[Daphneβs POV]
Het is nu al een week sinds mijn nieuwe status als toekomstige Luna, en de roedelleden die me vroeger in de modder duwden, buigen nu met gemaakte glimlachen die strak op hun gezichten getrokken staan.
Valse eerbied zolang ze denken dat ik kijk. Giftige fluisteringen zodra ik me omdraai. Ik hoor ze in de gangen, in de eetzaal, overal waar ik kom.
Maar het is Talia en haar vriendinnen die hun kwellingen echt naar een hoger niveau hebben getild.
Zonder Alpha Hector als getuige zijn ze meedogenloos geworden. Mijn spullen verdwijnen of worden kapot teruggevonden. Tijdens roedelmaaltijden regelen ze "ongelukjes"βomgevallen drankjes, struikelende bedienden, eten dat op de een of andere manier op mijn schoot belandt.
Gisteren hebben ze me in de badkamer klemgezet terwijl ik wijn uit weer een vernielde jurk probeerde te wassen.
βKijk naar jezelf,β had Talia gesneerd, haar perfecte gezicht verwrongen van haat. βNog steeds dat zielige, weerwolfloze teefje dat zich verkleedt. Denk je dat een titel je waardig maakt? Je bent niets, en dat zal je altijd blijven.β
Toen had Kara de rest van haar wijn over de voorkant van mijn nieuwe japon gegoten, waarbij de dieprode stof direct besmeurd raakte.
βRood past bij een hoer die haar benen spreidt voor vader en zoon.β
Ik stond daar te beven van vernedering, niet in staat iets terug te doen, terwijl ik de wijn op de brandschone badkamervloer zag druppelen. Ze lieten me daar achter, hun gelach weerklonk tegen het marmer.
Ik moet sterker zijn dan dit. Alpha Hector heeft me een kans gegeven waar ik nooit van had durven dromenβonverklaarbaar vertrouwen in iemand die door iedereen al was afgeschreven.
Ik moet bewijzen dat ik het waard ben. Moet iemand worden die echt Luna kan zijn, in plaats van alleen maar de titel te dragen als geleende kleren die niet passen.
Maar ik heb nog steeds geen wolf om te trainen. Geen aangeboren kracht om te ontwikkelen.
Het traditionele pad naar macht is voor mij gesloten.
Die nacht, slapeloos en wanhopig, loop ik ijsberend door mijn nieuwe vertrekkenβde suite van de Luna die nog altijd als iemand andersβ kamer aanvoelt. Mijn gedachten keren steeds terug naar één waarheid waar ik niet aan kan ontsnappen: de sterkste wolven in deze roedel zijn de Silvermoon-mannen.
Connor is voor mij verloren, vergiftigd door zijn eigen wreedheid. Hector is de Alpha, onaantastbaar, en heeft me nu al meer gegeven dan ik begrijp.
Dat laat Xander overβ¦
De man die me haat. De man die ik altijd heb proberen te vermijden, wiens gemene woorden nog in mijn hoofd nagalmen. De man voor wie ik mijn oude gevoelens verborgen hield en mijn hart afschermde.
Maar hij is ook de meest meedogenloze trainer van de roedel, degene die krijgers tot het uiterste drijft en ze daar sterker uit laat komen.
Ik heb hem van een afstand bekeken, gezien hoe hij de zwakken verandert in formidabele krijgers. Hoe hij geen excuses accepteert of genoegen neemt met middelmatigheid.
Ja, hij zal wreed zijn. Ja, hij zal me laten lijden.
Maar misschien is dat precies wat ik nodig hebβiemand die me niet vertroetelt, die niet tegen me liegt over mijn tekortkomingen. Die me of zal breken, of me zal smeden tot iets dat dit nieuwe, meedogenloze leven kan overleven.
Als iemand iets bruikbaars kan maken van het wrak dat ik ben geworden, is hij het wel.
Het besluit versteent als ijs in mijn borst terwijl de dageraad nadert.
Ik zal hem vragen. En als hij weigert, zal ik smeken.
Ik zal elke wreedheid van hem verdragen, want het alternatiefβzwak blijven, slachtoffer blijvenβis niet langer acceptabel.
Daarom sta ik bij zonsopgang op het trainingsveld, kijkend hoe Xander oefenpoppen vernietigt met nauwelijks bedwongen geweld.
Hij is ontbloot van boven, zijn gespierde rug glanzend van het zweet in het vroege ochtendlicht. Elke stoot die hij uitdeelt, lijkt genoeg kracht te hebben om botten te breken. Het hoofd van de oefenpop vliegt eraf, en hij gaat zonder aarzelen naar de volgende.
Er is iets woests in zijn bewegingen, iets waardoor mijn adem stokt.
Ik moet een geluid hebben gemaakt, want Xander verstijft. Hij draait zich niet om, maar ik weet dat hij me voelt. βKom je kijken hoe nog een Alpha-erfgenaam zijn verstand verliest?β
Zijn stem is bitter, ruw van de inspanning. Maar ik dwing mezelf naar voren te lopen, mijn hart bonzend tegen mijn ribben. βIk kwam je vragen om mij te trainen.β
Nu draait hij zich abrupt om, en de uitdrukking op zijn gezicht is pure ongeloof. Dan lacht hij, scherp en zonder enige vrolijkheid.
βJou trainen? Je bent zwak, weerwolfloos, en het is veel te laat om daar nog iets aan te veranderen.β Zijn ogen glijden meedogenloos over me heen. βWaarom vraag je je geliefde Connor niet om meer advies? Hij heeft je zo geweldig geholpen jezelf te verbeteren.β
De spot in zijn stem snijdt, maar in plaats van me terug te trekken zoals altijd, stap ik naar voren. Er brandt iets nieuws in mijn borst.
Iets dat voelt als wanhoop, vermengd met woede en vastberadenheid.
βIk ben het zat om ieders slachtoffer te zijn.β Mijn stem klinkt sterker dan ik had verwacht. βZat om zwak te zijn. Als ik Luna wil zijn, moet ik sterk genoeg zijn om het te verdienen.β
Xanders blik wordt donkerder. βVerdienen?β
Hij loopt op me af, elke stap doelbewust.
βDenk je dat mijn vader je gekozen heeft omdat je iets verdient? Denk je dat hij naar je keek en potentie zag?β Weer die harde lach. βJe bent zo naΓ―ef, Daphne. Dat ben je altijd geweest.β
De harde woorden snijden, maar ik wijk niet. Ik vlucht niet zoals altijd.
βHelp me het dan echt te verdienen. Ik heb deze kans nodig die Alpha Hector me geeft. Ik ben dankbaar dat hij in me gelooft terwijl niemand anders dat doet.β
Er flitst iets gevaarlijks in Xanders ogen bij het noemen van zijn vader. Iets dat lijkt op woede, bezitsdrang en nog iets wat ik niet kan benoemen.
De lucht tussen ons voelt geladen, elektrisch.
Hij stapt mijn persoonlijke ruimte binnen, waardoor ik mijn nek moet strekken om oogcontact te houden. Zo dichtbij zie ik het zweet nog glinsteren op zijn borst, ruik ik dennen, leer en iets onmiskenbaar van hem. Mijn hartslag versnelt.
βGoed,β zegt hij zacht, gevaarlijk. βMaar ik doe niet aan zachtzinnigheid. Als ik je train, zul je me meer haten dan je nu al doet.β
Zijn ogen houden de mijne vast met een intensiteit waardoor mijn knieΓ«n week worden.
βIk zal geen medelijden met je hebben alleen omdat jij het bed van mijn vader verwarmt.β
De grove opmerking doet me ineenkrimpen. Hector en ik hebben elkaar nog niet eens gekustβhij is altijd respectvol, bijna afstandelijk geweest.
Maar ik hef mijn kin en beantwoord Xanders blik zonder te wijken. βIk begrijp het.β
Er flitst weer iets gevaarlijks over zijn gezicht voor zijn lippen zich tot een glimlach krommenβalleen tanden, geen warmte. Het is het soort glimlach waarvoor je het beste kunt wegrennen.
βMorgen bij zonsopgang,β zegt hij. βWees niet te laat.β
Hij buigt zich dichter naar me toe, zo dichtbij dat ik de hitte van zijn huid kan voelen. Ik kan zijn wimpers tellen en de donkere vlekjes in zijn blauwe ogen zien. Zijn stem zakt tot bijna iets intiems.
βEn kleine wolf?β De bijnaam doet iets in mijn borst samentrekken. βAls je huilt en bloedt en me smeekt om te stoppen? Onthoud dat je hierom hebt gevraagd.β
Zijn adem strijkt langs mijn lippen en voor één onmogelijk moment denk ik dat hij me misschien zal kussen. Mijn hart slaat over, verwarring en iets anders gieren door mijn aderen.
Dan stapt hij achteruit, draait zich om alsof ik al afgedankt ben. Alsof ik niets ben.
Ik blijf even staan, mijn handen trillend langs mijn zij, mijn adem te snel. Waar heb ik zojuist ja op gezegd?
Maar als ik terugloop naar het roedelhonk, langs roedelleden die buigen en achter hun handen fluisteren, voel ik iets wat ik in jaren niet gevoeld heb.
Hoop.
Misschien zal Xander me breken. Misschien bewijst zijn training dat ik inderdaad net zo waardeloos ben als iedereen zegt. Maar tenminste heb ik het geprobeerd.
Tenminste heb ik teruggevochten in plaats van mijn lot zomaar te accepteren, zoals ik altijd deed.
Morgen bij zonsopgang begint mijn echte transformatie. En als Xander denkt dat hij me zover krijgt dat ik opgeef, zal hij ontdekken hoe wanhopig ik inmiddels ben.
Veeg omhoog om door te gaan
[Daphneβs POV]
Mijn knieΓ«n raakten voor de twintigste keer deze ochtend de grond, en ik proefde bloed. Weer.
"Zielig." Xanders stem sneed door de ochtendlucht als een mes. "Sta op."
Twee weken. Twee weken van deze marteling, en elke spier in mijn lichaam schreeuwde protest. Maar toch duwde ik mezelf overeind, negerend hoe mijn armen trilden.
Want ik sterf liever dan hem gelijk te geven. Dan iedereen gelijk te geven.
"Je houding is waardeloos." Zijn schoen tikte mijn voet verder uit elkaar. "Je balans is nog erger."
"Ik probeer hetβ"
"Probeer harder."
Hij kwam opnieuw op me af, en deze keer, toen zijn handen mijn taille grepen om de tegenhoud te demonstreren, kronkelde er iets heets en ongewensts in mijn maag.
Zijn geur drong binnen bij elke ademhaling. Zijn borst duwde tegen mijn rug, een arm over mijn keel in een verwurgingstechniek, en mijn verraderlijke lichaam reageerde alsof hij me in brand had gezet.
Wat is er in hemelsnaam mis met me?
"Breek de greep," beval hij, zijn adem heet tegen mijn oor.
Ik probeerde me te focussen op de techniek, maar zijn dijen omsloten de mijne, zijn heupen duwden tegen mijn achterwerk, en Godin help me, mijn binnenste trok zo zoet samen.
Dit was Xander. De oudere broer die me had zien paren met Connor met dode ogen. Degene die me zielig had genoemd, minuten nadat hij me had verdedigd.
"Ik zei: breek hem." Zijn arm trok iets strakker aan.
Ik wrong me los, gebruikte mijn heupen zoals hij me had geleerd, maar slaagde er alleen in om nog dichter tegen hem aan te schuren. Zijn scherpe inademing liet een golf van hitte tussen mijn benen opwellen, en plotseling werd de greep losser.
Ik draaide me los, happend naar adem.
"Nog een keer." Zijn ogen waren donker als onweerswolken.
Deze keer, toen we worstelden, toen Xander me op de mat gooide, voelde ik de harde lengte van hem tegen mijn dij. Mijn lichaamsreactie was direct en genant.
"Focus," gromde hij toen het me voor de tiende keer niet lukte zijn greep te breken, zijn gewicht drukkend op mij. "Of vind je het leuk om onder me te liggen, kleine wolf?"
De grove woorden hadden me moeten beledigen. Hadden me boos moeten maken. In plaats daarvan voelde ik de nattigheid tussen mijn dijen, en moest ik op mijn lip bijten om niet te kreunen.
Uit pure wanhoop wist ik me los te wurmen met een techniek die hij me gisteren had ingeprent. Zijn ogen lichtten op van goedkeuring, het eerste echte compliment in twee weken, voordat hij me harder, sneller neerhaalde.
Mijn rug knalde op de mat en toen was Xander bovenop me, omsloot me volledig. Zijn handen klemden mijn polsen boven mijn hoofd, zijn heupen vergrendelden de mijne, en elk stukje van hem drukte tegen elk stukje van mij.
We hijgden allebei, borstkassen rijzend en dalend, en de lucht tussen ons werd vloeibaar heet.
"Je vecht niet hard genoeg." Zijn stem was ruw, schor. "Gebruik je verdomde instincten."
De schaamte brandt fel, heet en zuur in mijn keel. "Ik heb geen instincten. Ik ben nog steeds wolvenloos, weet je nog?"
Zijn grip verschoof, één hand liet mijn polsen los om mijn keel te omvatten. Niet knijpend, alleen vasthoudend. Het dominante gebaar deed mijn hele lijf onder hem krommen.
"Je hebt wel instincten," gromde hij, duim strijkend over de bonzende ader in mijn hals. "Op zijn minst de instincten die meer betekenen dan het speelgoed van mijn broer zijn."
En de achteloze wreedheid in zijn stem verbrijzelde de betovering die me bevroren hield. Woede en verdriet laaiden op in mijn borst als concurrerende vlammen. Ik duwde hem weg, en dit keer liet hij me los.
Ik krabbelde overeind, tranen brandend achter mijn ogen.
"Ja hoor. Je hebt gelijk. Hij heeft gelijk. Iedereen heeft gelijk!" De woorden schoten uit me, rauw en bloedend. "Ik ben de zwakste. Ik ben waardeloos. Ik kon mijn partner niet eens gelukkig houden. Hij moest iemand beters vinden..."
Mijn stem kraakte. "Het was een vergissing om jou te vragen me te trainen. Het heeft toch geen zin."
Xander verliest alle controle.
"Godverdomme!" Hij stond al recht, overbrugde de afstand tussen ons met roofdierensnelheid. "Connor hield nooit van je! Hij gaf niet eens om je!"
Hij zette me klem tegen de muur, handen aan weerszijden van mijn hoofd.
"Elk βliefβ advies was bedoeld om je kleiner te maken. Hij speelde met je als een kat met een muis, en iedereen zag het! Iedereen lachte je uit achter je rug terwijl je hem bedankte voor het kapotmaken van jezelf!"
Elk woord was een opzettelijke wond, maar de woede in zijn ogen was niet op mij gericht.
"Hij. Speelde. Met. Je." Zijn gezicht was nu op een paar centimeter van het mijne. "En jij liet het toe."
"Maar... maar waarom zou hij...?"
"Omdat hij een sadistische klootzak is die ervan genoot om jou jezelf de schuld te laten geven van zijn wreedheid." Xanders stem werd met elke zin harder, zijn zelfbeheersing aan flarden. "En jij rende achter zijn kruimels aan terwijl ik toe moest kijken hoe je telkens weer voor hem koos!"
De pijn in zijn stem overviel me.
"Terwijl ik je naar hem zag glimlachen alsof hij de maan aan de hemel hing. Je jezelf aan hem gaf tijdens je hitte terwijl ik degene was dieβ"
Hij kapte zichzelf af, zijn kaak zo strak dat ik dacht dat hij zou breken.
"Die wat?" De vraag kwam als een fluistering.
"Ik vond jou als eerste die nacht." De bekentenis kwam rauw, gebroken. "Je smeekte mΓj om te helpen. Smeekte zo mooi met die grote hazelnootkleurige ogen en je handen reikend naar mΓj. Tegen mΓj aan duwend, zeggend dat jeβ"
Hij slikte moeizaam en schudde zijn hoofd. "Maar ik deed het niet. Ik droeg je naar mijn kamer, omdat ik wilde dat het echt zou zijn als we... en toen vond Connor je, en weerβbedankte je hem verdomme!"
Het laatste woord droop van bitterheid.
"Je bedankte hem voor het nemen van watβ" Hij kapte af met een grom die door mijn botten trilde.
"Xander..." Zijn naam kwam ademloos, verlangend, en er knapte iets in hem.
Zijn mond stortte zich op de mijne met ingehouden honger. De kus leek in niets op Connors berekende kusjesβdit was bezit, vernietiging, verlangen gecondenseerd in het glijden van tong en tanden.
Ik smolt meteen tegen hem aan, mijn handen grepen zich vast in zijn shirt terwijl hij me steviger tegen de muur drukte. Een geluid ontsnapte uit mijn keel, ergens tussen een hap naar lucht en een kreun, en hij slikte het in, kuste me dieper.
Zijn feromonen overspoelden me in golvenβdominant, bezitterig, van mij van mij van mij βen dat slapende iets in mij strekte zich uit, reikte naar hem. Mijn lichaamstemperatuur schoot omhoog.
Huid te strak, te heet. En voor het eerst in mijn leven voelde ik iets wilds aan me krabben van binnen. Hij kuste mijn hals, zijn tanden schraapten, en ik kwam bijna alleen al daarvan.
"Ik had je eerste moeten zijn," gromde hij tegen mijn huid, zijn heupen rollend tegen de mijne in een ritme dat me sterren deed zien. "Alleen van jou."
Voor ik kon vragen wat hij bedoelde, naderden stemmenβAlpha Hector en zijn Beta, pratend over ceremonies.
Xander liet me niet meteen los, hield mijn blik vast met brandende intensiteit terwijl de voetstappen dichterbij kwamen. Zijn duim streek over mijn onderlip, gezwollen van zijn kussen, en ik moest een kreet onderdrukken.
Toen liet hij me los en stapte achteruit, net toen Hector de hoek om kwam.
De ogen van de Alpha vernauwden direct, namen onze nabijheid in zich op, mijn blozende gezicht, mijn verwarde haar en scheve trainingskleren. Zijn blik gleed naar Xander, en iets kils flitste door zijn uitdrukking.
"Intensieve training, zie ik," zei hij vriendelijk, maar onder de woorden kraakte ijs. Zijn blik gleed tussen ons, berekenend. "Beschadig mijn bruid niet, Xander. Ze moet perfect zijn voor de ceremonie."
Het bezitterige in zijn toon deed Xanders hele lichaam verstijven van ingehouden geweld. Zijn hand spande alsof hij me wilde grijpen, me daar en dan voor zich wilde opeisen in het bijzijn van zijn vader.
Terwijl Hector wegliep, raakte ik mijn tintelende lippen aan, voelde dat vreemde roeren binnenin sterker worden. Er werd iets wakker, aangetrokken door Xanders geur, zijn aanraking.
De belofte van wat we bijnaβ
"Training is voorbij."
En toen was hij weg, liet me happend tegen de muur achter. Verward, verlangend, en brandend van een hitte die niets te maken had met trainen, maar alles met de manier waarop hij me gekust had.
Iets in mij huilde om hem terug te laten komen.
Iets dat verdacht veel op een wolf leek.
Veeg omhoog om door te gaan
[Hectors POV]
Ik keek toe hoe Xander woedend terug naar het roedelhuis liep vanaf het trainingsveld, zijn gestalte strak van nauwelijks onderdrukte drang naar bloedvergieten. Mijn zoon was altijd voorspelbaar geweest in zijn opstandigheidβhij wilde wat ik bezat, begeerde mijn aandacht, mijn goedkeuring, mijn respect.
Maar dit? Dit is anders.
Nu is hij overgegaan tot het begeren van mijn toekomstige Luna.
De manier waarop hij haar had aangekeken, hoe dicht hij bij haar was geweest, haar had aangeraakt alsof hij daar enig verdomd recht op had... Het patroon zou amusant zijn als het niet zo ongemakkelijk was.
De interesse van mijn zoon begint problematisch te worden.
Hij cirkelde om haar heen als een wolf die sinds zijn jeugd een geur heeft opgepikt, en die speciale honger in zijn ogen als hij naar haar kijktβik herken het. Ik heb het in mijn eigen spiegelbeeld gezien.
Ik dwong mezelf om me van het raam af te wenden, liep naar het portret dat mijn privΓ©kluis verborg. Het schilderij zwaaide opzij bij mijn aanraking. Binnenin lagen jaren van geduld, van zorgvuldig plannen. Wachten op precies het juiste moment.
Mijn vingers volgen de rand van de bovenste briefβfijne vrouwelijke krullen, het papier zacht geworden door veelvuldige aanraking. Ik herinner me nog steeds de wanhoop in de stem van die jonge vrouw.
Eloise was in het holst van de winter naar mijn grenzen gestruikeld, hoogzwanger en doodsbang. Zelfs nu kan ik haar voor me zienβmahoniekleurig haar doorweekt van het zweet, die kenmerkende hazelnootkleurige ogen wild van angst, haar gezwollen buik omklemmend terwijl ze smeekte.
Ze was daar op haar knieΓ«n gevallen, precies daar waar de oude eik nog steeds staat.
"Alsjeblieft, Alpha. Ik heb alleen maar een toevluchtsoord nodig voor mijn kind en mezelf. Er zijn mensen die ons kwaad willen doen. Ik heb nergens anders om heen te gaan."
Ze was slim geweest, dat geef ik haar toe. Ze onthulde niets, bood niets behalve onderdanigheid in ruil voor bescherming. Gewoon weer een zwangere omega op de vlucht voor ietsβeen boze partner, een verstoten familie, schulden die ze niet kon betalen.
Ik had haar bijna weggestuurd. Maar iets deed me aarzelen.
Misschien de kwaliteit van haar jurk, gescheurd en bemodderd maar ooit duidelijk kostbaar. Misschien de manier waarop ze sprak, te verfijnd voor een gewone omega. Of misschien was het de vreemde aandrang van mijn wolf dat deze vrouw belangrijk was.
Uiteindelijk gaf ik haar onderdak, een hutje aan de rand van het roedelgebied.
Vijf jaar hield ze haar geheimen, speelde ze perfect de rol van dankbare vluchteling. Ze werkte in de keukens, voedde haar dochter rustig op, veroorzaakte nooit problemen. Sprak nooit over waar ze vandaan kwam of waarvoor ze op de vlucht was.
Ik opende de brief, het papier zacht van jaren aanraking. Eloise had hem op mijn kantoor achtergelaten. Een paar dagen voordat ze werd vermoord.
βGeachte Alpha Hector, Tegen de tijd dat u dit leest, vrees ik dat ik weg zal zijn. Ze komen dichterbijβik voel ze kijken, wachten. De huurmoordenaars van de Koningin zijn geduldig, maar niet oneindig. U verdient de waarheid, na al die jaren van bescherming die u zonder het te weten heeft gebodenβ¦β
Het verhaal gutste uit haar in paniekerige woorden. Ze had gediend aan het Koninklijk hofβmooi, vriendelijk, maar volledig onder het niveau van de Lycan Koning.
De affaire was voor beiden onmogelijk te weerstaan geweest.
Ze was zijn geliefde minnares. Zijn dierbare, zo noemde ze zichzelf. Toen ze zwanger werd, was de Koning in het geheim dolblij en gebroken omdat hij zijn kind niet openlijk kon erkennen. Maar de Koningin had alles ontdekt.
De Koningin, wiens eigen zoon erfgenaam van de troon zou zijn, had gezworen elk bastaardkind uit te roeien dat haar bloedlijn kon bedreigen.
En dus stuurde de Koning zijn zwangere minnares weg in plaats van zijn Koningin direct uit te dagen. Hij zei haar zo volledig te verdwijnen dat zelfs hij haar niet kon vinden. Totdat hij bewijs had van de bedreigingen van zijn vrouw, kon hij geen burgeroorlog riskeren om de beweringen van een dienstmeisje.
Wat een lafaard...
Eerst dacht ik dat het een uitgekookte leugen was. Een wanhopige poging om de toekomst van haar dochter veilig te stellen door een koninklijke connectie te claimen. Dienstmeisjes kregen altijd bastaardenβdat maakte ze nog geen prins of prinses.
Ik had de brief bijna verbrand.
Toen was Eloise dood. In stukken gereten door "rotten" die met chirurgische precisie toesloegen. Alleen haar doden, terwijl de vijfjarige Daphne snikkend over haar moeders lichaam hing.
Geen enkel rotte roedel was zo selectief. Zo beheerst.
Toch geloofde ik het niet. Niet helemaal.
Pas zeven jaar later, toen de twaalfjarige Daphne dat trainingsongeluk kreeg.
Haar shirt scheurde bij de schouder, en daar was hetβhet zilveren sikkelvormige moedervlekje, delicaat en onmiskenbaar. Het teken dat elke Lycan-koninklijke droeg, onmogelijk te vervalsen, onmogelijk te ontkennen.
Waar anderen misschien een last zagen, zag ik een kans. Ik had mijn triomf die dag amper kunnen verbergen. Verborgen in mijn roedel, afgedaan als waardeloze omega, was de verloren dochter van de Lycan Koning.
En niemand wist het behalve ik.
Alles veranderde toen Prins Ezekiel zes jaar geleden stierf. De enige wettige erfgenaam van de Koning, dood op het slagveld. Geen andere kinderen. De troon plotseling zonder duidelijke opvolger, en de Koning die stilletjes, wanhopig, zocht naar iets. Iemand .
In het geheim lichtte hij alleen zijn meest vertrouwde Alpha's in om uit te kijken naar een meisje met het koninklijke teken. En zo werden de jaarlijkse eenheidsvieringen eigenlijk verkapte zoektochten.
Elk jaar kwam de Koning met zijn gevolg, bezoekt de roedel, ontmoet de families. Zoekend. Altijd zoekend.
En ik had de prijs waar hij naar zocht, verborgen in het volle zicht.
Tijdens elk koninklijk bezoek zorgde ik ervoor dat Daphne elders wasβgestuurd op klusjes, gehouden in de keuken, aangewezen op taken ver van het hoofdgebouw. De Koning zou zoeken, niets vinden, en weer vertrekken.
De ironie was verrukkelijk. Hij was elke keer zΓ³ dichtbij, en ik had gewoon... gewacht.
Ik was tevreden te wachten tot ze volwassen was. Achttien leek gepastβoud genoeg om legaal te claimen, jong genoeg om te vormen. Maar toen vond mijn waardeloze zoon haar. Maakte haar tot de zijne. Vernielde mijn zorgvuldig gesmede plannen in één nacht van hersenloos paren.
Het huwelijk was uiteraard mijn idee geweest. Beter haar via Connor aan mijn roedel binden dan het risico lopen dat ze zou vertrekken. En Connor, dat sadistische rotjoch, had het me makkelijk gemaakt.
Zijn wreedheid, zijn publieke vernederingen van haar, zijn openlijke affairesβalles diende mijn doelen perfect.
Toen hij haar had afgewezen bij de zonnewende, greep ik meteen in. De Luna-ceremonie zou haar aan mij binden voordat iemand ontdekte wie ze werkelijk was.
Haar als mijn eigen Luna nemen zou haar aan mij binden voordat haar identiteit werd onthuld.
Zodra we gepaard waren, zodra ik haar op elke denkbare manier had opgeΓ«ist, kon zelfs de Koning niet protesteren. Hij zou me als familie moeten accepteren, mij macht en positie moeten geven die mijn stoutste dromen te boven gingen.
De aantrekkingskracht die ik door de jaren heen voor haar ben gaan voelen is slechts een bonus.
Ze is mooi geworden ondanks het moedervlekje dat haar wang ontsiertβof misschien wel juist daardoor. Die zichtbare imperfectie maakt haar echter, aanraakbaarder, meerβ¦ lief te hebben.
Die hazelnootkleurige ogen die, ondanks Connors wreedheid, nog altijd zoβn onschuld behielden. De manier waarop ze nog steeds in liefde geloofde, in vriendelijkheid, in sprookjes. Haar lichaam, zacht en onbemind, Godin weet hoelang al, dat er bijna om smeekte eindelijk op de juiste manier opgeΓ«ist te worden.
En haar goedhartigheid na alles wat ze heeft doorstaan, is op een manier bedwelmend die ik in decennia niet heb gevoeld. Ze gelooft nog steeds in het goede. Ze vertrouwt nog steeds.
Die zuiverheid is zeldzaam, en ik wil het. De enige zijn die het werkelijk voelt.
Mijn wolf gromde goedkeurend. β Binnenkort .β
Een klop onderbrak mijn gedachten. Mijn Beta August kwam binnen, boog licht.
"Alpha, ik heb zojuist bericht ontvangen. Het koninklijke konvooi arriveert drie dagen eerder. Ze passen hun schema aan om veiligheidsredenen."
Ik glimlachte. Nog beter. Minder tijd voor Xander om haar tegen mij op te zetten met welk spelletje hij ook speelde.
"Verdubbel de voorbereidingen," beval ik. "Alles moet perfect zijn voor de Luna-ceremonie."
"Natuurlijk, Alpha. Nog iets anders?"
Ik liep naar een andere lade, haalde er een kristallen flesje met heldere vloeistof uit.
"Laat de keuken mijn speciale Luna-ceremoniethee klaarmaken," zei ik, terwijl ik het flesje in mijn zak stopte. "Ik regel de ingrediΓ«nten persoonlijk. Familietraditie."
Binnenkort zal ze op elke manier de mijne zijn. Mijn wolf, die normaal onverschillig is over zulke zaken, pronkt bijna bij de gedachte de toekomstige Lycan Koningin op te eisen.
En Xander? Oh, dat etterbakje van een zoon zou zijn plek leren. Hij kon me over veel dingen uitdagen, maar niet om een Luna die al geclaimd is, al gedragen heeft.
De roedelwet was hierin absoluut.
Tegen de tijd dat de Koning arriveerde, zou ze volledig gepaard zijn, gemerkt, en mijn erfgenaam dragen. De verloren prinses zou de mijne zijn, en wie mij ook in de weg stond, zou verpletterd worden.
Het spel was al gewonnen. Ze wisten het alleen nog niet.
Veeg omhoog om door te gaan