorn de zijne." Ze pauzeert. "En jij?"

De vraag hangt tussen ons als gif.

"Welterusten, Astrid." Ze draait zich om, werpt dan nog een blik over haar schouder. "Probeer wat uit te rusten. Je wilt er op je best uitzien voor je toekomstige echtgenoot."

De manier waarop ze 'echtgenoot' zegt, doet mijn huid kriebelen.

Ik zou haar moeten slaan. Moeten schreeuwen. Iets moeten doen, anders dan hier staan terwijl ze het mes dieper draait.

In plaats daarvan draai ik me om en loop weg, haar zachte gelach volgt me de duisternis in.

* * *

De dageraad komt grijs en bitter. Ik heb niet geslapen, kon het niet met Bjorns woorden die echoën, Eriks kus brandend op mijn lippen. Tegen de tijd dat het bleke licht door mijn raam sijpelt, weet ik wat ik moet doen.

Ik moet dit stoppen.

Ik vind vader in zijn strategiekamer, omringd door adviseurs die graanvoorraden en wintervoorbereidingen bespreken.

Hij kijkt op als ik binnenkom, irritatie flitst over zijn gezicht vanwege de onderbreking. "Astrid. Dit is niet het moment—"

"Laat ons alleen." Mijn stem snijdt door de kamer, vaster dan ik me voel. "Nu."

De adviseurs wisselen blikken. Vaders kaak spant zich, maar hij wenkt hen met een scherp gebaar weg. De deur valt met een zware dreun dicht, sluit ons af in stilte.

"Waar gaat dit over?" eist hij.

Ik haal adem. Dan nog een keer. De woorden blijven steken in mijn keel, maar ik dwing ze eruit. "Annuleer de bruiloft."

Hij verstijft. "Wat?"

"Annuleer de bruiloft met Bjorn. Alsjeblieft, vader." En ik vertelde hem alles—over hoe ik Bjorn met Sigrid vond, met anderen. De wrede woorden. Hoe hij over mij sprak als bezit, als iets om te gebruiken en weg te werpen.

Hoe hij van plan is me te breken.

"Hij houdt niet van mij," besloot ik, mijn stem breekt. "Dit huwelijk zal me vernietigen."

Vader luistert zonder uitdrukking. Als ik eindelijk zwijg, buiten adem en bevend, loopt hij naar het raam, handen op de rug gevouwen.

"Ben je klaar?"

De kilte in zijn toon doet mijn maag samenkrimpen.

"De verlangens van een man doen er niet toe voor een verbond, Astrid." Hij keert zich niet om. "Bjorns gedrag is nauwelijks ongewoon. Mannen hebben behoeften. Je moeder heeft dat leren accepteren. Jij ook."

"Maar hij—"

"Hij wat? Heeft minnaressen?" Nu draait hij zich om, ogen zo koud als ijs. "Dat zijn geen redenen om een verbond te ontbinden. Bjorn is nog ongehuwd. Hij is ambitieus. Meedogenloze viking. Dat maakt hem nuttig."

"Voor u. Niet voor mij."

"Jij bent mijn dochter. Jouw nut is het mijne."

Hij loopt naar zijn bureau, is me feitelijk al aan het wegsturen.

"De bruiloft gaat door zoals gepland. Je zou dankbaar moeten zijn dat Bjorn überhaupt heeft ingestemd om met je te trouwen. Een vervloekt meisje dat met geesten spreekt, wier visioenen andere vikingenclans huiverig maken. Denk je dat ik een eindeloze rij huwelijkskandidaten heb die zich daaraan willen binden?"

De woorden komen aan als slagen. Mijn gave. Het ding dat ik altijd met zoveel zorg geheim heb gehouden, nu tegen me gebruikt als wapen.

"U zei altijd dat het een zegen was…" fluister ik.

"Dat zou het kunnen zijn," keert hij terug naar het raam, zijn stem vlak. "Maar de realiteit is dat je gave je voor de meesten onhuwbaar maakt. Bjorn was bereid het te negeren voor het verbond. Je zou dankbaar moeten zijn."

"Dankbaar…" Het woord smaakt naar as. "U wilt dat ik dankbaar ben voor een man die me pijn zal doen? Die mij alleen als fokvee ziet?"

"Ik wil dat je je plicht doet!" Nu zit er vuur in zijn stem, breekt de woede door het ijs. "Dit huwelijk verzekert onze grenzen, versterkt onze clan, zorgt voor het voortbestaan van ons volk in de komende jaren. Jouw geluk is een luxe die we ons niet kunnen veroorloven."

"Waar was het dan goed voor?" Mijn stem breekt. "Me grootbrengen? Me leren denken, spreken, meer zijn dan enkel—"

"Om je hierop voor te bereiden." Hij kijkt me volledig aan, en iets verandert. Wordt bijna zacht. "Astrid. Je bent mijn dochter, en ik houd van je. Maar liefde en overleven zijn niet hetzelfde. Je moeder begreep dat toen ze met mij trouwde. Nu moet jij het ook begrijpen."

"Moeder?" Hoop vlamt op, wanhopig. "Weet zij—"

"Je moeder weet wat haar plicht is. Zoals jij de jouwe zult leren." De zachtheid verdwijnt. "De bruiloft gaat over twee dagen door. Je zult glimlachen. Je zult je rol vervullen. En je zult dankbaar zijn dat deze familie jouw toekomst heeft veiliggesteld."

Hij keert zich naar zijn bureau, begint door perkamenten te bladeren. De afwijzing is duidelijk.

"Vader, alsjeblieft—"

"Vertrek, Astrid."

De finaliteit in zijn stem verbrijzelt iets in mijn borst. Ik blijf staan, trillend, wachtend tot hij opkijkt, mij ziet, zich herinnert dat ik zijn dochter ben vóórdat ik een politiek middel ben.

Hij doet het niet.

Dus het enige wat ik kan doen, is mij omdraaien en weggaan op benen die me nauwelijks dragen.

Het erf voelt te klein en verstikkend terwijl ik doelloos ronddwaal, vaders woorden echoënd in mijn hoofd.

Mijn voeten dragen me richting de rand van het bos, naar het opslaggebouw. Herinneringen overspoelen me aan Eriks armen, stevig en zeker.

Zijn stem die geweld voor mij beloofde. De hitte van zijn kus. De manier waarop hij me vasthield alsof ik kostbaar was, niet alleen nuttig.

Voor ik het weet, ben ik onderweg naar het Úlfheim-kamp. Hun tenten staan gegroepeerd aan de westelijke rand, donker leer gemarkeerd met wolfssymbolen.

Dit is gevaarlijk, dom, het tegenovergestelde van wat een plichtsgetrouwe bruid hoort te doen.

Maar ik voel me niet langer plichtsgetrouw.

Krijgers kijken op terwijl ik langsloop. Sommigen knikken ter herkenning. Anderen kijken met roofzuchtige interesse. Mijn moed wankelt, wat doe ik hier?

"Zoek je iemand, duifje?"

Ik draai me om en zie een massieve krijger die mijn pad blokkeert. Een gezicht vol littekens, bleke ogen, een glimlach als een mes. Hij is niet als Erik—te breed, te blond, te wreed in de manier waarop hij naar me kijkt.

"Ik was alleen maar—"

"Aan het wandelen?" Hij stapt dichterbij. "Gevaarlijke gewoonte, rondzwerven bij de kampen van krijgers. Je weet nooit welk beest je tegenkomt."

Ik doe een stap achteruit. "Ik moet gaan."

"Moet je?" Nog een stap, hij drijft me tegen een tentpaal. "Dagen voor je huwelijk, ronddwalend op andermans terrein? Wat zou je verloofde daarvan vinden?"

Zijn hand reikt naar mijn gezicht en was bijna klaar—

"Raak haar aan en je verliest je hand."

Eriks stem snijdt door de ruimte wanneer hij uit de schaduw opduikt en zich tussen ons in positioneert.

"Ik maakte alleen een praatje..." zegt de getekende krijger, maar doet een stap terug.

"Ga elders praten, Gunnar."

Ze wisselen een lange blik, een stille communicatie tussen hen. Uiteindelijk haalt Gunnar zijn schouders op en verdwijnt in het kamp, maar niet voordat hij mij nog één blik toewerpt waardoor mijn huid weer kriebelt.

Erik draait zich naar me toe, zijn stormgrijze ogen donker van bezorgdheid. "Wat doe je hier?"

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

Eriks stem is laag, dringend, zijn hand nog steeds op mijn elleboog sinds hij me van Gunnar had weggeleid. Ik deed mijn mond open, sloot hem weer, deed hem opnieuw open maar er kwam niets uit.

Wat doe ik hier? Ben ik op zoek naar hoop? Naar ontsnapping? Naar hem?

"Ik weet het niet," geef ik uiteindelijk toe.

Hij is gekleed om te reizen—leren harnas, wapens op zijn rug vastgebonden—maar zijn stormgrijze ogen zijn op mij gericht met een intensiteit die mijn adem beneemt.

"Je kwam naar mij op zoek." Geen vraag.

"Ik…" De woorden raken verstrikt in mijn keel. "J-ja."

Zijn duim strijkt over mijn polsslag, voelt hoe die tekeergaat. "Kom."

Hij wacht geen antwoord af, leidt me gewoon weg van nieuwsgierige blikken. Weg van het kamp en het hoofdgebouw, richting de fjord waar vissersboten als slapende vogels samenklonteren.

We stoppen bij een boothuis—verweerd hout en met zout bedekte touwen, verlaten voor het seizoen. Binnen is het schemerig en stil. De geur van de zee hangt zwaar in de lucht.

"Vertel het me." Erik laat mijn pols los maar blijft dicht bij me. "Wat heeft je ertoe gebracht mij op te zoeken?"

Het verhaal stroomt eruit over wat er gebeurde in de strategiekamer van mijn vader. Hoe ik hem smeekte het huwelijk af te blazen, elk wreed detail over Bjorn vertelde. Hoe hij alles wegwuifde.

Als Erik praat, is zijn stem laag en gevaarlijk. "Je vader is een dwaas."

"Hij is een jarl. Hij doet wat hij denkt dat goed is voor ons volk."

"Hij offert zijn dochter op aan een man die haar zal breken." De woede in zijn stem is nauwelijks onder controle. "Dat is geen leiderschap. Dat is lafheid."

Er breekt iets in mij.

De laatste broze hoop dat vader misschien toch gelijk had. Dat dit is wat plicht vraagt. Dat ik misschien egoïstisch ben omdat ik meer wil.

Een snik rukt uit me los. Dan nog een. Erik trekt me tegen zich aan, een hand beschermend in mijn nek, de andere stevig om mijn middel.

Ik huil tegen zijn borst—voor de illusie van liefde, voor de vader die mij als handelswaar ziet, voor het meisje dat ik was voordat ik begreep wat het betekent om dochter te zijn in een wereld vol allianties.

Hij houdt me vast door alles heen, standvastig en zeker, zijn stem een zachte fluistering in zijn noordelijke taal. Woorden die ik niet begrijp maar toch voel—troost verpakt in woede namens mij.

Langzaam wordt mijn geest rustiger, mijn ademhaling gelijkmatiger.

En dan begin ik alles om me heen weer op te merken.

De stevige warmte van zijn lichaam tegen het mijne. Hoe zijn hand voorzichtig door mijn haar glijdt. Hoe zijn hart krachtig klopt onder mijn wang. De geur van leer en staal en iets wilders, iets wat puur hem is.

Ik trek me net genoeg terug om naar zijn gezicht op te kijken.

Zijn ogen zijn donkerder geworden, zijn pupillen verwijd. Zijn kaak is gespannen, alsof hij zichzelf met moeite in toom houdt.

"Erik," fluister ik.

"Niet doen." Zijn stem klinkt gespannen. "Kijk me niet zo aan."

"Hoe dan?"

"Alsof je iets wilt wat ik je niet zou mogen geven."

Mijn hart bonst. Dit is waanzin. Volslagen gekte. Maar over twee dagen zal Bjorn nemen wat hij denkt dat hem toebehoort. Hij zal me breken, gebruiken, me mijn plaats doen begrijpen.

Tenzij… "Ik wil dat jij mijn eerste bent."

De woorden hangen tussen ons, zwaar als stenen. Erik verstijft volledig. "Astrid—"

"Voordat hij kan nemen wat hij niet verdient. Voordat ik werkelijk bezit word." Ik druk me dichter tegen hem aan, voel hoe hij verstijft. "Laat mij dit kiezen. Laat mij voor jou kiezen."

"Je weet niet wat je vraagt."

Maar zijn handen klemmen strakker om mijn middel, verraden hem.

"Ik weet precies wat ik vraag." Ik reik op, volg het litteken door zijn wenkbrauw. "Ik vraag je mij iets te geven dat alleen van mij zal zijn. Een geheim dat hij nooit kan aanraken."

Hij grijpt mijn pols, maar duwt me niet weg. "Dit is wraak die spreekt. Pijn. Je wilt dit eigenlijk niet—"

"Ik wil jou." De oprechtheid ervan verrast ons allebei. "Ik wil je al sinds ik je zag in de hal van mijn vader. Sinds je me vond terwijl ik huilde en aanbood om voor mij te doden. Sinds je me kuste alsof ik het waard was om de wereld voor plat te branden."

Hij probeert te lachen, te grappen, af te leiden. "Kleine zieneres, je denkt niet helder—" Ik ga op mijn tenen staan en kus hem, slik wat hij ook maar redelijk wilde zeggen in.

Even is hij versteend.

Dan gromt hij iets dat klinkt als overgave, en breekt zijn controle.

Zijn handen omvatten mijn gezicht, zoeken naar twijfel, naar aarzeling. Hij vindt alleen vastberadenheid, wanhopige behoefte. Dan kust hij me terug—eerst langzaam, alsof hij iets verboden proeft. Maar voorzichtig duurt niet lang.

Zijn mond wordt hongerig, eisend, en ik open me voor hem met een hijgende adem.

Hij loopt met me achteruit tot de muur me tegenhoudt, zijn lichaam tegen het mijne. Een hand verstrengelt zich in mijn haar, kantelt mijn hoofd precies zoals hij het wil. De andere hand omspant mijn middel, duim strelend langs mijn ribben.

"Weet je het zeker?" Zijn stem is ruw, wanhopig. "Als ik begin, stop ik niet meer. Dan kan ik niet meer."

Als antwoord trek ik hem dichterbij, laat hem voelen hoe mijn hele lijf voor hem beeft. "Alsjeblieft…"

Dan zijn zijn handen overal. Ruwe handpalmen glijden over zachte huid, leren elke ronding, elk kuiltje, elke plek die me doet krommen en hijgen.

Zijn mond volgt, heet en eisend. Tekent een pad langs mijn keel, over mijn sleutelbeen, lager tot ik tril en smeek, mijn vingers verstrengeld in zijn donkere haar.

"Zo mooi," gromt hij tegen mijn huid. "Zo verdomd perfect."

Als kleding in de weg zit, trekt hij aan veters met nauwelijks beheerst verlangen. Mijn jurk zakt rond mijn enkels. Zijn vest en tuniek volgen.

De eerste aanraking huid op huid doet ons beiden kreunen—hij ruw en getekend waar ik glad ben, hard waar ik zacht ben. Hij spreidt zijn mantel uit over een oude zeildoek, legt me neer alsof ik iets kostbaars ben, en bedekt me dan met zijn lichaam.

"Kijk naar me," beveelt hij, stem ruw als grind, terwijl hij zich tussen mijn dijen positioneert. "Ik wil je zien als ik je de mijne maak."

Ik ontmoet zijn stormgrijze blik als hij binnendringt, langzaam en onverbiddelijk. De spanning brandt, beneemt me de adem, maar zijn duim vindt die gevoelige plek die me sterren doet zien, pijn omdraait naar genot.

Hij blijft stil als hij volledig in me is, kaak gespannen van uiterste beheersing, hele lichaam trillend.

"God… zo strak. Zo perfect… Zo van mij," ademt hij tegen mijn mond.

Ik wil dat het waar is. Wil het zo erg dat het erger pijn doet dan wat er tussen mijn dijen gebeurt.

"Beweeg," smeek ik, nagels in zijn schouders. "Alsjeblieft, Erik—"

Hij gehoorzaamt, zet een ritme in dat me bij elke stoot vernietigt en weer opbouwt. Zijn mond claimt de mijne, slikt mijn kreten terwijl hij me uit elkaar haalt, vuile beloften fluisterend tussen zijn kussen door.

Als de climax me overspoelt, bijt ik in zijn schouder om mijn schreeuw te dempen. Hij volgt met een grom van mijn naam, vindt zijn hoogtepunt diep in mij, markeert me op manieren die Bjorn nooit zal kennen.

Daarna liggen we samen verstrengeld in het schemerlicht, zweet koelt op onze huid. Zijn vingers tekenen gedachteloze patronen op mijn schouder—bezitterig, teder, alsof hij niet kan stoppen me aan te raken.

"Over twee dagen trouw je met hem," zegt hij zacht, doorbreekt de stilte. "Maar vanavond koos je mij. Onthoud dat als hij je probeert te claimen." Zijn hand klemt zich steviger om mijn heup. "Je eerste keuze is iets dat hij je nooit kan afnemen."

Ik wil het hem bijna vertellen—over de visioenen die me al maanden achtervolgen.

De dromen over zijn gezicht, zijn stem die me ‘mijn liefste’ noemt, hoe mijn gave me probeerde iets duidelijk te maken dat ik nu pas begrijp.

Maar de woorden blijven steken. Profetie voelt te zwaar voor dit moment, te gevaarlijk.

In plaats daarvan draai ik me in zijn armen om en kus hem. Langzaam en diep, afscheid met een randje gevaarlijke hoop.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7

De dagen vloeien samen als aquarellen in de regen. Ik beweeg me door de huwelijksvoorbereidingen als een geest die mijn huid draagt.

Elke passessie, elke zegen, elke geoefende glimlach—het voelt allemaal als het voorbereiden van een lijk voor de begrafenis. Ik glimlach wanneer het verwacht wordt. Knikt op de juiste momenten. Zeg de juiste woorden over plicht en eer en gezegende verbintenissen.

Maar vanbinnen brand ik.

Het geheim van Erik leeft onder mijn huid—een brandmerk dat niemand anders kan zien.

De herinnering aan hem leeft in mijn lijf. De fantoomaanrakingen waardoor ik ril tijdens het passen van mijn jurk. Het zalige verlangen tussen mijn dijen als ik loop en blauwe plekken die verborgen zijn onder mijn ondergoed, die ik indruk als ik alleen ben, genietend van de zoete pijn.

Bewijs dat ik voor één perfect moment geen bezit was.

Ik werd begeerd. Gekozen. Zijn.

’s Nachts lig ik wakker en speel elk moment opnieuw af.

Het boothuis. De met zout verzadigde lucht. Zijn aanraking—eerbiedig en hongerig tegelijk. De manier waarop hij mijn naam zei—alsof het iets meer betekende. De pijn die iets anders werd, iets waardoor ik zijn werd op een manier die Bjorn nooit kan claimen.

De politiek maakte mij tot een transactie. Erik maakte mij heilig.

Overdag vang ik soms een glimp van hem op. Aan de overkant van de feestzaal tijdens de maaltijden, zijn donkere haar onmiskenbaar tussen de noordelijke krijgers. Op de oefenvelden waar mannen sparren en opscheppen, zijn zijn bewegingen vloeiend en dodelijk.

Eens kruisen onze paden elkaar bij de graanschuren, en de wereld versmalt tot alleen ons. Hij grijpt mijn hand voor een hartslag. Net lang genoeg voor zijn duim om over mijn knokkels te strijken, voor de hitte tussen ons oplaait als een geslagen vuursteen.

Dan is hij weg, smeltend terug in schaduwen en plicht, en blijf ik trillend achter.

Elke glimp is een vlam. Elk gestolen moment brandt.

Sigrid kijkt toe. Ik zie haar scherpe ogen elke blik volgen, elke blos die over mijn hals kruipt als Erik in de buurt is. Elke keer dat mijn adem stokt of mijn hand trilt.

“Je straalt,” merkt Sigrid op bij de ochtendmaaltijd, haar stem honingzoet met gif. “Het huwelijk bevalt je nu al, zo te zien.”

Ik ontmoet haar blik vastberaden. “Misschien is het gewoon opluchting. Binnenkort is dit allemaal voorbij.”

Haar ogen vernauwen. Ze weet dat er iets anders is maar kan het niet plaatsen. Goed. Laat haar zich maar afvragen waarom ik niet meer schrik als Bjorns naam genoemd wordt.

Waarom ik mezelf niet meer in slaap huil. Waarom ik geheimen draag als een harnas.

Ze wacht tot ik breek, haar munitie geef. Om te bevestigen wat voor vermoedens zich een weg banen door haar giftige gedachten.

Het kan me niet schelen.

Bjorn verandert vreemd genoeg in een attente verloofde—zorgzaam, charmant, met cadeaus als offers voor een godin.

Gisteren een zilveren kam. Vanmorgen barnstenen kralen. Elk offer komt met lieve woorden over onze toekomst, verontschuldigingen dat hij de afgelopen dagen “opging in alliantie-zaken”.

Elk cadeau komt met publieke verklaringen van toewijding waar ik kippenvel van krijg.

“Ik ben niet de verloofde geweest die je verdient,” zegt hij tijdens een publieke vertoning, luid genoeg voor getuigen. “Vergeef me, mijn lief. Zodra we getrouwd zijn, maak ik het goed.”

Maar nu zie ik hoe zijn ogen koud blijven. Leeg van alles wat echt is.

Het is een toneelstuk. Elk woord, elk gebaar zorgvuldig gekozen voor het publiek. Ik zie het nu—hoe makkelijk hij liegt, hoe soepel charme over wreedheid glijdt.

Ik probeer hem te plagen.

Laat hints vallen over krijgers die troost zoeken in de gastenverblijven, over hoe sommige mannen hun verlangens niet kunnen bedwingen, zelfs niet dagen voor hun huwelijk. Over loyaliteit die voor iedereen iets anders betekent.

Hij lacht, slaat me op de schouder alsof ik een kind ben dat iets grappigs heeft gezegd. Alsof mijn woorden niets zijn dan zenuwachtig gebabbel van een bruid.

“Je hebt zo’n vuur, Astrid. Ik zal ervan genieten als we eenmaal echt getrouwd zijn.”

Hij weet niet dat ik hem gezien heb. Vermoedt niet dat ik zijn verraad met mijn eigen ogen heb aanschouwd. Mijn hints gaan aan hem voorbij, betekenisloos. In zijn hoofd ben ik te dom, te onschuldig, te machteloos om van belang te zijn.

Morgen zal hij anders leren.

Moeder bezoekt mijn kamer de avond voor het huwelijk.

Ze brengt het traditionele bruidsgesprek—onhandig advies over het huwelijksbed, zakelijk gebracht. Hoe je het volhoudt. Hoe je behaagt. Hoe plicht makkelijker wordt als je niets meer verwacht dan verplichting.

“De eerste keer is… moeilijk,” zegt ze voorzichtig, vingers vouwen en ontvouwen de stof op haar schoot. “Maar je leert elders voldoening te vinden. In kinderen. In het huishouden. In je status.”

“Wordt het ooit meer dan plicht?” vraag ik.

Ze kijkt verbaasd. “Wat zou het anders zijn?”

“Liefde. Verlangen. Keuze.”

“Astrid.” Haar stem wordt streng. “Dat zijn luxe die wij ons niet kunnen veroorloven. We halen wat voldoening we kunnen uit zekerheid, uit kinderen, uit overleven. Dat is genoeg.”

Maar het is niet genoeg. Niet als je eenmaal hebt geproefd hoe méér voelt.

Ik luister, knik op de juiste momenten. Maar vanbinnen denk ik hoe verkeerd ze is.

Hoe anders het is als verlangen echt is. Als iemand je aanraakt alsof hij je ziel uit het hoofd leert. Als pijn intimiteit wordt en intimiteit een keuze.

Erik liet me dat zien. Gaf me dat, zelfs wetende dat ik zou worden weggerukt.

Moeder verwart mijn stilte voor angst. Ze knijpt in mijn hand, biedt lege geruststellingen. “Het wordt makkelijker, liefje. Echt.”

Maar ik wil niet makkelijker. Ik wil wat ik had in dat boothuis—ruw en echt en van mij.

Ze vertrekt, tevreden dat ze haar plicht heeft gedaan. Ik zit alleen in het schemerduister en vraag me af of zij ooit voelde wat ik met Erik voelde. Of ze mijn vader koos, of gewoon accepteerde wat voor haar was gekozen.

De nacht voor mijn bruiloft en ik kan niet slapen.

Ik sta bij mijn raam, kijkend naar het flakkerende fakkellicht in het kamp van Úlfheim. De noordelijke krijgers maken lange nachten, hun stemmen dragen over het terrein met rauwe lachsalvo’s en drinkliederen.

Is Erik wakker? Denkt hij aan mij?

Heeft hij spijt van wat we deden, of bewaart hij het als heilig, zoals ik?

Mijn gave roert zich—dat bekende prikkelen aan de basis van mijn schedel dat betekent dat een visioen wil doorbreken. Ik sluit mijn ogen, laat het komen.

Gebroken beelden slaan in me: Drakenkop-schepen die door de mist snijden. Erik boven me, zijn gezicht verwrongen tussen woede en verdriet. Bloed op witte stof. Vuur dat hout verslindt.

Zijn stem is ruw tegen mijn oor—‘De mijne. Je bent altijd van mij geweest.’

Dan vervliegt het, en blijf ik hijgend achter.

Ik druk mijn voorhoofd tegen het koude raamkozijn, hart bonzend. Mijn gave is nooit helder geweest, heeft nooit simpele antwoorden geboden. Alleen fragmenten van mogelijke toekomsten, verstrikt met huidige angsten.

Morgen ben ik Bjorns vrouw. In de wet, niet in het hart.

De ceremonie zal ons binden voor getuigen en goden. Ik zal zijn ring dragen, in zijn bed slapen, zijn naam dragen en uiteindelijk zijn kinderen. Ik word wat vader van mij verlangt—een brug tussen vikingclans, een schoot voor erfgenamen, een voltooide transactie.

Maar vanavond ben ik nog van mijzelf.

Ik raak mijn lippen aan, herinner me Eriks kus. Hoe hij me daarna vasthield, bezitterig en teder, alsof ik iets was om te behouden.

Ik leg een stille gelofte af in het donker:

Wat ik ook doorsta, wat Bjorn me ook aandoet… Zelfs als hij mijn naam, mijn lichaam, mijn toekomst kan nemen, kan hij die nacht in het boothuis niet nemen. Hij kan niet afnemen wat Erik me gaf toen hij ‘de mijne’ fluisterde en het als een gift bedoelde, niet als een kooi.

Morgen verandert alles. Inderdaad.

Veeg omhoog om door te gaan

The Bloodwolf’s Bride

The Bloodwolf’s Bride

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa