De auto stopte voor een gigantisch gebouw. Lena wist niet hoe, maar ze was er zeker van dat niemand het hek had opengedaan; het deed het vanzelf.
Ze glimlachte, maar haar glimlach vervaagde snel toen ze zich herinnerde dat Darian dicht bij haar zat. Ze stapten uit de auto en hij toverde die zelfingenomen glimlach tevoorschijn waar ze een hekel aan had.
"Welkom in mijn huis," zei hij, terwijl hij het huis binnenging zonder op haar te wachten.
Lena was gefrustreerd. Ze had verwacht dat hij aardig tegen haar zou zijn, aangezien ze net getrouwd waren. Terwijl ze om zich heen keek in het immense gebouw, raakte ze bijna verdwaald. Zo'n groot huis had ze in haar hele leven nog nooit gezien.
De muurverf was een mengeling van beige en bruin. De glazen ramen waren hoog en sierlijk. Er was een tuin met allerlei soorten bloemen. In een grote garage stonden meer dan tien auto’s, en een paar kleine huizen maakten deel uit van het grote gebouw.
Verbaasd liep ze richting de ingang, terwijl ze het gebouw in zich opnam. Ze hield er nu al van. Het was precies het soort droomhuis waar ze altijd op had gehoopt, en ze hoopte het later verder te verkennen.
Ze werd bij binnenkomst begroet door de portier en vijf forse mannen in uniform, wier gezichten geen glimlach vertoonden. Ze erkenden Lena’s aanwezigheid met een simpele knik en gingen terug naar hun toegewezen posten.
Lena bestudeerde hen en concludeerde al snel dat het Darian’s lijfwachten waren. Ze hadden zeker het postuur van een bodyguard. Maar waarom waren ze overal? Was het gerucht dat hij bij de maffia zat waar?
Darian was weg toen ze zich omdraaide om naar hem te kijken. Ze herinnerde zich via welke kant hij naar binnen was gegaan en volgde hetzelfde pad. De deur naar de foyer zwaaide wijd voor haar open. Ze liep naar binnen, haar mond viel open van verbazing. Wat ze buiten had gezien, was niets vergeleken met wat zich binnen bevond.
Darian had duidelijk een dure smaak en dat was te zien aan zijn luxueus ingerichte villa. Er waren drie woonkamers. De foyer en de bar bevonden zich in de eerste. Lena schudde haar hoofd terwijl ze door de kamer liep.
De kleinste woonkamer hier was vele malen groter dan hun enige woonkamer thuis. De tweede lag dicht bij de gang, was iets kleiner dan de eerste, en de derde was enorm, groter dan je van een woonkamer zou verwachten. Die was, net als buiten, geschilderd in beige en bruin. Hij moest wel fan zijn van die kleur.
Overal hingen verschillende kroonluchters met grote lampen aan het plafond, en de eetkamer was perfect ingericht volgens de standaard van een modern huis.
Lena was nog steeds haar nieuwe huis aan het verkennen toen een jonge vrouw de woonkamer binnenkwam. Ze droeg een schort om haar nek en een wit met rood uniform.
"Goedemiddag, mevrouw," begroette ze Lena met een zachte glimlach.
"Hallo?" Lena beantwoordde haar glimlach.
"Ik ben Tina, de hulp in huis hier. Uw trouwjurk is prachtig." Ze glimlachte opnieuw.
"Oh, dank je. Leuk je te ontmoeten, Tina. Ik ben Lena, ik ben net getrouwd met je baas." Ze zei het terwijl ze haar hand naar Tina uitstak.
"We weten het al. Als u iets nodig heeft, kunt u mij altijd roepen, ik sta altijd tot uw dienst." Tina boog haar hoofd terwijl ze Lena’s hand zachtjes losliet na een korte handdruk.
Tina was net zo lang als Lena, ook een vergelijkbaar postuur, en haar warme uitstraling liet Lena zich meteen thuis voelen.
"Dank je wel, Tina. Kun je me misschien naar de kamer brengen?" vroeg Lena beleefd.
"Natuurlijk." Tina glimlachte en leidde Lena naar Darian’s slaapkamer, waarna ze terugging naar de keuken.
Lena’s benen verstijfden toen ze bij de deurpost aankwam. Ze was er niet zeker van of ze wel naar binnen wilde gaan.
Darian had haar niet eens erkend. Ze was met hem meegekomen in zijn auto en hij had haar buiten achtergelaten.
Met een frons balde ze haar vuist. Ze legde haar hand zachtjes op de deur en wilde net kloppen toen die opvloog. Ze verloor haar evenwicht en viel bijna tegen zijn borst aan.
"Onhandig," zei hij en liep terug de slaapkamer in.
"Mag ik binnenkomen?" vroeg Lena hem.
"Je mag als je wilt."
Ze slikte bij zijn botte antwoord maar liep toch de kamer binnen. Alles aan het huis verbaasde haar, maar ze was niet van plan te gaan doen alsof ze zulke dingen nog nooit had gezien.
"Dit is de slaapkamer, die we samen zullen delen," zei hij, en verliet de kamer voordat Lena iets kon zeggen.
Ze draaide zich snel om, haar kleine stem werd luider terwijl ze sprak. "Ik weet mijn weg hier niet en..." Ze beet op haar lip, de woorden bleven steken.
Ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen. Ze wilde gewoon dat hij iets zei. Dat hij met haar praatte en ophield zo bot te doen. Hij wachtte niet tot ze haar woorden bij elkaar had geraapt en liep gewoon de kamer uit.
Lena liet zich op het kingsize bed vallen en slaakte een zucht van frustratie. Dit was hun eerste dag samen en hij deed nu al kil tegen haar.
Ze had nog jaren te leven. Zou ze dit overleven? Ze wreef vermoeid door haar haar en stond weer op.
Darian droeg het pak van de bruiloft niet meer. Ze vond dat het tijd was om haar jurk ook uit te trekken. Ze maakte voorzichtig de rits los en was haar jurk naar beneden aan het trekken toen ze zich herinnerde dat ze de deur niet op slot had gedaan.
Lena was het niet gewend om een man in dezelfde kamer te hebben. Ze rende snel naar de deur om die af te sluiten. Ze trok haar jurk uit en stond in haar ondergoed.
Ze liep naar de spiegel en keek naar zichzelf, tranen rolden over haar wangen. Ze voelde zich plots zo eenzaam. Zo alleen. En ze wist niet hoe lang het zo zou blijven. Ze wenste dat haar beste vriendin erbij was om haar op te vrolijken, maar dat zou nu niet meer mogelijk zijn.
Ze hoorde een klop op de deur en zocht snel iets om zich te bedekken. Toen drong het tot haar door dat ze geen kleren bij zich had. Haar trouwjurk was het enige kledingstuk dat van haar was in het huis.
Ze rende door de kamer, in paniek. Ze kon de jurk niet nog een keer aantrekken, het had veel moeite gekost om hem de eerste keer aan te trekken.
Ze zocht en vond niets. Ze kon hem haar zo niet laten zien.
"Doe open!" Klopte hij opnieuw, maar Lena reageerde niet.
Ze was nog steeds naar iets op zoek om zich te bedekken toen ze het slot van de deur hoorde klikken. Ze knipperde met haar ogen en rende naar de raamgordijnen, verstopte zich achter het gordijn, hopend dat hij haar niet zou vinden.
Darian liep binnen en keek rond. Hij pakte wat hij nodig had en liep weer weg, terwijl hij zag dat Lena niet in de slaapkamer was.
Lena volgde elke stap die hij zette door het doorzichtige gordijn, maar hij had geen idee dat ze zich daarachter verborg.
Toen hij haar niet kon vinden, verliet hij de kamer en Lena dankte haar sterren. Ze pakte de deken en wikkelde die om haar lichaam.
Toen ze zich herinnerde dat Tina ongeveer haar postuur had, en het geen slecht idee zou zijn om haar om wat kleren te vragen, verliet ze de kamer op zoek naar Tina om naar kleren te vragen.
Veeg omhoog om door te gaan
Nadat Lena de kleren had aangetrokken die Tina haar had gegeven, ging ze terug naar de slaapkamer en zette zich op de rand van het kingsize bed. Ze verwachtte een grote kamer met allerlei meubels en Darian stelde haar niet teleur.
Het subtiele gerommel in haar buik deed haar beseffen dat ze de hele dag nog niets had gegeten. Ze stond op om naar de keuken te gaan, maar herinnerde zich dat dit haar huis niet was, en weer mompelde ze wat scheldwoorden, zich afvragend wanneer ze ooit zou wennen aan haar nieuwe thuis.
Ze liep terug naar de woonkamer en wachtte tot Tina verscheen. Toen Tina binnenkwam, vroeg ze om eten, en binnen de kortste keren had Tina de eettafel gedekt en haar uitgenodigd.
"Dank je, Tina." Lena glimlachte terwijl ze naar de eetkamer liep.
Ze wierp een vluchtige blik door de kamer, hopend haar man te zien, maar er was geen spoor van hem. Ze zette het eten neer en begon er voorzichtig van te eten. Ze was nog maar een paar minuten bezig toen haar telefoon begon te rinkelen—een oproep van haar vader, maar ze nam niet op; ze staarde naar de telefoon terwijl die overging.
Na die oproep probeerde haar vader het nog twee keer voordat Lisa haar belde.
Ze nam Lisa’s oproep aan, drukte de telefoon tegen haar oor en glimlachte. "Hoi," fluisterde ze met zachte stem.
"Hoi, Lena. Hoe gaat het? Hoe is het daar met jou?" Lisa klonk opgewekt, maar Lena hoorde de bezorgdheid in haar stem en wilde dat niet.
Ze stond op het punt haar vriendin te antwoorden toen de deur van de woonkamer openging en een vrouw binnenwandelde. Lena’s ogen hadden haar meteen in het vizier. Ze droeg een rood, strak aansluitend jurkje dat haar perfecte zandloperfiguur accentueerde; haar haar was ook rood. Haar stiletto’s waren rood en de schoudertas rond haar arm was eveneens rood.
Het jurkje kwam nauwelijks tot haar knieën en liet veel huid van haar dijen zien. Lena beëindigde het gesprek met Lisa en liep naar haar toe. Ze wilde net wat zeggen toen Darian binnenkwam. Hij gooide de deur dicht en de woorden bleven in haar keel steken.
Ze merkte de gigantische tas van de roodharige op, maar haar gedachten bleven daar niet bij hangen. Darian moest uitleggen wat er aan de hand was. Haar man zou toch niet van plan zijn een andere vrouw in hun slaapkamer te laten slapen op hun trouwdag? Toch?
"Is zij het?" vroeg de roodharige aan Darian, terwijl ze Lena met een wellustige blik bewonderde.
Ze keek weg en snoof. Ze waren allebei gek dat ze haar dit flikten. Darian kon doen wat hij wilde. Het kon haar niets schelen. Het zou haar niets moeten schelen.
"Ja. De vrouw met wie ik vandaag ben getrouwd." Hij lachte schamper, alsof hij niet zeker was van zijn keuze.
Lena wierp hem een vernietigende blik toe, zich afvragend wat hij anderen over haar had verteld.
"Kom mee." Darian liep richting slaapkamer en de roodharige volgde, terwijl ze Lena met een glimlach aankeek die Lena het liefst uit haar hoofd had willen trekken.
Als dat zijn smaak in vrouwen was, zat zij daar ver vandaan en ze was niet van plan indruk op hem te maken. Maar ze had pijn. Haar borst deed zeer terwijl ze toekeek hoe ze samen de gang in liepen. Hoe kon hij haar dit aandoen op hun trouwdag? Lena verloor bijna haar evenwicht, maar dankzij Tina en de bank kon ze zich vasthouden.
"Is dit echt gebeurd? Darian heeft gewoon een andere vrouw meegenomen op onze huwelijksnacht?" Ze liet zich op de bank vallen en wreef haar slapen tot aan haar kin. "Tina, in hemelsnaam, we zijn net vandaag getrouwd. Een paar uur geleden nog en nu doet hij dit?" Ze snikte zacht, maar Tina was zo vriendelijk haar te troosten.
"Hij zal wel wennen aan jouw aanwezigheid." Tina stelde haar gerust. Ze wist niet precies wat er met haar baas aan de hand was. Ze werkte alleen voor hem en bemoeide zich niet met zijn zaken.
Lena bleef de hele tijd in de woonkamer zitten terwijl Darian met de vrouw binnen was. Toen het begon te schemeren vroeg ze zich af of hij haar zou verlaten en bij de roodharige zou blijven tot de ochtend. Ze was nog in gedachten verzonken toen de vrouw naar buiten kwam, precies zoals ze naar binnen was gegaan gekleed. Alleen was ze nu wat bezweter.
"Ik hoop dat je met hem om kunt gaan." zei de roodharige tegen Lena voordat ze wegliep, zonder om te kijken of op antwoord te wachten.
Toen Lena de slaapkamer binnenliep, zat Darian op de stoel en stond zijn computer op de kaptafel, hij droeg een bril en staarde naar het scherm.
Ze ging op het bed zitten en zei geen woord tegen hem. Hij merkte haar aanwezigheid ook niet op.
Na een aantal minuten haar woorden en woede ingeslikt te hebben, verbrak ze de stilte. "Ik wil morgen mijn kleren ophalen. Ik wil graag naar het huis van mijn vader om ze te halen," zei ze. Meteen nadat ze dat gedaan had, kreeg ze er spijt van. Er was geen reden om hem dat te vertellen. Ze kon gaan waar ze wilde zonder zijn toestemming, maar ze vond het beter hem op de hoogte te brengen.
Hij typte gewoon verder op het scherm, zonder haar een antwoord te geven. Ze wist dat ze moest gaan douchen voordat ze ging slapen, dat was thuis haar vaste routine, maar zijn aanwezigheid was storend.
Een hoopvolle glimlach verscheen op haar gezicht toen ze zich herinnerde dat er nog andere kamers in het huis waren waar ze gebruik van kon maken. Ze ging naar een van de kamers en probeerde het slot, maar het werkte niet. Ze probeerde het ook bij alle andere kamers, maar geen enkele ging open.
Ze overwoog om dan maar op de bank in de woonkamer te slapen, maar herinnerde zich toen dat hij eerder niet over haar had geklaagd in de kamer. Ze veranderde van gedachten en ging terug naar de slaapkamer, zich hatend omdat ze het bed moest delen met een man die een paar minuten geleden nog met een andere vrouw in de kamer was.
Ze bleef even bij de deur staan. Kort daarna liep ze naar binnen. Darian droeg nu een korte broek en een doorschijnend wit shirt dat zijn slanke spieren liet zien.
Ze wendde haar blik af van zijn perfecte mannelijke vorm en ging op de bank zitten. Ze nam zich voor niet tegen hem te praten en die nacht op de bank te slapen.
"Tessy heeft wat kleren voor je gebracht," hoestte hij, Lena keek hem aan en hij ging verder: "Die kast daar..." Hij wees naar een kant van de kamer. "Is van mij en die ernaast is van jou, ik heb wat kleren gehaald voordat je kwam en ze heeft vandaag nieuwe gebracht. Je moet ze maar even bekijken."
Was de vrouw die hij een paar minuten geleden had meegenomen Tessy? Lena zag nu pas dat ze de tas waarmee ze de slaapkamer in was gegaan, niet had meegenomen toen ze vertrok. Ze wilde het vragen, maar hield zich in.
"Ik heb haar niet geneukt. Ze is gewoon een assistente." zei hij. Alsof hij precies wist waar haar gedachten over gingen.
Ze slaakte een opgeluchte zucht en mompelde: "Dank je." Net hard genoeg zodat hij het kon horen. Ze wist niet waarom ze hem bedankte, maar ze voelde de behoefte. Misschien voor de kleren die hij voor haar had gehaald.
"Je moet gaan slapen." Hij deed het licht uit, en Lena kreunde. Ze vond het niet prettig alleen met een man in een donkere kamer te zijn.
"Zou je alsjeblieft het licht aan kunnen laten?" vroeg ze.
"Ik slaap niet met het licht aan. Je kunt op de bank in de woonkamer gaan slapen als je je hier niet op je gemak voelt," zei hij streng.
Lena zuchtte, zijn woorden deden haar echter niets. Ze had verwacht dat hij zo tegen haar zou doen en wist dat zijn vriendelijkheid slechts schijn was. Ze pakte een deken en vouwde die om haar handen.
"Welterusten," zei ze, terwijl ze de kamer uit liep.
Darian keek haar vanuit zijn ooghoek na en wist dat zij nog wel eens voor problemen zou kunnen zorgen.
Veeg omhoog om door te gaan
Lena werd wakker door de ochtendzon die door de lamellen van het raam in haar ogen schitterde. Ze kneep haar ogen meteen dicht om de zon buiten te sluiten. Ze kreunde, maar herinnerde zich toen dat ze niet langer in het huis van haar vader was.
Kreunend trok ze het deken van haar lichaam af. Ze moest te lang geslapen hebben. Ze stond op en dacht na over waar ze heen moest. Haar kleren lagen in de kamer die ze met Darian deelde en ze wilde hem die ochtend niet zien, maar ze had geen keus.
Met een geïrriteerde zucht kwam ze van de bank af en liep naar de kamer. De deur stond open en ze gokte dat hij niet weer naakt was.
Ze liep de kamer binnen maar vond hem er niet; een golf van opluchting overspoelde haar. Ze was nog steeds de kamer aan het opnemen toen ze voetstappen hoorde naderen. Ze draaide zich om om te kijken wie het was, en daar stond de almachtige Darian. Ze sloot haar ogen van ergernis; ze had gehoopt hem die ochtend niet te hoeven zien.
"Waar heb je vannacht geslapen?" Zijn diepe bariton weerklonk door de kamer, luid en intimiderend, maar Lena deinsde niet terug van angst.
Ze keek naar alles in de kamer behalve naar hem, haalde haar schouders op en zei: "Je zei me dat ik in de woonkamer moest slapen en dat is precies wat ik heb gedaan."
Hij stond rechtop, lang en krachtig. Zijn ogen waren op haar gericht, maar ze zorgde ervoor dat ze haar hoofd niet ophief om hem aan te kijken. Ze vermoedde al dat zijn ogen bloeddoorlopen zouden zijn, afgaand op hoe schor zijn stem klonk, maar het kon haar weinig schelen.
Hij pakte het horloge van het kastje en deed het om zijn pols, hij stelde zijn stropdas bij en Lena bewonderde haar man stiekem. Hij zag er zo knap uit in het zwarte pak dat hij droeg; zijn schoenen glommen zo fel dat ze er zeker van was dat ze duizenden dollars waard waren.
Ze wenste dat ze kon opstaan en hem kon helpen met zijn stropdas—dat was het soort leven waar ze van droomde. Met haar echtgenoot. Maar ze kon niet, ze zat daar en keek toe hoe hij zijn ding deed tot hij de slaapkamer verliet.
Darian liep naar de garage, zijn lijfwacht stond al op hem te wachten. Hij nam de tas van de baas aan terwijl die naar de andere bodyguards liep.
"Niemand verlaat of betreedt dit huis vandaag, behalve Tina en ik."
Ze knikten begrijpend bij zijn regels. Daarna liep hij terug om zich bij Jay in de auto te voegen.
-
Ze kwamen een paar uur later aan op hun bestemming. Zijn handen angstig samengevouwen, hief hij zijn hoofd iets op om te kijken of iedereen er was. Toen hij de auto's zag, wist hij dat ze allemaal op hem wachtten. Hij fluisterde Jay wat toe en ze haastten zich de auto uit.
Er was een bijeenkomst in de geheime kamer van de familie Dawson aan Park Avenue, en Darians aanwezigheid was hoogst noodzakelijk als de beoogde don.
Hij stapte de donkere kamer binnen en slaakte een vermoeide zucht—hij was er weer. Hij kon zijn stoel gemakkelijk onderscheiden en herkende iedereen die zat, ook al was het donker in de kamer.
Terwijl hij met beheerste passen naar zijn stoel liep, volgde Jay hem op de voet. Hij ging zitten en fluisterde Jay toe om zijn pistool te laten zakken. Terwijl hij naar alle gezichten in de kamer keek, sprong er een zwak licht aan.
"Darian is hier!" klonk een schelle stem. "Zullen we doorgaan met de vergadering?" De oudere man die de stem bezat vroeg het aan hen, en ze stemden zonder aarzeling toe.
Er heerste orde in de grote kamer terwijl iedereen afwachtte wat hij ging zeggen.
"Darian! Je moet gestraft worden omdat je getrouwd bent zonder ons uit te nodigen." Gaius, de oude man, berispte hem. Zijn bodyguards richtten hun wapens op Darian, maar hij bedwong hen met zijn hand.
"Ja, dat moet hij. Je erkent ons niet als familieleden!" viel een ander bij en op dat moment floepte het felle licht aan. Hij was een man van midden veertig, net zo lang en knap als Darian.
Darian draaide zich met een diepe frons naar hem om, zei niets en staarde hem aan terwijl hij sprak. Het was Judson Dawson, Darians grootste vijand binnen de familie.
"De familie Dawson moet gerespecteerd worden en wie iets doet zonder onze toestemming, hoort niet in ons midden," besloot een andere man. Darian keek zijn ooms aan en schudde licht zijn hoofd, een sluwe glimlach om zijn lippen.
"Jullie wilden dat ik een vrouw nam." Zijn ogen verrieden geen emotie terwijl hij sprak. "Nu heb ik een vrouw genomen. Wanneer word ik tot don van de Dawson familie Mafia gekroond?" vroeg hij, terwijl hij hun gezichten afspeurde om hun uitdrukkingen te lezen, maar ze waren leeg—ze leken overrompeld door zijn reactie op hun geruzie.
Toen niemand antwoordde op zijn vraag, sloeg hij hard op de tafel, waardoor de flessen die erop stonden trilden en bijna op de grond vielen.
Hij stond op en keek hen met felle ogen aan. Zijn vingers wezen van gezicht naar gezicht. "Deze positie behoorde rechtmatig toe aan mijn vader voordat hij stierf. Het is zo jammer dat hij hem niet kon bemachtigen voor zijn dood..."
"Ja, omdat hij als een lafaard stierf en een onwettig kind achterliet," spotte Judson, vooral om Darian uit zijn tent te lokken.
"Let op je woorden, Judson," waarschuwde Darian, terwijl hij een vinger naar hem uitstak.
"En wat doe je als ik dat niet doe? Wat dan?" Hij stond op en liep naar Darian toe. "Zou dat veranderen dat jouw moeder een prostituee was met wie je vader sliep terwijl hij dronken was?"
"Let op je tong!" bulderde Darian en viel Judson aan. Hij greep zijn kleding bij zijn nek en snoerde hem bijna de adem af, maar Judsons bodyguards waren snel genoeg om hem van Darian los te trekken. "Let op hoe je tegen me praat, oude dwaas." Hij hijgde zwaar.
Hij was klaar om Judson te wurgen als niemand hem had gestopt. Hij had Judson nooit gemogen. Nooit een reden gevonden om hem te mogen. Judson was gewoon een van de 'made men' maar deed alsof hij de baas was.
Gaius keek naar hen, een kleine glimlach op zijn lippen. Hij had Darian altijd bewonderd. Hij had een kort lontje en zou zonder aarzeling een kogel door iemands hoofd kunnen jagen; hij had alles in zich om Don te zijn.
"Wat er ook tussen mijn ouders is gebeurd, gaat jouw geen ene moer aan," snauwde Darian, terwijl zijn kaken zich spanden en hij Judson woedend aankeek.
"We zullen jouw vrouw ontmoeten, en als we tevreden zijn met de vrouw die je getrouwd hebt, beginnen we met de kroningsrituelen," kondigde Gaius aan, hun gekibbel volledig negerend.
"Dat was niet het plan, Gaius!" fronste Darian. "Mijn vader kon de troon niet nemen omdat hij werd vermoord..."
"Je vader nam de troon niet omdat hij geen verantwoordelijk man bleek te zijn, en hij was een lafaard toen hij leefde," corrigeerde Gaius Darian.
Darian haatte het als zijn vader een lafaard werd genoemd. Het deed hem diep van binnen pijn. Hij wilde hen alleen maar bewijzen dat hij heel anders was dan zijn vader.
"Daarom wilden we dat je een vrouw nam, een thuis zou hebben en niet weer een onwettig kind zou krijgen." Zijn woorden deden Darian pijn, maar hij slikte de pijn weg; hij kon Gaius niet respectloos behandelen. Hij was de onderbaas en verdiende het nodige respect.
Veeg omhoog om door te gaan