passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Their Human Mate - Hoofdstuk #2 - door Nina Soelian

Their Human Mate

/

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 1

POV Abby

De grootmoeder die mij heeft opgevoed, heeft net geprobeerd me te vermoorden.

Mijn blote voeten slaan op de bosgrond. Bij elke stap scheuren nieuwe wonden in huid die al is opengereten door stenen en wortels, en de rode zijden mantel die om mijn lichaam verstrikt zit biedt geen enkele bescherming tegen de kou.

Ik kan me niet herinneren dat ik hem heb aangetrokken. Ik kan me niets meer helder herinneren.

De thee smaakte verkeerd.

De gedachte duikt op tussen mijn hijgende adem, scherp en plotseling. Ik herinner me grootmoeder Margots kille grijze ogen die me gadesloegen terwijl ik dronk, en haar dunne glimlach toen ik het kopje leeg had.

Veertien jaar lang woonde ik onder haar dak, sinds mijn ouders' auto zich om een boom vouwde toen ik vier was, en nooit eerder zag ik haar zo glimlachen.

Een tak grijpt mijn arm en ik gil, maar blijf rennen. Achter mij komen de wolven dichterbij. Ik hoor hun ademhaling, ik voel zelfs als het ware de trillingen van hun poten door de aarde onder mijn bloedende voeten.

Maar het is zo—ze jagen niet op me zoals roofdieren op hun prooi jagen. Elke keer als ik naar links wijk, verschijnt er eentje om mijn pad te blokkeren. Iedere keer dat ik probeer om te keren, doemt een andere op uit de duisternis.

Ze drijven me op.

Het besef zakt als een steen in mijn borst. Dit is geen toeval, geen speling van het lot. Deze wezens drijven mij ergens naartoe, en ik ben te bang om lang genoeg stil te staan om te begrijpen waarheen en waarom.

Een andere herinnering breekt door de paniek, met de geur van brandende kruiden en iets metaalachtigs—bloed, begrijp ik nu. Mijn bloed of dat van iemand anders, dat weet ik niet.

Ik werd wakker in dat bos, omringd door vlammen, mijn lichaam uitgestrekt op koude steen en figuren in donkere gewaden die woorden prevelden die over mijn schedel krasten als nagels over glas. En oma Margot was er ook.

Ze was bij hen.

Ik struikel over een wortel en vang mezelf op tegen een boomstam, happend naar adem. Mijn longen branden en mijn benen trillen van de uitputting die ik tot nu toe heb genegeerd dankzij pure adrenaline.

Drie jaar borden sjouwen bij Mercer's Diner hebben spieren op mijn magere lijf gezet die Margot nooit heeft opgemerkt. En op dit moment zijn die jaren de enige reden dat ik nog vooruitkom.

In mijn kleine slaapkamer in onze boerderij staan waarschijnlijk nog steeds dozen half ingepakt met alles wat ik bezit—kleren van de kringloop, bibliotheekboeken en de toelatingsbrief die ik wel honderd keer heb gelezen voor ik geloofde dat hij echt was.

Een nieuw begin, verschillende staten verderop. Eindelijk een normaal leven.

Dat meisje dat die dozen inpakte, hoorde bij een andere wereld.

Een meisje dat dacht dat haar grootste probleem was om te ontsnappen aan een kille, afstandelijke grootmoeder die nooit uitlegde waarom het opvoeden van haar overleden zoon's kind zo’n last leek.

Een meisje die op haar achtste leerde zelf haar maaltijden te maken omdat Margot er geen moeite voor deed.

Een meisje die zichzelf leerde haar haar te vlechten met YouTube-filmpjes, omdat niemand anders het deed. Die geloofde in hard werken en zelfredzaamheid en absoluut niets wat niet verklaard kon worden met gezond verstand.

Woede snijdt door de angst heen, heet en verhelderend.

Dit is haar schuld. Alles!

Veertien jaar van die verhalen—de waarschuwingen over de Appalachenwouden, de wezens die onder de bladeren joegen, de oude krachten die sliepen in de holtes van de bergen.

Ik dacht dat ze excentriek was. Ik dacht dat verdriet haar geest had verzuurd na de dood van mijn vader. Ik glimlachte en knikte en telde de dagen tot ik weg kon, zonder ooit te beseffen dat ze de onzin die ze uitkraamde daadwerkelijk geloofde.

En nu jaagt haar waanzin mij op de vlucht voor een roedel wilde wolven in het absolute niemandsland.

Als ik dit overleef, maak ik haar zelf af.

Het bos verandert om mij heen en ik weet zeker dat de bomen zojuist niet zo dicht op elkaar stonden. Zeker dat het pad waar ik op ren niet zo scherp boog.

De mist wordt dikker tot ik nauwelijks nog anderhalve meter voor me kan zien, maar ik blijf rennen want stilstaan betekent het onder ogen zien van wat er achter me wacht.

Mijn voet blijft haken—aan een steen, een wortel of aan mijn eigen uitputting—en deze keer kan ik mezelf niet opvangen. Ik val hard op de grond, handpalmen schuren over aarde en takken, en mijn kin klapt op de harde grond.

De smaak van bloed vult mijn mond waar mijn tanden mijn lip opensnijden.

Sta op, sta op, sta op.

Sta. Op!

Maar mijn lichaam weigert te gehoorzamen. Ik weet me alleen op mijn rug te rollen, hijgend, en dat is het moment waarop de mist opzij schuift als een gordijn dat door een onzichtbare hand wordt opengetrokken.

De wolf die verschijnt lijkt in niets op degenen die me hierheen hebben gedreven.

Hij is massief, onmogelijk groot, staat hoger dan een natuurlijke wolf ooit zou mogen zijn. Met schouders ter hoogte van mijn borst zelfs nu ik plat op de grond lig, en een vacht zwart als een maanloze nacht.

Hij beweegt naar me toe met beheerste passen, en ik maak me klaar voor de dodelijke aanval. Mijn handen ballen zich tot vuisten aan mijn zij, nagels boren zich in mijn handpalmen.

Want als ik dan toch in dit bos moet sterven, dan in elk geval met open ogen.

Maar de wolf valt niet aan. In plaats daarvan legt hij zijn enorme poten met een vreemde en onverwachte zachtheid op mijn schouders, waardoor ik harder ineenkrimp dan bij geweld zou zijn gebeurd.

Zijn gewicht drukt me in de aarde, niet verpletterend maar omvattend, en ik staar in ogen die zilvergrijs zijn en gevuld met iets wat ik niet had verwacht.

Afschuw.

Het wezen dat op mij neerkijkt, is verschrikt.

Dan stroomt er warmte door mijn borst en het voelt als een sleutel die in een slot draait dat ik nooit wist dat ik had. Het gevoel is zo diep dat ik even vergeet bang te zijn.

De wolf rilt en er ontsnapt een geluid aan hem, iets tussen een jank en een grom, voordat zijn lichaam begint te veranderen.

Ik zie botten kraken en van vorm veranderen onder een vacht die zich terugtrekt als een vloed die van het strand wijkt. De snuit wordt korter, poten strekken uit tot handen, en waar daarnet de immense wolf gehurkt zat… hangt nu het naakte lichaam van een man boven me.

Sterke gespierde armen steunen aan weerszijden van mijn hoofd, handpalmen drukken in de aarde.

Hij lijkt begin dertig, met zilveren haar dat in verwarde golven tot over zijn schouders valt. Zijn trekken zijn scherp, aristocratisch mooi, en zijn bleke grijze ogen dragen diezelfde vernietigde herkenning die ik net ook in de ogen van de wolf zag.

Zijn hele lichaam beeft alsof hij vecht tegen iets dat ik niet kan zien.

“Ren,” smeekt hij, en zijn stem is gehavend, rauw van wanhoop. “Alsjeblieft. Je moet rennen.”

Maar de hitte die tussen ons opbouwt, is niet iets waar ik voor kan vluchten.

Wilde vlammen kloppen door mijn aderen als een tweede hartslag, verslinden elk rationeel idee dat ik probeer te vormen. Dit is geen verlangen—het is dieper, onwerkelijk en onnatuurlijk. Een kracht die zich om de basis van mijn ruggengraat heeft geslingerd en weigert los te laten.

Ren, gebied ik mezelf. Hij geeft je de kans om te rennen!

Toch luistert mijn lichaam niet.

Mijn benen bewegen zonder mijn toestemming, klemmen zich om zijn middel en trekken hem dichterbij. Mijn handen grijpen zijn schouders, nagels boren zich in zijn blote huid, en het litteken op mijn sleutelbeen—dat Margot nooit liet hechten zodat het goed kon genezen toen ik zeven was—brandt als een merkteken.

Een onbekend instinct in mij overspoelt alle verstand, en alles wat overblijft is het verlangen.

________________

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 2

De handen van de man trillen op mijn schouders, drukken neer alsof hij zichzelf alleen met pure wilskracht kan verankeren. En blijkbaar verliest het woord "nee" alle betekenis wanneer je lichaam niet langer van jou is.

De zilverharige man boven mij—Grogan, fluistert een deel van mij dat zijn naam niet zou moeten kennen en geen eigen stem zou moeten hebben—lijkt te vechten tegen dezelfde onzichtbare vloed die ons beiden meesleurt.

Ik zie het gevecht zich afspelen op zijn gezicht: kaken gespannen, pezen die op zijn hals trekken, ogen zo stevig dichtgeknepen dat de huid eromheen wit wordt.

"Stop," gromt hij, al kan ik niet zeggen of hij tegen mij of tegen zichzelf spreekt. "We moeten hiermee stoppen."

Ik wil hem bijvallen. Het rationele deel van mijn geest schreeuwt dat dit fout is.

Dat ik eronder lig, me vasthoudend en schurend als een hitsige kat tegen een vreemde. Dat alles aan dit moment elke waarde tart die ik in achttien jaar heb opgebouwd.

Maar de vreemde hitte die zich door mijn borst kronkelt en laag in mijn buik samenkomt, geeft niets om rede. Het pulserend in golven naar buiten, waardoor mijn huid te strak, te gevoelig aanvoelt, wanhopig naar contact waar ik nooit om heb gevraagd.

Zijn ogen openen, en de pijn erin breekt bijna door de waas die mij overneemt. Bleekgrijze irissen zwemmen van schuld, misschien, of de bijzondere wanhoop van een man die zichzelf een test ziet falen die hij duizend keer eerder heeft doorstaan.

"Je begrijpt niet wat dit is." Zijn stem breekt bij de woorden. "Wat ik ben. Als we niet stoppen..."

Mijn vingers glijden door zijn zilveren haar voordat ik ze kan tegenhouden. Ik trek hem dichterbij terwijl elke gedachte in mijn hoofd schreeuwt dat ik hem juist weg moet duwen.

Het litteken op mijn sleutelbeen brandt feller, en ik snak naar adem door het gevoel.

"Ik heb hier mijn hele leven tegen gevochten." De bekentenis valt uit zijn mond in brokstukken. "Jarenlang kijken naar anderen die vallen, geloven dat ik sterk genoeg was. En nu vernietigt een mensenmeisje dat ik nooit heb ontmoet alles wat ik heb opgebouwd, alleen maar met haar hartslag?"

Mensenmeisje.

De woorden dringen vaag tot me door in de koorts die mijn gedachten overneemt.

Hij zegt ze alsof ze iets specifieks betekenen. Alsof het onderscheid telt op manieren die ik zou moeten begrijpen, maar niet kan vatten door de mist van dwang.

"Ik heb hier ook niet om gevraagd," fluister ik terug.

"Nee. Dat heb je niet." Zijn lach bevat geen greintje humor, alleen de bittere rand van overgave. "En dat maakt wat er nu komt zoveel verdomd erger."

De drang stript me van elke aarzeling waar ik me ooit achter heb verscholen. Mijn heupen rijzen hem tegemoet, onhandig en wanhopig, zoekend naar meer wrijving die ik niet volledig begrijp.

Ik heb dit moment in abstracte zin voorgesteld, late nachten alleen met niets dan nieuwsgierigheid en gesloten deuren. Maar verbeelding biedt geen routekaart voor de werkelijkheid van een ander warm en vast lichaam tegen het mijne.

"Alsjeblieft..." adem ik, en het woord draagt het gewicht van een gebed dat ik niet weet af te maken.

Mijn handen glijden over zijn schouders, zijn borst, verkennen terrein waarin ik geen enkele ervaring heb.

Ik weet wat ik wil. De pijnlijke hunkering tussen mijn dijen maakt dat onmiskenbaar. Maar het mechanisme om dat te bereiken ontgaat me, en mijn lichaam kan alleen maar smeken in de taal van doorgebogen ruggen en gespreide lippen.

Hij leest elk stuntelig signaal met de vloeiendheid van decennia. Zijn hand vindt de strik van mijn kamerjas, en de zijde glijdt als water weg, waardoor ik volledig naakt ben.

Koele nachtelijke lucht kust mijn blote huid slechts een moment voordat zijn warmte haar plaats inneemt, zijn mond vuur trekkend over de lijn van mijn keel.

"Goed," fluistert hij tegen mijn sleutelbeen. "Daar zal ik voor zorgen."

Dan leiden zijn handen mijn dijen uit elkaar met een zachtheid die in tegenspraak is met de honger in zijn ogen. Wanneer hij zich uiteindelijk tussen hen nestelt, is de druk vreemd en overweldigend en precies wat de drang verlangt.

Ik schreeuw bij het eerste rekken van hem die in mij binnenkomt—pijn en genot zo strak met elkaar verweven dat ik het ene niet van het andere kan onderscheiden.

"Adem," beveelt hij, zijn stem ruw van beheersing die hem zichtbaar moeite kost. "Kijk naar me en adem."

Ik gehoorzaam omdat ik geen andere keus heb. Mijn ogen klampen zich vast aan de zijne, bleekgrijs verdrinkend in zilver, en hij begint te bewegen met een ritme dat mijn lichaam herkent, ook al doet mijn geest dat niet.

Elke stoot duwt het foute verder uit mijn gedachten, vervangt het door gevoel dat opbouwt en opbouwt als een golf die kracht verzamelt ver van de kust.

Mijn nagels krabben over zijn rug. Mijn benen klemmen zich strakker om zijn heupen, dringen hem dieper, sneller, wanhopig naar een bestemming waarvan ik voel dat die nadert maar die ik niet kan benoemen. Hij kreunt tegen mijn keel, alsof een leven lang beheersing breekt bij elk geluid dat ik uit hem trek.

"Ik kan niet..." De woorden scheuren uit me, half snik, half kreun. "Ik weet niet wat er met me gebeurt."

"Laat los," ademt hij in mijn oor, en die toestemming maakt me volledig kapot.

Zijn mond trekt van mijn keel naar de kromming waar mijn nek mijn schouder raakt, en ik voel zijn tanden over de gevoelige huid daar glijden.

Een grom trilt door zijn borst—laag, bezitterig, volkomen onmenselijk—en een oerdiep deel van mij kantelt mijn hoofd om hem beter toegang te geven. Een uitnodiging die ik niet bewust geef.

Zijn hoektanden dringen zonder waarschuwing in mijn vlees, en de pijn is verrukkelijk, witgloeiend en op de een of andere manier precies goed. Ik gil, maar het geluid draait halverwege in een kreun terwijl genot de wond overstroomt.

De druk in mijn borst bereikt zijn hoogtepunt op hetzelfde moment dat mijn lichaam dat doet, en wanneer de golf eindelijk breekt, verschuift er iets fysieks diep in mij.

Het gevoel is onmiskenbaar: een duidelijke klik, als een slot dat in het beslag valt. De verbinding die ontstaat draagt het gewicht van permanentie, van onomkeerbaarheid, van een deur die nooit meer opengaat hoe hard ik er ook op beuk.

Ik weet dit met een zekerheid tot in mijn botten, ook al heeft niemand het me ooit verteld.

Sommige waarheden hoeven niet uitgelegd te worden.

Grogan snakt boven mij naar adem, een hand schiet naar zijn eigen borst. Zijn ogen worden groot van schok die snel overgaat in ontzetting.

"Nee," ademt hij. "Nee, dat had niet mogen..."

Mijn zicht vernauwt voordat hij kan uitspreken.

Duisternis stroomt binnen vanaf de randen van mijn blikveld, verslindt het bos en de mist en de man die nog steeds boven me hangt. De voltooiing van iets overspoelt mijn zenuwstelsel volledig, en ik raak het bewustzijn kwijt midden in een ademhaling.

In de duisternis die volgt, droom ik niet gewoon van de zilverharige man.

Vier andere gezichten verschijnen met verontrustende helderheid, doemend op uit het niets als foto's die zich in omgekeerde volgorde ontwikkelen.

Kastanjebruin haar omlijst trekken die in een permanente grimas zijn verwrongen, wrede groene ogen catalogiseren elk van mijn zwaktes. Dan verschijnt een massieve man met een afschuwelijk litteken over zijn keel, en ondanks zijn angstaanjagende verschijning, dragen zijn donkere ogen een zachtheid.

De volgende is een stel ijsblauwe ogen die niet knipperen terwijl ze me met klinische precisie bestuderen, analyseren als data in plaats van als persoon. En tenslotte omlijsten zonovergoten gouden krullen een charmante glimlach die het lege, gekwelde daarachter niet bereikt.

Elk gezicht brengt een trek in mijn borst—niet zo sterk als de band met Grogan, maar aanwezig en wachtend.

Wie zijn jullie? probeer ik te vragen, maar de droom geeft geen antwoorden.

Ik word gillend wakker. Het geluid scheurt uit mijn keel voordat mijn ogen volledig open zijn, en ik schiet zo snel overeind dat de ruwe houten muren om me heen draaien.

Dit is niet het bos. Dit is niet de koude grond en mist en een of ander fucked-up offersritueel. Een vuur knettert dichtbij, werpt dansende schaduwen over een onbekende hut die naar dennen en huisgemaakt eten ruikt.

Iemand heeft mijn kleren verwisseld.

De rode zijde is weg en in de plaats daarvan draag ik een mannenflanellen overhemd dat tot mijn knieën reikt, zacht van het wassen en minstens twee maten te groot. Mijn lichaam doet op onbekende manieren pijn—spieren waarvan ik niet wist dat ze bestonden protesteren bij elke kleine beweging.

De verbinding in mijn borst pulseert nu gestaag, een tweede hartslag die vierentwintig uur geleden nog niet bestond.

Wat is er in godsnaam met me gebeurd?

Maar verdere vragen, samen met een nieuwe gil, sterven in mijn keel als een deur opengaat.

________________

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 3

De man die binnenkomt moet bukken om onder het kozijn door te passen.

Hij is met gemak meer dan twee meter lang, zo breed als de deuropening zelf, met schouders die het zonlicht zouden kunnen blokkeren als hij ervoor zou kiezen tussen de zon en de aarde te gaan staan. Een afschuwelijk litteken loopt van oor tot oor over zijn keel, het weefsel roze en gerimpeld, onmogelijk te negeren. Alsof iemand ooit geprobeerd heeft zijn hoofd er volledig af te halen en daar bijna in geslaagd is.

Zijn haar is kortgeknipt en donker tegen zijn schedel, maar zijn ogen zijn warmbruin en volledig in tegenspraak met zijn angstaanjagende gestalte.

Fantastisch. Ik ben ontvoerd door een zachtaardige reus die eruitziet alsof hij een gevecht met een machete heeft verloren.

Ik lig roerloos op het smalle bed, ademhaling oppervlakkig en gelijkmatig terwijl ik elke beweging van hem door de kamer volg en elke prikkel catalogiseer die om aandacht schreeuwt. Mijn schedel bonkt van een migraine die achter mijn ogen pulseert als een tweede hartslag waar ik nooit om heb gevraagd. Elke spier in mijn lichaam protesteert tegen het simpele bestaan, mijn mond voelt gevuld met watten, en mijn keel is zo droog dat slikken tranen in mijn ogen brengt.

Als hij eindelijk bij de deur vandaan komt, doet hij dat met opzettelijke traagheid, elke stap afgemeten en voorzichtig. Alsof hij lang geleden heeft geleerd dat plotselinge bewegingen van een man van zijn formaat mensen alleen maar afschrikken.

En de geofferde vrouwen blijkbaar ook.

Het dienblad dat hij draagt bevat een kom soep, een dikke snee brood en een glas water dat het vuurlicht opvangt als vloeibaar amber. Wist hij maar wat ik er nu voor over zou hebben om daar een slok van te nemen.

"Je moet eten," zegt hij, en zijn stem klinkt beschadigd en schor, rauw geschraapt door welk geweld dat litteken ook heeft veroorzaakt. "Je bent twee dagen weg geweest."

Twee dagen. Godverdomme.

De bevestiging zakt met het gewicht van een doodvonnis in mijn botten, achteloos uitgesproken bij het ontbijt. Twee dagen buiten bewustzijn op een onbekende plek, omringd door vreemden die me misschien wel, misschien niet dood willen hebben. Twee dagen waarin alles met me had kunnen gebeuren, en ik zou het nooit geweten hebben totdat het te laat was.

Twee dagen sinds mijn eigen grootmoeder me heeft gedrogeerd als een lam dat wordt klaargemaakt voor de slacht.

"Waar ben ik?" De vraag schraapt door mijn uitgedroogde keel, nauwelijks meer dan een fluistering.

Hij zet het dienblad op een klein tafeltje naast het bed neer, met zulke zachte bewegingen dat het bijna ingestudeerd lijkt. Alsof hij daadwerkelijk geoefend heeft om zichzelf ongevaarlijk te laten lijken in een lichaam dat duidelijk voor het tegenovergestelde gebouwd is. "Ergens veilig. Niemand hier zal je pijn doen, dat beloof ik."

"Waarom zou ik dat geloven?" Ik duw mezelf overeind, ondanks het schreeuwende protest van elke spier, vastbesloten om dit gesprek niet te voeren terwijl ik lig, kwetsbaar als een flauwvallend Victoriaans meisje. Het flanellen hemd waarin iemand me heeft gekleed valt tot over mijn knieën, en ik trek het strakker om mijn lichaam als een harnas van zacht katoen. "Je zou kunnen samenwerken met de mensen die me wilden offeren. Je zou kunnen plannen af te maken wat zij zijn begonnen. Voor hetzelfde geld is die soep vergiftigd en ben jij hier alleen maar om te kijken hoe ik stik in mijn eigen optimisme."

Hij pauzeert, en iets droevigs flikkert over zijn gezicht. Een verdriet dat te oud en te vertrouwd is om alleen door mijn paranoia veroorzaakt te worden.

"Je zou me niet moeten vertrouwen," geeft hij toe, en de eerlijkheid in zijn beschadigde stem overrompelt me. "Nog niet. Ik heb dat nog niet verdiend, en niemand anders hier ook niet. Maar het is wel waar dat niemand je pijn zal doen."

De vriendelijkheid in zijn ogen wankelt niet. Ze blijft gewoon zitten, geduldig en standvastig, wachtend zonder iets terug te verlangen.

Ik wil meer eisen. Ik wil namen en verklaringen en antwoorden op vragen die ik nog niet weet te stellen. Ik wil weten waarom ik wakker werd in het shirt van een vreemde met een connectie in mijn borst die er drie dagen geleden nog niet was. Ik wil weten wat er in godsnaam met mijn lichaam gebeurt, waarom mijn huid te strak en te gevoelig aanvoelt, waarom ik een aanwezigheid aan de rand van mijn bewustzijn voel die pulseert als een wond die weigert te genezen.

Maar hij vraagt niets terug. Hij draait zich gewoon om en loopt naar de deur, geeft me een ruimte die ik niet verwachtte van een man die mijn schedel met één hand zou kunnen verpletteren en waarschijnlijk niet eens zijn ochtendkoffie daarvoor hoefde neer te zetten.

De deur sluit zachtjes achter hem, en ik blijf alleen achter met mijn op hol geslagen gedachten.

Vertrouw niet op de zachtaardigheid van vreemden.

Margot heeft me die les goed geleerd, al heeft ze nooit doorgehad dat ze het met haar eigen voorbeeld deed. Vriendelijkheid zonder context is slechts geduld dat wacht op het juiste moment om toe te slaan. Een warme glimlach kan een koud hart verbergen, en de mensen die je het meeste pijn doen zijn altijd degenen die je je eerst veilig laten voelen.

Ik wacht tot zijn voetstappen volledig zijn weggeëbd voordat ik van het bed glijd. Mijn blote voeten raken het ruwe houten vloerhout, en ik beweeg naar de muur waar de kieren tussen de planken het breedst zijn. De muren van de hut zijn dun genoeg dat ik door de spleten mannenstemmen kan horen ruziën, met een intensiteit die mijn hartslag doet versnellen.

"Ze moet dood." De stem is scherp, autoritair, duldt geen tegenspraak. "Er is geen andere optie."

"Het ritueel was niet bedoeld om te overleven," werpt een ander tegen, rustiger maar niet minder overtuigd. "Ze is een anomalie, een bedreiging voor alles wat we hier hebben opgebouwd."

"Je voelde het ook." Een derde stem mengt zich in het debat, zwaar van implicatie die ik niet volledig begrijp. "Ze is loops. De band vormt zich al met de anderen."

"Dan beheersen we het." De eerste stem weer, koud als bergstromen in de winter. "Of we maken er een einde aan."

Er een einde aan maken.

Een einde aan haar.

Een einde aan mij.

Mijn hart bonkt zo hard tegen mijn ribben dat ik bang ben dat ze het door de muren heen horen. Ik heb genoeg gehoord. Welke genade de man met het litteken ook bood, welke veiligheid hij beloofde met die treurige bruine ogen, de anderen hebben mijn lot al bezegeld.

Ik beweeg geruisloos naar de deur op voeten die geleerd hebben zich zonder geluid te verplaatsen na jaren Margots aandacht te vermijden. Mijn hand sluit zich om de klink, koel metaal tegen mijn handpalm, en ik trek.

Maar in het volgende ogenblik wordt de deur met gewelddadige kracht uit mijn greep gerukt, van buitenaf opengetrokken door een hand die sneller en veel sterker is dan de mijne.

In de deuropening staat de man met kastanjebruin haar uit mijn droom, zijn scherpe trekken verwrongen van minachting die eerder in zijn botten lijkt te zijn uitgehouwen dan alleen op zijn gezicht te liggen. Groene ogen branden met een vijandigheid zo intens dat het van hem af straalt als hitte van een smidse, en zijn atletische lichaam is gespannen als een veer die bij de minste beweging uitbarst in geweld.

Hij blokkeert mijn uitgang niet. In plaats daarvan stapt hij de hut binnen en trapt de deur achter zich dicht met één laars. Het slot klikt dicht met een zware, definitieve klank, het geluid van een kooi die om zijn prooi sluit.

Hij schrijdt op me af, en ik deins instinctief achteruit tot mijn rug plat tegen de muur gedrukt zit, nergens meer om heen te gaan. Zijn ogen verlaten de mijne geen seconde terwijl hij dichterbij komt, en ik realiseer me dat het groen niet alleen fel is—het gloeit letterlijk met een bovennatuurlijke vuur, irissen die op geen menselijk gezicht zouden moeten bestaan, brandend met een haat die ik nog niet heb verdiend.

"Van plan om ergens heen te gaan, klein offer?" gromt hij.

________________

Veeg omhoog om door te gaan

Their Human Mate

Their Human Mate

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa