passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Two Little Secrets From My Boss - Hoofdstuk #2 - door Tessa Kelwyn

Two Little Secrets From My Boss

/

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 1

[POV Daphne]

De ochtend begon al uit elkaar te vallen voordat ik mijn ogen goed en wel had opengedaan.

"Mama, laten we pannenkoeken maken!" Nina's stem sneed door het appartement als een brandalarm. Ik vond haar in de keuken, waar ze in de lades aan het rommelen was.

"We hebben vandaag geen tijd voor pannenkoeken. Vandaag is mama's grote dag, met een sollicitatiegesprek voor haar nieuwe baan, weet je nog? Ik heb het je gisteravond nog verteld."

"Het kan me niet schelen van je baan." Ze stak haar onderlip uit. "Ik wil pannenkoeken!"

Voordat ik kon reageren, verscheen Lisa in de deuropening, haar gezichtje verwrongen van verdriet. "Mama, ik kan mijn paarse schoenen niet vinden. Ik heb mijn paarse schoenen nodig."

"Wat dacht je van je roze schoenen? De roze zijn ook mooi."

"Nee!" Lisa's ogen vulden zich met tranen. "Alleen paars. Paars is mijn geluks kleur."

Ik keek op de klok aan de muur.

Vijfenveertig minuten tot ik door die kantoordeuren moest lopen. Vijfenveertig minuten om twee koppige vierjarigen te voeden, ze aan te kleden, door de stad te rijden, en er op de een of andere manier uit te zien als een competente professional die het waard is om aangenomen te worden.

"Okee. Okee, laat me de schoenen zoeken." Ik zakte op mijn knieën en keek onder de bank. Eén paarse schoen, onder het stof.

Ik zocht de woonkamer af, de slaapkamer van de meisjes, onder hun bedden. Niets. Nina was inmiddels actief havermout op tafel aan het gooien met haar lepel. Ik deed alsof ik het niet zag, want ik had geen tijd voor die strijd.

De badkamer. Waarom de badkamer? Maar daar stond hij—de tweede paarse schoen, onverklaarbaar naast het toilet.

Ik zat op mijn knieën, net op het punt de schoen te pakken, toen Lisa's zachte stem me deed verstijven.

"Mama, waarom hebben wij geen papa zoals andere kinderen?"

Mijn hand verstijfde op de schoen. De vraag hing in de lucht, onschuldig en vernietigend—een mes tussen mijn ribben, zo zacht aangereikt als alleen een vierjarige dat kan.

Ik draaide me om en zag haar in de deuropening staan, duim zwevend bij haar mond, donkere ogen groot en oprecht. Ogen die precies op die van iemand anders leken.

"Wat bedoel je, lieverd?" Mijn stem klonk vaster dan ik had verwacht.

"Emma op de opvang heeft een papa. En Sophie." Lisa's onderlip trilde. "Maar wij niet. Wilde onze papa ons niet?"

De woorden raakten me als een klap. Hoe kon ik haar dat uitleggen? Hoe kon ik iets uitleggen wat ik zelf niet eens weet? Hij wilde mij waarschijnlijk niet, want hij vertrok te vroeg om zelfs maar te weten van onze meisjes.

Ik trok haar tegen me aan, drukte mijn lippen in haar donkere haar, en ademde door de pijn in mijn borst heen.

"Ons gezin is precies goed zoals het is," fluisterde ik. "Mama houdt zoveel van jou en Nina, genoeg voor wel honderd ouders. Dat weet je, toch?"

Lisa knikte tegen mijn schouder, haar kleine vingers grepen mijn shirt vast. "Ik weet het, mama."

Maar de vraag bleef als een blauwe plek in mijn borst hangen, terwijl ik haar in de paarse schoenen hielp.

Uit de keuken klonk een harde klap.

Mijn koffiemok. Mijn volle koffiemok, omgestoten door Nina's zwaaiende arm tijdens haar havermoutprotest, die nu een bruine rivier over het aanrecht en over de voorkant van mijn zorgvuldig gekozen witte blouse liet stromen.

Ik bleef even staan, de koffie droop op mijn schoenen, en ik herinnerde mezelf eraan dat huilen niet zou helpen.

"Mama, je bent vies," merkte Nina op.

"Ja. Dankjewel, Nina. Dat had ik al gezien."

Het reservetenue, een licht gekreukeld grijs colbert en een zwarte broek die ik nog had willen strijken maar nooit had gedaan, moest het maar doen.

Ik kleedde me in drie minuten om, worstelde beide meisjes in hun jassen, en kreeg ze, twintig minuten achter op schema, in hun autostoeltjes.

"Mama, waarom rijd je zo snel?" vroeg Lisa vanaf de achterbank.

"Ik rijd niet snel, lieverd. Ik rijd efficiënt."

"Wat is efficiënt?"

"Dat betekent dat mama probeert niet gek te worden."

Ik bracht ze naar de opvang met gehaaste kussen en beloften dat ik ze precies op tijd zou ophalen. Vijf jaar al—vijf jaar alles voor hen zijn, mezelf zo uitrekken dat ik vergeten ben hoe het voelt om heel te zijn.

Maar deze baan kon alles veranderen. Deze baan betekende stabiliteit.

Een echt salaris in plaats van te schrapen met freelanceprojecten die amper de huur dekten. Ziektekostenverzekering voor de meisjes. Een kans om iets terug te bouwen van de persoon die ik ooit was, voordat slapeloze nachten en eindeloze driftbuien van peuters me hadden uitgehold.

Het gebouw liet me me klein voelen op het moment dat ik binnenstapte. Marmeren vloeren, spiegelende liften, werknemers die zich met stille efficiëntie voortbewogen in hun op maat gemaakte kleding en zelfverzekerde passen.

Ik trok aan mijn gekreukte colbert en probeerde rechter te gaan staan. Alles aan mij voelde verkeerd—armoedig, misplaatst, alsof ik per ongeluk iemands anders leven binnen was gelopen.

Terwijl ik bij de receptie op HR wachtte, ving ik het gefluister op van twee assistentes in de buurt.

"Heb je het gehoord? Xander Hale heeft vorige week drie kandidaten afgewezen," zei de ene, terwijl ze haar hoofd schudde. "Drie. Allemaal perfect gekwalificeerd."

De andere vrouw knikte ernstig. "Hij is onmogelijk tevreden te stellen. Weet je nog, Sarah? Hij liet haar huilen op haar tweede werkdag."

Ze wisselden veelbetekenende blikken uit, en mijn maag trok samen. De naam zei me niets, maar hun toon schetste een beeld dat me niet beviel.

HR kwam voordat ik verder kon wegzinken—een vrouw met een vriendelijk gezicht, Patricia genaamd, die glimlachte alsof ze het meende. "Mevrouw Carter? Deze kant op, alstublieft. Meneer Hale verwacht u."

Ze leidde me naar de bovenste verdieping via een gang vol grote zwart-witfoto's. Bedrijfsprestaties. Prijsuitreikingen. Mannen in pakken die handen schudden, plaquettes in ontvangst nemen.

Eén afbeelding deed me halverwege stilvallen.

Mijn hart bonsde zo hard tegen mijn ribben dat Patricia het vast gehoord moest hebben. Een man stond aan een spreekgestoelte—scherpe trekken, donker haar, een onverzettelijke blik, en een vertrouwde spanning in zijn kaaklijn.

Ik kende dat gezicht. Ik kende het intiem, al had ik het maar één nacht vijf jaar geleden gezien.

De onbekende uit de bar. De man die me voor het eerst in mijn leven gezien en begeerd had laten voelen. Die voor de ochtend verdwenen was, met niets achterlatend dan een valse naam en een telefoonnummer dat niet werkte.

Die mij Nina en Lisa had gegeven zonder het ooit te weten.

"Mevrouw Carter?" Patricia keek om, bezorgdheid flakkerde over haar gezicht. "Alles goed?"

Ik perste een glimlach op mijn gezicht en rukte mijn blik los van de foto. "Prima. Sorry. Gewoon... het interieur bewonderen."

Ik moest wel belachelijk zijn. Mannen als hij, ruige, charmante vreemden in bars, werden geen miljardair-CEO’s. Het was gewoon een gelijkenis. De wereld zat vol met donkerharige mannen met intense ogen. Het betekende niets.

Toch?

We bereikten de hoekkamer. Patricia klopte één keer, kondigde mijn naam aan, en verliet de ruimte met een bemoedigende glimlach. "Meneer Hale zal u persoonlijk inlichten. Succes."

De deur viel dicht achter me.

Een man stond bij het raam met zijn rug naar me toe, telefoon tegen zijn oor gedrukt. Lang. Brede schouders. Dure maatpak.

"Het kan me niet schelen wat de deadline is," zei hij, zijn stem laag en doortastend. "Zorg dat het gebeurt."

Die stem.

Mijn borst trok samen. Ik kende die stem. Ik had hem mijn naam horen fluisteren in een donkere hotelkamer, hem tegen mijn huid voelen trillen.

Hij beëindigde het gesprek en draaide zich langzaam om. Toen onze blikken elkaar ontmoetten, leek de tijd stil te staan.

Het was onmiskenbaar hij, zonder twijfel. Ouder nu, scherper, de stoppelbaard vervangen door strakke lijnen en een aura van macht die ik nog niet eerder had gezien. Maar onmiskenbaar hij. Dezelfde donkere ogen. Dezelfde intensiteit die me ooit het gevoel gaf de enige vrouw ter wereld te zijn.

Verrassing flitste over zijn gezicht—een barst in het gepolijste masker, daar en meteen weer verdwenen. Maar ik zag het.

Het lichte wijder worden van zijn ogen, het bijna onmerkbaar openen van zijn lippen, de manier waarop zijn lichaam volledig verstijfde als een roofdier dat iets onverwachts in zijn territorium bespeurt.

Hij deed een stap naar voren, en ik moest mezelf bedwingen om niet achteruit te wijken. Hij bestudeerde mijn gezicht met een verontrustende intensiteit—zijn blik volgde mijn trekken alsof hij ze vergeleek met een herinnering, elk detail in zich opnemend.

De lijn van mijn kaak. De vorm van mijn mond. De ogen die vijf jaar geleden naar hem hadden opgezien in een schemerige hotelkamer…

"Hebben wij... elkaar eerder ontmoet?" vroeg hij.

Mijn mond werd droog. Maar ik stond verstijfd, mijn hart bonzend, terwijl de waarheid over me heen spoelde als een golf.

Mijn mogelijke baas was de vader van mijn kinderen.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 2

De stilte strekte zich tussen ons uit, dik en ondraaglijk.

Mijn gedachten zochten koortsachtig naar een uitweg, een ontkenning, wat dan ook om me uit dit kantoor te krijgen. Weg van die priemende donkere ogen die veel te veel zagen.

Ik dwong mijn gezicht in een beleefde, verwarde uitdrukking. "Het spijt me, ik denk niet dat we elkaar kennen."

Mijn stem klonk steviger dan ik had verwacht, maar Xander trapte er niet in.

Zijn ogen vernauwden zich een beetje terwijl hij mijn gezicht bestudeerde met dezelfde intensiteit die ik me van jaren geleden herinnerde. De manier waarop hij me aan de overkant van de bar had aangekeken, alsof hij elk detail probeerde te onthouden.

"Je komt me bekend voor," zei hij langzaam, elk woord zorgvuldig uitgesproken. "Ik weet zeker dat we elkaar ontmoet hebben."

Ik schudde mijn hoofd en hield de leugen vol, zelfs terwijl mijn hart uit mijn borst leek te willen springen. "Ik heb gewoon zo'n gezicht… Mensen zeggen dat altijd tegen me."

Ik probeerde te glimlachen, maar het voelde broos op mijn lippen. Alsof het elk moment kon barsten en breken.

Xander keek me nog een lange tijd aan, iets onleesbaars flikkerde achter zijn blik. Ik kon bijna zien hoe de radertjes in zijn hoofd draaiden, door herinneringen bladerend, zoekend naar wie ik was.

Toen deed hij een stap achteruit en gebaarde naar de stoel tegenover zijn bureau. "Ga zitten."

Het was geen verzoek en ik gehoorzaamde, dankbaar voor de kans mijn trillende handen in mijn schoot te verbergen. De leren stoel was duur, zacht—het soort meubel dat meer kostte dan drie maanden huur.

Alles in dit kantoor schreeuwde rijkdom en macht.

Alles aan hem schreeuwde gevaar.

"Je cv is indrukwekkend," begon hij, terwijl hij in zijn eigen stoel ging zitten. "Agenda’s beheren, correspondentie, vergaderingen coördineren—je hebt ervaring in al deze gebieden. Vertel me over je laatste functie."

"Voornamelijk freelance administratief werk. Klanten op afstand, flexibele uren." Ik hield mijn stem professioneel, afstandelijk. "Ik beheerde agenda’s, handelde e-mailcorrespondentie af, organiseerde reisarrangementen."

"Waarom freelance?"

Omdat ik zwanger was en alleen en geen vaste baan kon houden terwijl ik in mijn eentje een tweeling opvoedde.

Omdat jij verdween en me achterliet met niets dan een valse naam en twee baby’s in mijn buik.

"Persoonlijke omstandigheden," zei ik in plaats daarvan. "Maar die omstandigheden zijn veranderd. Ik ben nu klaar om me te binden aan een fulltime functie."

Xander knikte, maar zijn aandacht bleef steeds terugkeren naar mijn gezicht. Ik voelde dat hij probeerde me te plaatsen, herinneringen doorploegend als iemand die door een oud fotoalbum bladert. De spanning werd verstikkend.

"Hoe snel typ je?"

"Negentig woorden per minuut."

"Softwarekennis?"

"Volledig Microsoft-pakket, Google Workspace, basis grafische ontwerpsoftware, verschillende projectmanagementplatforms."

Mijn antwoorden voelden mechanisch, ingestudeerd.

Ik hoefde deze vergadering alleen maar door te komen. Alleen deze eerste dag overleven. Dan kon ik uitzoeken wat te doen, hoe om te gaan met werken voor de man die…

"En wat is er gebeurd met je droom om schrijver te worden?"

Ik verstijfde. “Sorry?”

Zijn stem was nu zachter, ontdaan van zijn bevelende toon. Iets bijna kwetsbaars flikkerde over zijn gezicht. "Die avond in de bar, vijf jaar geleden. Dat heb je me toen verteld."

Mijn zelfbeheersing brak. Mijn adem stokte in mijn keel, en ik zag het besef volledig in zijn ogen oplichten—de bevestiging waar hij naar op zoek was geweest.

De beleefde verwarring die ik als harnas had gedragen viel weg, en er viel niets meer te ontkennen.

"En wat dat je naam Alex was," zei ik, en de woorden kwamen er harder uit dan ik bedoelde. Jaren van weggestopte pijn kwamen aan de oppervlakte. "Dat je in de bouw werkte. Sommige dingen veranderen blijkbaar heel snel."

Xander verstijfde. Hij ontkende het niet.

"Ik heb je geloofd." Ik hoorde de bittere ondertoon in mijn eigen stem en kon het niet tegenhouden. "Maar jij besloot dat ik de waarheid niet waard was."

"Dat is niet…"

"Ik wacht niet op uitleg, dat hoeft niet."

Zijn uitdrukking veranderde—verrassing, misschien zelfs schuldgevoel—maar ik gaf hem geen tijd om te antwoorden.

Nou, ik lijk duidelijk niet op iemand die het niets kan schelen. Maar nu ik eindelijk de kans krijg alles te zeggen wat ik altijd heb gedacht, zou het een zonde zijn die niet te grijpen.

"Maar weet je? Het is eigenlijk ongelofelijk hoe je alles hebt doordacht. Het telefoonnummer dat je me gaf werkte niet. Het bouwbedrijf bestaat niet. Ik heb overal gezocht naar 'Alex', maar vond helemaal niets."

De oude wond werd opengereten en alles wat ik had opgesloten kwam eruit. De vernedering van die weken na onze nacht samen, toen de zwangerschapstest twee streepjes liet zien en ik wanhopig probeerde je te vinden.

"Ik heb echt geprobeerd je te vinden…" zei ik zachtjes.

Die bekentenis glipte eruit voor ik het wist, rauw en eerlijk op een manier die ik niet had bedoeld. Er flikkerde iets in zijn ogen. Pijn? Spijt? Ik kon het niet zeggen, en ik wilde het niet weten.

"Het maakt nu niet meer uit," vervolgde ik, terwijl ik me in mijn stoel oprichtte en mijn professionele masker weer opzette als een harnas. "Dat was lang geleden. Een ander leven."

"Daphne, ik had geen idee dat…"

"Ik ben hier om mijn werk te doen, meneer Hale." Ik keek hem recht aan, daagde hem uit om verder te gaan. "Wat er ook gebeurd is—dat is verleden tijd. Ik wil dat graag zo houden."

Xander hield mijn blik een lange tijd vast.

Ik kon de vragen zien branden achter zijn ogen, wat hij wilde zeggen lag op zijn lippen. Zijn handen grepen de armleuningen van zijn stoel vast alsof hij zichzelf fysiek tegenhield om te spreken.

Maar uiteindelijk knikte hij langzaam. "Prima. Dan houden we het professioneel."

Zijn toon was kortaf, beheerst, maar iets in zijn uitdrukking vertelde me dat dit gesprek nog niet voorbij was. Alleen uitgesteld.

"Je bent aangenomen," zei hij. "Patricia zal je naar je bureau brengen en het papierwerk voor de onboarding met je doornemen. Je begint meteen."

Ik knipperde verbaasd, overrompeld.

Was dat alles? Ondanks de spanning, ondanks het ongemak, ondanks wat waarschijnlijk het kortste en vreemdste sollicitatiegesprek in de bedrijfsgeschiedenis was… Nam hij me aan?

"Wil je niet... mijn referenties checken? Of een tweede gesprek voeren?"

"Nee." Zijn ogen ontmoetten de mijne, ondoorgrondelijk. "Ik heb genoeg gezien."

Ik wist niet wat ik daarvan moest denken. Of het iets goeds was of juist een waarschuwing. "Dank u," bracht ik uit. "Ik zal u niet teleurstellen."

"Dat hoop ik voor je."

Ik stond wankel op mijn benen en liep naar de deur, zijn blik brandde in mijn rug bij elke stap. Mijn hand lag op de klink toen zijn stem me tegenhield.

"Daphne." Hij zat achter zijn bureau, machtig en onaantastbaar, een wereld verwijderd van de man die ik in die bar had ontmoet. "Ik had mijn redenen. Voor de naam. Voor alles."

Ik wachtte op meer, maar er kwam niets.

"Goedenavond, meneer Hale," zei ik, en liep naar buiten. De deur viel zacht achter me dicht, en ik leunde tegen de muur, proberend mijn ademhaling onder controle te krijgen.

Mijn hoofd tolde, maar één gedachte kristalliseerde zich met perfecte helderheid: hij had me een valse naam gegeven. Een vals leven. Hij wilde nooit dat ik hem zou vinden. Wat zijn redenen ook waren, hij had duidelijk gemaakt dat die nacht voor hem niets betekende, behalve een paar vluchtige uren.

En als hij toen niet gevonden wilde worden, verdiende hij het nu zeker niet om van Nina en Lisa te weten.

Het geheim bleef begraven. Ik zou ervoor zorgen.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 3

* Vijf jaar eerder *

De bar was schemerig en druk, gevuld met dat soort anoniem rumoer waarin je gemakkelijk kon verdwijnen. Ik zat alleen aan het uiteinde van de toog, nippend aan een gin-tonic die ik eigenlijk niet wilde, terwijl ik zag hoe het ijs langzaam smolt in mijn glas.

Drieëntwintig jaar oud. Net uit een relatie van twee jaar die me het gevoel had gegeven onzichtbaar te zijn.

Vanavond voelde mijn lege appartement verstikkend, dus was ik hierheen gekomen. Niet om iemand te ontmoeten. Niet om plezier te maken. Gewoon om te bestaan op een plek die niet omgeven was door herinneringen.

De barman wierp een blik mijn kant op, en ik schudde mijn hoofd. Eén drankje was genoeg. Ik probeerde niets te verdrinken—alleen het naar huis gaan uit te stellen.

Toen verscheen hij .

Een man schoof op de kruk naast me, gaf de barman met een geoefend gebaar een seintje. "Whiskey. Neat."

Zijn stem was laag, zelfverzekerd. Instinctief keek ik opzij en voelde mijn hartslag versnellen.

Hij was ouder dan ik, midden dertig misschien, met een aanwezigheid die de lucht dikker deed aanvoelen. Donker haar, lichtelijk warrig alsof hij er met zijn vingers doorheen was gegaan, en scherpe gelaatstrekken die uit marmer gehouwen leken.

Hoge jukbeenderen. Een kaaklijn die thuishoorde in tijdschriften, net genoeg stoppels om mijn vingers te laten jeuken van verlangen om hem aan te raken. Maar het was meer dan alleen zijn gezicht. Het was de manier waarop hij zich droeg—zelfverzekerd zonder te proberen, krachtig zonder te bluffen.

Zijn mouwen waren opgerold tot aan zijn ellebogen, waardoor sterke onderarmen en handen zichtbaar werden die eruitzagen alsof ze wisten hoe ze de leiding moesten nemen.

Hij was, zonder twijfel, de aantrekkelijkste man die ik ooit had gezien. Het soort man waarvoor verstandige vrouwen roekeloze dingen doen.

En hij keek recht naar mij.

"Zware avond?" Hij schonk me een flauwe glimlach.

Ik lachte zachtjes, verrast door de vraag. "Zo duidelijk?"

"Het kost er één om er één te herkennen." Hij nam zijn whiskey van de barman en nam een langzame slok, waarna hij zich volledig naar me toe draaide. "Ik ben Alex."

"Daphne."

"Daphne," herhaalde hij, alsof hij de lettergrepen proefde. "Dat is een mooie naam. Griekse oorsprong, toch? De nimf die veranderde in een laurierboom."

"De meeste mensen weten dat niet." Ik voelde een warme gloed doordat ik werd opgemerkt. "Mijn moeder was hoogleraar klassieke talen. Ze had... specifieke ideeën over het noemen van kinderen."

"Ze klinkt interessant."

"Dat was ze." Ik trok mijn vinger rond de rand van mijn glas. "Ze is een paar jaar geleden overleden."

"Het spijt me." Zijn stem werd zachter en het klonk niet als lege beleefdheid.

Daarna vielen we in een gemakkelijk gesprek. Hij vertelde dat hij in de bouw werkte, dat hij voor een project in de stad was, dat hij dit normaal niet deed—zitten in bars en praten met vreemden.

"Dus waarom vanavond?" vroeg ik, oprecht nieuwsgierig.

Hij staarde even in zijn whiskey. "Soms word je moe van je eigen gezelschap. Moe van dezelfde gedachten die steeds maar rond blijven tollen." Hij keek me aan. "Heb jij dat ook weleens?"

"De laatste tijd voortdurend." De bekentenis glipte eruit voordat ik het kon tegenhouden.

Uren gingen voorbij zonder dat een van ons het merkte. De menigte dunde uit, de muziek werd zachter, en toch bleven we praten.

Ik vertelde over mijn familie, mijn inmiddels ex-relatie, dromen om schrijver te worden, over de roman die ik al tientallen keren was begonnen en nooit afmaakte.

"Ik blijf wachten tot er iets verandert," gaf ik toe. "Op een teken dat ik op het juiste pad ben. Maar dat teken komt nooit, en ik blijf maar... drijven."

"Misschien moet je niet wachten op een teken." Hij boog zich dichter naar me toe, en ik ving zijn geur op—iets warms en houtachtigs. "Misschien moet je gewoon een keuze maken en de rest laten volgen."

"Is dat wat jij doet?"

Er trok een schaduw over zijn gezicht. "Niet altijd. Soms maak ik de verkeerde keuze. Soms laat ik angst voor me beslissen." Hij keek me weer aan, en de intensiteit in zijn blik ontnam me de adem. "Maar niet vanavond."

De bar kondigde de laatste ronde aan. De betovering had moeten breken. We hadden beleefd afscheid moeten nemen en ieder onze eigen weg moeten gaan.

In plaats daarvan keek hij me aan met iets rauws en echts in zijn blik. "In een ander leven zou ik je nooit laten gaan."

Mijn hart sloeg op hol. Voor het eerst in jaren, misschien wel ooit, werd ik echt gezien. Niet de versie die ik aan anderen liet zien, maar de echte ik. Rommelig en onzeker en verlangend naar iets wat ik niet kon benoemen.

"Doe dat dan niet." Ik gaf het toe, mijn stem nauwelijks meer dan een fluistering.

Hij bestudeerde mijn gezicht, en ik zag iets opflakkeren in zijn blik. Verlangen. Aarzeling. Een besluit.

Langzaam, zo langzaam dat het leek alsof de tijd zelf dikker werd, leunde hij naar me toe.

Zijn beweging was doordacht, voorzichtig—mij alle ruimte gevend om terug te trekken, de betovering te breken, verstandig te zijn. Zijn ogen weken geen moment van de mijne, stelden een vraag die zijn lippen nog niet hadden gevormd.

Hij stopte op een paar centimeter afstand, dichtbij genoeg om die bedwelmende geur van whiskey en iets houtachtigs en mannelijks te ruiken. Hij wachtte. Liet mij kiezen.

En God helpe me, ik koos.

Ik overbrugde de afstand tussen ons en drukte mijn lippen op de zijne met een honger die ons beiden verraste. Zijn lippen waren warm en stevig, en toen hij reageerde, de kus verdiepend met een laag geluid in zijn keel, voelde ik het overal.

Zijn hand kwam omhoog, omvatte mijn kaak en kantelde mijn hoofd voor een betere hoek, en ik smolt tegen hem aan. De kus was alles waarvan ik niet wist dat ik ernaar hunkerde—hartstochtelijk en toch teder, veeleisend en tegelijk gevend.

Ik weet niet eens meer hoe we in een nabijgelegen hotel belandden, alles op ons pad wegvegend in een hartstochtelijke kus. Alex’ vingers grepen in mijn heupen alsof hij me wilde claimen, me als de zijne wilde merken.

"Hoe wil je het?" Zijn adem was heet tegen mijn hals, en ik voelde de urgentie in zijn aanraking terwijl hij mijn jurk omhoog trok, zijn ruwe handpalmen over mijn dijen glijdend.

"Hard," fluisterde ik tegen zijn lippen, mijn armen om zijn nek slaand. Hem dichterbij trekkend in één beweging, drukte ik mijn lippen gulzig op de zijne.

Ik hijgde toen zijn vingers me nat vonden, me plaagden met een ritme dat zo gekmakend was. Ik kreunde, boog naar hem toe, mijn nagels in zijn schouders drukkend.

Alex duwde me achterover op het bed, zijn ogen donker van verlangen terwijl hij mijn benen wijd spreidde. Zijn tong was genadeloos, likte me alsof hij uitgehongerd was, en ik wist niet of ik wilde schreeuwen of huilen.

Ik was wanhopig dat hij me zou vullen, dat hij me alles zou laten vergeten behalve het gevoel van hem.

Ik klauwde in zijn rug, mijn benen om zijn middel terwijl hij zich diep in me bewoog, elke stoot precies dat gevoelige plekje rakend waardoor ik sterren zag. Ik jammerde, mijn stem brak terwijl hij me harder, dieper uit elkaar deed vallen.

Nadat we klaar waren en hij op me neerzakte, zijn gewicht me in het matras drukkend, voelde ik zijn hartslag tegen mijn huid. En ik wist dat ik nooit zou vergeten hoe hij me liet voelen.

Maar toen ik wakker werd, was het bed naast mij leeg. Koud.

Ik kwam overeind, trok het laken tegen mijn borst, en keek rond in de kamer. Alex’ kleren waren weg. Zijn schoenen. Elk spoor van hem gewist alsof hij er nooit was geweest.

Geen briefje. Geen afscheid. Alleen een telefoonnummer, achteloos neergekrabbeld op hotelpapier, achtergelaten op het nachtkastje.

Veeg omhoog om door te gaan

Two Little Secrets From My Boss

Two Little Secrets From My Boss

335 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

335

Inhoud

Aa