passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Virgin Dot Com - Hoofdstuk #4 - door Yan Stellar

Virgin Dot Com

/

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 3

Drie dagen waren verstreken sinds Leo's inzinking, en ik voelde het gewicht ervan op ons beiden drukken.

Ik zat aan mijn bureau en staarde naar de cijfers die ik op een servet had gekrabbeld.

Mijn spaargeld: $5.000. Leo's bijdrage van fooien en zijn kleine noodfonds: $2.000. Totaal: $7.000.

We kwamen nog achtendertigduizend dollar tekort.

Vroeger betekende lunchtijd op het werk scrollen door Instagram en doen alsof mijn bureausalade daadwerkelijk verzadigend was.

Vandaag betekende het dat ik me halsoverkop stortte in de zevende cirkel van internethel, op zoek naar manieren om zomaar vijf-en-veertigduizend dollar uit het niets te laten verschijnen.

Ik had het voor de hand liggende al uitgeputβ€”bijbaantjes waarmee ik drie jaar bezig zou zijn om Leo's schuld af te betalen, gig-economie-apps waarvoor ik auto's nodig had die ik niet bezat, en freelancekansen die vereisten dat ik vaardigheden bezat die ik nooit had ontwikkeld omdat ik te druk was geweest met het opvoeden van mijn broer om te leren coderen of een social media-influencer te worden.

Alles wat ik bezat verkopen zou me misschien nog een paar duizend opleveren, maar het zou nauwelijks een deuk maken.

"Kom op," mompelde ik terwijl ik door vacatures scrolde. "Er moet iets zijn."

Elke zoektocht leidde naar dezelfde doodlopende wegen: oplichting die makkelijk geld beloofde, piramidespelen vermomd als "zakelijke kansen," en aanbiedingen die te mooi waren om waar te zijn of die eisten dat ik mijn ziel verkocht aan een of andere multi-level marketing-cult.

Conclusie: er was geen legitieme manier om dat soort geld in een week te verdienen.

Mijn browsergeschiedenis werd een monument van wanhoop. Snel geld verdienen-baantjes. Spoedleningen zonder kredietcheck. Manieren om snel geld te maken zonder vaardigheden.

Elke zoekopdracht was zieliger dan de vorige. Toen stuitte ik op iets waardoor mijn maag door de kantoorkamerbodem zakte.

Een forumdraad getiteld "Maagdenheid verkopen voor miljoenen: realiteit of mythe?"

Mijn cursor zweefde dertig seconden boven de link. Een deel van mij wilde de laptop dichtklappen en doen alsof ik het nooit had gezien. Het rationele deel van mijn brein schreeuwde dat ik verder moest scrollen, een normale oplossing moest zoeken, een normaal persoon moest zijn met normale problemen.

Maar vijfenveertigduizend dollar was geen normaal probleem.

Ik klikte.

De draad was verrassend gedetailleerd, met links naar nieuwsartikelen over vrouwen die de krantenkoppen haalden door hun maagdelijkheid te veilen. Een model die naar verluidt meer dan een miljoen dollar had ontvangen, een studente die haar hele studie had afbetaald.

De bedragen waren onthutsend. EΓ©n reactie trok mijn aandacht: "Het is niet alleen een mythe. Er zijn legitieme sites hiervoor. High-end, discreet, veilig. Virtue Exchange is de meest betrouwbare."

Mijn handen trilden toen ik de naam in een nieuw browservenster typte. De website die verscheen was totaal niet wat ik verwachtte. Strak, professioneel, en verontrustend legitiem.

Alsof iemand het concept van mensenhandel een Silicon Valley-make-over had gegeven. Vrouwen die hun maagdelijkheid veilden voor duizelingwekkende bedragen, allemaal onder het mom van "emancipatie" en "luxe ervaringen."

Mijn handen trilden terwijl ik scrolde door profielen van vrouwen die niets op mij lekenβ€”gepolijst, zelfverzekerd, het soort mensen dat waarschijnlijk trustfondsen en noodplannen had. Maar de bedragen... verdomme, die bedragen waren echt.

Startbiedingen in de tienduizenden. Afgeronde veilingen die de zes cijfers bereikten.

"Dit is gestoord," fluisterde ik tegen mezelf, maar ik bleef scrollen.

Het was angstaanjagend. Vernederend. Absoluut fucking gestoord en gevaarlijk verleidelijk.

Want hier is het ding dat niemand je vertelt over wanhoop: het laat het onmogelijke redelijk lijken. Het neemt je morele grenzen en verhuist ze naar handigere postcodegebieden.

Mijn hele leven was ik te druk geweest met moeder spelen voor Leo om aan relaties te beginnen. Te gefocust op overleven om tijd te verspillen aan vriendjes of eenmalige avonturen. Ik had altijd gedacht dat mijn maagdelijkheid en onervarenheid gewoon weer iets was dat me anders maakte, weer een manier waarop ik normale tienerervaringen had gemist.

Blijkt dat sommige rijke klootzakken bereid waren veel geld te betalen voor precies dat.

De ironie was zo verwrongen dat ik er bijna om moest lachen. Mijn "zuiverheid", wat in werkelijkheid gewoon jaren zonder tijd voor romantiek betekende, had kennelijk marktwaarde. Wie had dat gedacht?

Terwijl ik over de site las, de bedragen in mijn hoofd optellend, vormde zich een knoop in mijn maag.

Niets van wat ik tot nu toe had gevonden bood deze soort oplossing. Niets anders kon Leo’s probleem zo snel, zo volledig oplossen.

En alleen dat feit maakte het onmogelijk om weg te kijken.

Ik zat zo diep in het konijnenhol, zo verloren in tegenstrijdige gedachten over of ik daadwerkelijk tot zoiets in staat zou zijn, dat ik pas iemand achter me opmerkte toen ik het voeldeβ€”een zachte adem op mijn nek, een warme, lage stem die langs mijn oor streek.

"Heb je het naar je zin op het werk, Harlow?"

Ik schrok zo erg dat ik bijna de ruimte in gelanceerd werd, sloeg de laptop zo hard dicht dat het scherm waarschijnlijk brak, en draaide me om om Finn Blackwood recht achter me te vinden.

Veel te dichtbij.

Die kenmerkende grijns speelde om zijn lippen en zijn ogen glinsterden gevaarlijk geamuseerd. Mijn hart deed een soort aritmische dodendans.

Had hij gezien wat er op mijn scherm stond? Hoe lang stond hij daar al?

"Jezus Christus," hijgde ik, terwijl ik een hand op mijn borst drukte. "Heb je een soort ninja-training gehad, of vind je het gewoon leuk om mensen een hartaanval te bezorgen?"

De woorden waren eruit voordat mijn hersenen mijn mond konden bijbenen. Shit. Ik had net gevloekt tegen mijn baas. Mijn extreem machtige baas, die me met een vingerknip kon ontslaan.

"Ik bedoelβ€” Sorry, meneer Blackwood. U schrok me. Dat was onprofessioneel van mijn kant."

"Rustig maar," zei Finn met een geamuseerde blik in zijn ogen. "Ik kwam alleen even vragen of je die cijfers voor de Drake-account al had."

Juist. Werk. Normale, professionele werkdingen die niets te maken hadden met uitzoeken hoe ik mijn maagdelijkheid zou kunnen veilen om de schuld van mijn broer aan woekeraars af te betalen.

"De Drake-cijfers," herhaalde ik, terwijl ik probeerde mijn hersenen weer aan de praat te krijgen. "Juist. Ja. Die heb ik."

Maar Finn bewoog zich niet. Sterker nog, hij leek wel heel veel plezier te beleven aan mijn zenuwachtige toestand.

"Je lijkt… vandaag wat afgeleid," zei hij, zijn stem nam die speelse ondertoon aan waardoor mijn hartslag stokte. "Alles okΓ©?"

"Prima," zei ik te snel. "Alles is helemaal prima. Gewoon, je weet wel, werken. Werkdingen doen. Zeer professionele werkdingen."

Zijn grijns werd breder. "Uh-huh."

Ik draaide me weer naar mijn computer, opende de Drake-bestanden met handen die absoluut niet trilden. Absoluut niet.

Ik voelde hem achter me, nog steeds veel te dichtbij, zijn aanwezigheid als een elektrische draad tegen mijn rug.

"Hier," zei ik, terwijl ik de rapporten uitprintte en overhandigde zonder hem aan te kijken. "Alles wat u nodig heeft zou hierin moeten staan."

Finn nam de papieren aan met een lome glimlach, maar zijn ogen bleven op mijn gezicht rusten. "Weet je, Harlow, als ik het niet beter wist zou ik denken dat je stout bent geweest, zo afgeleid op het werk."

De woorden raakten me als een fysieke klap. Hitte schoot rechtstreeks langs mijn ruggengraat naar beneden, en mijn gedachten dwaalden af naar delen van mijn lichaam waar ze absoluut niet naartoe zouden moeten gaan.

Zeker niet hier. Zeker niet met mijn astronomisch knappe baas.

Mijn wangen kleurden dieprood, maar ik dwong mijn stem stabiel te blijven. "Gewoon gefocust op u geven wat u nodig heeft."

"Mm-hmm." Zijn blik gleed nog één keer over me heen, die sluwe grijns bleef hangen terwijl hij een stap achteruit zette. "Dank je voor deze. Probeer niet te hard te werken."

En toen was hij weg, liet hij me alleen achter met mijn bonzende hartslag en de blijvende geur van zijn aftershave.

Een ademloze seconde—oké, misschien langer dan een seconde—overwoog ik het. Overwoog iets roekeloos te doen, iets carrièresloperends, gewoon om te ervaren hoe het zou voelen die man tegen me aan te hebben, op het bureau, bij de muur. Op mij, in mij.

Maar het moment ging voorbij. De realiteit sloeg weer toe als ijskoud water.

Dit was Finn Blackwood. Erfgenaam van een muziekimperium, had waarschijnlijk elke nacht een ander supermodel in zijn bed, beslist totaal buiten mijn bereik op alle mogelijke manieren.

Wat zou iemand als hij ΓΌberhaupt willen van iemand als ik? Totaal onervaren, totaal gewoon, totaal verdrinkend in problemen die hij zich niet eens kon voorstellen.

En bovendien had ik echte problemen op te lossen. Gevaarlijke problemen. Het soort waarbij er gebroken benen en betonnen schoenen dreigden als ik niet snel een oplossing vond.

Leo’s crisis hing nog steeds dreigend boven me en de deadline van de woekeraars tikte onverbiddelijk door. Verlangen naar mijn baas was een luxe die ik me niet kon veroorloven.

Ik opende mijn laptop weer, keek naar de Virtue Exchange-website die nog steeds opgloeide op mijn scherm.

Vijfenveertigduizend dollar. Elf dagen.

Soms was het onmogelijke het enige wat overbleef.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4

Nora ontmoeten voor de lunch is meestal het hoogtepunt van mijn weekβ€”de chaotische energie van mijn beste vriendin en haar totaal ongefilterde commentaar zijn het perfecte tegengif voor al het corporate gezeik waarin ik verdrink.

We zaten op onze vaste plek in het kleine cafΓ© tegenover Cadence Records, en maakten van onze lunchpauze gebruik om bij te praten.

Vandaag draag ik echter Leo’s schuld als een blok lood in mijn borst, en zelfs Nora’s kenmerkende sarcasme komt niet helemaal binnen.

Ze is al twee mimosa’s diep, haar donkere haar perfect nonchalant in de war op die moeiteloze manier die haar toch vijfenveertig minuten kost. Blijkbaar betaalt de juridische afdeling beter dan de administratie.

"Je ziet eruit alsof je net uit het graf bent gekropen," kondigt ze aan, zonder zich aan beleefdheden te storen. "Wat voor verse ellende heeft het leven nu weer bij jou afgeleverd?"

"Jij ook hallo," mompel ik, terwijl ik de ober wenk. "En ik ben prima."

"Meid, je hebt serieus die β€˜getraumatiseerde Victoriaanse wees’-vibe." Ze leunt naar voren en bestudeert mijn gezicht met de intensiteit van iemand die haar carriΓ¨re heeft gemaakt van mensen lezen. "Vertel."

Ik bestel een drankje, iets sterks genoeg om de scherpe kanten van mijn paniek te verdoven, en kaats het gesprek terug.

"Vertel eerst over jouw weekend. Ik moet even via jou meeleven met iemand die tenminste een seksleven heeft."

Nora’s ogen lichten op als kerstverlichting. "Oh, schat. Maak je maar klaar."

Wat volgt is een grafisch en enthousiast verslag van haar laatste veroveringβ€”een of andere investeringsbankier die ze had ontmoet op een rooftopbar en die blijkbaar zowel uithoudingsvermogen als creativiteit had.

Ze beschrijft standjes waarvan ik niet zeker weet of ze anatomisch mogelijk zijn en technieken die zelfs een pornoster zouden laten blozen.

"En toen deed hij iets met zijn tong waardoor ik letterlijk God heb gezien," besluit ze, terwijl ze nog een slok van haar mimosa neemt. "Ik bedoel echt een religieuze full-body ervaring. Ik overweeg serieus om me te bekeren tot welke religie hij dan ook aanhangt."

Ik kan niet anders dan lachen, ondanks het loodzware gevoel in mijn borst. "Jij bent niet goed."

Ik benijdde haar zelfvertrouwen. Nora bewoog zich door de wereld alsof ze die bezat, nam wat ze wilde en liet de rest liggen.

Ze probeerde me al jaren aan iemand te koppelen, maar ik vond altijd wel een excuus.

"Over mannen gesproken," zei ze, terwijl ze voorover boog met die ondeugende twinkeling in haar ogen, "hoe gaat het met de heilige drie-eenheid van hotness en mannelijke perfectie hierboven?"

Mijn drankje stokt halverwege mijn lippen. "De wat?"

"Doe niet alsof je dom bent. De Blackwood-broers. Zeg alsjeblieft dat je in elk geval doorhebt dat je werkt voor drie van de meest neukbare mannen in de muziekindustrie."

Er kruipt warmte omhoog langs mijn nek. "Nora, het zijn mijn bazen."

"En? Dat maakt het alleen maar spannender, niet illegaal." Ze leunt naar voren, haar stem zakt tot een samenzweerderig gefluister. "Liam heeft die golden retriever-vibe, toch? Van die lieve ogen en zachte glimlach, tot je doorhebt dat hij waarschijnlijk het type is dat je volledig afbreekt in bed en daarna ontbijt voor je maakt."

"Jezus Christus, Nora!"

"Wat? Ik ben gewoon eerlijk. En begin me niet over Asher. Die man heeft die gecontroleerde dominantie. Alsof hij je op zijn bureau zou nemen en daarna nog steeds verwacht dat je aantekeningen maakt."

Ik probeerde me op mijn eten te concentreren, maar beelden flitsten door mijn hoofd. Mijn gezicht staat nu in brand. "Kunnen we misschienβ€”"

"En Finn," ging Nora ongestoord verder, volledig mijn ongemak negerend, "is gewoon wandelende seks. Al die lome zelfverzekerdheid en die glimlach waarmee hij een non haar geloften zou laten breken. Wedden dat hij je aan het lachen maakt vlak voordat hij je laat klaarkomen?"

"Oh mijn god, stop." Ik begraaf mijn gezicht in mijn handen, maar voel dat ik knalrood word.

"Je denkt er nu aan, hΓ¨?" Nora’s stem klinkt puur verrukt. "Eindelijk! Ik begon al te denken dat je van steen was."

"Ik denk nergens aan," lieg ik.

"Onzin. Je denkt aan hoe het zou zijn als een van hen je tegen de muur drukt enβ€”"

"Nora, alsjeblieft, hou op." Maar zelfs terwijl ik protesteer, ben ik er in mijn hoofd al.

Vooral denk ik aan gisteren, aan Finn’s stem in mijn oor, aan hoe mijn lichaam reageerde op iets simpels als nabijheid. Aan fantasieΓ«n die ik niet kan uitschakelen.

"Waarom? Je zit nu bijna te kronkelen op je stoel." Nora’s grijns is duivels. "Wanneer was de laatste keer dat je zo opgewonden raakte alleen maar door over iemand te praten?"

Nooit. Het eerlijke antwoord is nooit, maar dat geef ik haar echt niet als munitie.

β€œZe zijn totaal buiten mijn bereik,” zeg ik in plaats daarvan. β€œIk ben gewoon een gewone assistente bij hun label. Ze zien me waarschijnlijk niet eens als vrouw.”

β€œHou op met die onzin.” Nora’s stem wordt serieus. β€œJas, je bent prachtig en je hebt geen flauw idee. Je loopt rond in die conservatieve kleine outfits, denkend dat je onzichtbaar bent, maar geloof meβ€”ze merken je op. Ik heb gezien hoe ze naar je kijken.”

β€œHoe zou jij dat nou kunnen weten?”

β€œOmdat ik werkende oogballen heb en oplet. Die laatste bedrijfsborrel? Finn kon zijn ogen niet van je afhouden. En begin me niet over de manier waarop Liam je tijdens vergaderingen aankijkt, alsof jij het interessantste in de kamer bent.”

Mijn maag doet zo’n vreemd fladderend ding dat ik vreselijk haat. β€œJe beeldt het je in.”

β€œIk ben oplettend. Dat is iets heel anders.” Ze wijst met haar vork beschuldigend naar me. β€œJouw probleem is dat je zo druk bezig bent voor iedereen te zorgen, dat je vergeten bent dat je zelf ook dingen mag willen.”

Haar woorden raken me als een klap. β€œZo simpel is het niet.”

β€œHet zou het wel kunnen zijn. Je werkt elke dag al met ze. Je bent slim, mooi, en je bent de enige vrouw op kantoor die zich niet aan hen opdringt alsof ze een soort k-pop boysband zijn.”

β€œOmdat ik professioneel ben.”

β€œOmdat je bang bent.” Haar stem wordt iets zachter. β€œLuister, ik zeg niet dat je met alle drie naar bed moetβ€”al zou dat eerlijk gezegd het power move van de eeuw zijn. Ik zeg alleen dat het misschien tijd is dat je stopt te doen alsof iemand willen een misdaad is.”

β€œZelfs al had je gelijk, wat niet zo is, dan nog zou ik niet weten wat ik moest doen. Ik heb niet jouw... uitgebreide praktijkervaring.”

β€œErvaring is overschat. Enthousiasme telt veel zwaarder.” Haar duivelse grijns keert terug. β€œBovendien, met zulke mannen? Ze zouden het waarschijnlijk leuk vinden om je leraar te zijn.”

β€œIk kan toch niet zomaar naar een van hen toe lopen en zeggen: β€˜HΓ©, wil je mijn maagdelijkheid nemen?’” protesteerde ik.

β€œWaarom niet? Ik wed dat ze zouden vechten om die eer.”

β€œJe bent gestoord.”

β€œIk ben praktisch. Kijk, ik heb gezien hoe ze naar je kijken. Alle drie. Het is geen professionele interesse, lieverd. Het is honger.”

β€œDat is niet... ze doen niet...” Maar zelfs terwijl ik het probeerde te ontkennen, dacht ik aan momenten.

Blijvende blikken, nonchalante aanrakingen die een fractie te lang duurden, de manier waarop gesprekken altijd een onderstroom leken te hebben die ik niet begreep.

Het gesprek verschuift daarna, maar haar woorden blijven aan me kleven als doornen onder mijn huid. Als we afscheid nemen, grijpt ze mijn arm.

β€œSerieus, Jas. Het leven is te kort om het te besteden aan β€˜wat als’. En maagdelijkheid is niet een of ander kostbaar geschenk dat je moet bewaren voor het huwelijk. Het is gewoon weer een ervaring.”

Nora’s woorden bleven in mijn hoofd hangen, lang nadat ik weer aan het werk was geweest en thuis was gekomen.

Die nacht lag ik in bed naar het plafond te staren, mijn gedachten raceten.

Ik pakte mijn laptop, zogenaamd om nog één keer naar echte mogelijkheden te zoeken. Maar elke vacaturesite leidde naar dezelfde doodlopende wegen.

Toen betrapte ik mezelf erop dat ik die woorden weer intypte: maagdelijkheidsveiling.

De website van The Virtue Exchange laadde zich, net zo smetteloos en professioneel als voorheen. Het geheel leek meer op een luxe conciΓ«rgeservice dan iets smerigs.

β€œWaar ben ik in hemelsnaam mee bezig?”

Schaamte kronkelde in mijn buik, maar er zat ook iets anders. Hoop? Wanhoop? Ik wist het niet meer.

Ik klapte de laptop dicht zonder een beslissing te nemen, maar mijn browsegeschiedenis wiste ik niet.

De volgende ochtend stond ik in de keuken koffie te zetten toen Leo de deur binnen strompelde, nog steeds in zijn werkkleding van de club. Zijn gezicht was bleek, zijn handen trilden terwijl hij een verkreukelde envelop uit zijn jaszak haalde.

β€œDit hebben ze voor mij achtergelaten,” zei hij, zijn stem nauwelijks hoorbaar. β€œOp mijn voorruit gelegd toen ik klaar was met werken.”

Met trillende vingers nam ik de envelop aan en scheurde hem open. Er zat één vel papier in, met een boodschap in rode inkt gekrabbeld: β€˜Acht dagen. Geen uitstel meer.’

Het bloed stolde in mijn aderen. β€œAcht dagen? Ik dacht dat we langer hadden.”

β€œIk ook.” Leo’s stem brak. β€œJas, wat gaan we doen? Ik ben bang.”

Ik keek naar mijn kleine broertje en voelde iets in mij verharden. Hij rekende op mij. Hij had altijd op mij gerekend, en ik had hem nooit in de steek gelaten.

β€œIk los het op,” zei ik, terwijl ik een kalmte veinsde die ik niet voelde. β€œIk beloof het, Leo. Ik laat niet toe dat er iets met je gebeurt.”

Maar zelfs terwijl ik het zei, zag ik aan zijn ogen dat hij niet overtuigd was. Sterker nog, ik was het zelf ook niet.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 5

Het appartement was doodstil toen ik eindelijk Leo’s slaapkamerdeur hoorde dichtklikken. Die nacht, nadat Leo’s gesnurk zich door onze flinterdunne muren had gewurmd, zat ik weer achter de laptopβ€”als een mot naar een vlam waarvan ik al wist dat hij me zou verteren.

De Virtue Exchange-registratie staarde me aanβ€”klinisch witte achtergronden en smaakvolle schreefletters, alsof ze luxe handtassen verkochten in plaats van... nou ja, mij.

Mijn handen trilden zo erg dat ik nauwelijks door het proces kon klikken.

Algemene voorwaarden die waarschijnlijk mijn ziel verkochten. Privacybeloftes die aan wensdenken deden denken. Medische screeningsvereisten waardoor mijn maag samenkneep.

Stap één: Persoonlijke informatie.

Met trillende vingers typte ik mijn volledige naam. Leeftijd: 25. Locatie: New York. De vragen werden van daaruit alleen maar indringender.

Eerdere seksuele ervaring? Medische voorgeschiedenis? Noodcontact?

Ik pauzeerde bij die laatste. Leo’s naam stond in het contactveld, en er draaide iets in mijn maag om. Hij had geen idee wat ik op het punt stond te doen, laat staan wat ik overwoog te doen.

Stap twee: Verificatie-eisen.

Toen kwam de echte muur: bewijs van maagdelijkheid.

Ik staarde naar die frase tot de woorden begonnen te vervagen. Bewijs. Alsof ik een verdomd certificaat nodig had of zoiets. Alsof mijn onervarenheid een handelswaar was die geauthenticeerd moest worden.

Stap drie: Algemene voorwaarden.

De juridische tekst vervaagde terwijl ik scrolde. Privacybescherming, cliΓ«nten-screening, en betalingsgaranties. Mijn cursor zweefde boven het vakje voor akkoord.

Acht dagen, dat was alles wat we nog hadden.

De cursor bleef me spottend aanstaren. Versturen of de browser sluiten. Leo redden of mezelf redden.

"Alsjeblieft," fluisterde ik naar welke goden dan ook luisteren naar wanhopige idioten, "laat dit genoeg zijn om hem te redden."

Met een ademteug die voelde als het doorslikken van glas klikte ik op β€˜ Aanvraag verzenden ’.

De bevestigingspagina laadde direct: β€˜ Dank u voor uw aanvraag. U ontvangt binnen 24 uur verdere instructies.’

Mijn reflectie in het laptopscherm was lijkbleek, alsof ik al aan het verdwijnen was.

Ik had een grens overschreden die niet meer ongedaan kon worden gemaakt. Het meisje dat haar hele leven had geprobeerd het juiste te doen, had zich zojuist aangemeld om haar maagdelijkheid te veilen aan de hoogste bieder.

Fucking fantastisch.

Ik klapte de laptop dicht en begroef mijn gezicht in mijn handen. Wat had ik zojuist gedaan?

***

De volgende dag op het werk draaide ik op ongeveer nul slaap en een soort angst die je huid doet voelen alsof er mieren over kruipen. Koffie smaakte als vloeibare spijt, en zelfs de meest eenvoudige taken voelden als hersenchirurgie proberen te doen met ovenwanten aan.

Dat verklaart hoe ik erin slaagde Asher Blackwoods vertrouwelijke demobestanden naar het verkeerde artiestenmanagementteam te sturen.

De demo’s waren niet alleen vertrouwelijkβ€”ze waren topgeheim, geclassificeerd, vernietigen-na-luisteren materiaal. Een grote artiest aan wie hij al maanden probeerde te verkopen, en ik had hun huidige label zojuist een routekaart gegeven voor elke onderhandelingstactiek die we hadden.

Ik besefte mijn blunder ongeveer dertig seconden na het verzenden, wat ongeveer negenentwintig seconden te laat was.

Het hoofdkantoor werd doodstil toen Asher Blackwood uit zijn glazen penthouse-kantoor kwam, zich bewegend met de roofzuchtige gratie van iemand die het vak van professioneel moorden tot kunst heeft verheven.

Zijn staalgrijze ogen priemden zich in mij met laserprecisie. "Mijn kantoor. Nu."

Zelfs al was zijn stem zacht, het was het soort zacht dat orkanen maken vlak voordat ze hele steden met de grond gelijkmaken.

Ik volgde hem als een gevangene die naar haar executie liep, wat niet ver van de waarheid was. Hij sloot de deur met berekende precisie, het geluid galmde als een schot.

"Heb je enig idee wat je zojuist hebt gedaan?"

Elk woord werd uitgesproken met chirurgische precisie, bedoeld om diep te snijden. Ik opende mijn mond om me te verontschuldigen, maar hij stak een hand op die het verkeer had kunnen stoppen.

Die demo’s vielen onder strikte vertrouwelijkheid. Het huidige label van de artiest weet nu precies wat wij aanbieden, tot op de cent nauwkeurig. Drie maanden onderhandelen zijn zojuist voor niets geweest omdat jij het niet nodig vond een simpele bestandsoverdracht dubbel te controleren.

Mijn handen trilden zo erg dat ik ze achter mijn rug moest vouwen. β€˜Sorry, ik—’

β€˜Ik wil geen excuses horen.’ Hij kwam dichterbij, en ik ving een vleug op van zijn aftershaveβ€”iets duur en verleidelijks. β€˜Je brengt het hele weekend door met het bellen van al onze contacten, damage control doen. Je stelt verklaringen op, biedt je excuses aan en bidt dat onze reputatie jouw achteloosheid overleeft.’

Zijn ogen verlieten de mijne geen seconde toen hij zich naar mijn gezicht boog. Ik had het gevoel dat ik in mijn eigen hartslag zou stikken door de intensiteit in de paar centimeter lucht tussen ons.

β€˜En als we deze deal verliezen door jouw fout, dan komt dat ten laste van jouw toekomst hier en in deze branche. Ben ik duidelijk genoeg?’

Vertaling: ik was één misstap verwijderd van werkloosheid.

En hier komt het echt fucked up deelβ€”ergens tussen zijn beheerste woede en die roofdierachtige intensiteit besloot mijn lichaam me volledig te verraden.

Die amper ingehouden kracht die van hem uitstraalde… het deed dingen met me die absoluut niet thuishoorden tijdens een professionele afstraffing.

God, wat mankeerde me? Opgewonden raken terwijl mijn baas me met de grond gelijkmaakt was een nieuw dieptepunt, zelfs voor mijn rampzalige leven.

Perfect. Precies wat ik nodig had terwijl ik mogelijk mijn lichaam moest verkopen om woekeraars af te betalen.

β€˜Ja, meneer,’ fluisterde ik. β€˜Volkomen duidelijk.’

β€˜Goed. Maandagochtend wil ik een volledig rapport op mijn bureau met daarin elk gesprek, elke reactie, elke mogelijke oplossing.’ Hij liep naar zijn bureau en wimpelde me af zonder me nog een blik waardig te gunnen. β€˜Je kunt nu beginnen.’

De rest van de dag ging voorbij in een waas van vernedering en paniek. Ik bleef tot laat, belde allerlei contacten in de industrie en stelde zorgvuldig geformuleerde mails op die in feite neerkwamen op: β€˜alsjeblieft, vernietig ons niet volledig omdat een van onze assistenten een wandelende ramp is.’

Om tien uur ’s avonds was het kantoor bijna leeg. Mijn hoofd bonsde, mijn keel was schor van het praten, en ik moest nog zeker een dozijn oproepen doen. Ik was bezig met alweer een schadebeperkende e-mail toen ik iets op mijn bureau zag liggen wat daar eerder niet had gelegen, waardoor ik even dubbel keek.

Een afhaalzakje van Chez Laurentβ€”zo’n chique Frans restaurant waar één voorgerecht meer kost dan mijn hele boodschappenbudget van de week. Binnenin zat een echte maaltijd: coq au vin, geroosterde groenten, een of ander luxe brood dat waarschijnlijk een eigen stamboom had.

Verbaasd keek ik om me heen in het lege kantoor. De enige andere persoon die er nog was, was Asher, ineengedoken over zijn bureau in zijn glazen kantoor, alsof hij daar al sinds het MesozoΓ―cum zat.

Toen onze blikken elkaar door het glas ontmoetten, keek hij snel weg, maar niet voordat ik iets onverwachts in zijn uitdrukking zag. Iets wat bijna leek op... bezorgdheid?

Onder het bakje eten lag een visitekaartje dat ik niet herkende. James Mitchell, Senior A&R Director bij Atlantic Sound. Op de achterkant, in Ashers precieze handschrift: Zeg dat ik je heb doorverwezen. Hij is me een gunst verschuldigd. Dit kan helpen met damage control. - A.B.

Ik staarde lange tijd naar het kaartje, terwijl mijn hersenen probeerden te bevatten wat er zojuist gebeurd was. Asher Blackwoodβ€”dezelfde man die me negen uur geleden verbaal had gevildβ€”had niet alleen mijn avondeten betaald, maar hielp me ook actief mijn gigantische fout te herstellen.

Ik at de maaltijd langzaam, genoot van smaken die ik me normaal nooit kon veroorloven, en vroeg me af wat voor man iemand compleet kon afbreken en vervolgens zo onverwacht vriendelijk kon zijn.

Het visitekaartje hielp. James Mitchell was inderdaad bereid te helpen toen ik Ashers naam noemde, en hij kende mensen die konden helpen de schade te beperken.

Toen ik het kantoor uiteindelijk rond middernacht verliet, had ik de eerste contouren van een oplossing in handen.

Thuis plofte ik volledig aangekleed op bed, te moe om me zelfs maar om te kleden. Ik dommelde net weg toen mijn telefoon trilde met een bericht van een onbekend nummer:

Uw aanvraag is beoordeeld en geaccepteerd. Virtuele screening binnen 24 uur gepland. Wacht verdere instructies af.

Veeg omhoog om door te gaan

Virgin Dot Com

Virgin Dot Com

345 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

345

Inhoud

Aa