De ochtend bracht een nieuwe realiteit naar Blackthorn Academy. Andrea stond voor haar spiegel en betastte de verbanden op haar handen, nog steeds proberend te begrijpen hoe een enkele speelkaart haar van beursstudent tot koningin had getransformeerd. Haar witte stropdas leek nu anders - minder een teken van schaamte en meer een symbool van verzet.
De eerste test van haar nieuwe status kwam bij het ontbijt. Victoria Sterling betrad de eetzaal, haar perfecte kalmte brak toen ze Andrea zag. Volgens de traditie moest de Tien van Schoppen – het Roddelmeisje – als eerste de nieuwe hiërarchie publiekelijk erkennen.
"Je weet dat ze drie studenten heeft betaald om de Koningin van Schoppen voor haar te vinden?" fluisterde Sophie terwijl Victoria hun tafel naderde. "Daarom is ze zo woedend. Ze heeft een fortuin uitgegeven om haar positie te garanderen, en nu zit ze vast als de Tien."
Victoria stopte voor Andrea, haar gezicht strak van nauwelijks ingehouden woede. Voor het personeel dat toekeek, zou het eruit hebben kunnen zien als een normale interactie tussen studenten.
De hele zaal hield zijn adem in toen Victoria Andrea's tafel naderde. Haar gezicht was strak van woede, maar ze maakte een kleine buiging.
"Andrea," zei ze door haar tanden geklemd. "Wat... een geluk heb je."
"Dank je, denk ik," antwoordde Andrea zachtjes, herinnerend hoe het voelde om gisteren koffie op haar shirt gemorst te krijgen.
Een spier trok in Victoria's kaak, maar ze kon niets anders doen dan knikken en zich terugtrekken. De eetzaal barstte los in gefluister.
"Pas op," zei ze met een kleine sinistere glimlach. "De Sinclairs komen eraan. Allemaal."
In godsnaam...
Nu staat ze op het punt om die broers onder ogen te zien over wie er zoveel duistere geruchten rond de Academie gingen. Dezelfde broers waarvan bijna iedereen, zoals Andrea al wist uit diezelfde geruchten, hun koninklijke kaarten gisteren hadden ontvangen.
Naast haar klasgenoten Gabriel en Aiden, wist ze dat Liam uit de parallelklas een match had getrokken met haar Koningin - de Koning van Harten, Damien uit de 11e klas had de Koning van Klaveren gekregen, en hun oudere broer uit de bovenbouw had de Koning van Schoppen getrokken.
Gabriel bereikte hen als eerste, zijn bewegingen doelbewust en afgemeten. Hij boog zich voorover alsof hij naar aantekeningen van de les vroeg, maar zijn stem was zacht en serieus. "Ik denk dat we moeten praten over samenwerken," zei hij. "De hogere rangen onderhouden meestal bepaalde... regelingen."
Voordat Andrea kon reageren, verscheen Aiden, en plofte met berekende nonchalance in een nabije stoel. Zijn ogen gleden over Andrea met een mix van ergernis en iets anders - nieuwsgierigheid, misschien. "Een beursstudent aan de top," mompelde hij stilletjes. "Misschien is het systeem toch niet helemaal kapot."
"Het is perfect!" Liam gleed soepel hun groep binnen, zijn gouden haar ving het ochtendlicht. Zijn stem daalde om ervoor te zorgen dat geen voorbijlopende leraren het konden horen. "Je moet toegeven dat het een behoorlijk toeval is. Het is het lot! De Koning en Koningin van Harten, eindelijk samen."
"Wees niet kinderachtig," viel Damien in, terwijl hij met een stapel boeken als dekmantel bij hen aansloot. Hij bestudeerde Andrea zoals een wetenschapper een onverwacht experimenteel resultaat zou onderzoeken. "Hoewel ik moet toegeven, de statistische onwaarschijnlijkheid van deze uitkomst is... fascinerend."
"Mijn broers zijn nogal direct," onderbrak Nathaniels soepele stem terwijl hij naderde, ogenschijnlijk iets in een leerboek tonend. "Misschien moeten we je nieuwe... klasgenoot wat ruimte geven om zich aan te passen."
Hij knikte naar iemand, en een student plaatste discreet een prachtig verpakt pakket in Andrea's tas. "Een gebaar van respect," zei Nathaniel zachtjes. "En een verzoek om privé af te spreken, wanneer je tijd hebt."
Andrea staarde naar het pakket, het zilveren papier en de zwarte lint schreeuwden rijkdom en macht.
"Bedankt," wist ze uit te brengen. "Maar ik moet vragen – waarom? Er zijn koninginnen in de andere klassen, zover ik weet. Waarom zijn jullie allemaal ineens zo geïnteresseerd in mij?"
Liam leunde naar voren en hield zijn stem laag. "Omdat je onmogelijk bent," zei hij, zijn ogen fonkelend van intrige. "Weet je hoe lang het geleden is dat een witte das een koning of een koningin trok? Nooit. Het is nog nooit gebeurd. De kaarten worden altijd... van tevoren geregeld."
"De rijke studenten zorgen daarvoor," voegde Damien klinisch toe, terwijl hij zich bij hen voegde met een stapel boeken als dekmantel. "Het gangbare tarief voor het veiligstellen van een koningin is ongeveer vijftigduizend dollar, betaald aan verschillende studenten die weten waar ze moeten zoeken."
Aiden verscheen als volgende, onderuitgezakt in een stoel. "Het systeem is doorgestoken kaart," zei hij bot. "Al generaties lang. En dan kom jij langs en vind je de Koningin op eigen houtje, zonder connecties, zonder betaalde zoekers?"
"Het is inderdaad heel interessant," merkte Nathaniel soepel op, terwijl hij hun groep naderde. "Tenzij iemand je heeft verteld waar je moest zoeken." Zijn ogen flikkerden naar Gabriel en vervolgens naar Andrea's verbonden handen.
Andrea kon deze dreigende hint van de oudere broer niet negeren, en om Gabriel niet te verraden, slikte ze hard en antwoordde: "Bedankt voor jullie tijd, ik zal jullie aanbod overwegen."
Nathaniels glimlach bereikte zijn ogen niet. "Goed. Ik kijk ernaar uit."
De gebroeders Sinclair verspreidden zich geleidelijk, hun vertrekken zorgvuldig gestaffeld, elk ontworpen om ongecoördineerd en natuurlijk te lijken. Toch voelde Andrea het gewicht van hun collectieve interesse nog steeds in de kamer hangen als een spook, zwaar drukkend op haar borst.
Sophie leunde dichterbij, haar stem nauwelijks boven een fluistering.
"Dat was..." Ze stopte abrupt, haar wijd opengesperde ogen schoten naar Andrea’s gezicht.
"Overweldigend?" bood Andrea aan, haar toon gespannen maar vastberaden.
"Beangstigend," corrigeerde Sophie, haar woorden snel en kortaf. "De Sinclairs doen dit niet. Ze schenken nooit zoveel aandacht aan iemand. Laat staan allemaal tegelijk."
Andrea wilde tegenspreken, maar de waarheid was onmiskenbaar. Elk van de broers had haar vandaag benaderd, hun aandacht onophoudelijk, hun motieven ondoorzichtig. Ze had Sophies waarschuwing niet nodig om te weten dat dit niet normaal was.
De lucht in de lege gang was koel en stil terwijl Andrea zich haastte naar haar volgende les, de vage echo's van voetstappen haar enige gezelschap. Ze ging de hoek om en struikelde bijna tegen Gabriel Sinclair aan, die nonchalant tegen een muur leunde, met een open notitieboek in zijn hand.
"Gabriel," zei ze, geschrokken, terwijl ze om zich heen keek om te zien of iemand hen in de gaten hield.
"Juffrouw Riley," antwoordde hij, zijn stem zacht maar stevig, alsof ze iets heel alledaags bespraken. Hij hief het notitieboek iets op, een zwak voorwendsel voor hun ontmoeting. "Laten we dit... een discussie over ons klasproject noemen."
Andrea fronste. "Waarom?"
Zijn grijze ogen hielden de hare vast, verontrust maar intens. "Omdat mijn aanbod oprecht was," zei hij zachtjes. "Je zult hier steun nodig hebben. Vooral nu."
Andrea sloeg haar armen over elkaar, haar gedachten nog steeds aan het tollen sinds het ontbijt. "Omdat ik het systeem heb doorbroken?"
Gabriels lippen persten zich tot een dunne lijn. "Omdat je ook de aandacht van al mijn broers hebt getrokken. Dat is niet gebeurd sinds..." Hij stopte, schudde zijn hoofd alsof hij een gedachte wegveegde die hij niet wilde uitspreken. "Wees gewoon voorzichtig, Andrea. Het spel heeft regels, maar het is niet eerlijk. En het is niet vriendelijk."
Voordat ze kon reageren, richtte hij zich op, gaf haar een knik die op de een of andere manier zowel formeel als definitief was, en verdween de gang in. Ze had geen tijd om erover na te denken. De bel ging, zijn scherpe klank verbrak de betovering en stuurde haar haastig naar haar volgende les.
Toen ze de kamer binnenkwam, vielen haar ogen onmiddellijk op de lege stoel achterin. Ze maakte snel haar weg ernaartoe, haar hoofd laag houdend. Maar toen ze ging zitten, voelde ze het—een aanwezigheid achter haar.
Een schaduw doemde op in haar ooghoek toen Aiden Sinclair in het bureau direct achter het hare gleed, zijn bewegingen onverstoorbaar, doelbewust. Ze hoefde zich niet om te draaien om te weten dat hij het was. De lucht leek om hem heen te veranderen, geladen en elektrisch, als de momenten voor een onweersbui.
Hij leunde iets naar voren, zijn stem laag en ruw. "Je bent anders," mompelde hij, de woorden alleen voor haar bedoeld.
Andrea verstijfde, haar vingers dieper in de randen van haar notitieboekje grijpend. "Wat moet dat betekenen?"
"Laat deze plek dat niet veranderen," zei hij, zijn toon nu zachter, alsof het een waarschuwing was in plaats van een compliment.
De rest van de dag ging voorbij in een waas van gefluister en gestolen blikken. Zelfs de leraren leken voorzichtig om haar heen te lopen, hun gebruikelijke denigrerende toon tegenover beursstudenten vervangen door iets dat op voorzichtige respect leek.
Tussen de lessen door vond Andrea zichzelf opnieuw in het nauw gedreven door Liam. Hij gleed naast haar op de stoel met de vanzelfsprekendheid van iemand die de wereld bezat. "Je moet een spectaculaire Koningin zijn," zei hij. "Het lot, zeg ik je."
Andrea schudde haar hoofd, maar voordat ze kon antwoorden, sneed Damien's stem door het moment. "Het lot is voor sprookjes," zei hij, zijn blik koel en berekenend. "Dit spel gaat over macht, strategie en overleving. Bijblijven, Riley. Je zit nu in het diepe."
Een boodschapper bezorgde Nathaniel's cadeau aan haar volgende les – een antieke muziekdoos die de aria "De Koningin van de Nacht" speelde. Het briefje erin luidde: "Macht staat je goed. Laat me je leren hoe je het kunt gebruiken."
Aan het eind van de dag duizelde Andrea's hoofd. Ze opende haar kluisje, op zoek naar een moment van normaliteit. Een stuk papier dwarrelde naar de grond.
De boodschap was uitgeknipt uit tijdschriftletters, scherp zwart tegen wit: "BOEREN DIE ZICH VOORDOEN ALS KONINGINNEN VERLIEZEN VAAK HUN HOOFD."
Lang leve de Koningin inderdaad.
Veeg omhoog om door te gaan
Andrea's tweede week als koningin begon met een scherpe herinnering aan de macht die ze nu geacht werd uit te oefenen. De hallen van de Blackthorn Academy weerklonken met gedempte stemmen terwijl Andrea op weg was naar de les. Ze was halverwege haar bestemming toen ze de onmiskenbare geluiden van verheven stemmen opving - een scherpe spot, gevolgd door een lage, spottende lach. Nieuwsgierigheid trok haar naar het geluid. Toen ze in een leeg klaslokaal gluurde, verstijfde ze. Twee rood-gebonden studenten hadden een eerstejaars met een witte stropdas in een hoek gedreven, hun houdingen roofzuchtig. "Heeft niemand het je verteld?" sneerde een van de rood-gebonden studenten, terwijl hij dichtbij leunde. "Eenlingen zijn niet bedoeld om terug te praten." "Misschien moeten we hem eraan herinneren," voegde de ander toe, met een scherpe en gemene grijns. Andrea stapte de kamer binnen, haar stem sneed door de spanning als een mes. "Stop. Nu meteen." De pestkoppen draaiden zich om, hun sneer verzwakte toen ze haar in de deuropening zagen staan. Even leek het alsof ze misschien zouden lachen, maar toen vielen hun blikken op haar handen - nog steeds in verband gewikkeld van de doornen die haar bloed hadden getrokken tijdens de Trek. Hun gezichtsuitdrukkingen veranderden van minachting naar ongemak toen de herkenning doordrong. "Dit is jouw zaak niet," zei een van hen, hoewel zijn stem trilde. Andrea stapte naar voren, haar pols hamerend in haar oren. Ze voelde zich niet machtig, maar ze liet het niet merken.
"Alles in deze klas is nu mijn zaak," zei ze, haar stem vastberaden. "Zo werkt het toch? Of wil je liever aan iedereen uitleggen waarom je de hiërarchie negeert?" De pestkoppen wisselden blikken uit, hun zelfvertrouwen zichtbaar afbrokkelend. Uiteindelijk mompelde een van hen iets onder zijn adem en draaide zich om om te vertrekken. De ander volgde, hun terugtocht snel en woordeloos. Andrea ademde langzaam uit, de adrenaline verminderde net genoeg om de eerstejaars op te merken die nog steeds bevroren in de hoek stond. Zijn grote ogen schoten heen en weer tussen haar en de deuropening, alsof hij niet zeker wist of ze een vriend of vijand was. De jongen gaf haar een trillende knik voordat hij wegrende, zijn notitieboek stevig vastgeklemd terwijl hij de gang verdween. "Indrukwekkend," klonk Sophie's stem van achter haar. Andrea draaide zich om en zag haar kamergenoot nonchalant tegen het deurkozijn leunen, hoewel haar uitdrukking allesbehalve nonchalant was. "Dank je," antwoordde Andrea, nu zachter. "Ik kon er niet zomaar staan." Sophie's ogen vernauwden zich, haar toon ernstig. "Zo'n interventie heeft gevolgen." "Goede, hoop ik?" Sophie keek naar de gang waar Victoria omringd was door haar roddelkring, haar scherpe ogen al op Andrea gericht. "Sommigen zullen je ervoor respecteren," zei Sophie. "Anderen... zullen het als een zwakte zien. Een echte Koningin, zullen ze zeggen, zou haar handen niet vuil maken met het beschermen van Restjes."
Andrea slikte moeizaam, een nieuwe kilte nestelde zich over haar. "Laat ze maar praten."
"Dat zullen ze, geloof me," zei Sophie zachtjes, haar blik onwankelbaar. "En ze zullen niet stoppen. Hoe dan ook, je moet oppassen met wie je jezelf verbindt. Elk aanbod komt met voorwaarden."
Tegen de lunch had Victoria al drie verschillende versies van de gebeurtenissen van die ochtend verspreid, waarbij Andrea in een steeds slechter daglicht werd gesteld.
"Ik hoorde dat ze een leger van beursstudenten probeert op te bouwen," klonk Victoria's stem door de kantine. "Waarschijnlijk van plan om het hele systeem omver te werpen. Hoewel, met de manier waarop ze Sinclairs verzamelt, heeft ze misschien andere plannen om macht te krijgen, als je begrijpt wat ik bedoel."
Andrea klemde haar lunchblad stevig vast, de fluisteringen omringden haar als een opkomende vloed. Ze kon het gewicht van hun nieuwsgierigheid voelen, de speculatieve blikken die haar kant op werden geworpen terwijl de Sinclair-broers bij elke beweging om haar heen leken te draaien.
Voordat ze woorden kon vinden om te reageren, naderde Damien Sinclair haar tafel, zijn aanwezigheid bracht de geruchten onmiddellijk tot zwijgen.
"Riley," zei hij formeel, terwijl hij een dikke map met precisie neerlegde. Zijn stem was soepel, afgemeten en volledig zakelijk. "Ik heb kandidaten voor het Wellington Prize onderzoeksproject beoordeeld. Je academische staat van dienst is... uitzonderlijk." Zijn scherpe blik gleed kort naar Victoria's tafel voordat hij weer naar Andrea keek. "Ik geloof dat we samen iets opmerkelijks kunnen produceren."
Andrea verstijfde, haar hart sloeg een slag over. De Wellington Prize was een prestigieuze academische kans, praktisch een gouden ticket naar Ivy League-scholen. Het was alles waar ze voor had gewerkt, alles wat ze nodig had voor haar Harvard-dromen.
Toch, hoe verleidelijk het ook klonk, Sophie’s stille waarschuwing echode in haar gedachten:
Pas op met wie je jezelf verbindt. Elk aanbod komt met voorwaarden.
Haar aarzeling ontging Damien niet. Hij stelde zijn stropdas bij, zijn uitdrukking onleesbaar.
"Overweeg het," zei hij, zijn toon kalm maar vastberaden, terwijl hij de map op tafel legde voordat hij zich omdraaide en wegliep.
Andrea staarde naar de map, haar gedachten tolden. Om haar heen begon het geroezemoes van fluisteringen weer aan te zwellen, maar voordat ze erin verloren kon gaan, schudde ze zichzelf wakker en stond op, vastbesloten haar dag zonder verdere onderbrekingen af te maken.
De onderbrekingen vonden haar toch.
Terwijl Andrea door de binnenplaats liep, wierp het late ochtendzonlicht warme tinten over de verzorgde gazons, en Liam Sinclair dook uit het niets op. Zijn gouden haar ving het licht, en zijn kenmerkende gemakkelijke glimlach maakte hem moeiteloos charmant.
"Leuk je hier te ontmoeten," zei hij, en liep naast haar alsof het de natuurlijkste zaak van de wereld was.
Andrea wierp hem een schuine blik toe. "Toeval?"
"Bestemming," pareerde Liam, terwijl hij een hand op zijn hart legde in schijnbare oprechtheid. "Hoewel ik veronderstel dat het geen kwaad kan dat ik je de eetzaal zag verlaten."
Andrea kon niet anders dan met haar ogen rollen. "Wat wil je, Liam?"
"Willen?" Hij veinsde verontwaardiging. "Kan ik niet gewoon genieten van het gezelschap van de Koningin van Harten?"
Ze opende haar mond om te antwoorden, maar hij gebaarde vooruit.
"Eigenlijk was ik op weg naar de rozentuin. Je moet met me meegaan. Geweldige plek voor een pauze. Stil, vredig... romantisch." Zijn grijns werd ondeugend.
Andrea aarzelde, maar schudde haar hoofd. "Ik heb les."
"De les kan wachten. De rozen niet." Liam knipoogde voordat hij achteruit over het pad liep, zijn zelfvertrouwen onaangetast door haar afwijzing. "Denk erover na, Koningin!"
Later die middag liep Andrea langs de hoofdfontein op weg naar haar volgende les, en daar was Liam weer, leunend tegen de stenen rand, een kleine munt in het water gooiend.
"Een wens doen?" vroeg hij, zijn toon samenzweerderig.
Andrea sloeg haar armen over elkaar. "Ga je ooit naar de les?"
"Zelden," zei Liam met een lach. "Hoewel, als jij met me meeging, zou ik misschien een uitzondering maken."
Ze negeerde hem en liep langs hem heen terwijl zijn lach haar volgde, speels en gekmakend.
Tegen de tijd dat Andrea die avond de bibliotheek bereikte, was haar geduld dun geworden.
Ze verwelkomde het stille toevluchtsoord van de planken, haar geest wanhopig op zoek naar een verademing. Maar toen ze een hoek omging bij de geschiedenissectie, botste ze bijna tegen Aiden Sinclair aan.
Hij leunde nonchalant tegen een plank, zijn handen in zijn zakken gestoken, zijn uitdrukking overschaduwd door die vertrouwde mix van uitdaging en nieuwsgierigheid.
"Koningin Riley," zei hij, zijn toon neutraal maar met iets donkerders erin.
Andrea fronste. "Is er iets dat je nodig hebt, of zijn jullie allemaal vastbesloten om mij vandaag in de weg te staan?"
Aiden liet een laag lachje horen, maar er zat geen humor in. "Je wordt comfortabel," zei hij bot. "Dat is gevaarlijk."
Andrea's ogen vernauwden zich. "En wat moet dat betekenen?"
"Betekent dat je rondloopt alsof je onaantastbaar bent." Aiden stapte dichterbij, zijn aanwezigheid zwaar en stormachtig. "Denk je dat alleen omdat je Koningin bent, iedereen in de pas zal lopen? Nieuwsflits, Riley—zo werkt het hier niet. Mensen kijken naar je. Wachten tot je een fout maakt."
"Ik doe wat ik denk dat goed is," kaatste Andrea terug, de hitte stijgend in haar borst.
Aiden's blik flitste naar het uiteinde van de bibliotheek waar twee oudere studenten bleven hangen, hun aandacht gericht op Andrea. Zijn kaak spande zich aan.
"Dan moet je het slimmer doen," mompelde hij onder zijn adem.
Andrea volgde zijn blik en ving een glimp op van de studenten die snel om de hoek verdwenen.
"Wat is jouw probleem?" eiste ze.
Aiden keek terug naar haar, zijn uitdrukking onleesbaar. "Geen probleem. Maak het jezelf gewoon niet moeilijker."
Zonder een woord meer draaide hij zich om en liep weg, Andrea alleen achterlatend in de stille bibliotheek, haar gedachten in chaos. Was dat een waarschuwing? Of een bedreiging?
Ongeveer een uur zat Andrea aan een tafel in de hoek van de bibliotheek, proberend zich op haar opdrachten te concentreren, maar de spanning van de dag hing als een schaduw die ze niet kon afschudden.
Gabriel verscheen geluidloos, en schoof een opgevouwen stuk papier over de tafel. Hij keek haar niet aan, zijn uitdrukking zorgvuldig neutraal terwijl hij het briefje voor haar neerlegde. Toen, even stil als hij gekomen was, verdween hij in de rijen van torenhoge boekenplanken.
Andrea aarzelde voordat ze het briefje opende. De woorden waren kort maar droegen een gewicht dat haar pols deed versnellen:
Vermijd het parcours vanavond. Er is gesproken over een ongeluk.
De vragen maalden in haar hoofd terwijl ze haar spullen inpakte, vastbesloten zijn advies op te volgen.
Die avond veranderde Andrea zonder een woord haar routine, en vermeed het parcours. Maar nieuwsgierigheid knaagde aan haar, en ze vond zichzelf dwalend naar de rand van het veld. Vanachter een heg ving ze een glimp op van de vage silhouet van iemand die op de tribunes zat.
Het was Gabriel. Zijn hoofd was gebogen over zijn notitieboekje, het zachte gekras van potloodstreken was hoorbaar zelfs vanaf haar schuilplaats. Hij was niet alleen aan het schetsen—hij hield de wacht.
Voordat Andrea kon beslissen wat te doen, zag ze een andere figuur in de buurt. Aiden stond aan het einde van de baan, zijn donkere silhouet gedeeltelijk verduisterd door de schaduwen. In tegenstelling tot Gabriel was zijn houding minder subtiel, zijn handen in zijn zakken terwijl hij tegen een paal leunde.
Andrea's borstkas spande zich samen. Na hun scherpe woordenwisseling eerder in de bibliotheek had ze niet verwacht hem hier te zien. Keek hij naar haar—of naar iemand anders?
Toen hun blikken elkaar kort ontmoetten, was Aiden’s uitdrukking onleesbaar. Toen, alsof hij iets voelde dat zij niet kon zien, verschoof zijn blik naar een groep oudere studenten die te dicht bij de baan rondhingen. Ze mompelden onderling voordat ze onder Aiden’s scherpe blik wegglipten.
De dag culmineerde in Andrea's langverwachte ontmoeting met Nathaniel Sinclair.
Het kantoor van de studentenraad was net zo imponerend als zijn bewoner. Zware karmozijnrode gordijnen omlijstten de hoge ramen, en het bureau ertussen was gepolijst tot een glans. Nathaniel zat erachter en straalde kalme autoriteit uit terwijl hij Andrea gebaarde om plaats te nemen.
“Hallo, Andrea,” zei hij soepel, zijn stem laag en gelijkmatig. “Ik moet zeggen—je acties vandaag waren... interessant.”
Andrea zat stijf, haar handen in haar schoot gevouwen. “Interessant?”
“De zwakken beschermen,” verduidelijkte hij, terwijl hij voorover leunde met zijn vingers gestoken, “is bewonderenswaardig. Edel zelfs. Maar het schildert ook een doelwit op je rug. Je maakt jezelf kwetsbaar.”
Ze ergerde zich aan de impliciete kritiek. “Ik ga niet toekijken en mensen hun macht laten misbruiken.”
Nathaniels scherpe glimlach verflauwde niet. "En dat is precies waarom je mijn steun nodig hebt. Laat me je sponsoren, Andrea. Met mijn bescherming en middelen zou niemand het wagen om tegen je in te gaan."
Haar hartslag versnelde. "En wat zou je in ruil daarvoor verwachten?"
"Je loyaliteit," zei Nathaniel, zijn toon zo glad als glas maar zo scherp als een mes. "Compleet en absoluut."
Andrea hield zijn blik vast, voelend hoe zwaar de keuze voor haar was.
Toen ze terugkeerde naar haar kamer, uitgeput van het navigeren door de machtsstrijd van de dag. De deur stond op een kier – haar eerste waarschuwing. Binnen leek alles normaal totdat ze haar bureau bereikte.
De ingelijste foto van haar moeder, de foto die op hun laatste dag samen was genomen voordat Andrea naar The Blackthorn vertrok, lag in scherven. De afbeelding was precies in het midden gescheurd, de moeder en dochter scheidend. En daar, met opzettelijke zorg geplaatst tussen het gebroken glas, lag een speelkaart.
De Schoppenaas. Wat op bloed leek, bevlekte het oppervlak in een patroon dat te precies was om toevallig te zijn: een kroon, druipend rood.
De boodschap was duidelijk. Het spel ging niet langer alleen over schoolpolitiek. Iemand speelde om te winnen.
Veeg omhoog om door te gaan
De ochtendbijeenkomst gonste van spanning terwijl directeur Brunswick het sponsorschapssysteem aan de nieuwe studenten uitlegde. Andrea zat stijf in haar stoel, zich maar al te bewust van de vijf paar ogen die vanuit verschillende hoeken van het auditorium op haar gericht waren.
"Het sponsorschapsprogramma," verkondigde de directeur, "is Blackthorn's manier om ervoor te zorgen dat onze beursstudenten de juiste begeleiding en ondersteuning krijgen van hun meer... bevoordeelde leeftijdsgenoten."
Sophie leunde dichterbij om te fluisteren: "Vertaling: rijke studenten kunnen zichzelf persoonlijke dienaren kopen terwijl ze doen alsof het liefdadigheid is."
Andrea glimlachte er lichtjes om, ook al zat er geen humor in.
"Elke sponsor," vervolgde Brunswick, "biedt hun beschermeling een wekelijkse toelage in ruil voor academische hulp en andere passende ondersteuningsdiensten. De exacte voorwaarden worden privé tussen de partijen onderhandeld."
Het woord "passend" hing in de lucht als rook, waardoor er veel ruimte voor interpretatie overbleef. Andrea merkte dat verschillende beursstudenten ongemakkelijk op hun stoelen schoven.
Pas nu kon Andrea de volledige betekenis van Nathaniels aanbod om haar te “sponsoren” begrijpen, omdat ze bij hun vorige ontmoeting, door een gebrek aan volledig begrip van de situatie, haar toestemming niet kon geven.
Maar Nathaniel was niet de enige die zo'n aanbod had gedaan.
Het eerste aanbod de volgende ochtend kwam van Gabriel.
Hij haalde haar in na haar literatuurles, zijn uitdrukking kalm maar serieus terwijl hij haar een simpele, onopgesmukte envelop overhandigde.
"Ik weet dat je waarschijnlijk al overweldigd bent," zei hij, zijn grijze ogen onverstoorbaar. "Maar ik zou je graag willen sponsoren. Je zou toegang hebben tot alles wat je nodig hebt, en er zijn geen addertjes onder het gras. Denk er gewoon over na."
Andrea opende later de envelop en vond een handgeschreven briefje waarin zijn aanbod werd uiteengezet: voldoende fondsen om alle kosten te dekken, academische middelen, en een belofte van discretie.
De tweede was van Liam—niet verrassend, de meest theatrale.
Hij kwam tijdens de lunch binnen, gleed met een grijns op de stoel naast haar. "Denk maar niet dat ik mijn broers dit laat winnen," plaagde hij, terwijl hij haar een fluwelen zakje overhandigde.
Binnenin zat een delicate gouden sleutel, bevestigd aan een kaartje dat simpelweg las: Voor elke deur die je wilt openen.
"Metaforisch en letterlijk," voegde Liam met een knipoog toe, duidelijk genietend van haar verbaasde uitdrukking.
Damiens benadering was veel ingetogener. Hij verscheen die middag in de bibliotheek en legde een zorgvuldig getypt voorstel voor haar neer.
"Dit is alles wat je moet weten," zei hij kortaf. "Mijn sponsoring gaat niet over verwennerij. Het gaat om efficiëntie. Ik verwacht resultaten."
Andrea’s ogen werden groot terwijl ze het document doorbladerde, waarbij ze de gedetailleerde uiteenzetting van middelen, contacten en een tijdlijn opmerkte van hoe hij van plan was haar te helpen haar academische doelen te bereiken. Het was overweldigend in zijn precisie.
En toen was er Aiden.
Zoals te verwachten, werd zijn aanbod niet formeel overgebracht. In plaats daarvan hield hij haar na de les in de gang tegen, zijn handen in zijn zakken gestoken.
"Lees er niet te veel in," mompelde hij, terwijl hij een verfrommeld stuk papier in haar hand duwde.
Later vouwde ze het open en vond een haastig geschreven boodschap:
Ik zal je niet zeggen wat je moet doen, maar ik zorg ervoor dat niemand je lastigvalt als je voor mij kiest.
De bijeenkomst was bijna voorbij, studenten liepen in een geroezemoes van gesprekken naar de uitgangen, toen de stem van Nathaniel Sinclair als een mes door de lucht sneed.
"Ik wil formeel mijn intentie aankondigen om Miss Andrea Riley te sponsoren," verklaarde hij, staand aan de voorkant van de zaal met zijn handen keurig achter zijn rug gevouwen. Zijn toon was gemeten, kalm en perfect afgestemd om door de kamer te dragen zonder geforceerd te klinken. "Voor het drievoudige van het standaardtarief."
Een golf van schok ging door de menigte, gesprekken werden halverwege een zin afgebroken. Stilte daalde neer als een vallend gordijn, zwaar en verstikkend.
Andrea's borst trok samen terwijl elke hoofd naar haar toe draaide, een zee van wijd opengesperde blikken. Het gewicht van hun blikken hield haar op haar plaats vast, haar hartslag bonkte in haar oren.
Voordat ze Nathaniel's verklaring kon verwerken, doorbrak een andere stem de stilte. Gabriel Sinclair stapte naar voren van waar hij bij de zijkant van het podium had gestaan, zijn houding beheerst maar vastberaden.
"Ik wil mezelf ook kandidaat stellen als sponsor," zei hij, zijn stem zacht maar gevuld met stille autoriteit.
De geruchten begonnen weer te roeren, maar ze werden gesmoord toen Damien Sinclair’s afgemeten toon volgde.
"Net als ik," zei hij, zijn woorden klinisch, zonder enige intonatie behalve kille precisie.
Andrea had nauwelijks de tijd om de implicaties te begrijpen voordat Liam’s onmiskenbare stem weerklonk, opgewekt en oneerbiedig zoals altijd.
"Vergeet mij niet!" riep hij, nonchalant leunend tegen een pilaar met een gemakkelijke grijns, alsof dit allemaal een spel was.
Dan was er Aiden. Hij sprak niet. Dat hoefde ook niet. Zijn intense blik vanuit de achterkant van de zaal sprak boekdelen, het gewicht ervan boorde zich in Andrea als een waarschuwing of een uitdaging.
De spanning in de kamer was verstikkend, als een strak gespannen draad die op het punt stond te breken. Het brak uiteindelijk toen Victoria Sterling’s verrukte lach weerklonk, scherp en spottend.
"Wel, wel," drawlde ze, naar voren stappend met de gratie van een geoefende actrice. Haar ijsblauwe ogen glommen van boosaardigheid terwijl ze Andrea rechtstreeks aankeek. "Onze koningin weet zeker hoe ze de aandacht moet trekken. Hoewel ik veronderstel dat dat gebeurt als je elke kaart in het spel speelt."
De kamer barstte los. Fluisteringen zwollen aan als een vloedgolf, de ruimte vullend met speculatieve geruchten en nauwelijks verhulde beschuldigingen.
Andrea’s wangen gloeiden, maar ze dwong zichzelf om haar hoofd hoog te houden terwijl de vergadering in chaos verviel.
Tegen lunchtijd was de schade aangericht.
"Ze zeggen dat je 's nachts hun kamers binnensluipt," zei Sophie grimmig, haar stem laag terwijl ze samen in een afgelegen hoek van de binnenplaats zaten. "Victoria noemt je nu de Koningin van de Lakens."
Andrea verslikte zich bijna in haar water. "Dat is belachelijk! Ik heb nauwelijks met een van hen gesproken buiten de lessen."
"Dat maakt niet uit." Sophie's kaak spande zich aan, haar donkere ogen scanden de binnenplaats alsof ze naar luisterende oren zocht. "Victoria heeft de waarheid niet nodig. Ze heeft alleen iets nodig dat mensen willen geloven. En een beursmeisje dat zich naar de top slaapt?" Ze snoof bitter. "Het is een perfect verhaal."
Andrea voelde een golf van woede in haar borst opkomen, haar handen balden zich tot vuisten. "Ze liegt. Hoe kunnen mensen dat niet zien?"
Sophie aarzelde, haar gezicht betrok. "Omdat ze willen dat het waar is. Je hoort niet zoveel macht te hebben, Andrea. Je bent een white tie. Iemand zoals jij hoort niet boven hen uit te stijgen. Dit verhaal... laat hen je terug naar beneden trekken."
Andrea pers haar lippen op elkaar, haar gedachten raasden. "Wat moet ik doen?"
Sophie keek even weg, haar vingers klemden zich steviger om de rand van haar notitieboekje. Toen ze eindelijk sprak, was haar stem nauwelijks boven een fluistering. "Blijf voorzichtig. En herinner je Emma Lawrence nog?"
Andrea fronste. "Wie?"
"Zij was een beursstudent—twee jaar geleden. De laatste die de aandacht van de Sinclair-broers trok." Sophie's stem trilde lichtjes. "Ze is verdwenen. Niemand weet waar ze heen ging. De ene dag was ze hier, en de volgende... weg."
De woorden hingen in de lucht als een vloek. Andrea's hartslag versnelde, een nieuwe laag van angst nestelde zich over haar.
"Gewoon... kijk uit," voegde Sophie zachtjes toe. "Want niemand anders zal dat doen."
Andrea's protest verstomde toen een elegant geklede bode hun tafel naderde, met een zilveren dienblad en een enkele envelop. Het papier was dik, crèmekleurig, met haar naam geschreven in vloeiende kalligrafie.
Het bericht binnenin was even elegant:
Juffrouw Andrea Riley,
De familie Sinclair verzoekt u vriendelijk om vanavond aanwezig te zijn voor een diner in Seven Oaks Manor. Een auto zal om zes uur arriveren om u te begeleiden.
Gezien de meerdere sponsoraanbiedingen van de gebroeders Sinclair, achten wij het gepast om een geschikte setting te bieden voor u om uw definitieve beslissing te nemen. Wees bereid om uw keuze voor een sponsor aan het einde van de avond aan te kondigen.
Formele kleding vereist.
Met vriendelijke groet, Nathaniel Sinclair Namens de familie Sinclair
Uit de envelop viel een kleine sleutel – antiek messing, met een hartvormige boog. Onder de uitnodiging stond een handgeschreven notitie:
P.S. – De bijgevoegde sleutel opent een specifieke deur in Seven Oaks. Het vinden ervan kan helpen bij uw beslissing. Kies wijs, Koningin van Harten.
Andrea staarde naar de sleutel, het metaal warm tegen haar handpalm. Sophie's woorden over Emma Lawrence echoden in haar gedachten, vermengd met herinneringen aan de bebloede Schoppenaas die in haar kamer was achtergelaten.
"Andrea," Sophie's stem was nauwelijks een fluistering. "Wat je ook doet... wees voorzichtig. De Sinclairs spelen niet alleen voor controle over de school. Er gaan geruchten over hun familie – duistere geruchten. Mensen die hen dwarsbomen, hebben daar vaak spijt van."
"Als ze zo gevaarlijk zijn, waarom bieden ze dan überhaupt sponsoring aan? Waarom maken ze het zo publiekelijk?"
"Misschien is dat juist de reden." Sophie's ogen waren spookachtig. "Wat is een betere manier om iemand te beheersen dan hen vrijwillig in je val te laten lopen?"
________________
Veeg omhoog om door te gaan