Isadora's POV
Waar ben ik in hemelsnaam?
Dit is het eerste wat mijn brein uitspuugt voordat de rest opstart. Grauw licht, een onbekend plafond, en… oh.
Mijn voorhoofd is vastgedrukt tussen de schouderbladen van Alpha Jared. Eén knie ligt over zijn heup gehaakt. Mijn hand ligt plat op zijn borst en zijn ademhaling tilt die op en neer.
Wacht… We zijn in slaap gevallen. Samen. In ZIJN bed.
Ik beweeg niet. Zijn rug is warm en stevig tegen mijn borst en ik voel zijn hartslag onder mijn hand, traag en gelijkmatig. Geen trillingen.
Wat ik gisteravond ook heb gedaan, het heeft gewerkt.
Het T-shirt is omhoog gekropen in mijn slaap. Mijn blote knie drukt tegen zijn heup en het huid-op-huid contact stuurt een luie golf van warmte door mijn buik.
Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft word niet wakker. Geef me nog vijf minuten hiervan.
Mijn kaak is niet gespannen. Dat gebeurt nooit. Mijn schouders zijn ontspannen, mijn handen open, en ik voel me als een normaal persoon die wakker wordt op een normale ochtend. Dat is nieuw.
Ik gun mezelf nog dertig seconden. Ik weet dat dit niet zal blijven duren.
"IK WIST HET!" Liam landt op zijn knieën op het bed. Hij is vast al even wakker, en nu wringt hij zich tussen ons in als een kleine, vastberaden wig. "Ik wist dat zij onze nieuwe mama was! IK WIST HET! Papa, ik zei het je!"
Een lach ontsnapt voor ik hem kan tegenhouden. Als Liam naar me opkijkt en grijnst, vraag ik me af of hij het geschreeuw heeft gehoord.
Alpha Jared beweegt. Zijn ademhaling verandert, en ik voel het exacte moment waarop hij wakker wordt en beseft dat ik nog steeds tegen zijn rug aanlig. Maar hij zegt niets.
"Hoi, kleine dondersteen," zeg ik tegen Liam. "Maak jij mensen altijd zo wakker?"
"Alleen als het belangrijk is," zegt hij. "Er zit een kikker in de tuin en die is er alleen 's ochtends en je moet hem zien voordat hij weggaat."
Alpha Jared rolt op zijn rug, knippert naar het plafond, en kijkt dan opzij naar de vijfjarige, die nu over zijn borst uitgestrekt ligt. Hij kijkt niet naar mij.
Heb ik iets verkeerd gedaan?
Hij tilt Liam van zijn borst en zet hem op het matras, dan zwaait hij zijn benen over de rand van het bed. Hij staat op met zijn rug naar mij toe. Rolt zijn nek, rekt zijn rug.
"Nou, we mogen de kikker niet missen. Maar we hebben eerst je vaders toestemming nodig." Ik zeg het tegen Liam maar mijn blik gaat naar Alpha Jareds rug.
Kijk alsjeblieft naar me.
"Liam, ga je tanden poetsen," zegt Alpha Jared. Hij draait zich niet om.
"Maar papa…" Liam kijkt mij aan, grote ogen, alsof ik dit misschien kan tegenspreken.
Sorry, vriendje, die macht heb ik hier niet. Of, nou ja, nergens eigenlijk.
"Nu, Liam." Alpha Jareds stem krijgt een scherpe rand.
Ik woel even door Liams haar en knik naar de deur. Hij glijdt van het bed en sloft weg. De deur sluit achter hem en mijn lichaam schakelt op alarm. Er is iets mis en ik ken de regels hier niet goed genoeg om te weten wat.
"Je mag met Liam overal op het terrein komen," zegt Alpha Jared. Zijn stem klinkt als een boodschappenlijstje. "Overal behalve op de derde verdieping van dit huis."
Zal je ooit nog naar me kijken?
"Heeft hij een schema?" Als hij me als personeel behandelt, kan ik me ook zo gedragen. "Maaltijden, slaapjes, iets wat ik moet weten?"
Eindelijk draait hij zich om. Maar mijn kleine overwinning stokt in mijn keel want… wauw, zijn borst.
Littekens lopen eroverheen als een kaart van elk gevecht dat hij heeft overleefd. Een lange loopt van zijn sleutelbeen tot zijn ribben. Zijn buik is plat, gespierd, belachelijk voor een man van zijn leeftijd, van elke leeftijd. Het zilveren litteken op zijn ruggengraat wikkelt zich om zijn linkerzijde, verdwijnt achter zijn heup.
Ik kijk naar zijn gezicht. Hij kijkt naar mij. Ik bid dat hij de zijweg niet heeft opgemerkt.
"Hij eet als hij honger heeft. Slaapt als hij instort." Hij draait zich naar de badkamer, pakt een handdoek van het haakje aan de deur. "Ik heb vandaag vergaderingen. Liam hoeft daar niet bij te zijn. Hij vangt dingen op en maakt zich zorgen."
Hij blijft daar staan met de handdoek over zijn schouder en het ochtendlicht doet hem geen goed. Donkere kringen onder zijn ogen, lijnen dieper dan gisteren, zijn linkerhand trilt tegen zijn dij.
Ik wil de kamer oversteken en opnieuw mijn armen om hem heen slaan. In plaats daarvan adem ik langzaam uit door mijn neus. "Overal behalve de derde verdieping. Begrepen."
Ik sta op voordat mijn gezicht kan verraden hoe zielig ik ben, en loop naar de deur.
***
"Daar! Daar! Niet bewegen!" Liam valt op zijn knieën aan de rand van de vijver en wijst met zijn hele arm. Een dikke groene kikker zit op een steen, zijn keel pulserend. "Hij is er elke ochtend. Zijn naam is Kapitein."
"Je hebt hem Kapitein genoemd?" vraag ik, glimlachend.
"Hij ziet eruit als een Kapitein," haalt Liam zijn schouders op.
Ik hurk naast hem. De kikker knippert één keer. Achter ons strekt het landgoed zich uit — golvend groen, oude eiken, tuinpaden die verdwijnen in heggen. "Rora, denk je dat Kapitein een familie heeft?"
Liam heeft modder op beide knieën en één elleboog, maar zijn hele gezicht is op die kikker gericht.
Godin, dat kind.
Ik vraag me af waar zijn moeder is. Of ze is weggegaan, of ze is gestorven, of ze weet wat ze mist. "Waarschijnlijk. Ergens in die vijver."
Hij denkt hierover na. Knikt serieus. Dan verandert zijn gezicht, zijn ogen worden groot, zijn mond valt open. "Rora. Ik ben Wolfie vergeten!"
"Wie is Wolfie?"
Liam knippert naar me. "Mijn grijze wolf. Ik heb hem op mijn bed laten liggen. Ik kan niet naar buiten zonder Wolfie."
"Je redt je prima zonder..."
Hij kruist zijn armen over zijn borst, en zijn kin zakt naar beneden.
"IK KAN NIET NAAR BUITEN ZONDER WOLFIE." Zijn onderlip steekt uit, trillend. "Alsjeblieft? We gaan heel snel terug."
Een deel van mij weet dat ik word bespeeld. Hij redt zich prima zonder Wolfie.
Maar hij knijpt nu met beide handen in mijn vingers, en mijn schouders zakken. "Goed. Snel erin, snel eruit. We pakken Wolfie en we gaan weer."
Hij trekt me al terug het pad af. Alpha Jared zei dat zijn gasten pas over een uur komen. We zijn zo weer weg. Twee minuten. Hij zal het niet eens merken.
De voordeur zwaait open. Ik neem Liam mee naar binnen, sluit de deur achter me, en kijk op.
KUT.
Noah staat in de hal. Edward staat naast hem, handen op zijn rug. Beiden dragen pakken. Beiden staren naar mij.
Waarom zijn ze hier? Heeft Alpha Jared ze gebeld? Wat gaan ze met me doen?
Mijn hand vindt het deurkozijn omdat mijn benen het begeven.
"Dus daar ben je heen verdwenen." Noah herstelt zich als eerste. Zijn haar is strak naar achteren gekamd. Hij ziet er erg... formeel uit.
Zijn ZIJ Alpha Jareds gasten?
Nee. Nee, nee, nee... Hij zou hen hier niet uitnodigen. Hij weet dat Noah zijn titel wil, toch?
"Wat doen jullie hier?" Het klinkt dun. Mijn ogen glijden door de gang achter hen. Alpha Jared is nergens te bekennen.
Zal hij me horen als ik schreeuw?
"Rora, wie zijn zij?" Liams hand klemt zich steviger om de mijne. Hij kijkt met oprechte bezorgdheid naar Noah op.
"Ga naar boven, jongen." Ik knijp in zijn hand en laat los. "Ga Wolfie zoeken."
Hij rent de trap op. Zijn voetstappen verdwijnen in de gang en ik ben alleen met mijn familie.
"Een klein sletje die zich in het bed van de Alpha wurmt..." Edward stapt naar voren. Zijn hand pakt mijn kin. "Ik heb je onderschat."
Zijn aftershave vult mijn neus — scherp, duur, over de whisky die hij elke ochtend drinkt.
"Waag het niet me aan te raken." Het komt eruit als een fluistering terwijl ik wilde dat het een schreeuw was.
Ik probeer mijn kin los te rukken maar zijn greep wordt steviger. Zijn ogen glijden naar Alpha Jareds t-shirt, de hals afgezakt over één schouder. Hij buigt zich voorover en ademt in langs mijn nek.
"Je ruikt naar hem." Zijn duim drukt in mijn kaak. "Heb je ervan genoten? Ben je wijdbeens gegaan en heb je om papa gehuild?"
Mijn kaken klemmen zo hard op elkaar dat mijn kiezen pijn doen. Ik grijp zijn pols met beide handen en graaf mijn nagels in de huid van zijn onderarm. Zijn ogen worden groter.
"Haal je hand van haar af!"
Achter Edward, bovenaan de trap, komt Alpha Jared naar beneden. Liam zit op zijn heup, armen om Wolfie geslagen.
Hij moet rechtstreeks naar Alpha Jared zijn gerend toen ik hem zei naar boven te gaan.
Edwards hand glijdt van mijn kaak. Hij stapt achteruit maar zijn ogen houden de mijne nog één seconde vast. 'Dit is nog niet voorbij, trut.'
Dan verandert zijn gezicht weer in het diplomatieke masker net als Alpha Jared beneden is. Hij zet Liam in mijn armen en stapt naar voren.
Hij staat nu tussen mij en Edward in. Zijn schouders zijn breder dan die van hen allebei. Hij steekt een volle kop boven Noah uit, die nog geen centimeter heeft bewogen maar niet meer lacht.
"Jullie zijn vroeg," zegt Alpha Jared.
Shit, ze zijn inderdaad zijn gasten.
Veeg omhoog om door te gaan
Jareds POV
Die klootzakken kwamen naar mijn huis en noemden het meisje dat onder mijn bescherming stond een hoer.
Ik heb hen alleen laten leven omdat zij toekijkt.
Isadora staat bij de voordeur met Liam op haar heup. Ze is lijkbleek. Haar ogen zijn te wijd geopend en haar ademhaling is te snel. Ze drukt Liam stevig tegen haar borst.
Ik wil haar uit dit huis tillen, weg van elke man die haar ooit zo heeft doen beven. Inclusief mezelf, omdat ik hen heb binnengelaten.
Het spijt me zo, William. Dat ik me niet aan mijn deel van de afspraak heb gehouden.
Ik heb mijn beste vriend weer in de steek gelaten. Isadora’s vader stierf op mijn schoot en het laatste wat hij me vroeg, was zijn dochter beschermen. Maar na zijn dood kon ik zijn vrouw niet meer onder ogen komen. Ik durfde niet op bezoek. Ik kon Isadora niet onder ogen zien.
Dus bleef ik weg, en Edward veranderde haar leven in een hel die ik had moeten voorkomen.
Edward schraapt zijn keel. "We waarderen het dat je ons hebt gebeld, Alpha. Echt waar. We maakten ons vreselijke zorgen om ons meisje."
Ons meisje.
Isadora’s bovenlip krult omhoog. Haar ogen vernauwen zich en haar kin trekt naar achteren, alsof ze net iets smerigs heeft geproefd.
Ze is niet jullie meisje. Ze is nooit jullie meisje geweest.
"Dat is niet waarom jullie hier zijn," zeg ik.
Edward knippert. Zijn linkeroog trilt. Zijn mond hervindt de bezorgde-vader-glimlach. "Waarom zijn we hier dan, Alpha?"
Ik negeer hem, draai me naar Isadora. Haar ogen zoeken iets in mijn gezicht dat ik hoop dat ze zal vinden. "Liam heeft Wolfie nu. Neem hem mee naar de tuin."
Ze knikt, tilt Liam hoger op haar heup en loopt zonder Edward of Noah aan te kijken de deur uit. De deur valt achter haar dicht. Haar voetstappen klinken over het terras. Dan zijn ze weg.
Ik gebaar naar de stoelen aan de overkant van de tafel en ga als eerste zitten. Dan glimlach ik naar hen. "Ga alsjeblieft zitten."
Edward laat zich op de stoel zakken en slaat zijn benen over elkaar. Probeert ontspannen te lijken. Komt bijna zover, maar zijn vingers trommelen eenmaal op de armleuning voordat hij zich herpakt en stopt. Hij ruikt naar whisky en oudbakken zweet.
Noah ploft naast hem neer, gespannen kaak, kin omhoog. Dit is zijn imitatie van autoriteit. Maar hij neemt de stoel het verst bij mij vandaan en zijn ogen checken de afstand tot de deur.
Ik heb deze jongen jarenlang gadegeslagen. Hij wil mijn titel, maar heeft geen flauw idee wat hij ermee moet doen.
Ik zou deze jongen als ontbijt kunnen opeten.
"Ik wil alvast zeggen dat we het waarderen dat je ons ontvangt, Alpha." Edwards vingers zoeken zijn manchetten. Hij trekt aan de linker, dan de rechter, werpt daarna een zijwaartse blik op Noah die strak voor zich uit staart. Edward slikt en draait zich weer naar mij.
Ga door, Eddie. Ik wil zien hoe ver je deze onzin durft te drijven.
"We maken ons zorgen om Isadora." Edward spreidt zijn handen. "Ze is een moeilijk meisje. Geneigd tot liegen."
"Erg geneigd," voegt Noah toe. Zijn vingers klemmen zich om zijn knie.
"Sommige kinderen weigeren nu eenmaal geholpen te worden." Edward schudt zijn hoofd.
"Ze is twee keer eerder weggelopen," zegt Noah, terwijl hij zijn vader aankijkt ter bevestiging. Edward knikt. Geen van beiden kijkt mij langer dan twee seconden aan.
Ik weet wat jullie haar hebben aangedaan, waardeloze klootzak. Ik heb de blauwe plekken gezien.
Mijn linkerhand balt zich tot een vuist. Het zilver stuurt een stroom van mijn ruggengraat naar mijn schouder, via mijn elleboog en mijn pols – elk gewricht licht op als een lont die brandt tot aan mijn vingers.
Mijn blik vernauwt zich tot een punt. Ik druk mijn hand plat op tafel en houd hem daar, dwing de tremor in het eikenhout omdat het alternatief Edwards gezicht is. Edward kijkt toe hoe mijn hand tegen het hout trilt. Zijn ogen vernauwen zich een fractie. Zijn linkerwenkbrauw gaat omhoog.
Godver, ik heb hem net een zwakte getoond.
Ik heb Isadora NU nodig!
"Ze is altijd al dramatisch geweest," Noah leunt achterover in zijn stoel en legt zijn enkel op zijn knie. "Op het gala kwam ze naar het toilet en wierp zich praktisch op me. Ik probeerde te..."
"Genoeg." Mijn vuist slaat op tafel. Het eikenhout scheurt in het midden. Splinters bijten in mijn huid. "Doe je mond nog één keer open over Williams dochter en ik sluit hem voorgoed."
Noahs mond klapt zo hard dicht dat ik zijn tanden hoor klikken. Zijn ogen schieten naar de gebarsten tafel, naar mijn vuist, naar zijn vader. Edward legt een hand op Noahs arm om hem te kalmeren. Dan draait hij zich naar mij toe en leunt naar voren.
“We zijn haar familie, Alpha. We hebben een zorgplicht. En ik moet eerlijk tegen je zijn — het aanzien baart me zorgen.” Hij vouwt zijn handen op de tafel.
Ben je me nu aan het bedreigen?
“Een jong meisje. ’s Nachts alleen in het huis van een ongebonden lycan-Alpha die eeuwen ouder is dan zij. In zijn kleren... Waarschijnlijk zelfs slapend in zijn bed.”
Het zilver vuurt weer. Mijn linkerschouder verstrakt. De pijn kruipt langs mijn arm en ik laat het toe, omdat het nu het enige is wat me in deze stoel houdt en niet aan de overkant van de tafel met mijn handen om zijn keel.
“Ik zou het vreselijk vinden als er geruchten zouden ontstaan. Voor Isadora’s bestwil, natuurlijk. Haar reputatie is broos.”
Ik zou jullie allebei kunnen doden voordat je volgende hartslag klinkt.
“Bovendien, ze lijkt precies op de vrouw op het portret op de derde verdieping, nietwaar?” Edward gaat rechterop zitten. Zijn kin heft zich. “Moet moeilijk zijn, iemand om je heen te hebben met het gezicht van je overleden vrouw.”
Ditmaal splitst de tafel. Ik ben over het wrakhout heen voordat de twee helften de grond raken. Mijn hand sluit zich om Edwards keel en ik trek hem uit de stoel. Zijn voeten verliezen de grond. Zijn vingers klauwen aan mijn pols.
Noah stormt op me af. Ik vang hem met mijn vrije hand — een handpalm vlak op zijn borst — en sla hem zo hard terug in zijn stoel dat het hout onder hem versplintert. Hij blijft liggen. Ik breng Edwards gezicht dicht bij het mijne. Zijn adem is zuur. Zijn hartslag bonkt tegen mijn handpalm.
“Als je mijn vrouw nog één keer noemt...” Het zilver schreeuwt in mijn ruggengraat maar ik geef nergens om behalve om het geluid van deze klootzak zijn luchtpijp onder mijn vingers. “Dan begraaf ik je onder de tuin waar Isadora elke ochtend doorheen zal lopen.”
Ik knijp net genoeg zodat zijn handen stoppen met krabben en beginnen te tikken. Ze doen wat zijn trots zijn mond niet laat doen.
“Begrepen?” vraag ik.
Edwards ogen puilen uit. Zijn kaak werkt tegen mijn greep. Hij knikt of spreekt niet.
Eigenwijze, domme klootzak.
“Begrepen, Alpha.” Noah’s stem klinkt achter me, strak en beheerst. Het slimste wat ik hem ooit heb horen klinken. “We willen geen conflict. We blijven ver van Isadora. Je hebt ons woord.”
Ik houd Edward nog vijf seconden vast. Dan open ik mijn hand. Hij valt. Landt op zijn knieën op de grond, naar adem happend, één hand steunend tegen de muur.
Ik draai me naar Noah.
“Het is zo, jongen,” ik trek mijn overhemd recht, streek de kraag glad, “dat ik jouw woord niet vertrouw.”
Ik stap over het puin van de tafel. Een splinter kraakt onder mijn laars.
“En ik vertrouw het zijne niet.” Ik knik naar Edward. Hij zit op zijn knieën, de andere hand op zijn keel, ademt in korte, natte stoten.
“Maar dit vertrouw ik wel.”
Ik laat mezelf in de stoel zakken. Leun achterover. Sla mijn benen over elkaar.
“Als een van jullie ooit weer in haar buurt komt, als je haar ziet en niet omdraait, als je haar naam hoort en geen geheugenverlies krijgt...” Ik houd zijn blik vast. Zijn kaak is zo strak gespannen dat ik de spier onder zijn huid zie springen. “Dan zal ik jullie allebei uit deze roedel verbannen.”
Noah’s knieën beginnen te stuiteren.
“En laat me je vertellen dat ik drie eeuwen aan gunsten heb om in te roepen. Elke Alpha die me iets verschuldigd is, en dat zijn er veel, zal jullie nooit opnemen. Zijn we duidelijk?”
Noah’s keel beweegt. Een keer. Nog een keer. Zijn ogen zijn glazig en zijn neusgaten flakkeren bij elke ademhaling, maar hij knikt.
Dan loopt hij naar zijn vader. Haakt een hand onder Edwards arm en helpt hem overeind. Edward wiebelt, vingers nog steeds op de blauwe plek die zich om zijn keel vormt. Noah ondersteunt hem met een schouder en stuurt hem richting deur.
“Edward,” zeg ik, en ze stoppen. Edwards rug verstijft. “Als ik erachter kom dat je ook maar één voet zet in mijn huis waar gasten niet welkom zijn, begraaf ik je zoon direct naast je in die tuin.”
Edward draait zich niet om. Hij duwt de deur open en Noah trekt hem achter zich dicht.
Mijn hand blijft beven. Ik steun met beide handen op de rug van de stoel en adem erdoorheen. In. Uit. In. Uit. Het helpt niet.
Niets heeft geholpen sinds Isadora de kamer heeft verlaten.
Door het raam hoor ik Liams stem over de tuin dragen. Dan Isadora’s lach, zacht en verrast. En opeens wordt het zilver in mijn ruggengraat stiller, alsof zelfs de kogel weet dat ze dichtbij is.
Je dochter zal nooit meer lijden, William. Ik zweer het op Elena’s graf.
Veeg omhoog om door te gaan
Isadora's POV
Is deze man van plan om een heel verdomd leger te voeden?
Alpha Jared laadt de kar uit op de toonbank — steaks, brood, melk, eieren, vier soorten kaas, pasta, rijst, kip, nog meer steaks, en iets in een pot dat eruitziet alsof het nog uit de Renaissance komt.
Liam zit op mijn heup, schopt met zijn benen tegen mijn zij en benoemt elk item dat voorbij komt. "Dat is de goede kaas, Rora. Papa eet die met een groot mes."
Ik kijk naar de handen van Alpha Jared. De kar was in vijftien minuten vol. Geen lijstje. Hij is duidelijk een man die precies weet wat hij wil en hoeveel.
Als hij zo onverzadigbaar is met boodschappen, vraag ik me af hoe hij is in…
"Oh, wat een prachtige familie."
De kassière straalt ons toe boven de kassa uit. Haar ogen gaan van Alpha Jared naar mij, dan naar Liam. De jeans en top die Alpha Jared vanochtend bij mijn deur achterliet, passen perfect. Ik probeer niet te denken aan wie ze voor mij hebben behoord.
"Uw dochter is prachtig, meneer," voegt ze toe. "En deze kleine — die ogen! Die heeft hij van zijn mama, of niet?"
Het bloed schiet zo snel naar mijn gezicht dat het een geluid zou moeten maken. Ik dacht net nog aan deze man in bed en nu noemt een vreemde me zijn dochter. Ik wil dat de grond opengaat en me opslokt tot in het middelpunt van de aarde.
"Ze is niet mijn dochter." Alpha Jared zegt het zonder op te kijken. Geeft de kassière zijn pinpas.
De glimlach van de kassière wankelt. "Oh, sorry, ik nam gewoon aan..."
Alpha Jared tikt zijn pincode in. Zegt niets.
Ze is de oppas van mijn zoon. Dat is de volgende zin. Vier woorden. Heel makkelijk. Waarom zeg je ze niet? Waarom wordt mijn gezicht zo heet?
Alpha Jared pakt de tassen. Draait zich naar de uitgang. Het gesprek is voorbij.
"Dank u wel," zeg ik tegen de kassière, want iemand moet hier beleefd zijn.
Ik glimlach. Maar wat er nu op mijn gezicht te zien is, is niet de glimlach van een professionele verzorger, want de kassière kijkt naar mij, kijkt naar de rug van Alpha Jared, en haar uitdrukking verandert in iets uiterst gênants.
Ze vormt met haar lippen ‘Veel succes, lieverd’ en ik wil doodgaan.
Alpha Jared loopt naar buiten met vier tassen in één hand terwijl ik volg met Liam op mijn heup.
"Rora, zag je de kreeft? Waarom had die elastiekjes? Is die gevaarlijk?" Hij zegt het rechtstreeks in mijn oor. "Kunnen we er eentje kopen? Niet om op te eten, gewoon om te houden."
"Kreeften zijn geen huisdieren, maatje." Ik til hem wat hoger.
"Captain is ook geen huisdier en die woont bij ons." Hij kantelt zijn hoofd naar me, wenkbrauwen omhoog.
"Dat is anders. Captain is een kikker die in een vijver woont."
"Hoe dan?"
Alpha Jared stopt voor een winkel en ik loop recht tegen zijn rug aan. Mijn neus komt tegen zijn schouderblad. Liam stuitert op mijn heup en giechelt. Alpha Jared beweegt niet. Ik had net zo goed tegen een muur kunnen botsen.
"Sorry, ik…"
Hij knikt naar de deur. Dit is een boetiek met een enkele mannequin in de etalage, gekleed in een champagnekleurige zijden slipjurk zonder prijskaartje.
"Ik heb gebeld. Het is een uur lang van ons." Hij zegt het alsof hij hier elke dinsdag shopt. "Neem wat je nodig hebt. Liam en ik zitten op het bankje buiten."
Ik staar door het glas. De rekken zijn schaars omdat elk kledingstuk zijn eigen spotlight heeft, zijn eigen hanger, zijn eigen meter ademruimte.
De laatste keer dat een man me vroeg om kleding uit te zoeken, was het Edward, die achter me stond terwijl ik jurken omhoog hield voor zijn goedkeuring. De jurk die hij koos, ging gepaard met een blik die zei: 'Ik verwacht dat je deze vanavond draagt.'
Ik heb hem natuurlijk niet gedragen.
Mijn handen hangen langs mijn zij. "Alpha Jared, deze plek is…"
"Een uur lang van jou," herhaalt hij. Dan gaat hij op het bankje zitten, zet Liam op zijn knie, en kijkt me aan zonder enige verwachting in zijn blik. "Neem je tijd."
"Er is een bankje binnen." Ik knik naar het raam. De boetiek is leeg — geen personeel achter de toonbank, niemand bij de kassa. "En ik denk niet dat er iemand werkt. Als iets een rits heeft, heb ik misschien…"
Ik maak de zin niet af omdat ik alweer bloos.
"Papa, laten we naar binnen gaan." Liam glijdt van Alpha Jareds knie en pakt zijn hand. "Ik wil op het chique bankje zitten."
Alpha Jared kijkt naar mij. Kijkt naar Liam. Staat op. "Jij mag voorop."
***
Ik ben al zes minuten aan het worstelen met deze rits.
De spijkerbroeken liggen gevouwen op het bankje — twee paren, donkere wassing, voor het eerst in twee jaar in mijn maat. Drie tops ernaast. Allemaal goed. Allemaal dichtgeritst, dichtgeknoopt, gesorteerd.
Toen zag ik de donkerblauwe jurk. Hij past overal behalve op de rug, waar de rits is blijven hangen tussen mijn schouderbladen en mijn arm draait niet ver genoeg om hem te pakken. Noah's souvenir zorgt daarvoor.
Vraag het hem gewoon. Hij is maar vijf meter verderop. Het is maar een verdomde rits.
Maar ik kan het niet. De spiegel laat me precies zien wat hij zou zien als hij binnenliep — blote rug, jurk openhangend, huid rood van de inspanning.
Ik stel me zijn gehavende vingers voor die de rits vinden. De warmte van zijn hand tussen mijn schouderbladen. Het trillen dat mijn ruggengraat binnenzoemt. Zijn adem in mijn nek. Mijn dijen drukken zich vanzelf tegen elkaar en ik grijp de muur vast.
"Alles oké daarbinnen?" Zijn stem klinkt van buiten het gordijn, laag en geduldig. Het uur zal bijna om zijn.
Ik sluit mijn ogen. Adem uit.
"De rits zit vast." Het komt er nauwelijks uit. "Ik kan er niet bij."
Een pauze. Dan hoor ik zijn voetstappen op het harde hout.
"Blijf hier bij Wolfie, jongen. Ik ben zo terug."
"Mag ik mee?" hoor ik Liam van het bankje glijden.
"Nee," zegt Alpha Jared.
"Maar—"
"Liam."
Het bankje kraakt als Liam weer gaat zitten. Dan komen de voetstappen dichterbij. De ringen van het gordijn schrapen over de roede. Hij stapt binnen en de lucht verandert.
Hij staat recht achter me. Zo dichtbij dat ik zijn borst bijna voel tegen mijn blote rug, waar de jurk openhangt.
"Blijf stil staan." Zijn stem landt in mijn nek en mijn knieën worden week.
Zijn vingers vinden de sluiting midden op mijn ruggengraat. De eerste aanraking is knokkels die over blote huid strijken en elk zenuwuiteinde dat ik heb ontwaakt.
Hij trekt de rits een centimeter omhoog. De stof spant zich rond mijn ribben en zijn adem is warm en gelijkmatig op mijn schouder. Ik staar in de spiegel naar zijn handen die over mijn ruggengraat omhoog bewegen en ik wil dat ze stoppen met omhoog gaan. Ik wil dat ze omkeren.
Trek hem naar beneden. Trek hem helemaal naar beneden.
"Je trilt," zeg ik, want als ik niets zeg, leun ik zo meteen tegen hem aan.
"Zilver doet dat." Zijn vingers bewegen nog een centimeter omhoog.
"Doet het nu pijn?"
"Minder dan gewoonlijk." Weer een centimeter. Zijn duim glijdt langs de huid naast de rits en het kan onmogelijk per ongeluk zijn. "Jij maakt het stiller. Ik weet niet waarom."
Mijn spiegelbeeld is rood aangelopen. Mijn lippen staan open. In de spiegel vang ik zijn blik — donker, gefocust, vast op de plek waar zijn vingers mijn huid raken.
"Misschien is het een wolvending," zeg ik. "Sommige wolven kunnen pijn opnemen via aanraking. Mijn vader zei altijd dat sommige mensen gewoon — gemaakt zijn om elkaar tot rust te brengen."
Zijn hand beweegt niet meer. De rits is dicht, maar zijn vingers blijven op mijn rug, rustend tegen de stof tussen mijn schouderbladen. Zijn duim verschuift — nauwelijks, een halve centimeter — en volgt de bovenkant van mijn ruggengraat.
Zijn spiegelbeeld slikt moeizaam. Zijn neusvleugels trillen. Zijn ogen glijden van zijn hand naar de blote huid van mijn nek en naar mijn gezicht in de spiegel, en wat ik daar zie is… verlangen. Nauwelijks in toom gehouden.
"Alpha Jared, ik…" Ik maak mijn zin niet af. Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Mijn schouders bewegen een halve centimeter naar achteren, richting hem. Hij stopt met ademen. Dan tilt hij zijn hand van mijn rug en koude lucht vult de plek waar zijn lichaam was.
"We moeten afronden." Hij zegt het terwijl hij het gordijn al half open heeft, zijn stem weer teruggebracht naar de boodschappen-tonen van vanmorgen. Zijn laarzen tikken snel op het hout.
Een paar minuten later kom ik het pashokje uit. De plek tussen mijn schouderbladen, waar zijn hand lag, is nog steeds warm. Of misschien verbeeld ik het me.
Of misschien wíl ik dat ik het me verbeeld. Ik weet het niet meer.
Hij pakt de jurk uit mijn handen zonder oogcontact te maken. Hij vouwt hem bij de rest in de tas en loopt naar de zelfscankassa. Ik houd Liam vast en zeg tegen mezelf dat ik moet stoppen met de laatste vijf minuten steeds opnieuw af te spelen in mijn hoofd.
Dat lukt me totaal niet.
Buiten schijnt de middagzon fel en vlak op de parkeerplaats. Alpha Jared laadt de tassen met één hand in de kofferbak. Dan stopt hij midden in zijn beweging. "Stap in de auto. NU!"
Veeg omhoog om door te gaan