“Ik heb je nodig om me naar Ethans appartement te brengen,” zeg ik tegen Sofia wanneer ze opneemt.
Haar stilte duurt een paar seconden te lang. “Ari. Heb je geslapen?”
“Nee.”
“Ari, heb je vandaag iets gegeten?” Haar bezorgdheid klinkt door de speaker met geoefende warmte. “Echt eten. Geen cafeïne en adrenaline.”
“Niet relevant. Ik moet zijn appartement doorzoeken, Sof.”
“Het is heel relevant en ik wil niet dat je instort.”
“Sofia.” Mijn stem breekt op haar naam. “Alsjeblieft. Ik kan hier niet gewoon zitten. Ik moet íéts doen, en zijn appartement is de enige plek die de politie nog niet heeft besmet met hun onbekwaamheid.”
Er valt een stilte, dan hoor ik een sleutelbos rinkelen. “Twintig minuten. Maar je eet iets onderweg, en ik zweer het je, als je erover discussieert…”
“Ik zal het niet doen.”
Ik ben al zesendertig uur wakker. De politie heeft niets opgeleverd behalve nog een neerbuigende voicemail over 'sporen onderzoeken'. Ethan is nu al meer dan achtenveertig uur weg, en elke minuut voelt als toekijken hoe hij door mijn vingers glipt naar een plek waar ik hem niet meer kan bereiken.
De rit duurt veertig minuten, langs de buitenwijken van de stad. Sofia vult de stilte met smalltalk die ik niet kan opnemen—ziekenhuisroddels, het hotel dat onze boeking verlengt 'voor de zekerheid', een sms van mijn moeder die ik niet heb beantwoord.
Ik blijf gewoon uit het raam staren en zie de stad langs me vervagen, terwijl ik probeer niet te denken aan Ethan, ergens vastgebonden, bloedend, zich afvragend waarom ik hem nog niet gevonden heb.
Proberend niet te denken aan die andere mogelijkheid.
Die waarin ik al te laat ben.
Ethans gebouw is stil in de namiddag als we de lift naar de derde verdieping nemen en ik zijn sleutel uit mijn tas haal. Hij had hem aan een sleutelhanger in de vorm van een piepkleine cactus—droog, terwijl hij hem aanreikte als een man die een nationaal geheim opgeeft.
“Het meeste commitment dat ik ooit aan een levend wezen heb getoond,” zei hij, en ik lachte tot ik huilde.
De herinnering blijft nu in mijn keel steken, scherp en onmogelijk door te slikken.
Het appartement is precies zoals hij het achterliet. IKEA-planken op kleur geordend. Simpele bank met sierkussens in perfecte rechte hoeken. Zijn laptop dichtgeklapt op het bureau, donker en verwijtend.
“Waar zoeken we naar?” vraagt Sofia, terwijl ze bij de deuropening blijft hangen.
“Alles.” Ik loop naar de boekenkast, vingers al langs de plint strijkend. “Alles dat dit verklaart.”
Ik begin systematisch. Verre muur naar binnen werkend, elk boek eruit getrokken, omgeslagen, rug gecontroleerd op verborgen vakjes. Daarna de bureaulades. Dan de bank. Keukenkastjes. In de oven, achter de koelkast.
Mijn handen trillen. Ik zit gehurkt naast het bed, arm vegend tussen matras en boxspring, wanneer Sofia’s stem door het appartement snijdt als een scalpel. “Waar heb je dat geleerd?”
Mijn hand verstijft. “Wat?”
“Dat.” Ze gebaart naar de chaos om ons heen—omgekeerde meubels, verwijderde ladefronten, het open liggende accupaneel van de laptop op het bureau. “Je doorzoekt deze plek als een agent. Alsof je dit eerder hebt gedaan.”
Haar stem is voorzichtig, maar er zit iets scherps onder. Iets dat al jaren groeit.
Ik sta op, klop stof van mijn knieën. “Ik heb veel misdaadseries gekeken.”
“Doe dat niet. Liegen tegen mij, niet nu. Je bent me meer verschuldigd dan misdaadseries.”
De vermoeidheid in haar stem komt harder aan dan woede. Dit gaat niet alleen over vandaag. Dit zijn jaren van onbeantwoorde vragen. Jaren van soepele afleiding en onderwerpwisselingen zo naadloos dat ze het bijna niet doorhad.
Bijna.
“Je liet me Dante nooit ontmoeten,” zegt ze, en zijn naam klinkt vreemd uit haar mond. “Twee jaar samen, en ik heb zijn gezicht nooit gezien. Zijn achternaam nooit geweten. Je stelde me voor aan iedereen in je leven behalve degene naast wie je sliep.”
Ze slaat haar armen over elkaar en ik houd niet van de uitdrukking op haar mooie hartvormige gezicht.
“Je hield hem compleet gescheiden van mij, van iedereen, alsof hij een soort… ik weet niet. Geheim was.”
Nou, ze heeft niet ongelijk.
“En nu is je verloofde vermist en gooi je zijn appartement overhoop. Dus vraag ik je — als je beste vriendin, de vrouw die je zoom heeft gespeld en je vasthield tijdens die breuk — wat vertel je me niet?”
Ik leun tegen Ethans bureau en overweeg het antwoord.
Ik zou kunnen ontwijken, ik heb het van een meester geleerd. Ik zou Sofia een kruimel kunnen geven verpakt als een maaltijd, en ze zou hem aannemen want dat is wat mensen doen als ze van je houden — ze nemen genoegen met onvoldoende antwoorden liever dan je helemaal verliezen.
Maar ik ben zo moe van onvoldoende antwoorden. Zo moe van dit alleen dragen.
“Ik hield je bij Dante vandaan om je veilig te houden,” zeg ik uiteindelijk. “Hij was niet het soort man dat je aan je vrienden voorstelt.”
“Veilig waarvoor?” Haar stem is zachter geworden.
“Voor zijn wereld. Voor alles wat daarbij hoorde.” Ik kijk naar mijn handen, het litteken over mijn linkerhandpalm vangt het namiddaglicht. “Ik heb achttien maanden geleefd in een wereld waar misdaadscènes de context waren. De achtergrond. Dinsdag.”
Sofia laat zich op de rand van Ethans bank zakken alsof de zwaartekracht ineens is verdubbeld. “Ari. Was hij…” Ze slikt moeizaam. “Was Dante bij de maffia?”
Het woord hangt in de lucht. Zo alledaags, zo volstrekt ontoereikend voor wat Dante Serratore werkelijk is. Ik antwoord niet direct, maar de stilte bevestigt alles.
“Jezus Christus.” Sofia’s hand bedekt haar mond. “Je hebt een maffioso gedatet. Twee jaar lang. En je hebt nooit…” Ze stopt, herpakt zich. Dan, bijna alsof ze test hoe absurd het klinkt: “Dus wat, je denkt dat hij Ethan heeft ontvoerd? Als een jaloerse ex-vriend?”
Ze zegt het als een grap, alsof het uitgangspunt zo belachelijk is dat het onmogelijk echt kan zijn. Maar op het moment dat de woorden haar mond verlaten, klikt er iets vast in mijn borst.
Wat als het niet zo belachelijk is?
“Ari?” Sofia bekijkt mijn gezicht. “Ik maakte maar een grapje. Je denkt toch niet echt…”
“Ik weet het niet.” Eerlijkheid overvalt ons allebei. “Ik denk het niet, en ik wil het niet denken.”
Mijn gehavende handpalm drukt plat tegen het bureau, mijn gedachten racen al door mogelijkheden waar ik voor heb geprobeerd te vluchten.
“Maar ik weet het niet. Toen ik Dante verliet, was het niet… schoon.”
“Wat bedoel je daarmee?”
“Het betekent dat hij niet wilde dat ik ging.” De bekentenis smaakt naar koper. “Het betekent dat ik zes maanden na mijn vertrek nog steeds om drie uur ‘s nachts wakker werd, ervan overtuigd dat hij in mijn kamer stond.”
Sofia’s ogen worden groot. “Ari…”
De herinneringen stromen terug—de herinneringen die ik zo hard probeerde te begraven.
Dantes hand in mijn nek op liefdadigheidsgala’s, bezitterig en zachtaardig en onverzettelijk. De manier waarop hij me aankeek van de andere kant van de kamer, alsof ik de enige was die bestond. Hoe hij mijn naam zei als dreiging en belofte tegelijk.
“Hij was niet gewelddadig,” vervolg ik, en Sofia’s wenkbrauwen schieten omhoog. “Hij heeft me nooit pijn gedaan, maar hij was… allesomvattend. Alsof bemind worden door hem betekende dat je volledig werd opgeslokt.”
“Dat klinkt…”
“Obsessief,” maak ik haar zin af. “Ja, dat was het. Aan beide kanten.” De bekentenis kost me iets. “Ik was verslaafd aan hem, Sof. Aan de intensiteit, het gevaar, de manier waarop hij me aankeek alsof niets anders ter wereld ertoe deed. We vochten tot we dingen kapot maakten, daarna hadden we seks tot we vergaten waarom we boos waren. En dan deden we het allemaal weer opnieuw.”
Sofia blijft heel stil, terwijl ze het verwerkt. “Dat klinkt niet gezond.”
“Dat was het ook niet.” Ik druk mijn handpalmen tegen mijn gezicht. “Maar God, het voelde levendig. Elk moment met hem was óf extase óf pijn, en er was niets daartussenin. Geen stilte, geen rust, alleen… hij.”
Ze kijkt naar me alsof ik een vreemde ben. Misschien ben ik dat ook. Misschien was de vrouw die ze dacht te kennen altijd maar een rol.
“Waarom heb je het me niet verteld?” vraagt ze zacht.
“Omdat hoe minder je wist, hoe veiliger je was. Omdat…” Mijn stem breekt. “Omdat ik me schaamde.”
De bekentenis hangt tussen ons in. Sofia doet haar mond open. Sluit hem. Opent hem weer. “We moeten naar de politie. Als je denkt dat hij misschien betrokken is…”
“En wat dan? Zeggen dat mijn ex-vriend misschien banden heeft met de georganiseerde misdaad en misschien mijn verloofde uit jaloezie heeft ontvoerd? Ze denken nu al dat ik hysterisch ben. Dit zal dat alleen maar bevestigen.”
“Maar als hij gevaarlijk is—”
“Hij is meer dan gevaarlijk, Sof. Hij is onaantastbaar.”
Ik loop nog een keer door het appartement, kijk op plekken die ik al bekeken heb, omdat het alternatief is accepteren dat er hier niets is.
Geen verborgen brieven. Geen tweede telefoon. Geen aanwijzingen.
Het appartement van Ethan Cole is precies wat het moet zijn—het huis van een rustige man zonder vijanden en zonder geheimen waarvoor je zou moeten doden.
De nederlaag zakt als een loden deken over mijn schouders.
Ik draai de deur achter ons op slot en loop over de gang naar de lift, Sofia volgt me in verbijsterde stilte. Halverwege stop ik. Een kleine zwarte koepel zit boven de lift in het plafond gemonteerd.
Een beveiligingscamera, het rode lampje knippert in trage, geduldige intervallen.
Mijn hart begint in een ander ritme te slaan.
“Wat?” vraagt Sofia.
Ik loop al terug naar Ethans appartement, naar de camera, bereken hoeken en zichtlijnen. “Als dit gebouw camera’s heeft…”
Begrip breekt door op Sofia’s gezicht. “Het hotel heeft camera’s.”
“Het hotel heeft camera’s,” herhaal ik, en voor het eerst in zesendertig uur snijdt er iets scherps en helders door de wanhoop heen.
Veeg omhoog om door te gaan
De ergste vaardigheden zijn degene die je niet kunt afleren.
Ik zet Sofia af bij haar hotel met beloften die ik niet zal nakomen—beloften dat ik zal eten, slapen, voor mezelf zal zorgen. Tegen de tijd dat haar silhouet verdwijnt door de draaideuren van de lobby, heb ik de auto alweer omgedraaid richting het Grand Hotel Vesuvio.
De beveiligingscamera in Ethans appartementencomplex knippert achter mijn oogleden als een morsecode die ik niet kan stoppen met ontcijferen: Kijk. Kijk. Kijk.
Dus ik kijk.
De hotellobby is op dit uur bijna leeg. Naast de gang die leidt naar de achterste kantoren zit een beveiliger achter een klein bureau, scrolt op zijn telefoon met de wezenloze focus van een man die de minuten telt tot zijn dienst voorbij is.
Begin twintig. Uniform een maat te groot bij de schouders, in de taille bijeengehouden met een riem waar een extra gaatje in is geslagen. Naamplaatje zegt Diego. Verveeld. Onderbetaald.
Ik weet wat hij wil voordat ik bij hem ben.
Geen geld—mannen als deze reageren niet op steekpenningen van vrouwen. Hij wil ertoe doen. Hij wil dat een vrouw in nood hem aankijkt zoals mensen kijken naar mannen met gezag en hem vertelt dat hij, specifiek hij, de enige is die haar kan redden.
Dante heeft me dit geleerd. Niet direct—hij hield nooit preken over manipulatie. Maar jaren in zijn wereld zijn een opleiding in het lezen van mensen als een diagram: waar de zachte plekken zitten, waar je moet drukken, waar je moet snijden.
Ik haat dat ik hier goed in ben. Ik haat dat de trilling die ik in mijn onderlip laat kruipen tot op de millimeter is afgesteld.
"Sorry dat ik je stoor…" zeg ik, en mijn stem breekt op het woord ‘sorry’, op een manier die zijn telefoon meteen in zijn zak doet verdwijnen. "Ik weet dat ik dit niet zou moeten vragen, maar ik weet niet waar ik anders naartoe moet."
Hij richt zich op. De slungelige houding verdwijnt. "Wat is er aan de hand? Gaat het wel?"
"Mijn verloofde is twee nachten geleden uit dit hotel meegenomen. Kamer 412. De politie kwam, maakte hun rapporten op en zei dat ik moest wachten." Ik pauzeer, laat de stilte werken. "Ik wacht terwijl niemand naar hem zoekt."
"Daar heb ik over gehoord," zegt hij, vooroverleunend. "Die vernielde kamer op de vierde verdieping... De politie was hier misschien een uur."
"Een uur." Ik laat het woord tussen ons in hangen. "Ze gaven zijn verdwijning een uur."
Zijn kaak spant zich aan met geleende verontwaardiging. "Dat is niet eerlijk."
"Dat is het niet." Ik stap dichterbij, verlaag mijn stem tot een fluistering. "Ik moet de beveiligingsbeelden van die nacht zien. De gang buiten zijn kamer. Alsjeblieft… jij bent de enige die me kan helpen."
Het toneelspel duurt minder dan drie minuten.
Hij leidt me naar het beveiligingskantoor—een kast van een kamer, volgepropt met beeldschermen en het zachte gezoem van harde schijven—en schuift een stoel naar achteren met de plechtigheid van een man die gelooft dat hij heldhaftig werk verricht.
"Hiervoor kan ik in de problemen komen," zegt hij, terwijl hij het archief van de camerabeelden al opent.
"Ik vertel het aan niemand. Ik moet het alleen even zien."
Hij zet de opname klaar. Gang op de vierde verdieping, de camera bestrijkt de lifthal en de gang richting kamer 412.
"Neem je tijd," zegt hij, en sluit de deur achter zich.
Ik scan op dubbele snelheid. Ethan arriveert laat in de middag, kledingzak over zijn schouder. Hij lacht—God, hij lacht—waarschijnlijk denkend aan morgen, aan mij, aan de rest van ons zorgvuldig geplande leven.
Ik zie hem naar kamer 412 lopen. Zie de deur achter hem sluiten.
Dan: niets.
Uren van een lege gang. De tijdstempel kruipt vooruit. Housekeeping om 22.00 uur. Een dronken gast strompelt voorbij rond middernacht. Lange periodes van stilte, alleen onderbroken door het blauwe noodlicht dat alles onder water lijkt te zetten.
2:47 uur ‘s nachts. Een gestalte verschijnt aan het uiteinde van de gang en mijn vinger laat de doorspoelknop los terwijl ik dichter naar het scherm leun.
Zwarte kleding, gezicht zorgvuldig van de camera afgewend. Professioneel. Getraind. De gestalte bereikt kamer 412, en de deur gaat zonder weerstand open—een keycard, gedupliceerd of gestolen, niet geforceerd.
Vier minuten in die kamer, en dan gaat de deur weer open. De gestalte komt naar buiten met Ethan naast zich—arm over de schouder van de man, hoofd voorover hangend, voeten slepend in de losse, slappe tred van iemand die veel te veel heeft gedronken.
De man past zijn greep om Ethans middel aan en leidt hem de gang door met het ongehaaste gemak van een vriend die een bruidegom terug naar bed brengt na een vrijgezellenfeest dat uit de hand is gelopen. Iedereen die voorbij zou komen, zou één keer kijken en dan weer wegkijken.
Niets te zien. Niets om te onthouden. Gewoon nog een slachtoffer van een vrijgezellenfeest.
Mijn handen beven zo erg dat de muis schokt.
Een tweede gestalte verschijnt bij de dienstlift. Groter. Breder. Houdt de deur open met één hand, wachtend. Dan verplaatst hij zijn gewicht, en voor een fractie van een seconde vangt zijn profiel het licht.
Mijn adem stokt, want ik herken dat silhouet.
Ik spoel terug. Kijk opnieuw. Pauzeer op het frame waar zijn gezicht gedeeltelijk zichtbaar is.
Het beeld is korrelig, gehuld in dat forensisch blauw dat iedereen tot een spook maakt. Maar sommige dingen vergeet je niet. Sommige dingen zijn zo diep in je geheugen gebrand dat twee jaar ze niet kunnen wissen.
De neus—ooit gebroken, nooit helemaal goed gezet. Het litteken door de linkerwenkbrauw, een dunne witte lijn die verdwijnt in zijn haarlijn. De specifieke manier waarop hij staat—gewicht op zijn achterste voet, schouders recht, alsof hij altijd klaarstaat om te vechten.
Zijn linkerhand is voor één frame zichtbaar—een ring om de pink, zwaar zilver, met een wapen dat ik op deze resolutie niet helemaal kan onderscheiden. Dat hoeft ook niet. Ik heb die ring op honderd handen gezien.
Elke Serratore-soldaat draagt er een—het familiewapen in zilver gegraveerd, gedragen om de linker pink als een brandmerk.
Ermanno. Een van Dante’s handhavers.
De man die me naar gala’s bracht en buiten wachtte tijdens vergaderingen die ik niet mocht horen. De man die ooit drie uur naar me keek in een restaurant omdat Dante te laat was en niet wilde dat ik "onbewaakt" was.
De man die me, op de avond dat ik vertrok, vertelde dat als ik ooit terugkwam, hij ervoor zou zorgen dat ik veilig bij Dante kwam.
Als je ooit terugkomt.
Het scherm gloeit in de donkere kamer, en de waarheid daalt neer met het verstikkende gewicht van een vonnis.
Hij heeft me niet laten gaan. Hij heeft zich uitgestrekt in het leven dat ik zonder hem heb opgebouwd en het kapotgescheurd.
Ik pak mijn telefoon, zijn nummer staat er nog steeds—opgeslagen onder één enkel initiaal, D. Omdat ik het twee jaar geleden niet kon opbrengen om het te verwijderen.
Ik zei tegen mezelf dat het praktisch was. Voor noodgevallen. Losse eindjes. De waarheid is dat het wissen van die cijfers voelde als een definitieve amputatie, en dat een deel van mij weigerde de operatie af te maken.
Mijn duim zweeft boven de belknop.
Eén tik. Eén tik, en twee jaar opbouwen storten in tot puin.
Ik leg de telefoon neer.
Niet vannacht. Als ik hem nu bel—trillend, woedend, rauw—hoort hij elke breuk in mijn stem. En Dante heeft altijd geweten hoe hij de plekken waar ik breek moet gebruiken als wapen.
Ik loop naar buiten en bedank de beveiliger die me uitzwaait met de oprechte bezorgdheid van een man die gelooft dat hij het leven van iemand heeft veranderd vannacht. Bij de receptie boek ik een kamer, want ik kan niet slapen in de puinhoop van Ethans laatste nacht of een suite die me herinnert aan de bruid die nooit is geweest.
Ik draai de deur op slot, leg de telefoon met het scherm naar beneden op het nachtkastje en ga volledig gekleed op het bed liggen. Mijn schoenen heb ik nog aan. Mijn handen zijn niet gestopt met trillen sinds de beelden.
Ochtend. Morgenochtend, als het trillen stopt.
Als ik kan spreken zonder dat woede elke lettergreep doet barsten. Als ik hem onder ogen kan komen zonder dat mijn lichaam elk van de muren verraadt die ik heb opgebouwd sinds de nacht dat ik wegging.
Ik sluit mijn ogen. Maar slaap, als die komt, brengt geen genade—want zelfs als de uitputting me meesleurt, weet ik nu al wat de ochtend vraagt.
Er is maar één weg die naar Ethan leidt, en die loopt recht door de ijzeren poorten van het Serratore-landgoed. Recht naar Dante's deur.
Veeg omhoog om door te gaan
Het lichaam herinnert zich wegen die de geest zweert vergeten te zijn.
Ik rijd door het platteland buiten Napels met knokkels wit op het stuur, en elke kilometer pel ik een nieuwe laag weg van de leugen die ik mezelf heb verteld: dat deze plek, deze man, geen macht meer over mij heeft.
Vroeger maakte ik deze rit met de ramen open en Dantes hand op mijn dij. Zijn duim die lome cirkels tekende waardoor concentratie onmogelijk werd, terwijl hij zaken deed aan de telefoon met die lage, gevaarlijke stem waar ik zo van hield.
Het Serratore-landgoed rijst op uit de heuvels als iets uit een koortsdroom—allemaal ijzeren hekken en oude stenen. De hekken zwaaien open zonder dat ik een woord hoef te zeggen.
Hij weet dat ik hier ben.
Natuurlijk doet hij dat. Dante weet alles.
Het grind kraakt onder mijn banden terwijl mijn handen trillen op het stuur, mijn hart een vuist tegen mijn ribben.
Dit is voor Ethan. Alleen voor Ethan.
Ik stap uit de auto, en de voordeur gaat open. Geen bewaker. Geen bediende.
Hem.
Dante Serratore staat in de deuropening alsof hij op me stond te wachten. Alsof hij al twee jaar op me heeft gewacht.
Zes-voet-twee aan opgerolde dreiging in een antracietgrijs pak dat zo perfect gesneden is dat het op een harnas lijkt. Een scherpe kaaklijn die glas zou kunnen snijden. Jukbeenderen die thuishoren op een kathedraalbeeld en ogen zo donker dat ze geen licht weerkaatsen—ze verslinden het.
Hij leidt me zonder een woord naar zijn studeerkamer die ik nog zo goed herinner. De vertrouwde leren stoelen, het raam met uitzicht op de tuin. Het bureau waar hij werkte terwijl ik in de hoek lag met een boek, of waar hij me overheen boog en…
Nee, daar ga ik niet heen.
“Drinken?” Hij loopt naar de drankkar alsof we oude vrienden zijn die bijpraten.
“Nee.”
Toch schenkt hij er twee in, zet er een voor me op het bureau. Ik raak het niet aan.
“Ik heb beveiligingsbeelden,” zeg ik, en mijn stem is steviger dan ik had verwacht. “Van de hotellobby, bij Ethans kamer. Daar was Ermanno.”
“Ik weet het.” Hij deinst niet terug. Knippert niet eens. Gaat gewoon achter zijn bureau zitten met zijn vingers ineen en zijn uitdrukking uit marmer gehouwen. “Ik heb hem gestuurd.”
De bekentenis valt zonder ceremonie. Geen dramatische pauze, geen neergeslagen blik, geen spoortje schuld om de scherpe rand van zijn stem te verzachten, zoals hij een dinerreservering zou bevestigen.
“Je hebt hem gestuurd.” Ik herhaal het langzaam, omdat mijn brein het nog steeds verwerkt. “Je hebt mijn verloofde ontvoerd.”
“Ik heb hem verwijderd.” Het onderscheid is duidelijk belangrijk voor hem. “Er is een verschil.”
“Dat is er echt niet…”
“Ik ging niet toekijken hoe je zou trouwen met een man die geen flauw idee heeft wie je werkelijk bent.” Zijn stem is koud. Klinisch. “Een man die naar je kijkt en een gesaniteerde versie ziet die je voor hem opvoert. Een braaf vrouwtje voor een braaf leventje.”
“Jij hebt daar niet over te beslissen.”
“En toch zijn we hier.”
Hij kantelt zijn hoofd, bestudeert me met de focus die ik nog ken van nachten waarin hij mijn stemming las voordat ik hem zelf had gevormd.
“Je kwam hier in de verwachting dat ik het zou ontkennen. En nu ik je de bevestiging heb gegeven die je wilde, weet je niet wat je ermee moet, want de woede die je door die deur bracht gaat helemaal niet over je verloofde.”
“Het gaat wel over Ethan.” Mijn stem verhardt rond zijn naam, en ik hou het daar—een schild tussen ons in, een herinnering aan het leven dat ik zonder hem heb opgebouwd. “Ethan, die nu kwijt is door jou. Ethan, die niets heeft gedaan om—”
“Zeg zijn naam nog eens.” Dante staat op van achter het bureau. Niet snel. Traag. Doelbewust. De gang van een man die nooit iets heeft hoeven najagen. “Vooruit. Zeg het zo vaak als je wilt. Vertel me over de man die je in plaats van mij hebt gekozen.”
Ik ga staan. “Ethan is…”
“Weg.” Hij stopt een voet van me vandaan. Dicht genoeg dat de hitte van zijn lichaam mijn huid raakt. “En je hebt geen advocaat gebeld. Je kwam naar mij , dus laten we stoppen met doen alsof dit om hem gaat.”
“Het gaat om hem.”
“Waarom tril je dan?”
Ik niet. Echt niet.
Ik kijk naar mijn handen. Ik wel. Shit.
Ik sta op en doe een stap naar voren. “Denk je dat ik hier ben omdat ik je miste? Denk je dat ik twee jaar lang mijn leven heb heropgebouwd uit het wrak dat jij hebt gemaakt…”
“Wrak dat ik heb gemaakt.” Zijn kaak spant zich aan. “Jij vertrok midden in de nacht met één tas en geen briefje. Jij vertrok, en ik liet je gaan, en elke dag sindsdien is…”
Hij stopt, trekt de zin terug achter zijn tanden.
“Elke dag sinds wanneer?” Zijn blik valt op mijn mond en de honger in zijn ogen is zo zichtbaar dat ik het diep in mijn ruggengraat voel zinderen. “Maak de verdomde zin af, Dante.”
“Elke dag sinds toen is een onderhandeling geweest,” zegt hij, amper hoorbaar, “tussen het deel van mij dat deze familie leidt en het deel dat het hele imperium zou laten afbranden als dat zou betekenen dat jij weer door die deur zou lopen.”
De lucht wordt samengedrukt tot het een druk tegen mijn ribben wordt. Zijn ademhaling en de mijne synchroniseren, vallen in het oude ritme dat me vroeger wakker hield, het ritme waardoor het leek alsof mijn hartslag aan iemand anders toebehoorde.
“Doe zijn ring af,” zegt hij.
“Nee.”
Hij reikt naar mijn hand en ik laat het toe. Hij tilt hem tussen ons in en zijn duim drukt in mijn handpalm, precies op het litteken van de nacht die we allebei weigeren te benoemen. Het contact stuurt zo’n heftige schok door me heen dat mijn adem in één keer ontsnapt.
“Dat voel je,” zegt hij. Zijn andere hand vindt mijn taille, trekt me het laatste stukje naar zich toe, en het volledige contact van zijn lichaam tegen het mijne na jaren is zo vernietigend dat mijn zicht aan de randen wit uitslaat. “Je voelt alles, dat heb je altijd gedaan… Daarom ben je weggegaan.”
“Ik ben niet weggevlucht.” Mijn handen zijn nu op zijn borst—wanneer is dat gebeurd? “Ik ben ontsnapt.”
“Zo grondig ontsnapt…” Zijn mond is bij mijn oor, zijn stem trilt tegen mijn huid, “dat je hier bent, in mijn studeerkamer. Bevend onder mijn handen alsof je nooit bent weggeweest.”
“Ik haat je.”
“Ik weet het.” Zijn lippen strijken langs de schelp van mijn oor. “Maar je verlangt nog steeds naar me.”
Het is geen vraag, het is een feit. En ik kan het niet ontkennen want mijn lichaam verraadt me al—ik duw me tegen hem aan, mijn handen ballen zich in zijn overhemd, mijn ademhaling komt in korte, hongerige stoten. “Dante…”
“Zeg het nog eens.” Zijn mond verschuift naar mijn kaak. Mijn keel. De plek onder mijn oor waarvan hij weet—God, hij weet het nog—dat die me volledig zal breken. “Zeg mijn naam zo nog eens.”
Ik zou het niet moeten doen. Dit is verkeerd, Ethan is vermist, en toch laat ik de man die hem nam me aanraken alsof hij dat recht heeft. Maar als zijn mond die plek op mijn hals vindt, ontsnapt er een geluid aan me dat pure overgave is.
“Wat een overwinning, Arianna.” Hij glimlacht tegen mijn huid. “Wat een bewijs van hoe volledig je bent verdergegaan.”
“Houd je mond.”
“Laat me zwijgen.”
Ik kus hem. Of hij kust mij—het onderscheid vervaagt, want het is geen keuze, het is een ontploffing. Twee jaar stilte storten ineen tot één vernietigend contactpunt. Het geluid dat ik maak is laag en rauw en komt uit een plek waarvan ik dacht dat ik hem voorgoed had afgesloten.
Ik grijp zijn overhemd met beide vuisten en trek hem tegen me aan. In één vloeiende beweging tilt hij me op het bureau—papieren en pennen vliegen opzij—en ik sla mijn benen om hem heen, trek hem tussen mijn dijen.
Zijn mond vindt de mijne en de kus is allesbehalve teder. Het is tanden en wanhoop en gedwongen afstand die implodeert tot dit ene contactpunt.
Ik proef whisky en woede en daaronder iets dat gewoon hém is—de smaak die ik heb geprobeerd te vergeten, te vervangen, waar ik heb gedaan alsof die niet alle andere kussen voor de rest van mijn leven heeft verpest.
Zijn handen zijn overal. Mijn taille. Mijn ribben. Zijn hand glijdt lager—onder stof, onder kant—en als zijn vingers me al nat vinden…
Ik word wakker, happend naar adem, en drie desoriënterende seconden weet ik niet waar ik ben.
Ik druk mijn handpalmen tegen mijn ogen en dwing lucht in longen die vergeten zijn hoe ademen werkt.
Mijn huid is vochtig. Mijn hartslag is een chaos. En tussen mijn benen, een pijn die zo scherp en specifiek is dat het een paar vernederende seconden duurt voordat ik besef dat niets ervan echt was.
Niet de studeerkamer. Niet zijn handen. Niet het bureau onder me of zijn gewicht of het geluid dat ik maakte toen zijn mond mijn keel vond.
Ik ga op de rand van het bed zitten en klem het matras vast tot de duizeling voorbij is.
Dit is waar ik bang voor was. Niet Dante’s woede of zijn wreedheid of het imperium dat hij met een angstaanjagende stilte regeert. Dit—het verlangen.
De behoefte die jaren door mijn bloed stroomde en blijkbaar nooit is weggegaan, alleen dieper groef, slapend onder het gewone leven dat ik erbovenop heb gebouwd als een huis op een breuklijn.
De beslissing die ik gisteravond heb uitgesteld is zichzelf tot stand gekomen via een droom die elke muur die ik had opgetrokken heeft gesloopt.
Ik moet naar hem toe. Niet omdat ik er klaar voor ben. Want ik zal nooit klaar zijn, en Ethan heeft geen tijd voor mijn uitstel of leugens.
Veeg omhoog om door te gaan