passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Virgin Dot Com - Hoofdstuk #7 - door Yan Stellar

Virgin Dot Com

/

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 6

Het laptopscherm gloeide in de duisternis van mijn slaapkamer en wierp harde schaduwen over de afbrokkelende vorm waar ik al een uur naar had zitten staren.

Het Virtue Exchange-formulier zat daar als een digitale biechtstoel uit de helβ€”het eiste leeftijd, lengte, geverifieerde medische geschiedenis, en foto’s waarmee ik in wezen gecatalogiseerd zou worden als vee.

Ik had dit moment het hele weekend uitgesteld. Elke keer dat ik de laptop opende, vond ik wel iets anders om te doen. Afwassen. Was. Mijn toch al georganiseerde kast opnieuw ordenen. Alles, behalve formulieren invullen die me reduceerden tot een handelswaar.

Maar vandaag, met handen die trilden alsof ik een bom aan het ontmantelen was, begon ik eindelijk te typen.

Leeftijd: 25

Lengte: 1,68 m

Haarkleur: Brunette

Seksuele ervaring: Geen

Medische verificatie vereist: Gynaecologisch onderzoek binnen 72 uur

Mijn handen trilden terwijl ik elk veld invulde. De fotovereisten waren nog erger: "Professionele kwaliteitsfoto’s waarop je natuurlijke schoonheid zichtbaar is. Geen naakt. Strakke en elegante kleding."

Christus. Ik was letterlijk een catalogusvermelding van mezelf aan het maken. Ik had een uur selfies genomen, me bij elke klik meer blootgesteld voelend.

Leo klopte op mijn deur net toen ik me afvroeg welke foto’s me premium koopwaar lieten lijken versus afdankertjes uit de uitverkoopbak.

"Jas? Gaat het daar binnen goed?" Leo’s stem droeg door de muren. "Je bent wel erg stil vanavond."

Ik klapte de laptop dicht, hart bonzend. "Ja, gewoon bezig met dingen voor morgen. Ga maar slapen, Leo."

"Oke. Hou van je, zus."

"Ik ook van jou."

Het geheim voelde alsof het me verstikte en als het doorslikken van scheermesjes tegelijk. Elke ademhaling maakte het zwaarder. Nog vijf dagen, en Leo had geen idee wat ik overwoog.

Ik opende de laptop opnieuw en staarde naar de verzendknop. Mijn spiegelbeeld keek me spookachtig aan, met holle ogen. Ik klikte op verzenden voordat ik van gedachten kon veranderen.

De volgende ochtend liep ik Asher’s kantoor binnen, mijn waardigheid in een manilla map en mijn zelfrespect in een zorgvuldig voorbereide presentatie. Ik had het demo-lek succesvol ingedamd en had iets wat hem misschien daadwerkelijk kon imponeren.

Behalve dat, toen ik klopte en binnenkwam, niet alleen Asher op me wachtte.

Alle drie de Blackwood-broers stonden rond de vergadertafel als een soort zakelijk pantheon, bezig met deals die waarschijnlijk meer geld inhielden dan ik ooit in mijn leven zou zien.

Liam keek als eerste op, en die golden-retriever-energie raakte me als zonneschijn.

"Jasmine," zei hij, rechtstaand met die moeiteloze charme waardoor mijn hartslag niet meer wist hoe zich te gedragen. "Perfecte timing. We hadden het net over de Morrison-deal."

Juist. De deal die ik misschien wel om zeep had geholpen met mijn spectaculaire blunder.

Ik rechtte mijn schouders en sprak Asher direct aan. "Ik wilde je bijpraten over de demo-situatie. Het lek is ingedamd."

Asher keek nauwelijks op van zijn papieren. "Indammen is niet hetzelfde als oplossen. De schade is al aangericht. Volgende keer dubbelcheck je je werk voordat je op verzenden drukt."

Zijn afwijzende toon kwam aan als een klap, vooral met publiek erbij. Maar ik had dit verwachtβ€”Ashers meedogenloze houding was even voorspelbaar als frustrerend.

Liams blik veranderde, een beschermende ondertoon sloop zijn normaal zo gemoedelijke houding binnen. "Jezus, Ash, geef haar tenminste een kans om haar verhaal af te maken voordat je haar afmaakt."

"Serieus, man." Finn knikte, zijn lome grijns werd scherp. "Sinds wanneer ben je zo’n eikel? Oh wacht…" Hij grijnsde. "Altijd al geweest."

"Ze heeft een fout gemaakt die ons miljoenen had kunnen kosten," reageerde Asher koel.

Maar Liams blik was alweer op mij gericht, bemoedigend. En die blikβ€”god, die blik deed dingen met mijn zenuwstelsel die absoluut niet thuishoorden in een zakelijke meeting.

"Eigenlijk," zei ik, mijn stem werd sterker, "heb ik het niet alleen ingedamd. Ik heb de situatie in ons voordeel gebruikt."

Ik haalde mijn map tevoorschijn als een goochelaar die zijn finale onthult. "Het lek heeft hun team overmoedig gemaakt over hun onderhandelingspositie, dus ik heb contact gezocht met drie andere artiesten waar ze achteraan zaten en voorlopige afspraken voor ons geregeld. Twee van hen zijn al geΓ―nteresseerd om van label te switchen."

Het werd stil in de kamer. Zelfs Asher keek op van zijn papieren, staalgrijze ogen priemend op mij gericht.

Finn floot. "Sluw. Ik hou ervan."

"Ik heb ook een partnerschapsclausule met de management van Morrison onderhandeld," vervolgde ik, terwijl ik documenten over de tafel schoof. "Eerste recht van weigering op hun volgende twee contracten, ongeacht hoe deze deal afloopt."

De kamer viel stil.

"Dat is..." Liam's stem was laag, onder de indruk. "Dat is eigenlijk briljant."

"Verdorie, Harlow," zei Finn, zijn speelse toon vervangen door iets serieus. "Van een blunder een strategisch voordeel maken. Dat is denken op het volgende niveau."

Zelfs Ashers uitdrukking veranderde, al probeerde hij het te verbergen. "De situatie met Morrison blijft onvoorspelbaar."

"Daarom heb ik noodplannen voorbereid voor drie verschillende uitkomsten," antwoordde ik kalm, terwijl ik meer documenten voor hen uitschreef. "Als we Morrison verliezen, hebben we alternatieven. Als we hem binnenhalen, hebben we onderhandelingspositie voor de toekomst. Als onderhandelingen vastlopen, staan er andere inkomstenstromen al klaar."

Terwijl ik elk scenario uitlegde, werd ik me pijnlijk bewust van de manier waarop alle drie de mannen naar me keken. Iets was veranderd in hun blik; een intensiteit die mijn huid deed gloeien en mijn adem stokte.

Liams aandacht voelde als zonlicht, waarderend en bewonderend, maar met een onderliggende warmte die me hyperbewust maakte van iedere beweging. Toen ik over de tafel reikte en onze vingers elkaar even raakten, schoot er een elektrische schok door mijn arm alsof ik was getaserd.

Finns grijns was veranderd in iets beoordelends, alsof hij me opeens in een heel nieuw licht zag. Zijn ogen volgden mijn bewegingen met roofzuchtige waardering.

En Asher... Asher bestudeerde me met die doordringende blik die me altijd zo kwetsbaar liet voelen, maar nu zat er iets anders achter. Iets wat bijna op honger leek, snel verborgen achter zijn professionele masker.

De vergadering ging nog twintig minuten door, maar de energie was veranderd.

Elke uitwisseling voelde geladen, elke blik duurde langer dan zou moeten. Als ze vragen stelden, was ik me pijnlijk bewust van hoe ze zich opstelden, hoe hun aandacht voelde als fysieke aanraking.

Terwijl ik mijn papieren bij elkaar raapte, dacht ik terug aan wat Nora had gezegd over "de blikken" die de Blackwood-broers me toewierpen.

Destijds had ik het afgedaan als haar verbeelding. Nu, terwijl ik wegliep en hun ogen elke beweging volgden, kon ik de waarheid niet meer ontkennen. Ze zagen me niet alleen als werknemer.

"Jasmine," riep Liam toen ik bij de deur kwam. "Uitstekend werk hiermee. Echt."

"Dank je," wist ik uit te brengen.

"We zouden de implementatie van de strategie tijdens het diner moeten bespreken," voegde Finn er luchtig aan toe. "Allemaal. Om zeker te zijn dat we op één lijn zitten."

Het voorstel bleef hangen in de lucht, beladen met mogelijkheden die ik niet durfde te onderzoeken.

"Ik zal mijn agenda checken," zei ik, en maakte me snel uit de voeten voordat ik iets zou zeggen waar ik spijt van zou krijgen.

Terug aan mijn bureau probeerde ik me op andere taken te concentreren, maar mijn gedachten gingen steeds terug naar die vergaderzaal. De manier waarop ze naar me hadden gekeken, de onderliggende spanningβ€”gevaarlijk en bedwelmend.

Ondanks allesβ€”Leo's situatie, de Virtue Exchange, de onmogelijke omstandigheden die mijn leven verpletterdenβ€”kon ik niet ontkennen dat ik het heerlijk had gevonden hoe ze me daar hadden aangekeken.

De aandacht, de waardering, de onderliggende stroom van iets gevaarlijks en verslavends.

En ik verafschuwde mezelf ervoor.

Hier was ik dan, mogelijk op het punt om mijn maagdelijkheid te veilen om de schuld van mijn broer af te betalen, en toch werd ik afgeleid door de manier waarop de blikken van mijn bazen net iets te lang op me bleven rusten.

Maar het gevoel bleef aan me kleven als dure parfum, een schuldige genoegdoening waarvan ik me niet kon losmaken.

Die avond opende ik mijn laptop en vond een bericht van een onbekende afzender. Mijn hart stond stil bij het onderwerp: Profiel Goedgekeurd - Volgende Stappen.

Beste Jasmine,

Uw aanvraag is beoordeeld en uw profiel is goedgekeurd voor ons exclusieve veilingplatform. Op basis van uw ingevulde informatie verwachten we aanzienlijke interesse van onze geverifieerde cliΓ«nten.

Gelieve de bijgevoegde documenten te bekijken omtrent medische verificatie-eisen, juridische bescherming en veilingprocedures.

Met vriendelijke groet, Het Virtue Exchange Team

Mijn vingers zweefden boven het touchpad. Ik had de eerste stap naar de hel gezet, en er lag een loper van rood fluweel uitgerold voor de rest van het pad.

Vijf dagen tot Leo's deadline. Hoeveel dagen nog tot ik voor een scherm moest zitten en mijn maagdelijkheid geveild zou worden aan de hoogste bieder.

De ironie ontging me niet.

Ik had net het meest triomfantelijke moment uit mijn carrière beleefd, het respect en de aandacht verdiend van drie van de machtigste mannen in de muziekindustrie, en me begeerd gevoeld als nooit tevoren.

En ik stond op het punt dat allemaal op te offeren om mijn broer te redden van zijn eigen rampzalige keuzes.

Wel, er was geen weg meer terug, denk ik.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7

Ik was zo verdwaald in mijn gedachten over de Virtue Exchange-mail dat het universum besloot me weer eens te fucken. Ik had niet gezien dat Liam uit de vergaderzaal kwam tot ik bijna tegen hem opbotste.

Zijn handen schoten instinctief uit, vingers die zich met verrassende kracht om mijn middel sloten.

"Ho, rustig aan, Jasmine," zei hij, die makkelijke glimlach die zich over zijn gezicht verspreidde als warme honing. "Alles goed?"

De nabijheid raakte me als een drug waarvan ik niet wist dat ik eraan verslaafd was.

Ik rook zijn aftershaveβ€”iets duur en fris en ongelooflijk prijzig. Zijn overhemd was perfect op maat gemaakt en liet armen zien die suggereerden dat hij zijn executive sportschoolabonnement ook daadwerkelijk gebruikte.

En zijn handen lagen nog steeds op me, duim die gedachteloos over de stof van mijn blouse streek alsof hij niet eens doorhad dat hij het deed.

Spoiler alert: ik had het zeker door, gezien de onmiddellijke vochtigheid tussen mijn benen. Verdorie.

"Ja, sorry. Het gaat wel," wist ik eruit te brengen, maar mijn stem klonk hijgeriger dan bedoeld.

Liams ogen werden donkerder, en ineens stonden we daar gewoon in de gang als twee idioten, de lucht tussen ons knetterend van zoveel spanning dat je er het hele gebouw op kon laten draaien.

Zo dicht bij hem staan, de daadwerkelijke warmte van zijn lichaam voelen, mijn brein besloot een kort uitstapje te maken naar Pornland.

Wat zou er gebeuren als ik moediger was? Als ik niet zijn werknemer was? Als ik gewoon mijn vingers door dat perfect warrige haar zou mogen halen?

Wat als die sterke handen meer zouden verkennen dan alleen mijn middel?

De hitte trok laag in mijn buik samen en ik moest op mijn lip bijten om geen gΓͺnant geluid te maken dat precies zou verraden wat ik dacht.

Hoe zou het voelen om Liams mond op de mijne te hebben? Om hem me tegen de muur te laten drukken enβ€”

"Eigenlijk," Liams stem sneed dwars door mijn X-rated dagdroom, waardoor ik knipperde alsof iemand me met koud water had overgoten, "ik hoopte je te spreken. Kun je even naar mijn kantoor komen? Er is iets dat ik wil bespreken."

Ik knikte, niet zeker of mijn mond echte woorden kon vormen, en volgde hem door de gang.

Niet letten op de manier waarop zijn schouders bewogen onder dat perfect gesneden overhemd was als proberen niet te ademen. Onmogelijk en licht verstikkend.

In zijn kantoor gebaarde Liam dat ik moest gaan zitten terwijl hij zelf tegen zijn bureau leunde, zo dichtbij dat ik lichte spikkels in zijn groene ogen kon zien. Dicht genoeg om gevaarlijk te zijn.

"Jasmine, ik zal er niet omheen draaien. Onze vorige persoonlijke assistent moest onverwacht verhuizen, en mijn broers en ik hebben besproken wie de functie zou kunnen invullen." Hij pauzeerde, zijn blik intens op mijn gezicht gericht. "We willen jou de functie aanbieden."

Mijn brein sloeg op tilt. "Persoonlijk assistent van jullie alle drie?"

"Het betekent meer verantwoordelijkheid, veeleisendere uren, en je zou veel nauwer met ons samenwerken aan gevoelige projecten."

Zijn stem werd iets lager, en ik zweer dat ik het voelde op plekken die niets met werk te maken hadden.

"Maar het komt ook met een flinke salarisverhogingβ€”bijna het dubbele van wat je nu verdient."

Bijna het dubbele. Die woorden raakten me als een reddingsboei die wordt gegooid naar iemand die verdrinkt in woekerleningen.

"Ja," zei ik meteen, een brede glimlach die zich over mijn gezicht verspreidde voordat ik mezelf kon tegenhouden. "Ja, ik neem het graag aan."

Op het moment dat die glimlach verscheen, veranderde er iets in Liams uitdrukking. Hij werd helemaal stil, keek me aan met een intensiteit die mijn adem stokte.

Er was iets bijna eerbiedigs in zijn blik, alsof iemand voor het eerst zonlicht zag na jaren in een grot.

De lucht tussen ons werd elektrisch. Ik voelde de hitte langs mijn nek naar mijn wangen trekken onder het gewicht van zijn aandacht. De stilte rekte zich uit, zwaar van alles wat we absoluut niet over elkaar zouden moeten denken.

Liam was de eerste die de betovering verbrak, schraapte zijn keel en haalde een hand door zijn haarβ€”een gebaar dat ik begon te herkennen als zijn zenuwtrek.

"Je glimlach," zei hij, zijn stem rauwer dan normaal, "het is gewoon... het verlicht de hele kamer."

Hij schraapte opnieuw zijn keel, duidelijk zijn best doend om wat professionele afstand te herstellen. "Ik bedoel, jouw positieve instelling is precies wat we nodig hebben voor deze functie."

Het compliment, zelfs verpakt in corporate speak, maakte mijn blos waarschijnlijk radioactief.

"Ben je klaar om meteen te beginnen?" vroeg hij, duidelijk een poging om ons terug naar veiliger terrein te leiden. "Je kunt je spullen naar het bureau net buiten mijn kantoor verplaatsen. Dat maakt de coΓΆrdinatie makkelijker."

Vertaling: ik zou precies in de vuurlinie tussen alle drie de broers zitten. Fantastisch.

"Natuurlijk," zei ik, terwijl ik op licht trillende benen opstond. "Ik kan meteen beginnen."

"Goed." Zijn glimlach was warm maar beheerst. "Ik laat HR het papierwerk sturen en dan bespreken we later vandaag je nieuwe verantwoordelijkheden."

Ik verliet zijn kantoor met het gevoel dat ik zweefde. Bijna het dubbele salaris, direct samenwerken met alle drie de broers, het was alsof het universum me een reddingslijn toewierp precies wanneer ik het het hardst nodig had.

Het volgende uur ging in een waas voorbij terwijl ik mijn spullen van mijn oude bureau naar mijn nieuwe werkplek bracht. De plek was strategisch, precies tussen de kantoren van de drie broers in, alsof ik letterlijk het middelpunt was van hun professionele wereld.

Ik was mijn nieuwe spullen aan het ordenen toen Nora verscheen, ogen glinsterend van nieuwsgierigheid en kattenkwaad.

"Nou, nou, nou," zei ze, terwijl ze op de rand van mijn nieuwe bureau ging zitten alsof ze de baas was. "Iemand heeft promotie gemaakt. Spill alles."

"Ze hebben me de functie van persoonlijk assistent aangeboden," legde ik uit, mijn stem zo nonchalant mogelijk houdend. "Het is een flinke salarisverhoging en meer verantwoordelijkheid."

Nora's veelbetekenende grijns suggereerde dat ze mijn professionele toon geen seconde geloofde.

"Oh my God," lachte ze, "fase één van het β€˜neuk één van je sexy bazen’-plan is officieel afgerond! Volgende stapβ€”strakke rokjes en blouses die die rondingen laten zien die je nu nog onder zakelijke camouflage verstopt."

"Nora!" siste ik, terwijl ik paniekerig om me heen keek of iemand het had gehoord. "Er is helemaal geen plan! Het is gewoon een promotie!"

"Uh-huh, vast wel." Ze stond al op, met een duivelse glimlach op haar gezicht. "En lieverd?" Ze boog zich samenzweerderig naar me toe. "Je kunt misschien beter even je bovenbenen samenknijpen na je volgende meeting met Liam, als je niet wilt dat iedereen ziet hoeveel plezier je hebt in je nieuwe functie."

"Wat bedoel je daarmee?" riep ik haar achterna, maar Nora liep al weg, mij rood en van mijn stuk achterlatend.

"Kom je wel achter, schat," riep ze over haar schouder. "Ik heb vertrouwen in je."

Ik zakte in mijn nieuwe stoel en probeerde alles te verwerken wat er zojuist was gebeurd.

Toen ik rondkeek op mijn nieuwe werkplek, perfect gepositioneerd om in alle drie de broers hun kantoren te kunnen kijken, besefte ik dat Nora over één ding gelijk had.

Dit ging niet alleen om de baan. Dit ging over iets willen dat ik mezelf nooit had toegestaan te willen. En voor het eerst in mijn leven voelde het alsof dat iets misschien, heel misschien, ook mij terug wilde.

Mijn telefoon trilde met een bericht van Leo:

Kleine broertje: Hoe gaat het met solliciteren? Al geluk gehad met extra werk vinden?

Ik staarde naar het bericht, schuldgevoel draaide mijn maag om. Hij had geen idee van de promotie, van de Virtue Exchange, van de wanhopige maatregelen die ik overwoog om hem te redden.

Ik stuurde terug. Ik: Ik werk eraan. Maak je geen zorgen.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 8

Werken als persoonlijke assistent van de gebroeders Blackwood is alsof je in een alternatieve realiteit bent beland, waar professionele grenzen meer op vriendelijke suggesties lijken en elke interactie aanvoelt als voorspel vermomd als zakelijke efficiΓ«ntie.

Het is nu drie dagen geleden sinds mijn promotie, en ik word langzaam gek.

Nora’s advies over "mijn dijen samenknijpen" verandert steeds minder in een grap en steeds meer in een overlevingsstrategie. Elke blik, elke terloopse aanraking laat het heet worden laag in mijn buik en doet me pijnlijk beseffen hoe mijn lichaam me bij hen verraadt.

Maar ik blijf mezelf voorhouden dat het allemaal in mijn hoofd zit. Projectie. Wensdenken van een maagd die te veel betekenis geeft aan onschuldige professionele interacties.

Want hier is het ding dat alles verdraaid en verkeerd laat voelen: de veiling.

Vandaag is de laatste dag. Over een paar uur weet ik welke vreemde mijn maagdelijkheid mag opeisen voor de juiste prijs. Alleen al de gedachte laat mijn maag woeste salto’s maken.

Wat als het een of andere oude engerd is? Of een gestoorde met een verzameling boeien en twijfelachtige hygiΓ«ne? Of een verwende klootzak die denkt dat het kopen van mijn eerste keer hem recht geeft op mijn hele leven?

Deze angsten maken mijn fantasieΓ«n over de gebroeders Blackwood vies. Besmet.

Hoe kan ik dagdromen over mannen als zijβ€”succesvol, beeldschoon, machtig genoeg om iedereen te kunnen krijgenβ€”terwijl ik letterlijk op het punt sta een handelswaar te worden voor de hoogste bieder?

Ik voel me onwaardig. Beschadigde waar nog vΓ³Γ³r de transactie heeft plaatsgevonden.

Dus als Finn vrijdagmiddag naar mijn bureau komt met die kenmerkende, relaxte glimlach, ben ik emotioneel al helemaal op.

"HΓ©, Jasmine. Asher is bijna jarig en we proberen het perfecte cadeau te bedenken. Nog ideeΓ«n?"

Ik opper het standaard zakelijke cadeauspulβ€”dure whisky, limited edition vinyl, een of ander ambachtelijk product waar rijke mensen doen alsof ze om geven. Maar Finn schudt bedachtzaam zijn hoofd.

"Waarom kom je vanavond niet bij ons langs om samen met Liam en mij te brainstormen bij hem thuis?"

Mijn hartslag schiet omhoogβ€”niet alleen vanwege de uitnodiging, maar omdat vanavond de veiling afloopt. Dan weet ik wie mij heeft gekocht.

"Ik waardeer het aanbod, maar ik ben best moe," probeer ik voorzichtig, met smoezen waarvan ik zelf al weet dat ze zwak klinken. "Misschien maandag?"

"Kom nou," dringt Finn aan met die overtuigende charme die waarschijnlijk zelfs nonnen naar stripclubs kan praten. "Het is vrijdag, het einde van de werkweek. Het is misschien een goede manier om de avond door te brengen en elkaar wat beter te leren kennen. Professioneel, natuurlijk."

Zijn glimlach is warm maar vasthoudend, en ondanks alle alarmbellen in mijn hoofd over de deadline van de veiling, slijpt zijn overtuigende aard mijn weerstand weg als water tegen steen.

En zo beland ik uiteindelijk in Liam’s penthouse, waar ik alleen maar kan spreken van een soort "gedwongen ovulatie" bij het zien van hem, nonchalant liggend in een grijze joggingbroek en een strak wit T-shirt dat elke lijn van zijn torso accentueert.

Casual Liam is een totaal andere soort dan CEO Liam Blackwood. Minder gepolijste controle, meer rauwe mannelijkheid die mijn mond doet uitdrogen en mijn slip nat maakt.

"Hey, guys," zegt hij, zijn stem gretiger dan normaal. "Kom binnen."

We nestelen ons rond zijn eettafel, zogenaamd om Asher’s cadeau te bespreken.

Het gesprek loopt aanvankelijk soepel, maar er hangt een onderhuidse spanning die de lucht elektrisch maakt. Liam bijt steeds op zijn onderlip en kijkt me aan met een ongebruikelijke intensiteit, alsof hij een innerlijk gevecht voert.

Als ik cadeausuggesties doe voor Asher, wimpelt Finn ze allemaal weg met een ondeugende glimlach die alarmbellen in mijn hoofd doet rinkelen.

Elke keer dat een van hen met me sprak, voelde het alsof ze me echt zagen, niet alleen luisterden.

Finn wimpelde opnieuw elk van mijn suggesties weg met een speelse glimlach. "Ik denk dat ik het beste idee heb."

Hij stond op, haalde zijn telefoon uit zijn zak, en liep rond de tafel naar mij toe. Er zat iets roofdierachtigs in zijn gratie dat mijn hart sneller deed slaan.

Als hij bij mijn stoel is, buigt hij zich voorover, sluit me in door zijn handen aan weerszijden van mij op tafel te plaatsen, zijn lichaam straalt warmte uit.

Dan legt hij zijn telefoon voor me neer, scherm naar boven, en mijn bloed verandert in ijs.

Mij aankijkend, is het mijn eigen gezicht van het Virtue Exchange-profiel. Mijn zorgvuldig samengestelde catalogusvermelding waarin ik mijn maagdelijkheid aan vreemden veiling.

Ik verstijf volledig. Kan niet praten, niet bewegen, niet eens ademen.

Mijn ogen schieten paniekerig naar Liam, die me aankijkt met een uitdrukking die ik nog nooit eerder heb gezienβ€”rauwe, primaire honger, amper in toom gehouden.

"Ik was behoorlijk geschokt," fluistert Finn, zijn adem warm tegen mijn oor, "toen ik ontdekte waar mijn werknemer precies op zat te browsen tijdens werktijd."

Zijn toon is plagerig maar niet gemeen, doorspekt met iets dat bijna op bewondering lijkt.

"Kijk niet zo bang, lieverd," gaat hij verder, zijn adem nog steeds warm tegen mijn oor. "We zijn niet teleurgesteld, geloof me."

Hij veegde naar de biedingspagina, recht voor mijn neus, waar getallen die ik nauwelijks kon bevatten over het scherm flitsten. Mijn veiling had serieuze aandacht getrokken.

Liams stem, schor van nauwelijks beheersbare emotie, voegt zich bij het gesprek. "We zijn woedend dat je je gedwongen voelde jezelf aan vreemden te verkopen. Maar we zijn ook..." Hij pauzeert, zijn ogen branden in de mijne. "Diep tot je aangetrokken."

Finns hand kwam omhoog om zachtjes door mijn haar te strijken, de aanraking verrassend teder.

"Wij alle drie, Jasmine. We hebben geprobeerd het te bestrijden, geprobeerd professioneel te blijven, maar toen we dit zagen..." Hij gebaart naar het telefoonscherm. "We kunnen niet verdragen dat een vreemde krijgt waar wij al zo naar verlangen."

Mijn zorgvuldig opgetrokken muren storten niet alleen inβ€”ze verdomme imploderen. De vernedering van betrapt worden vecht met het wanhopige verlangen dat ik heb onderdrukt alsof het een godverdomde federale misdaad is.

Hun woorden, hun aanwezigheid, de hitte die van hun lichamen straaltβ€”het is een zintuiglijke overbelasting op de best en slechtst mogelijke manier.

"Jullie hebben... naar mij verlangd?" De woorden glippen eruit voordat ik ze kan tegenhouden, ongeloof laat mijn stem breken alsof ik weer door de puberteit ga.

Liam leunt naar voren, zijn zelfbeheersing hangt aan een draadje zo dun dat ik het praktisch in realtime zie rafelen.

"Meen je dat? Je loopt dat kantoor rond alsof je geen idee hebt wat je met ons doet. Die conservatieve kleding die je op de een of andere manier nog verleidelijker maakt dan wanneer je helemaal niets aan zou hebben."

"De manier waarop je op je lip bijt als je je concentreert," voegt Finn toe, terwijl zijn duim mijn kaaklijn volgt. "De manier waarop je bloost als we je complimenteren. De manier waarop je probeert te verbergen hoe je reageert als we te dichtbij komen..."

Mijn gezicht staat in vuur en vlam. "Dat doe ik nietβ€”"

"Dat doe je wel." Finns stem is zacht maar zeker. "Je knijpt je dijen samen elke keer als een van ons binnen een halve meter van je komt. Denk je dat we dat niet hebben gemerkt?"

God. Ze hebben het verraad van mijn lichaam bijgehouden als wetenschappers die een bijzonder interessant specimen bestuderen.

"Dus wat bedoelen jullie?" slaagde ik erin te fluisteren.

Liam leunt naar voren, zijn zelfbeheersing duidelijk tot het uiterste getest.

"Als je echt denkt dat je je lichaam moet verkopen," zegt hij zacht, zijn ogen geen moment van de mijne wijkend, "laat het dan zijn aan mannen die je kunt vertrouwen. Mannen die nu al om je geven."

De kamer valt stil, behalve het razende kloppen van mijn hart en het geluid van mijn hele wereldbeeld dat op zijn kop wordt gezet.

Mijn hoofd duizelt van de gevolgenβ€”het geld dat ik schuldig ben, Leo’s doodsbange gezicht, de dreigementen die als een zwaard van Damocles boven ons hangen. Maar ook deze onverwachte reddingsboei van drie mannen die me blijkbaar als meer zien dan een transactie.

"Jullie willen me kopen," zeg ik, proberend hoe de woorden klinken.

"We willen jou kiezen," corrigeert Liam. "En dat jij ons kiest."

"Wij willen je allemaal aanbidden," voegt Finn toe, zijn stem zakkend naar dat register dat mijn hersenen volledig omzeilt. "Het is beter je iets onvergetelijks te geven dan je te laten verworden tot een handelswaar voor vreemden, nietwaar?"

De brute eerlijkheid raakt me als een goederentrein. Dit zijn niet langer alleen mijn bazen.

"We willen je alle drie," zegt Liam, zijn beheersing breekt nu echt. "We willen je al weken. Misschien maanden. Maar we dachten dat je verboden terrein was. Onaantastbaar. Te goed voor mannen als wij."

Ik moet bijna lachen om de ironie. "Te goed? Ik verkoop mezelf letterlijk op internet."

"Je probeert je broer te redden," Finns stem snijdt door de spanning als een mes. "We weten van Leo’s schuld."

Natuurlijk weten ze dat. Ze zijn de Blackwood-broers. Ze weten waarschijnlijk mijn burgerservicenummer en mijn favoriete koffie.

"Alle drie? Echt waar?" De vraag floept eruit voordat ik hem kan filteren.

De temperatuur in de kamer stijgt met zeker veertig graden.

"Als dat is wat je wilt," zegt Liam, zijn beheersing breekt net genoeg om de hitte eronder te laten zien. "We zijn niet bepaald tegen delen."

Finns grijns wordt duivels. "Mijn neven en ik delen al alles sinds we kinderen waren. Waarom dan niet de mooiste vrouw die we ooit hebben ontmoet?"

Veeg omhoog om door te gaan

Virgin Dot Com

Virgin Dot Com

345 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

345

Inhoud

Aa