Het appartement was doodstil toen ik eindelijk Leoβs slaapkamerdeur hoorde dichtklikken. Die nacht, nadat Leoβs gesnurk zich door onze flinterdunne muren had gewurmd, zat ik weer achter de laptopβals een mot naar een vlam waarvan ik al wist dat hij me zou verteren.
De Virtue Exchange-registratie staarde me aanβklinisch witte achtergronden en smaakvolle schreefletters, alsof ze luxe handtassen verkochten in plaats van... nou ja, mij.
Mijn handen trilden zo erg dat ik nauwelijks door het proces kon klikken.
Algemene voorwaarden die waarschijnlijk mijn ziel verkochten. Privacybeloftes die aan wensdenken deden denken. Medische screeningsvereisten waardoor mijn maag samenkneep.
Stap één: Persoonlijke informatie.
Met trillende vingers typte ik mijn volledige naam. Leeftijd: 25. Locatie: New York. De vragen werden van daaruit alleen maar indringender.
Eerdere seksuele ervaring? Medische voorgeschiedenis? Noodcontact?
Ik pauzeerde bij die laatste. Leoβs naam stond in het contactveld, en er draaide iets in mijn maag om. Hij had geen idee wat ik op het punt stond te doen, laat staan wat ik overwoog te doen.
Stap twee: Verificatie-eisen.
Toen kwam de echte muur: bewijs van maagdelijkheid.
Ik staarde naar die frase tot de woorden begonnen te vervagen. Bewijs. Alsof ik een verdomd certificaat nodig had of zoiets. Alsof mijn onervarenheid een handelswaar was die geauthenticeerd moest worden.
Stap drie: Algemene voorwaarden.
De juridische tekst vervaagde terwijl ik scrolde. Privacybescherming, cliΓ«nten-screening, en betalingsgaranties. Mijn cursor zweefde boven het vakje voor akkoord.
Acht dagen, dat was alles wat we nog hadden.
De cursor bleef me spottend aanstaren. Versturen of de browser sluiten. Leo redden of mezelf redden.
"Alsjeblieft," fluisterde ik naar welke goden dan ook luisteren naar wanhopige idioten, "laat dit genoeg zijn om hem te redden."
Met een ademteug die voelde als het doorslikken van glas klikte ik op β Aanvraag verzenden β.
De bevestigingspagina laadde direct: β Dank u voor uw aanvraag. U ontvangt binnen 24 uur verdere instructies.β
Mijn reflectie in het laptopscherm was lijkbleek, alsof ik al aan het verdwijnen was.
Ik had een grens overschreden die niet meer ongedaan kon worden gemaakt. Het meisje dat haar hele leven had geprobeerd het juiste te doen, had zich zojuist aangemeld om haar maagdelijkheid te veilen aan de hoogste bieder.
Fucking fantastisch.
Ik klapte de laptop dicht en begroef mijn gezicht in mijn handen. Wat had ik zojuist gedaan?
***
De volgende dag op het werk draaide ik op ongeveer nul slaap en een soort angst die je huid doet voelen alsof er mieren over kruipen. Koffie smaakte als vloeibare spijt, en zelfs de meest eenvoudige taken voelden als hersenchirurgie proberen te doen met ovenwanten aan.
Dat verklaart hoe ik erin slaagde Asher Blackwoods vertrouwelijke demobestanden naar het verkeerde artiestenmanagementteam te sturen.
De demoβs waren niet alleen vertrouwelijkβze waren topgeheim, geclassificeerd, vernietigen-na-luisteren materiaal. Een grote artiest aan wie hij al maanden probeerde te verkopen, en ik had hun huidige label zojuist een routekaart gegeven voor elke onderhandelingstactiek die we hadden.
Ik besefte mijn blunder ongeveer dertig seconden na het verzenden, wat ongeveer negenentwintig seconden te laat was.
Het hoofdkantoor werd doodstil toen Asher Blackwood uit zijn glazen penthouse-kantoor kwam, zich bewegend met de roofzuchtige gratie van iemand die het vak van professioneel moorden tot kunst heeft verheven.
Zijn staalgrijze ogen priemden zich in mij met laserprecisie. "Mijn kantoor. Nu."
Zelfs al was zijn stem zacht, het was het soort zacht dat orkanen maken vlak voordat ze hele steden met de grond gelijkmaken.
Ik volgde hem als een gevangene die naar haar executie liep, wat niet ver van de waarheid was. Hij sloot de deur met berekende precisie, het geluid galmde als een schot.
"Heb je enig idee wat je zojuist hebt gedaan?"
Elk woord werd uitgesproken met chirurgische precisie, bedoeld om diep te snijden. Ik opende mijn mond om me te verontschuldigen, maar hij stak een hand op die het verkeer had kunnen stoppen.
Die demoβs vielen onder strikte vertrouwelijkheid. Het huidige label van de artiest weet nu precies wat wij aanbieden, tot op de cent nauwkeurig. Drie maanden onderhandelen zijn zojuist voor niets geweest omdat jij het niet nodig vond een simpele bestandsoverdracht dubbel te controleren.
Mijn handen trilden zo erg dat ik ze achter mijn rug moest vouwen. βSorry, ikββ
βIk wil geen excuses horen.β Hij kwam dichterbij, en ik ving een vleug op van zijn aftershaveβiets duur en verleidelijks. βJe brengt het hele weekend door met het bellen van al onze contacten, damage control doen. Je stelt verklaringen op, biedt je excuses aan en bidt dat onze reputatie jouw achteloosheid overleeft.β
Zijn ogen verlieten de mijne geen seconde toen hij zich naar mijn gezicht boog. Ik had het gevoel dat ik in mijn eigen hartslag zou stikken door de intensiteit in de paar centimeter lucht tussen ons.
βEn als we deze deal verliezen door jouw fout, dan komt dat ten laste van jouw toekomst hier en in deze branche. Ben ik duidelijk genoeg?β
Vertaling: ik was één misstap verwijderd van werkloosheid.
En hier komt het echt fucked up deelβergens tussen zijn beheerste woede en die roofdierachtige intensiteit besloot mijn lichaam me volledig te verraden.
Die amper ingehouden kracht die van hem uitstraalde⦠het deed dingen met me die absoluut niet thuishoorden tijdens een professionele afstraffing.
God, wat mankeerde me? Opgewonden raken terwijl mijn baas me met de grond gelijkmaakt was een nieuw dieptepunt, zelfs voor mijn rampzalige leven.
Perfect. Precies wat ik nodig had terwijl ik mogelijk mijn lichaam moest verkopen om woekeraars af te betalen.
βJa, meneer,β fluisterde ik. βVolkomen duidelijk.β
βGoed. Maandagochtend wil ik een volledig rapport op mijn bureau met daarin elk gesprek, elke reactie, elke mogelijke oplossing.β Hij liep naar zijn bureau en wimpelde me af zonder me nog een blik waardig te gunnen. βJe kunt nu beginnen.β
De rest van de dag ging voorbij in een waas van vernedering en paniek. Ik bleef tot laat, belde allerlei contacten in de industrie en stelde zorgvuldig geformuleerde mails op die in feite neerkwamen op: βalsjeblieft, vernietig ons niet volledig omdat een van onze assistenten een wandelende ramp is.β
Om tien uur βs avonds was het kantoor bijna leeg. Mijn hoofd bonsde, mijn keel was schor van het praten, en ik moest nog zeker een dozijn oproepen doen. Ik was bezig met alweer een schadebeperkende e-mail toen ik iets op mijn bureau zag liggen wat daar eerder niet had gelegen, waardoor ik even dubbel keek.
Een afhaalzakje van Chez Laurentβzoβn chique Frans restaurant waar één voorgerecht meer kost dan mijn hele boodschappenbudget van de week. Binnenin zat een echte maaltijd: coq au vin, geroosterde groenten, een of ander luxe brood dat waarschijnlijk een eigen stamboom had.
Verbaasd keek ik om me heen in het lege kantoor. De enige andere persoon die er nog was, was Asher, ineengedoken over zijn bureau in zijn glazen kantoor, alsof hij daar al sinds het MesozoΓ―cum zat.
Toen onze blikken elkaar door het glas ontmoetten, keek hij snel weg, maar niet voordat ik iets onverwachts in zijn uitdrukking zag. Iets wat bijna leek op... bezorgdheid?
Onder het bakje eten lag een visitekaartje dat ik niet herkende. James Mitchell, Senior A&R Director bij Atlantic Sound. Op de achterkant, in Ashers precieze handschrift: Zeg dat ik je heb doorverwezen. Hij is me een gunst verschuldigd. Dit kan helpen met damage control. - A.B.
Ik staarde lange tijd naar het kaartje, terwijl mijn hersenen probeerden te bevatten wat er zojuist gebeurd was. Asher Blackwoodβdezelfde man die me negen uur geleden verbaal had gevildβhad niet alleen mijn avondeten betaald, maar hielp me ook actief mijn gigantische fout te herstellen.
Ik at de maaltijd langzaam, genoot van smaken die ik me normaal nooit kon veroorloven, en vroeg me af wat voor man iemand compleet kon afbreken en vervolgens zo onverwacht vriendelijk kon zijn.
Het visitekaartje hielp. James Mitchell was inderdaad bereid te helpen toen ik Ashers naam noemde, en hij kende mensen die konden helpen de schade te beperken.
Toen ik het kantoor uiteindelijk rond middernacht verliet, had ik de eerste contouren van een oplossing in handen.
Thuis plofte ik volledig aangekleed op bed, te moe om me zelfs maar om te kleden. Ik dommelde net weg toen mijn telefoon trilde met een bericht van een onbekend nummer:
Uw aanvraag is beoordeeld en geaccepteerd. Virtuele screening binnen 24 uur gepland. Wacht verdere instructies af.
Veeg omhoog om door te gaan
Het laptopscherm gloeide in de duisternis van mijn slaapkamer en wierp harde schaduwen over de afbrokkelende vorm waar ik al een uur naar had zitten staren.
Het Virtue Exchange-formulier zat daar als een digitale biechtstoel uit de helβhet eiste leeftijd, lengte, geverifieerde medische geschiedenis, en fotoβs waarmee ik in wezen gecatalogiseerd zou worden als vee.
Ik had dit moment het hele weekend uitgesteld. Elke keer dat ik de laptop opende, vond ik wel iets anders om te doen. Afwassen. Was. Mijn toch al georganiseerde kast opnieuw ordenen. Alles, behalve formulieren invullen die me reduceerden tot een handelswaar.
Maar vandaag, met handen die trilden alsof ik een bom aan het ontmantelen was, begon ik eindelijk te typen.
Leeftijd: 25
Lengte: 1,68 m
Haarkleur: Brunette
Seksuele ervaring: Geen
Medische verificatie vereist: Gynaecologisch onderzoek binnen 72 uur
Mijn handen trilden terwijl ik elk veld invulde. De fotovereisten waren nog erger: "Professionele kwaliteitsfotoβs waarop je natuurlijke schoonheid zichtbaar is. Geen naakt. Strakke en elegante kleding."
Christus. Ik was letterlijk een catalogusvermelding van mezelf aan het maken. Ik had een uur selfies genomen, me bij elke klik meer blootgesteld voelend.
Leo klopte op mijn deur net toen ik me afvroeg welke fotoβs me premium koopwaar lieten lijken versus afdankertjes uit de uitverkoopbak.
"Jas? Gaat het daar binnen goed?" Leoβs stem droeg door de muren. "Je bent wel erg stil vanavond."
Ik klapte de laptop dicht, hart bonzend. "Ja, gewoon bezig met dingen voor morgen. Ga maar slapen, Leo."
"Oke. Hou van je, zus."
"Ik ook van jou."
Het geheim voelde alsof het me verstikte en als het doorslikken van scheermesjes tegelijk. Elke ademhaling maakte het zwaarder. Nog vijf dagen, en Leo had geen idee wat ik overwoog.
Ik opende de laptop opnieuw en staarde naar de verzendknop. Mijn spiegelbeeld keek me spookachtig aan, met holle ogen. Ik klikte op verzenden voordat ik van gedachten kon veranderen.
De volgende ochtend liep ik Asherβs kantoor binnen, mijn waardigheid in een manilla map en mijn zelfrespect in een zorgvuldig voorbereide presentatie. Ik had het demo-lek succesvol ingedamd en had iets wat hem misschien daadwerkelijk kon imponeren.
Behalve dat, toen ik klopte en binnenkwam, niet alleen Asher op me wachtte.
Alle drie de Blackwood-broers stonden rond de vergadertafel als een soort zakelijk pantheon, bezig met deals die waarschijnlijk meer geld inhielden dan ik ooit in mijn leven zou zien.
Liam keek als eerste op, en die golden-retriever-energie raakte me als zonneschijn.
"Jasmine," zei hij, rechtstaand met die moeiteloze charme waardoor mijn hartslag niet meer wist hoe zich te gedragen. "Perfecte timing. We hadden het net over de Morrison-deal."
Juist. De deal die ik misschien wel om zeep had geholpen met mijn spectaculaire blunder.
Ik rechtte mijn schouders en sprak Asher direct aan. "Ik wilde je bijpraten over de demo-situatie. Het lek is ingedamd."
Asher keek nauwelijks op van zijn papieren. "Indammen is niet hetzelfde als oplossen. De schade is al aangericht. Volgende keer dubbelcheck je je werk voordat je op verzenden drukt."
Zijn afwijzende toon kwam aan als een klap, vooral met publiek erbij. Maar ik had dit verwachtβAshers meedogenloze houding was even voorspelbaar als frustrerend.
Liams blik veranderde, een beschermende ondertoon sloop zijn normaal zo gemoedelijke houding binnen. "Jezus, Ash, geef haar tenminste een kans om haar verhaal af te maken voordat je haar afmaakt."
"Serieus, man." Finn knikte, zijn lome grijns werd scherp. "Sinds wanneer ben je zoβn eikel? Oh wachtβ¦" Hij grijnsde. "Altijd al geweest."
"Ze heeft een fout gemaakt die ons miljoenen had kunnen kosten," reageerde Asher koel.
Maar Liams blik was alweer op mij gericht, bemoedigend. En die blikβgod, die blik deed dingen met mijn zenuwstelsel die absoluut niet thuishoorden in een zakelijke meeting.
"Eigenlijk," zei ik, mijn stem werd sterker, "heb ik het niet alleen ingedamd. Ik heb de situatie in ons voordeel gebruikt."
Ik haalde mijn map tevoorschijn als een goochelaar die zijn finale onthult. "Het lek heeft hun team overmoedig gemaakt over hun onderhandelingspositie, dus ik heb contact gezocht met drie andere artiesten waar ze achteraan zaten en voorlopige afspraken voor ons geregeld. Twee van hen zijn al geΓ―nteresseerd om van label te switchen."
Het werd stil in de kamer. Zelfs Asher keek op van zijn papieren, staalgrijze ogen priemend op mij gericht.
Finn floot. "Sluw. Ik hou ervan."
"Ik heb ook een partnerschapsclausule met de management van Morrison onderhandeld," vervolgde ik, terwijl ik documenten over de tafel schoof. "Eerste recht van weigering op hun volgende twee contracten, ongeacht hoe deze deal afloopt."
De kamer viel stil.
"Dat is..." Liam's stem was laag, onder de indruk. "Dat is eigenlijk briljant."
"Verdorie, Harlow," zei Finn, zijn speelse toon vervangen door iets serieus. "Van een blunder een strategisch voordeel maken. Dat is denken op het volgende niveau."
Zelfs Ashers uitdrukking veranderde, al probeerde hij het te verbergen. "De situatie met Morrison blijft onvoorspelbaar."
"Daarom heb ik noodplannen voorbereid voor drie verschillende uitkomsten," antwoordde ik kalm, terwijl ik meer documenten voor hen uitschreef. "Als we Morrison verliezen, hebben we alternatieven. Als we hem binnenhalen, hebben we onderhandelingspositie voor de toekomst. Als onderhandelingen vastlopen, staan er andere inkomstenstromen al klaar."
Terwijl ik elk scenario uitlegde, werd ik me pijnlijk bewust van de manier waarop alle drie de mannen naar me keken. Iets was veranderd in hun blik; een intensiteit die mijn huid deed gloeien en mijn adem stokte.
Liams aandacht voelde als zonlicht, waarderend en bewonderend, maar met een onderliggende warmte die me hyperbewust maakte van iedere beweging. Toen ik over de tafel reikte en onze vingers elkaar even raakten, schoot er een elektrische schok door mijn arm alsof ik was getaserd.
Finns grijns was veranderd in iets beoordelends, alsof hij me opeens in een heel nieuw licht zag. Zijn ogen volgden mijn bewegingen met roofzuchtige waardering.
En Asher... Asher bestudeerde me met die doordringende blik die me altijd zo kwetsbaar liet voelen, maar nu zat er iets anders achter. Iets wat bijna op honger leek, snel verborgen achter zijn professionele masker.
De vergadering ging nog twintig minuten door, maar de energie was veranderd.
Elke uitwisseling voelde geladen, elke blik duurde langer dan zou moeten. Als ze vragen stelden, was ik me pijnlijk bewust van hoe ze zich opstelden, hoe hun aandacht voelde als fysieke aanraking.
Terwijl ik mijn papieren bij elkaar raapte, dacht ik terug aan wat Nora had gezegd over "de blikken" die de Blackwood-broers me toewierpen.
Destijds had ik het afgedaan als haar verbeelding. Nu, terwijl ik wegliep en hun ogen elke beweging volgden, kon ik de waarheid niet meer ontkennen. Ze zagen me niet alleen als werknemer.
"Jasmine," riep Liam toen ik bij de deur kwam. "Uitstekend werk hiermee. Echt."
"Dank je," wist ik uit te brengen.
"We zouden de implementatie van de strategie tijdens het diner moeten bespreken," voegde Finn er luchtig aan toe. "Allemaal. Om zeker te zijn dat we op één lijn zitten."
Het voorstel bleef hangen in de lucht, beladen met mogelijkheden die ik niet durfde te onderzoeken.
"Ik zal mijn agenda checken," zei ik, en maakte me snel uit de voeten voordat ik iets zou zeggen waar ik spijt van zou krijgen.
Terug aan mijn bureau probeerde ik me op andere taken te concentreren, maar mijn gedachten gingen steeds terug naar die vergaderzaal. De manier waarop ze naar me hadden gekeken, de onderliggende spanningβgevaarlijk en bedwelmend.
Ondanks allesβLeo's situatie, de Virtue Exchange, de onmogelijke omstandigheden die mijn leven verpletterdenβkon ik niet ontkennen dat ik het heerlijk had gevonden hoe ze me daar hadden aangekeken.
De aandacht, de waardering, de onderliggende stroom van iets gevaarlijks en verslavends.
En ik verafschuwde mezelf ervoor.
Hier was ik dan, mogelijk op het punt om mijn maagdelijkheid te veilen om de schuld van mijn broer af te betalen, en toch werd ik afgeleid door de manier waarop de blikken van mijn bazen net iets te lang op me bleven rusten.
Maar het gevoel bleef aan me kleven als dure parfum, een schuldige genoegdoening waarvan ik me niet kon losmaken.
Die avond opende ik mijn laptop en vond een bericht van een onbekende afzender. Mijn hart stond stil bij het onderwerp: Profiel Goedgekeurd - Volgende Stappen.
Beste Jasmine,
Uw aanvraag is beoordeeld en uw profiel is goedgekeurd voor ons exclusieve veilingplatform. Op basis van uw ingevulde informatie verwachten we aanzienlijke interesse van onze geverifieerde cliΓ«nten.
Gelieve de bijgevoegde documenten te bekijken omtrent medische verificatie-eisen, juridische bescherming en veilingprocedures.
Met vriendelijke groet, Het Virtue Exchange Team
Mijn vingers zweefden boven het touchpad. Ik had de eerste stap naar de hel gezet, en er lag een loper van rood fluweel uitgerold voor de rest van het pad.
Vijf dagen tot Leo's deadline. Hoeveel dagen nog tot ik voor een scherm moest zitten en mijn maagdelijkheid geveild zou worden aan de hoogste bieder.
De ironie ontging me niet.
Ik had net het meest triomfantelijke moment uit mijn carrière beleefd, het respect en de aandacht verdiend van drie van de machtigste mannen in de muziekindustrie, en me begeerd gevoeld als nooit tevoren.
En ik stond op het punt dat allemaal op te offeren om mijn broer te redden van zijn eigen rampzalige keuzes.
Wel, er was geen weg meer terug, denk ik.
Veeg omhoog om door te gaan
Ik was zo verdwaald in mijn gedachten over de Virtue Exchange-mail dat het universum besloot me weer eens te fucken. Ik had niet gezien dat Liam uit de vergaderzaal kwam tot ik bijna tegen hem opbotste.
Zijn handen schoten instinctief uit, vingers die zich met verrassende kracht om mijn middel sloten.
"Ho, rustig aan, Jasmine," zei hij, die makkelijke glimlach die zich over zijn gezicht verspreidde als warme honing. "Alles goed?"
De nabijheid raakte me als een drug waarvan ik niet wist dat ik eraan verslaafd was.
Ik rook zijn aftershaveβiets duur en fris en ongelooflijk prijzig. Zijn overhemd was perfect op maat gemaakt en liet armen zien die suggereerden dat hij zijn executive sportschoolabonnement ook daadwerkelijk gebruikte.
En zijn handen lagen nog steeds op me, duim die gedachteloos over de stof van mijn blouse streek alsof hij niet eens doorhad dat hij het deed.
Spoiler alert: ik had het zeker door, gezien de onmiddellijke vochtigheid tussen mijn benen. Verdorie.
"Ja, sorry. Het gaat wel," wist ik eruit te brengen, maar mijn stem klonk hijgeriger dan bedoeld.
Liams ogen werden donkerder, en ineens stonden we daar gewoon in de gang als twee idioten, de lucht tussen ons knetterend van zoveel spanning dat je er het hele gebouw op kon laten draaien.
Zo dicht bij hem staan, de daadwerkelijke warmte van zijn lichaam voelen, mijn brein besloot een kort uitstapje te maken naar Pornland.
Wat zou er gebeuren als ik moediger was? Als ik niet zijn werknemer was? Als ik gewoon mijn vingers door dat perfect warrige haar zou mogen halen?
Wat als die sterke handen meer zouden verkennen dan alleen mijn middel?
De hitte trok laag in mijn buik samen en ik moest op mijn lip bijten om geen gΓͺnant geluid te maken dat precies zou verraden wat ik dacht.
Hoe zou het voelen om Liams mond op de mijne te hebben? Om hem me tegen de muur te laten drukken enβ
"Eigenlijk," Liams stem sneed dwars door mijn X-rated dagdroom, waardoor ik knipperde alsof iemand me met koud water had overgoten, "ik hoopte je te spreken. Kun je even naar mijn kantoor komen? Er is iets dat ik wil bespreken."
Ik knikte, niet zeker of mijn mond echte woorden kon vormen, en volgde hem door de gang.
Niet letten op de manier waarop zijn schouders bewogen onder dat perfect gesneden overhemd was als proberen niet te ademen. Onmogelijk en licht verstikkend.
In zijn kantoor gebaarde Liam dat ik moest gaan zitten terwijl hij zelf tegen zijn bureau leunde, zo dichtbij dat ik lichte spikkels in zijn groene ogen kon zien. Dicht genoeg om gevaarlijk te zijn.
"Jasmine, ik zal er niet omheen draaien. Onze vorige persoonlijke assistent moest onverwacht verhuizen, en mijn broers en ik hebben besproken wie de functie zou kunnen invullen." Hij pauzeerde, zijn blik intens op mijn gezicht gericht. "We willen jou de functie aanbieden."
Mijn brein sloeg op tilt. "Persoonlijk assistent van jullie alle drie?"
"Het betekent meer verantwoordelijkheid, veeleisendere uren, en je zou veel nauwer met ons samenwerken aan gevoelige projecten."
Zijn stem werd iets lager, en ik zweer dat ik het voelde op plekken die niets met werk te maken hadden.
"Maar het komt ook met een flinke salarisverhogingβbijna het dubbele van wat je nu verdient."
Bijna het dubbele. Die woorden raakten me als een reddingsboei die wordt gegooid naar iemand die verdrinkt in woekerleningen.
"Ja," zei ik meteen, een brede glimlach die zich over mijn gezicht verspreidde voordat ik mezelf kon tegenhouden. "Ja, ik neem het graag aan."
Op het moment dat die glimlach verscheen, veranderde er iets in Liams uitdrukking. Hij werd helemaal stil, keek me aan met een intensiteit die mijn adem stokte.
Er was iets bijna eerbiedigs in zijn blik, alsof iemand voor het eerst zonlicht zag na jaren in een grot.
De lucht tussen ons werd elektrisch. Ik voelde de hitte langs mijn nek naar mijn wangen trekken onder het gewicht van zijn aandacht. De stilte rekte zich uit, zwaar van alles wat we absoluut niet over elkaar zouden moeten denken.
Liam was de eerste die de betovering verbrak, schraapte zijn keel en haalde een hand door zijn haarβeen gebaar dat ik begon te herkennen als zijn zenuwtrek.
"Je glimlach," zei hij, zijn stem rauwer dan normaal, "het is gewoon... het verlicht de hele kamer."
Hij schraapte opnieuw zijn keel, duidelijk zijn best doend om wat professionele afstand te herstellen. "Ik bedoel, jouw positieve instelling is precies wat we nodig hebben voor deze functie."
Het compliment, zelfs verpakt in corporate speak, maakte mijn blos waarschijnlijk radioactief.
"Ben je klaar om meteen te beginnen?" vroeg hij, duidelijk een poging om ons terug naar veiliger terrein te leiden. "Je kunt je spullen naar het bureau net buiten mijn kantoor verplaatsen. Dat maakt de coΓΆrdinatie makkelijker."
Vertaling: ik zou precies in de vuurlinie tussen alle drie de broers zitten. Fantastisch.
"Natuurlijk," zei ik, terwijl ik op licht trillende benen opstond. "Ik kan meteen beginnen."
"Goed." Zijn glimlach was warm maar beheerst. "Ik laat HR het papierwerk sturen en dan bespreken we later vandaag je nieuwe verantwoordelijkheden."
Ik verliet zijn kantoor met het gevoel dat ik zweefde. Bijna het dubbele salaris, direct samenwerken met alle drie de broers, het was alsof het universum me een reddingslijn toewierp precies wanneer ik het het hardst nodig had.
Het volgende uur ging in een waas voorbij terwijl ik mijn spullen van mijn oude bureau naar mijn nieuwe werkplek bracht. De plek was strategisch, precies tussen de kantoren van de drie broers in, alsof ik letterlijk het middelpunt was van hun professionele wereld.
Ik was mijn nieuwe spullen aan het ordenen toen Nora verscheen, ogen glinsterend van nieuwsgierigheid en kattenkwaad.
"Nou, nou, nou," zei ze, terwijl ze op de rand van mijn nieuwe bureau ging zitten alsof ze de baas was. "Iemand heeft promotie gemaakt. Spill alles."
"Ze hebben me de functie van persoonlijk assistent aangeboden," legde ik uit, mijn stem zo nonchalant mogelijk houdend. "Het is een flinke salarisverhoging en meer verantwoordelijkheid."
Nora's veelbetekenende grijns suggereerde dat ze mijn professionele toon geen seconde geloofde.
"Oh my God," lachte ze, "fase één van het βneuk één van je sexy bazenβ-plan is officieel afgerond! Volgende stapβstrakke rokjes en blouses die die rondingen laten zien die je nu nog onder zakelijke camouflage verstopt."
"Nora!" siste ik, terwijl ik paniekerig om me heen keek of iemand het had gehoord. "Er is helemaal geen plan! Het is gewoon een promotie!"
"Uh-huh, vast wel." Ze stond al op, met een duivelse glimlach op haar gezicht. "En lieverd?" Ze boog zich samenzweerderig naar me toe. "Je kunt misschien beter even je bovenbenen samenknijpen na je volgende meeting met Liam, als je niet wilt dat iedereen ziet hoeveel plezier je hebt in je nieuwe functie."
"Wat bedoel je daarmee?" riep ik haar achterna, maar Nora liep al weg, mij rood en van mijn stuk achterlatend.
"Kom je wel achter, schat," riep ze over haar schouder. "Ik heb vertrouwen in je."
Ik zakte in mijn nieuwe stoel en probeerde alles te verwerken wat er zojuist was gebeurd.
Toen ik rondkeek op mijn nieuwe werkplek, perfect gepositioneerd om in alle drie de broers hun kantoren te kunnen kijken, besefte ik dat Nora over één ding gelijk had.
Dit ging niet alleen om de baan. Dit ging over iets willen dat ik mezelf nooit had toegestaan te willen. En voor het eerst in mijn leven voelde het alsof dat iets misschien, heel misschien, ook mij terug wilde.
Mijn telefoon trilde met een bericht van Leo:
Kleine broertje: Hoe gaat het met solliciteren? Al geluk gehad met extra werk vinden?
Ik staarde naar het bericht, schuldgevoel draaide mijn maag om. Hij had geen idee van de promotie, van de Virtue Exchange, van de wanhopige maatregelen die ik overwoog om hem te redden.
Ik stuurde terug. Ik: Ik werk eraan. Maak je geen zorgen.
Veeg omhoog om door te gaan