Stella’s POV
De storm trof de basis met een geweld dat je eraan herinnerde hoe kwetsbaar we hier eigenlijk waren. Regen geselde elke oppervlakte, veranderde de grond in een doolhof van modder en plassen.
Ik was op weg van de medische tent naar de kantine toen luitenant Garrett me onderschepte, het water gutsend over zijn gezicht.
"De kolonel wil je spreken. Nu."
Ik wilde vragen of het kon wachten tot het weer was opgeklaard. Eén blik op Garretts gezicht gaf me het antwoord al.
Ik volgde hem over het ondergelopen terrein, mijn laarzen ploeterden door enkeldiep water, de regen zo hevig dat ik nauwelijks een meter voor me kon zien.
Tegen de tijd dat ik het administratieve gebouw bereikte, was ik doorweekt. Het water stroomde uit mijn haar, mijn uniform plakte aan mijn huid als een tweede laag.
Ik voelde mijn beha zichtbaar onder de natte stof, de contouren van alles eronder duidelijk omlijnd. Ik had om een jas moeten vragen. Had moeten eisen eerst te mogen omkleden.
Maar Garrett klopte al aan, en Arthurs stem klonk van binnen: "Binnen."
Ik stapte zijn kantoor binnen. Meteen vormden zich plassen water rond mijn laarzen op de vloer.
De ruimte was sober en functioneel—een bureau vol kaarten en documenten, archiefkasten tegen één muur, het enige persoonlijke een foto die ik van deze afstand niet goed kon zien.
Arthur zat achter zijn bureau, perfect droog in zijn smetteloze uniform. Zijn uitdrukking veranderde niet toen hij me zag, maar ik zag hoe zijn blik langzaam over mijn lichaam gleed, met opzet traag.
Iets verdonkerde in die obsidiaanzwarte ogen—honger, herkenning, iets waardoor mijn adem stokte, ondanks mijn pogingen rustig te blijven.
"U had me laten roepen, kolonel?" Mijn stem bleef vlak, professioneel, ook al drupte het water uit mijn haar op mijn schouders.
Hij gebaarde scherp naar zijn bureau. "Ik moet je aanvraag tot bevoorrading bekijken. Kom hier."
Ik stapte naar voren, me pijnlijk bewust van hoe de natte stof aan elk ronding kleefde, hoe bloot ik me voelde onder zijn blik. Terwijl ik dichter bij het bureau kwam en naar de documenten reikte die hij aanwees, bewoog Arthur met roofdierlijke snelheid.
Zijn hand greep mijn arm, en plots werd ik vast tegen de muur naast zijn bureau gedrukt, zijn lichaam versperde elke uitweg. Het ging zo snel dat ik nauwelijks tijd had om te happen voordat zijn gestalte mijn hele blikveld vulde.
"Voorzichtig, dokter." Zijn stem was laag, gevaarlijk. "Je druipt water over geclassificeerde documenten."
Het excuus was flinterdun. De documenten lagen nergens in de buurt van waar ik stond. Maar hij was er nu, torenhoog boven me, zo dichtbij dat ik de warmte van zijn lichaam kon voelen.
Het deed me rillen, om redenen die niets met de koude regen te maken hadden die door mijn kleren trok.
"Dan had u me misschien niet tijdens een storm moeten laten roepen." Ik probeerde mijn stem beheerst te houden, maar hij klonk hees, ademloos.
Zijn vrije hand plantte hij tegen de muur naast mijn hoofd, waardoor ik ingesloten werd. "Misschien had je je moeten omkleden voor je je meldde."
"Daar was geen tijd voor. Uw luitenant maakte duidelijk dat de kolonel niet van wachten houdt."
"Nee, dat doe ik niet." Zijn blik gleed naar waar mijn shirt aan mijn borst plakte, en ging toen langzaam terug naar mijn gezicht. "Laten we het over protocol hebben, dokter. Over discipline. Over het opvolgen van bevelen."
"Ik volg bevelen prima op."
"Oh ja?" Zijn stem werd een rauwe brom die door mijn botten leek te trillen. "Want als ik het zo bekijk, lijkt het alsof jij denkt dat de regels niet voor jou gelden. Dat je op mijn basis kunt komen en doen wat je zelf wilt."
"Ik werk volgens medisch protocol."
"Jij werkt volgens burgerlijke normen in een militair gebied."
Hij boog zich dichter naar me toe, en nu rook ik hem—diezelfde schone, mannelijke geur die ik me herinnerde uit de hotelkamer, gemengd met iets scherps. Koffie. Kruit.
"Met die houding breng je hier mensenlevens in gevaar."
Mijn handen balden zich tot vuisten langs mijn zij. "Is er een punt aan deze preek, kolonel? Of wilde u me alleen maar eraan herinneren dat ik niet goed genoeg ben voor uw basis?"
Zijn professionele masker barstte, en eronder verscheen iets wat bijna spottend was. "Vertel het me eens, dokter—gaat deze opdracht echt over het ontsnappen aan je schandaal? Of heb je me opgezocht omdat je die nacht niet kon vergeten?"
De beschuldiging kwam aan als een fysieke klap. Even kon ik hem alleen maar aanstaren, de schok maakte me sprakeloos.
"Dacht je dat ik het niet zou doorhebben?" Zijn stem was nu zacht, gevaarlijk. "Dat je misschien hierheen bent gekomen in de hoop terug te vinden wat we hadden? Dat je me hebt gevolgd naar deze afgelegen basis onder het mom van professionele plicht?"
De schok maakte plaats voor een ijzige woede zo intens dat ik haar kon proeven.
"Denk je echt dat ik mijn hele carrière overboord zou gooien om achter een man aan te gaan die niet eens bleef voor de ochtendkoffie?" Mijn stem was vastberaden, snijdend. "Je ego is bijna net zo groot als je rang, kolonel."
In plaats van terug te deinzen voor zijn intimidatie, stapte ik naar voren, zijn ruimte in.
"Ik ben hier omdat ik nergens anders heen kon. Jij was een vergissing die ik allang vergeten was—tot jij besloot jezelf weer onvergetelijk te maken door je als een klootzak te gedragen."
Zijn kaak klemde zich samen, maar hij week niet terug. We stonden daar, nauwelijks een paar centimeter van elkaar verwijderd, de spanning zo dik dat ik er nauwelijks doorheen kon ademen.
"Een vergissing die je vergeten was?" Zijn stem was zacht, dodelijk. "Is dat waarom je nu beeft?"
"Ik beef omdat ik koud en nat ben, en jij mijn tijd verspilt met paranoïde beschuldigingen." Ik ontmoette zijn blik zonder te verblikken of verblozen. "De echte vraag is niet waarom ik hier ben, kolonel. Het is waarom jij doet alsof je mij niet herinnert, terwijl je lichaam iets heel anders zegt."
Ik liet mijn blik veelbetekenend zakken, naar waar ik het bewijs van zijn opwinding zag drukken tegen zijn uniformbroek, en keek toen weer omhoog naar zijn gezicht. "Wil je praten over discipline en het opvolgen van bevelen? Begin dan eens met jezelf onder controle houden."
Zijn ogen flitsten gevaarlijk—woede, verlangen, frustratie, alles door elkaar. Toen gleed zijn blik naar beneden, langzaam, doelbewust, naar waar mijn natte shirt strak om mijn borsten spande.
Hij staarde een fractie van een seconde te lang, zijn kaak gespannen alsof hij zich lichamelijk moest bedwingen om me niet aan te raken.
Het was precies dezelfde blik die hij me had gegeven in die hotelkamer. Dezelfde donkere honger, hetzelfde nauwelijks onderdrukte verlangen.
De herinnering trof me als een fysieke klap—de manier waarop hij naar me keek terwijl hij me uitkleedde, die roofzuchtige focus waardoor ik me prooi voelde die hij elk moment kon verslinden.
Ondanks de koude regen die nog altijd van mijn kleren droop, overspoelde de hitte me.
Mijn tepels trokken samen onder zijn blik, zichtbaar door de natte stof, en ik zag het moment dat hij het opmerkte. Ik zag hoe zijn adem stokte, hoe zijn hand tegen de muur zich spande alsof hij me wilde grijpen.
Uiterlijk hield ik mijn uitdrukking koel, beheerst. Maar vanbinnen schreeuwde mijn lichaam van verlangen.
Ik werd opgewonden van dit alles—van het gevaarlijke spel dat we speelden, van de manier waarop hij naar me keek alsof hij me over zijn bureau wilde gooien om af te maken wat we een jaar geleden waren begonnen.
Zijn ogen schoten weer naar de mijne, en voor een verstilde seconde dacht ik dat hij echt iets zou doen: me kussen, me steviger tegen de muur duwen, toegeven wat er echt tussen ons in de lucht hing.
In plaats daarvan liet hij zijn hand van de muur zakken. Hij deed een stap achteruit, creëerde doelbewust afstand tussen ons, maar ik zag hoeveel moeite het hem kostte. Ik zag de spanning in elke lijn van zijn lichaam.
"Verlaat mijn kantoor, dokter. En de volgende keer dat ik je ontbied, kom dan voorbereid."
Met opzet streek ik mijn natte uniform glad, weigerde te haasten, weigerde hem te laten zien hoeveel deze confrontatie me had geraakt—hoeveel het me had opgewonden.
Toen ik bij de deur kwam, bleef ik staan met mijn hand op de klink.
"Nog één ding, kolonel." Ik draaide me niet om. "Als je gaat doen alsof ik niet besta, zet het dan ook door. Die spelletjes waar je mij naar je toetrekt en dan weer wegduwt? Die zijn jou onwaardig."
Ik liep het onweer in met opgeheven hoofd, liet Arthur achter met zijn geheime documenten en de echo van mijn woorden die in de lucht hingen als rook.
En met de herinnering aan hoe hij naar me had gekeken—alsof hij me helemaal wilde verorberen.
Veeg omhoog om door te gaan
Stella’s POV
Het konvooi vertrok bij zonsopgang—drie gepantserde voertuigen die vijandelijk gebied inreden om medische voorraden op te halen uit een overhaaste evacuatie twee weken geleden.
Arthur stond erop het escorte persoonlijk te leiden, wat betekende dat ik de komende uren naar zijn brede schouders zou kijken en zou proberen niet aan onze laatste confrontatie te denken.
Het landschap werd steeds desolater terwijl we reden. Verlaten gebouwen met verbrijzelde ramen, wegen vol kraters van explosies, skeletten van voertuigen. Elke schaduw voelde als een bedreiging.
We bereikten de evacuatieplaats zonder incidenten. Het voormalige veldhospitaal was een uitgebrande romp, apparatuur lag verspreid als achtergelaten speelgoed. Arthur’s soldaten zetten de perimeter af terwijl mijn team de voorraden verzamelde.
"Dokter Alistair." Arthur’s stem sneed door de georganiseerde chaos. "Er is nog een voorraad in de oostvleugel. Ik begeleid je."
"Ik heb geen escorte nodig."
"Dat was geen verzoek." Hij liep al naar het uiteinde van het gebouw, duidelijk verwachtend dat ik zou volgen.
Ik pakte een lege krat en volgde, met opborrelende irritatie. De oostvleugel was beter intact, al lag er nog steeds puin op de vloer.
"Weet je, kolonel, ik ben prima in staat een gebouw door te lopen zonder toezicht."
"Echt waar?" Hij keek niet om. "Want jouw staat van dienst als het gaat om het volgen van protocol is niet bepaald schitterend."
"Mijn staat van dienst in het redden van levens spreekt voor zich."
"Jouw staat van dienst wat betreft het negeren van militaire autoriteit is wat mij zorgen baart." Hij stopte bij een opslagkamer. "Deze voorraden moeten goed geïnventariseerd worden. De laatste burger die deze klus deed, raakte de helft van de apparatuur kwijt."
"Ik steel geen medische voorraden, als je dat bedoelt."
"Ik bedoel niks. Ik stel alleen feiten vast." Arthur gebaarde naar de kamer. "Na u, dokter. Tenzij u liever blijft discussiëren dan uw werk te doen."
Ik liep langs hem, mijn schouder raakte expres zijn arm. De ruimte was krap, rekken vol stoffige apparatuur. Ik begon dozen uit de schappen te halen, checkte de inhoud, catalogiseerde wat we konden redden.
Arthur bleef in de deuropening staan, toekijkend. Altijd toekijkend.
"Is er nog iets, kolonel? Of ga je hier gewoon staan om mijn inventarisatiemethoden te beoordelen?"
"Ik zorg dat het protocol gevolgd wordt."
"Juist. Protocol." Ik draaide me naar hem toe, een doos met chirurgische instrumenten in mijn handen. "Is dat hoe we dit noemen? Want het voelt meer alsof je excuses zoekt om..."
"Om wat?" Hij stapte de kamer in, en ineens voelde de krappe ruimte verstikkend. "Om je eraan te herinneren dat er hier regels zijn? Dat jouw burgerlijke arrogantie je niet beschermt in een gevechtszone?"
"Mijn arrogantie?" Ik lachte, scherp en bitter. "Dat is mooi, uit de mond van een man die zijn ongelijk niet kan toegeven, zelfs niet als de handfunctie van een soldaat ervan afhangt."
Zijn kaak spande zich aan. "Ik heb niets toegegeven omdat er niets was om toe te geven. Je deed je werk. Meer niet."
"God verhoede dat de kolonel toegeeft dat iemand anders misschien weet wat hij doet." Ik liep hem voorbij met de doos tegen mijn borst geklemd. "Sommigen van ons hebben geen ego nodig om te functioneren, Arthur."
Ik hoorde zijn scherpe inademing toen ik zijn voornaam gebruikte, maar ik hield niet op. Ik was klaar met dit gesprek, klaar met…
Klik.
Het geluid was zacht, bijna niet hoorbaar. Maar ik voelde het—die kenmerkende beweging van een drukplaat onder mijn voet, gevolgd door mechanische weerstand.
Mijn hele lichaam verstijfde. De doos gleed uit mijn handen en viel met een klap op de vloer. Het bloed trok weg uit mijn gezicht.
"Arthur." Zijn naam kwam eruit als een fluistering. Ik probeerde het opnieuw, harder. "Arthur!"
Hij stond nog steeds in de deuropening van de opslagruimte. Ik zag het moment dat hij mijn positie besefte, zijn lichaam verstijfde met een ander soort spanning.
"Niet bewegen." Hij begon met beheerste passen naar me toe te lopen, zijn blik gefixeerd op mijn laars.
"Ik voelde iets klikken onder mijn voet." Mijn stem brak van paniek. "Er is... Ik denk dat het—"
"Ik zei niet bewegen." Hij was nu dichterbij, cirkelde langzaam om me heen. "Welke voet?"
Links. Arthur, ik voel de drukplaat."
Hij zakte naast me door zijn knieën, zijn gezicht onleesbaar. Toen hij naar me opkeek, krulde zijn mond in iets wat geen echte glimlach was.
"Nou, dokter," drawlde hij, "waar is die scherpe tong nu? Al die slimme opmerkingen lijken je ineens verlaten te hebben."
"Dit is niet grappig." Tranen prikten in mijn ogen. "Ik sta op een..."
"Ik kan zien waarop je staat."
Ondanks de situatie zat er iets bijna intiems in zijn toon—een duistere amuse die me deed willen schreeuwen tegen hem.
"De vraag is of je die slimme mond lang genoeg dicht kunt houden zodat ik de situatie kan beoordelen."
"Alsjeblieft." Het woord kwam gebroken uit mijn mond.
Hij viel op zijn knieën voor me, zijn handen bewogen behoedzaam rond mijn laars. De positie was schokkend—deze autoritaire man knielend aan mijn voeten. Ik voelde de warmte van zijn adem door mijn broekspijp heen.
"Drukgeactiveerde ontsteker," mompelde hij, terwijl zijn vingers iets aftasten wat ik niet kon zien. "Waarschijnlijk een oud Sovjet-ontwerp. Het goede nieuws is dat hij nog niet is afgegaan."
"Wat is het slechte nieuws?"
"Dat hij misschien afgaat zodra je je voet optilt." Hij keek me aan. "Dus dit is wat we gaan doen. Ik neem jouw positie over op de mijn terwijl jij wegstapt."
"Nee." Het woord kwam meteen, instinctief. "Nee, dat kun je niet!"
"Ik vraag niet om je toestemming, dokter." Hij kroop al dichterbij, handen om mijn kuit. "Op mijn teken verplaats je je gewicht, en schuif ik mijn hand onder die van jou. Dan stap jij weg."
"Arthur, alsjeblieft."
"Drie." Zijn hand ging naar mijn enkel.
"Doe dit niet." Nu stroomden de tranen over mijn gezicht, heet en ongeremd. "Alsjeblieft, gewoon... Er moet een andere manier zijn."
"Twee." Zijn vingers sloten zich om mijn laars.
Mijn beheersing brokkelde volledig af. Alle weerstand smolt tot wanhopige, rauwe emotie. "Ik zal bevelen opvolgen. Ik stop met tegen je vechten. Ik doe alles wat je wilt, alsjeblieft ga niet dood om mij. Alsjeblieft."
"Eén."
Hij bewoog met precisie, zijn hand gleed onder mijn laars terwijl ik mijn gewicht verplaatste. Ik voelde de druk overgaan, voelde het moment waarop hij de ontsteker vasthield. Hij knikte dat ik weg moest stappen, en ik strompelde achteruit, mijn hart in mijn keel.
Arthur bleef daar geknield zitten, zijn hand op de grond gedrukt. Hij keek naar me op, zijn uitdrukking onleesbaar.
Toen stond hij op, veegde nonchalant het stof van zijn knieën.
"Wat doe je?" Paniek klauwde in mijn keel. "Je zult—"
"Ontspan je, dokter." Hij liep naar me toe, volkomen ongedeerd. "Het was nooit een mijn, gewoon een stuk kapotte apparatuur met een veermechanisme."
De wereld kantelde. "Wat?"
"Nu weet je hoe het voelt om de controle te verliezen, nietwaar?" Zijn donkere ogen priemden in de mijne. "Dit is het, Stella. Dit gebeurt er als je me uitdaagt."
Woede en opluchting botsten in mijn borst. Ik stormde op hem af, vuisten gericht op zijn borst, hem willen pijn doen. "Ik maak je af!"
Arthur ving mijn polsen moeiteloos, zijn greep als ijzer. In één vloeiende beweging draaide hij me om en trok me tegen zijn borst, mijn armen gekruist terwijl zijn handen mijn polsen omsloten.
"Klootzak." Mijn stem brak. "Je bent zo'n ongelooflijke klootzak! Ik dacht dat je dood zou gaan!"
"Ik weet het." Zijn greep werd een fractie steviger. "Ik hoorde de wanhoop in je stem toen je me smeekte om te blijven leven."
Ik probeerde me los te wringen, maar hij hield me stevig vast. Ik voelde elke centimeter van zijn lichaam tegen mijn rug—de harde lijnen van zijn borst, de kracht in zijn armen, het onmiskenbare bewijs van zijn opwinding.
"Je bent ziek," siste ik, terwijl de hitte laag in mijn buik opwelde.
"Is dat niet waar je sindsdien aan denkt, sinds die nacht?" Hij verschoof zijn greep, één hand gleed naar mijn heup terwijl de andere om mijn polsen bleef.
"Rot op."
Hij had gelijk, en ik haatte hem daarvoor. Haatte dat ik zelfs nu, met woede kolkend door mijn aderen, me pijnlijk bewust was van hoe goed het voelde om door hem vastgehouden te worden. Hoe graag ik wilde dat hij ophield met praten en gewoon...
De explosie ging honderd meter verderop af.
Veeg omhoog om door te gaan
Arthur’s POV
De eerste mortierinslag trof de westelijke perimeter om 03:00 uur, en daarna werd alles gecontroleerde chaos.
Ik was in het commandocentrum toen de alarmen afgingen, al bezig mijn tactische uitrusting aan te trekken voordat de tweede explosie de grond deed schudden.
Mijn mannen bewogen met geoefende efficiëntie—iedereen kende zijn positie, zijn rol, de choreografie van defensieve respons die we in ons spiergeheugen hadden gebeiteld.
"Alle eenheden, defensieve posities. Medische dienst, maak je klaar voor gewonden." Ik blafte bevelen in de radio terwijl ik tactische displays opzocht. "Luitenant Garrett, krijg die SAM’s operationeel. Ik wil ogen op elke benaderingsas."
De aanval was gecoördineerd, professioneel, niet de gebruikelijke aftastende raids waar we aan gewend waren geraakt. Dit was een serieuze aanval, bedoeld om onze verdediging te testen of erger nog—om ze volledig te doorbreken.
Ik coördineerde vuurteams, verplaatste defensieve stellingen, leidde tegenbatterijvuur. Mijn brein werkte zich door tactische berekeningen met mechanische precisie.
Dreigingsanalyse. Middelen toewijzen. Acceptabele verliezen.
Maar mijn aandacht bleef versnipperd.
De medische tent was fel verlicht in de duisternis, en ik kon figuren binnenin zien bewegen—Stella’s silhouet was zelfs op deze afstand onmiskenbaar.
De gewonden stroomden nu al binnen, soldaten werden gedragen of strompelden sneller de ingang binnen dan haar kleine team ze kon triëren.
"Kolonel, we hebben toestemming nodig om…"
"Toestemming verleend. Zet reservetroepen in op sector drie." Ik dwong mezelf mijn aandacht terug te brengen naar het tactische display, maar een deel van mijn bewustzijn bleef op die tent gericht. Op haar.
Weer een explosie deed het commandocentrum schudden. Dichterbij deze keer.
Gedurende de volgende drie uur zag ik het gevecht zich ontvouwen via rapporten en sensordata. Ik zag de aantallen slachtoffers oplopen. Zag onze verdedigingslinies standhouden, dan buigen, en dan weer standhouden.
En door dat alles keek ik naar die medische tent—hoe de lichten flakkerden als de generator het moeilijk had, hoe de tent wiegde als mortieren te dichtbij insloegen.
Hoe Stella nooit ophield met bewegen daarbinnen.
Ik had niet afgeleid mogen zijn. Kon het me niet veroorloven. Maar elke keer als ik naar de beveiligingsbeelden van het interieur van de tent keek, zag ik haar—bloeddoorweekt en onvermoeibaar, haar handen stabiel zelfs als de grond onder haar voeten beefde.
Met dezelfde precisie waarmee ik mijn mannen aanstuurde, gaf zij bevelen aan haar overbelaste medici. Ze prioriteerde de te redden boven de verloren met een meedogenloze efficiëntie die een veldcommandant trots zou maken.
Toen de generator uitviel midden in een operatie en de halve tent in duisternis dompelde, aarzelde ze geen moment. Ze vroeg gewoon om zaklampen en ging door, haar focus absoluut.
Er verschoof iets in mijn borst—een herkenning die vocht met alles wat ik probeerde te onderdrukken.
Ze was niet de fragiele burger die ik graag had willen geloven dat ze was. Ze was gesmeed staal gehuld in zachte vormen, bekwaamheid en vastberadenheid die zich konden meten met alles wat ik bij gevechtsveteranen had gezien.
Ik zag haar het leven van soldaat Chen redden via de beveiligingsbeelden. Zag haar werken met niets dan geïmproviseerd gereedschap en pure koppige wilskracht, haar bewegingen zeker ondanks de gebrekkige omstandigheden. De jongen had granaatscherven in zijn borst gekregen, had onderweg naar de tent moeten sterven.
Maar Stella’s handen trilden niet, haar stem wankelde niet.
Ze was schitterend.
De gedachte was gevaarlijk, onprofessioneel en precies het soort afleiding dat mensen het leven kon kosten.
Ik dwong mijn aandacht terug naar het gevecht, maar het beeld van haar—bloedspatten op haar gezicht, bril een beetje scheef, compleet gefocust op het leven onder haar handen—brandde zich in mijn geheugen.
Het offensief ebde eindelijk weg bij het aanbreken van de dag. Onze verdedigingslinies hadden standgehouden. De basis was beschadigd maar stond nog, en het aantal slachtoffers was lager dan verwacht.
Dankzij haar.
De volgende uren bracht ik door met het managen van de nasleep—schade-inschatting, slachtofferlijsten, defensieve versterking.
Tegen de tijd dat ik even op adem kon komen, begon de adrenaline weg te ebben en voelde ik de uitputting toeslaan.
Ik merkte dat ik richting de medische tent liep zonder daar bewust voor te kiezen. Gewoon... ernaartoe getrokken.
De georganiseerde chaos was overgegaan in stille efficiëntie. Stella’s medisch team bewoog zich tussen de patiënten met de behoedzame vermoeidheid van mensen die op hun laatste reserves draaien. Maar Stella zelf was nergens te bekennen in het hoofdbehandelgebied.
Ik vond haar in een schemerige gang achter in de faciliteit. Ze zat ingezakt tegen de muur, nog steeds in haar met bloed bevlekte scrubs, schouders naar binnen gebogen van uitputting.
Haar bril was besmeurd, haar haar ontsnapt uit haar paardenstaart in wilde plukken, en op haar wang zat opgedroogd bloed waar ze waarschijnlijk niets eens van wist.
Ze staarde in het niets, haar uitdrukking leeg op die bijzondere manier die betekende dat ze zichzelf voorbij het functioneren had geduwd en nu gewoon... bestond.
Ik had weg moeten lopen. Haar alleen moeten laten om tot zichzelf te komen, de professionele afstand moeten bewaren die al aan het afbrokkelen was sinds het moment dat ze uit dat transport was gestapt.
In plaats daarvan liet ik mezelf naast haar zakken.
Ze nam me niet waar, leek mijn aanwezigheid niet eens te registreren. Ze bleef gewoon naar de overkant van de gang staren, alsof daar antwoorden lagen op vragen die ze niet wist te stellen.
Zonder iets te zeggen reikte ik naar haar laarzen. Zware, met modder bedekte gevechtslaarzen die standaarduitrusting waren en waarschijnlijk twee maten te groot voor haar voeten.
Haar benen lagen gestrekt voor haar uit, en ik kon zien hoe haar voeten opgezwollen waren, hoe ze allang de kracht had verloren om dit zelf te doen.
Mijn handen gingen naar de veters, maakten ze los met een verrassende zachtheid voor iemand met handen die gemaakt zijn voor geweld. Het leer was stijf van opgedroogde modder en bloed, de knopen strak aangetrokken door uren van onafgebroken beweging.
Stella maakte een klein geluid—niet echt protest, niet echt erkenning.
Ik ging door, maakte eerst de ene laars los en toen de andere, trok ze met zorgvuldige aandacht van haar voeten. Haar sokken waren vochtig van het zweet, en ik zag de eerste blaren ontstaan op haar hielen.
Ze was al zes uur onafgebroken op de been. Misschien langer. Voerde operatie na operatie uit terwijl explosies het tentframe deden trillen en de gewonden maar bleven binnenstromen. Ze was waarschijnlijk vergeten te eten, vergeten water te drinken, alles vergeten behalve de volgende wond die behandeld moest worden.
Ik zette haar laarzen opzij en bleef gewoon zitten, mijn schouder raakte de hare nauwelijks.
"Jij hebt vandaag meer levens gered dan ik heb genomen," zei ik uiteindelijk, mijn stem nauwelijks hoorbaar. "Dat is een goede ruil."
De woorden braken iets open tussen ons. Een erkenning van wat we allebei waren—instrumenten van overleven in deze machine van dood en behoud.
Zij vernietigde ziekten en verwondingen met dezelfde precisie waarmee ik bedreigingen uitschakelde. We waren twee kanten van dezelfde meedogenloze munt.
Stella draaide haar hoofd een beetje, net genoeg zodat ik haar profiel kon zien. Er liepen sporen van tranen door het bloed op haar gezicht. Ze had gehuild zonder het zelf door te hebben.
"Ik heb er twee verloren," zei ze zacht. "Morrison en Reeves. Morrison stierf op de operatietafel. Reeves... Ik moest kiezen. Iemand anders voorrang geven omdat hij het toch niet zou redden."
"Dat is veldgeneeskunde."
"Ik weet het." Haar stem brak. "Het maakt het niet makkelijker."
"Nee. Dat doet het niet."
We zaten in stilte, en voor het eerst sinds haar aankomst dacht ik niet aan de regels die we overtraden.
Was ik niet bezig met het berekenen van de professionele prijs van deze nabijheid. Probeerde ik het verlangen niet te onderdrukken dat al een constante gloed was sinds ze uit dat transport was gestapt.
Ik was gewoon... hier. Met haar. Twee mensen die de nacht hadden overleefd en probeerden te bevatten wat dat betekende.
Haar hoofd zakte, kwam tot rust tegen mijn schouder in een uitputtingsgedreven vertrouwen. Ik had opzij moeten gaan, de afstand moeten bewaren.
In plaats daarvan liet ik haar daar, voelde haar gewicht tegen me aan, en erkende wat ik had geprobeerd te ontkennen: deze vrouw zou me vernietigen, op wat voor manier dan ook.
En het begon me niet meer te deren.
Veeg omhoog om door te gaan