Nora ontmoeten voor de lunch is meestal het hoogtepunt van mijn weekβde chaotische energie van mijn beste vriendin en haar totaal ongefilterde commentaar zijn het perfecte tegengif voor al het corporate gezeik waarin ik verdrink.
We zaten op onze vaste plek in het kleine cafΓ© tegenover Cadence Records, en maakten van onze lunchpauze gebruik om bij te praten.
Vandaag draag ik echter Leoβs schuld als een blok lood in mijn borst, en zelfs Noraβs kenmerkende sarcasme komt niet helemaal binnen.
Ze is al twee mimosaβs diep, haar donkere haar perfect nonchalant in de war op die moeiteloze manier die haar toch vijfenveertig minuten kost. Blijkbaar betaalt de juridische afdeling beter dan de administratie.
"Je ziet eruit alsof je net uit het graf bent gekropen," kondigt ze aan, zonder zich aan beleefdheden te storen. "Wat voor verse ellende heeft het leven nu weer bij jou afgeleverd?"
"Jij ook hallo," mompel ik, terwijl ik de ober wenk. "En ik ben prima."
"Meid, je hebt serieus die βgetraumatiseerde Victoriaanse weesβ-vibe." Ze leunt naar voren en bestudeert mijn gezicht met de intensiteit van iemand die haar carriΓ¨re heeft gemaakt van mensen lezen. "Vertel."
Ik bestel een drankje, iets sterks genoeg om de scherpe kanten van mijn paniek te verdoven, en kaats het gesprek terug.
"Vertel eerst over jouw weekend. Ik moet even via jou meeleven met iemand die tenminste een seksleven heeft."
Noraβs ogen lichten op als kerstverlichting. "Oh, schat. Maak je maar klaar."
Wat volgt is een grafisch en enthousiast verslag van haar laatste veroveringβeen of andere investeringsbankier die ze had ontmoet op een rooftopbar en die blijkbaar zowel uithoudingsvermogen als creativiteit had.
Ze beschrijft standjes waarvan ik niet zeker weet of ze anatomisch mogelijk zijn en technieken die zelfs een pornoster zouden laten blozen.
"En toen deed hij iets met zijn tong waardoor ik letterlijk God heb gezien," besluit ze, terwijl ze nog een slok van haar mimosa neemt. "Ik bedoel echt een religieuze full-body ervaring. Ik overweeg serieus om me te bekeren tot welke religie hij dan ook aanhangt."
Ik kan niet anders dan lachen, ondanks het loodzware gevoel in mijn borst. "Jij bent niet goed."
Ik benijdde haar zelfvertrouwen. Nora bewoog zich door de wereld alsof ze die bezat, nam wat ze wilde en liet de rest liggen.
Ze probeerde me al jaren aan iemand te koppelen, maar ik vond altijd wel een excuus.
"Over mannen gesproken," zei ze, terwijl ze voorover boog met die ondeugende twinkeling in haar ogen, "hoe gaat het met de heilige drie-eenheid van hotness en mannelijke perfectie hierboven?"
Mijn drankje stokt halverwege mijn lippen. "De wat?"
"Doe niet alsof je dom bent. De Blackwood-broers. Zeg alsjeblieft dat je in elk geval doorhebt dat je werkt voor drie van de meest neukbare mannen in de muziekindustrie."
Er kruipt warmte omhoog langs mijn nek. "Nora, het zijn mijn bazen."
"En? Dat maakt het alleen maar spannender, niet illegaal." Ze leunt naar voren, haar stem zakt tot een samenzweerderig gefluister. "Liam heeft die golden retriever-vibe, toch? Van die lieve ogen en zachte glimlach, tot je doorhebt dat hij waarschijnlijk het type is dat je volledig afbreekt in bed en daarna ontbijt voor je maakt."
"Jezus Christus, Nora!"
"Wat? Ik ben gewoon eerlijk. En begin me niet over Asher. Die man heeft die gecontroleerde dominantie. Alsof hij je op zijn bureau zou nemen en daarna nog steeds verwacht dat je aantekeningen maakt."
Ik probeerde me op mijn eten te concentreren, maar beelden flitsten door mijn hoofd. Mijn gezicht staat nu in brand. "Kunnen we misschienβ"
"En Finn," ging Nora ongestoord verder, volledig mijn ongemak negerend, "is gewoon wandelende seks. Al die lome zelfverzekerdheid en die glimlach waarmee hij een non haar geloften zou laten breken. Wedden dat hij je aan het lachen maakt vlak voordat hij je laat klaarkomen?"
"Oh mijn god, stop." Ik begraaf mijn gezicht in mijn handen, maar voel dat ik knalrood word.
"Je denkt er nu aan, hΓ¨?" Noraβs stem klinkt puur verrukt. "Eindelijk! Ik begon al te denken dat je van steen was."
"Ik denk nergens aan," lieg ik.
"Onzin. Je denkt aan hoe het zou zijn als een van hen je tegen de muur drukt enβ"
"Nora, alsjeblieft, hou op." Maar zelfs terwijl ik protesteer, ben ik er in mijn hoofd al.
Vooral denk ik aan gisteren, aan Finnβs stem in mijn oor, aan hoe mijn lichaam reageerde op iets simpels als nabijheid. Aan fantasieΓ«n die ik niet kan uitschakelen.
"Waarom? Je zit nu bijna te kronkelen op je stoel." Noraβs grijns is duivels. "Wanneer was de laatste keer dat je zo opgewonden raakte alleen maar door over iemand te praten?"
Nooit. Het eerlijke antwoord is nooit, maar dat geef ik haar echt niet als munitie.
βZe zijn totaal buiten mijn bereik,β zeg ik in plaats daarvan. βIk ben gewoon een gewone assistente bij hun label. Ze zien me waarschijnlijk niet eens als vrouw.β
βHou op met die onzin.β Noraβs stem wordt serieus. βJas, je bent prachtig en je hebt geen flauw idee. Je loopt rond in die conservatieve kleine outfits, denkend dat je onzichtbaar bent, maar geloof meβze merken je op. Ik heb gezien hoe ze naar je kijken.β
βHoe zou jij dat nou kunnen weten?β
βOmdat ik werkende oogballen heb en oplet. Die laatste bedrijfsborrel? Finn kon zijn ogen niet van je afhouden. En begin me niet over de manier waarop Liam je tijdens vergaderingen aankijkt, alsof jij het interessantste in de kamer bent.β
Mijn maag doet zoβn vreemd fladderend ding dat ik vreselijk haat. βJe beeldt het je in.β
βIk ben oplettend. Dat is iets heel anders.β Ze wijst met haar vork beschuldigend naar me. βJouw probleem is dat je zo druk bezig bent voor iedereen te zorgen, dat je vergeten bent dat je zelf ook dingen mag willen.β
Haar woorden raken me als een klap. βZo simpel is het niet.β
βHet zou het wel kunnen zijn. Je werkt elke dag al met ze. Je bent slim, mooi, en je bent de enige vrouw op kantoor die zich niet aan hen opdringt alsof ze een soort k-pop boysband zijn.β
βOmdat ik professioneel ben.β
βOmdat je bang bent.β Haar stem wordt iets zachter. βLuister, ik zeg niet dat je met alle drie naar bed moetβal zou dat eerlijk gezegd het power move van de eeuw zijn. Ik zeg alleen dat het misschien tijd is dat je stopt te doen alsof iemand willen een misdaad is.β
βZelfs al had je gelijk, wat niet zo is, dan nog zou ik niet weten wat ik moest doen. Ik heb niet jouw... uitgebreide praktijkervaring.β
βErvaring is overschat. Enthousiasme telt veel zwaarder.β Haar duivelse grijns keert terug. βBovendien, met zulke mannen? Ze zouden het waarschijnlijk leuk vinden om je leraar te zijn.β
βIk kan toch niet zomaar naar een van hen toe lopen en zeggen: βHΓ©, wil je mijn maagdelijkheid nemen?ββ protesteerde ik.
βWaarom niet? Ik wed dat ze zouden vechten om die eer.β
βJe bent gestoord.β
βIk ben praktisch. Kijk, ik heb gezien hoe ze naar je kijken. Alle drie. Het is geen professionele interesse, lieverd. Het is honger.β
βDat is niet... ze doen niet...β Maar zelfs terwijl ik het probeerde te ontkennen, dacht ik aan momenten.
Blijvende blikken, nonchalante aanrakingen die een fractie te lang duurden, de manier waarop gesprekken altijd een onderstroom leken te hebben die ik niet begreep.
Het gesprek verschuift daarna, maar haar woorden blijven aan me kleven als doornen onder mijn huid. Als we afscheid nemen, grijpt ze mijn arm.
βSerieus, Jas. Het leven is te kort om het te besteden aan βwat alsβ. En maagdelijkheid is niet een of ander kostbaar geschenk dat je moet bewaren voor het huwelijk. Het is gewoon weer een ervaring.β
Noraβs woorden bleven in mijn hoofd hangen, lang nadat ik weer aan het werk was geweest en thuis was gekomen.
Die nacht lag ik in bed naar het plafond te staren, mijn gedachten raceten.
Ik pakte mijn laptop, zogenaamd om nog één keer naar echte mogelijkheden te zoeken. Maar elke vacaturesite leidde naar dezelfde doodlopende wegen.
Toen betrapte ik mezelf erop dat ik die woorden weer intypte: maagdelijkheidsveiling.
De website van The Virtue Exchange laadde zich, net zo smetteloos en professioneel als voorheen. Het geheel leek meer op een luxe conciΓ«rgeservice dan iets smerigs.
βWaar ben ik in hemelsnaam mee bezig?β
Schaamte kronkelde in mijn buik, maar er zat ook iets anders. Hoop? Wanhoop? Ik wist het niet meer.
Ik klapte de laptop dicht zonder een beslissing te nemen, maar mijn browsegeschiedenis wiste ik niet.
De volgende ochtend stond ik in de keuken koffie te zetten toen Leo de deur binnen strompelde, nog steeds in zijn werkkleding van de club. Zijn gezicht was bleek, zijn handen trilden terwijl hij een verkreukelde envelop uit zijn jaszak haalde.
βDit hebben ze voor mij achtergelaten,β zei hij, zijn stem nauwelijks hoorbaar. βOp mijn voorruit gelegd toen ik klaar was met werken.β
Met trillende vingers nam ik de envelop aan en scheurde hem open. Er zat één vel papier in, met een boodschap in rode inkt gekrabbeld: βAcht dagen. Geen uitstel meer.β
Het bloed stolde in mijn aderen. βAcht dagen? Ik dacht dat we langer hadden.β
βIk ook.β Leoβs stem brak. βJas, wat gaan we doen? Ik ben bang.β
Ik keek naar mijn kleine broertje en voelde iets in mij verharden. Hij rekende op mij. Hij had altijd op mij gerekend, en ik had hem nooit in de steek gelaten.
βIk los het op,β zei ik, terwijl ik een kalmte veinsde die ik niet voelde. βIk beloof het, Leo. Ik laat niet toe dat er iets met je gebeurt.β
Maar zelfs terwijl ik het zei, zag ik aan zijn ogen dat hij niet overtuigd was. Sterker nog, ik was het zelf ook niet.
Veeg omhoog om door te gaan
Het appartement was doodstil toen ik eindelijk Leoβs slaapkamerdeur hoorde dichtklikken. Die nacht, nadat Leoβs gesnurk zich door onze flinterdunne muren had gewurmd, zat ik weer achter de laptopβals een mot naar een vlam waarvan ik al wist dat hij me zou verteren.
De Virtue Exchange-registratie staarde me aanβklinisch witte achtergronden en smaakvolle schreefletters, alsof ze luxe handtassen verkochten in plaats van... nou ja, mij.
Mijn handen trilden zo erg dat ik nauwelijks door het proces kon klikken.
Algemene voorwaarden die waarschijnlijk mijn ziel verkochten. Privacybeloftes die aan wensdenken deden denken. Medische screeningsvereisten waardoor mijn maag samenkneep.
Stap één: Persoonlijke informatie.
Met trillende vingers typte ik mijn volledige naam. Leeftijd: 25. Locatie: New York. De vragen werden van daaruit alleen maar indringender.
Eerdere seksuele ervaring? Medische voorgeschiedenis? Noodcontact?
Ik pauzeerde bij die laatste. Leoβs naam stond in het contactveld, en er draaide iets in mijn maag om. Hij had geen idee wat ik op het punt stond te doen, laat staan wat ik overwoog te doen.
Stap twee: Verificatie-eisen.
Toen kwam de echte muur: bewijs van maagdelijkheid.
Ik staarde naar die frase tot de woorden begonnen te vervagen. Bewijs. Alsof ik een verdomd certificaat nodig had of zoiets. Alsof mijn onervarenheid een handelswaar was die geauthenticeerd moest worden.
Stap drie: Algemene voorwaarden.
De juridische tekst vervaagde terwijl ik scrolde. Privacybescherming, cliΓ«nten-screening, en betalingsgaranties. Mijn cursor zweefde boven het vakje voor akkoord.
Acht dagen, dat was alles wat we nog hadden.
De cursor bleef me spottend aanstaren. Versturen of de browser sluiten. Leo redden of mezelf redden.
"Alsjeblieft," fluisterde ik naar welke goden dan ook luisteren naar wanhopige idioten, "laat dit genoeg zijn om hem te redden."
Met een ademteug die voelde als het doorslikken van glas klikte ik op β Aanvraag verzenden β.
De bevestigingspagina laadde direct: β Dank u voor uw aanvraag. U ontvangt binnen 24 uur verdere instructies.β
Mijn reflectie in het laptopscherm was lijkbleek, alsof ik al aan het verdwijnen was.
Ik had een grens overschreden die niet meer ongedaan kon worden gemaakt. Het meisje dat haar hele leven had geprobeerd het juiste te doen, had zich zojuist aangemeld om haar maagdelijkheid te veilen aan de hoogste bieder.
Fucking fantastisch.
Ik klapte de laptop dicht en begroef mijn gezicht in mijn handen. Wat had ik zojuist gedaan?
***
De volgende dag op het werk draaide ik op ongeveer nul slaap en een soort angst die je huid doet voelen alsof er mieren over kruipen. Koffie smaakte als vloeibare spijt, en zelfs de meest eenvoudige taken voelden als hersenchirurgie proberen te doen met ovenwanten aan.
Dat verklaart hoe ik erin slaagde Asher Blackwoods vertrouwelijke demobestanden naar het verkeerde artiestenmanagementteam te sturen.
De demoβs waren niet alleen vertrouwelijkβze waren topgeheim, geclassificeerd, vernietigen-na-luisteren materiaal. Een grote artiest aan wie hij al maanden probeerde te verkopen, en ik had hun huidige label zojuist een routekaart gegeven voor elke onderhandelingstactiek die we hadden.
Ik besefte mijn blunder ongeveer dertig seconden na het verzenden, wat ongeveer negenentwintig seconden te laat was.
Het hoofdkantoor werd doodstil toen Asher Blackwood uit zijn glazen penthouse-kantoor kwam, zich bewegend met de roofzuchtige gratie van iemand die het vak van professioneel moorden tot kunst heeft verheven.
Zijn staalgrijze ogen priemden zich in mij met laserprecisie. "Mijn kantoor. Nu."
Zelfs al was zijn stem zacht, het was het soort zacht dat orkanen maken vlak voordat ze hele steden met de grond gelijkmaken.
Ik volgde hem als een gevangene die naar haar executie liep, wat niet ver van de waarheid was. Hij sloot de deur met berekende precisie, het geluid galmde als een schot.
"Heb je enig idee wat je zojuist hebt gedaan?"
Elk woord werd uitgesproken met chirurgische precisie, bedoeld om diep te snijden. Ik opende mijn mond om me te verontschuldigen, maar hij stak een hand op die het verkeer had kunnen stoppen.
Die demoβs vielen onder strikte vertrouwelijkheid. Het huidige label van de artiest weet nu precies wat wij aanbieden, tot op de cent nauwkeurig. Drie maanden onderhandelen zijn zojuist voor niets geweest omdat jij het niet nodig vond een simpele bestandsoverdracht dubbel te controleren.
Mijn handen trilden zo erg dat ik ze achter mijn rug moest vouwen. βSorry, ikββ
βIk wil geen excuses horen.β Hij kwam dichterbij, en ik ving een vleug op van zijn aftershaveβiets duur en verleidelijks. βJe brengt het hele weekend door met het bellen van al onze contacten, damage control doen. Je stelt verklaringen op, biedt je excuses aan en bidt dat onze reputatie jouw achteloosheid overleeft.β
Zijn ogen verlieten de mijne geen seconde toen hij zich naar mijn gezicht boog. Ik had het gevoel dat ik in mijn eigen hartslag zou stikken door de intensiteit in de paar centimeter lucht tussen ons.
βEn als we deze deal verliezen door jouw fout, dan komt dat ten laste van jouw toekomst hier en in deze branche. Ben ik duidelijk genoeg?β
Vertaling: ik was één misstap verwijderd van werkloosheid.
En hier komt het echt fucked up deelβergens tussen zijn beheerste woede en die roofdierachtige intensiteit besloot mijn lichaam me volledig te verraden.
Die amper ingehouden kracht die van hem uitstraalde⦠het deed dingen met me die absoluut niet thuishoorden tijdens een professionele afstraffing.
God, wat mankeerde me? Opgewonden raken terwijl mijn baas me met de grond gelijkmaakt was een nieuw dieptepunt, zelfs voor mijn rampzalige leven.
Perfect. Precies wat ik nodig had terwijl ik mogelijk mijn lichaam moest verkopen om woekeraars af te betalen.
βJa, meneer,β fluisterde ik. βVolkomen duidelijk.β
βGoed. Maandagochtend wil ik een volledig rapport op mijn bureau met daarin elk gesprek, elke reactie, elke mogelijke oplossing.β Hij liep naar zijn bureau en wimpelde me af zonder me nog een blik waardig te gunnen. βJe kunt nu beginnen.β
De rest van de dag ging voorbij in een waas van vernedering en paniek. Ik bleef tot laat, belde allerlei contacten in de industrie en stelde zorgvuldig geformuleerde mails op die in feite neerkwamen op: βalsjeblieft, vernietig ons niet volledig omdat een van onze assistenten een wandelende ramp is.β
Om tien uur βs avonds was het kantoor bijna leeg. Mijn hoofd bonsde, mijn keel was schor van het praten, en ik moest nog zeker een dozijn oproepen doen. Ik was bezig met alweer een schadebeperkende e-mail toen ik iets op mijn bureau zag liggen wat daar eerder niet had gelegen, waardoor ik even dubbel keek.
Een afhaalzakje van Chez Laurentβzoβn chique Frans restaurant waar één voorgerecht meer kost dan mijn hele boodschappenbudget van de week. Binnenin zat een echte maaltijd: coq au vin, geroosterde groenten, een of ander luxe brood dat waarschijnlijk een eigen stamboom had.
Verbaasd keek ik om me heen in het lege kantoor. De enige andere persoon die er nog was, was Asher, ineengedoken over zijn bureau in zijn glazen kantoor, alsof hij daar al sinds het MesozoΓ―cum zat.
Toen onze blikken elkaar door het glas ontmoetten, keek hij snel weg, maar niet voordat ik iets onverwachts in zijn uitdrukking zag. Iets wat bijna leek op... bezorgdheid?
Onder het bakje eten lag een visitekaartje dat ik niet herkende. James Mitchell, Senior A&R Director bij Atlantic Sound. Op de achterkant, in Ashers precieze handschrift: Zeg dat ik je heb doorverwezen. Hij is me een gunst verschuldigd. Dit kan helpen met damage control. - A.B.
Ik staarde lange tijd naar het kaartje, terwijl mijn hersenen probeerden te bevatten wat er zojuist gebeurd was. Asher Blackwoodβdezelfde man die me negen uur geleden verbaal had gevildβhad niet alleen mijn avondeten betaald, maar hielp me ook actief mijn gigantische fout te herstellen.
Ik at de maaltijd langzaam, genoot van smaken die ik me normaal nooit kon veroorloven, en vroeg me af wat voor man iemand compleet kon afbreken en vervolgens zo onverwacht vriendelijk kon zijn.
Het visitekaartje hielp. James Mitchell was inderdaad bereid te helpen toen ik Ashers naam noemde, en hij kende mensen die konden helpen de schade te beperken.
Toen ik het kantoor uiteindelijk rond middernacht verliet, had ik de eerste contouren van een oplossing in handen.
Thuis plofte ik volledig aangekleed op bed, te moe om me zelfs maar om te kleden. Ik dommelde net weg toen mijn telefoon trilde met een bericht van een onbekend nummer:
Uw aanvraag is beoordeeld en geaccepteerd. Virtuele screening binnen 24 uur gepland. Wacht verdere instructies af.
Veeg omhoog om door te gaan
Het laptopscherm gloeide in de duisternis van mijn slaapkamer en wierp harde schaduwen over de afbrokkelende vorm waar ik al een uur naar had zitten staren.
Het Virtue Exchange-formulier zat daar als een digitale biechtstoel uit de helβhet eiste leeftijd, lengte, geverifieerde medische geschiedenis, en fotoβs waarmee ik in wezen gecatalogiseerd zou worden als vee.
Ik had dit moment het hele weekend uitgesteld. Elke keer dat ik de laptop opende, vond ik wel iets anders om te doen. Afwassen. Was. Mijn toch al georganiseerde kast opnieuw ordenen. Alles, behalve formulieren invullen die me reduceerden tot een handelswaar.
Maar vandaag, met handen die trilden alsof ik een bom aan het ontmantelen was, begon ik eindelijk te typen.
Leeftijd: 25
Lengte: 1,68 m
Haarkleur: Brunette
Seksuele ervaring: Geen
Medische verificatie vereist: Gynaecologisch onderzoek binnen 72 uur
Mijn handen trilden terwijl ik elk veld invulde. De fotovereisten waren nog erger: "Professionele kwaliteitsfotoβs waarop je natuurlijke schoonheid zichtbaar is. Geen naakt. Strakke en elegante kleding."
Christus. Ik was letterlijk een catalogusvermelding van mezelf aan het maken. Ik had een uur selfies genomen, me bij elke klik meer blootgesteld voelend.
Leo klopte op mijn deur net toen ik me afvroeg welke fotoβs me premium koopwaar lieten lijken versus afdankertjes uit de uitverkoopbak.
"Jas? Gaat het daar binnen goed?" Leoβs stem droeg door de muren. "Je bent wel erg stil vanavond."
Ik klapte de laptop dicht, hart bonzend. "Ja, gewoon bezig met dingen voor morgen. Ga maar slapen, Leo."
"Oke. Hou van je, zus."
"Ik ook van jou."
Het geheim voelde alsof het me verstikte en als het doorslikken van scheermesjes tegelijk. Elke ademhaling maakte het zwaarder. Nog vijf dagen, en Leo had geen idee wat ik overwoog.
Ik opende de laptop opnieuw en staarde naar de verzendknop. Mijn spiegelbeeld keek me spookachtig aan, met holle ogen. Ik klikte op verzenden voordat ik van gedachten kon veranderen.
De volgende ochtend liep ik Asherβs kantoor binnen, mijn waardigheid in een manilla map en mijn zelfrespect in een zorgvuldig voorbereide presentatie. Ik had het demo-lek succesvol ingedamd en had iets wat hem misschien daadwerkelijk kon imponeren.
Behalve dat, toen ik klopte en binnenkwam, niet alleen Asher op me wachtte.
Alle drie de Blackwood-broers stonden rond de vergadertafel als een soort zakelijk pantheon, bezig met deals die waarschijnlijk meer geld inhielden dan ik ooit in mijn leven zou zien.
Liam keek als eerste op, en die golden-retriever-energie raakte me als zonneschijn.
"Jasmine," zei hij, rechtstaand met die moeiteloze charme waardoor mijn hartslag niet meer wist hoe zich te gedragen. "Perfecte timing. We hadden het net over de Morrison-deal."
Juist. De deal die ik misschien wel om zeep had geholpen met mijn spectaculaire blunder.
Ik rechtte mijn schouders en sprak Asher direct aan. "Ik wilde je bijpraten over de demo-situatie. Het lek is ingedamd."
Asher keek nauwelijks op van zijn papieren. "Indammen is niet hetzelfde als oplossen. De schade is al aangericht. Volgende keer dubbelcheck je je werk voordat je op verzenden drukt."
Zijn afwijzende toon kwam aan als een klap, vooral met publiek erbij. Maar ik had dit verwachtβAshers meedogenloze houding was even voorspelbaar als frustrerend.
Liams blik veranderde, een beschermende ondertoon sloop zijn normaal zo gemoedelijke houding binnen. "Jezus, Ash, geef haar tenminste een kans om haar verhaal af te maken voordat je haar afmaakt."
"Serieus, man." Finn knikte, zijn lome grijns werd scherp. "Sinds wanneer ben je zoβn eikel? Oh wachtβ¦" Hij grijnsde. "Altijd al geweest."
"Ze heeft een fout gemaakt die ons miljoenen had kunnen kosten," reageerde Asher koel.
Maar Liams blik was alweer op mij gericht, bemoedigend. En die blikβgod, die blik deed dingen met mijn zenuwstelsel die absoluut niet thuishoorden in een zakelijke meeting.
"Eigenlijk," zei ik, mijn stem werd sterker, "heb ik het niet alleen ingedamd. Ik heb de situatie in ons voordeel gebruikt."
Ik haalde mijn map tevoorschijn als een goochelaar die zijn finale onthult. "Het lek heeft hun team overmoedig gemaakt over hun onderhandelingspositie, dus ik heb contact gezocht met drie andere artiesten waar ze achteraan zaten en voorlopige afspraken voor ons geregeld. Twee van hen zijn al geΓ―nteresseerd om van label te switchen."
Het werd stil in de kamer. Zelfs Asher keek op van zijn papieren, staalgrijze ogen priemend op mij gericht.
Finn floot. "Sluw. Ik hou ervan."
"Ik heb ook een partnerschapsclausule met de management van Morrison onderhandeld," vervolgde ik, terwijl ik documenten over de tafel schoof. "Eerste recht van weigering op hun volgende twee contracten, ongeacht hoe deze deal afloopt."
De kamer viel stil.
"Dat is..." Liam's stem was laag, onder de indruk. "Dat is eigenlijk briljant."
"Verdorie, Harlow," zei Finn, zijn speelse toon vervangen door iets serieus. "Van een blunder een strategisch voordeel maken. Dat is denken op het volgende niveau."
Zelfs Ashers uitdrukking veranderde, al probeerde hij het te verbergen. "De situatie met Morrison blijft onvoorspelbaar."
"Daarom heb ik noodplannen voorbereid voor drie verschillende uitkomsten," antwoordde ik kalm, terwijl ik meer documenten voor hen uitschreef. "Als we Morrison verliezen, hebben we alternatieven. Als we hem binnenhalen, hebben we onderhandelingspositie voor de toekomst. Als onderhandelingen vastlopen, staan er andere inkomstenstromen al klaar."
Terwijl ik elk scenario uitlegde, werd ik me pijnlijk bewust van de manier waarop alle drie de mannen naar me keken. Iets was veranderd in hun blik; een intensiteit die mijn huid deed gloeien en mijn adem stokte.
Liams aandacht voelde als zonlicht, waarderend en bewonderend, maar met een onderliggende warmte die me hyperbewust maakte van iedere beweging. Toen ik over de tafel reikte en onze vingers elkaar even raakten, schoot er een elektrische schok door mijn arm alsof ik was getaserd.
Finns grijns was veranderd in iets beoordelends, alsof hij me opeens in een heel nieuw licht zag. Zijn ogen volgden mijn bewegingen met roofzuchtige waardering.
En Asher... Asher bestudeerde me met die doordringende blik die me altijd zo kwetsbaar liet voelen, maar nu zat er iets anders achter. Iets wat bijna op honger leek, snel verborgen achter zijn professionele masker.
De vergadering ging nog twintig minuten door, maar de energie was veranderd.
Elke uitwisseling voelde geladen, elke blik duurde langer dan zou moeten. Als ze vragen stelden, was ik me pijnlijk bewust van hoe ze zich opstelden, hoe hun aandacht voelde als fysieke aanraking.
Terwijl ik mijn papieren bij elkaar raapte, dacht ik terug aan wat Nora had gezegd over "de blikken" die de Blackwood-broers me toewierpen.
Destijds had ik het afgedaan als haar verbeelding. Nu, terwijl ik wegliep en hun ogen elke beweging volgden, kon ik de waarheid niet meer ontkennen. Ze zagen me niet alleen als werknemer.
"Jasmine," riep Liam toen ik bij de deur kwam. "Uitstekend werk hiermee. Echt."
"Dank je," wist ik uit te brengen.
"We zouden de implementatie van de strategie tijdens het diner moeten bespreken," voegde Finn er luchtig aan toe. "Allemaal. Om zeker te zijn dat we op één lijn zitten."
Het voorstel bleef hangen in de lucht, beladen met mogelijkheden die ik niet durfde te onderzoeken.
"Ik zal mijn agenda checken," zei ik, en maakte me snel uit de voeten voordat ik iets zou zeggen waar ik spijt van zou krijgen.
Terug aan mijn bureau probeerde ik me op andere taken te concentreren, maar mijn gedachten gingen steeds terug naar die vergaderzaal. De manier waarop ze naar me hadden gekeken, de onderliggende spanningβgevaarlijk en bedwelmend.
Ondanks allesβLeo's situatie, de Virtue Exchange, de onmogelijke omstandigheden die mijn leven verpletterdenβkon ik niet ontkennen dat ik het heerlijk had gevonden hoe ze me daar hadden aangekeken.
De aandacht, de waardering, de onderliggende stroom van iets gevaarlijks en verslavends.
En ik verafschuwde mezelf ervoor.
Hier was ik dan, mogelijk op het punt om mijn maagdelijkheid te veilen om de schuld van mijn broer af te betalen, en toch werd ik afgeleid door de manier waarop de blikken van mijn bazen net iets te lang op me bleven rusten.
Maar het gevoel bleef aan me kleven als dure parfum, een schuldige genoegdoening waarvan ik me niet kon losmaken.
Die avond opende ik mijn laptop en vond een bericht van een onbekende afzender. Mijn hart stond stil bij het onderwerp: Profiel Goedgekeurd - Volgende Stappen.
Beste Jasmine,
Uw aanvraag is beoordeeld en uw profiel is goedgekeurd voor ons exclusieve veilingplatform. Op basis van uw ingevulde informatie verwachten we aanzienlijke interesse van onze geverifieerde cliΓ«nten.
Gelieve de bijgevoegde documenten te bekijken omtrent medische verificatie-eisen, juridische bescherming en veilingprocedures.
Met vriendelijke groet, Het Virtue Exchange Team
Mijn vingers zweefden boven het touchpad. Ik had de eerste stap naar de hel gezet, en er lag een loper van rood fluweel uitgerold voor de rest van het pad.
Vijf dagen tot Leo's deadline. Hoeveel dagen nog tot ik voor een scherm moest zitten en mijn maagdelijkheid geveild zou worden aan de hoogste bieder.
De ironie ontging me niet.
Ik had net het meest triomfantelijke moment uit mijn carrière beleefd, het respect en de aandacht verdiend van drie van de machtigste mannen in de muziekindustrie, en me begeerd gevoeld als nooit tevoren.
En ik stond op het punt dat allemaal op te offeren om mijn broer te redden van zijn eigen rampzalige keuzes.
Wel, er was geen weg meer terug, denk ik.
Veeg omhoog om door te gaan