Nadat Lena de kleren had aangetrokken die Tina haar had gegeven, ging ze terug naar de slaapkamer en zette zich op de rand van het kingsize bed. Ze verwachtte een grote kamer met allerlei meubels en Darian stelde haar niet teleur.
Het subtiele gerommel in haar buik deed haar beseffen dat ze de hele dag nog niets had gegeten. Ze stond op om naar de keuken te gaan, maar herinnerde zich dat dit haar huis niet was, en weer mompelde ze wat scheldwoorden, zich afvragend wanneer ze ooit zou wennen aan haar nieuwe thuis.
Ze liep terug naar de woonkamer en wachtte tot Tina verscheen. Toen Tina binnenkwam, vroeg ze om eten, en binnen de kortste keren had Tina de eettafel gedekt en haar uitgenodigd.
"Dank je, Tina." Lena glimlachte terwijl ze naar de eetkamer liep.
Ze wierp een vluchtige blik door de kamer, hopend haar man te zien, maar er was geen spoor van hem. Ze zette het eten neer en begon er voorzichtig van te eten. Ze was nog maar een paar minuten bezig toen haar telefoon begon te rinkelen—een oproep van haar vader, maar ze nam niet op; ze staarde naar de telefoon terwijl die overging.
Na die oproep probeerde haar vader het nog twee keer voordat Lisa haar belde.
Ze nam Lisa’s oproep aan, drukte de telefoon tegen haar oor en glimlachte. "Hoi," fluisterde ze met zachte stem.
"Hoi, Lena. Hoe gaat het? Hoe is het daar met jou?" Lisa klonk opgewekt, maar Lena hoorde de bezorgdheid in haar stem en wilde dat niet.
Ze stond op het punt haar vriendin te antwoorden toen de deur van de woonkamer openging en een vrouw binnenwandelde. Lena’s ogen hadden haar meteen in het vizier. Ze droeg een rood, strak aansluitend jurkje dat haar perfecte zandloperfiguur accentueerde; haar haar was ook rood. Haar stiletto’s waren rood en de schoudertas rond haar arm was eveneens rood.
Het jurkje kwam nauwelijks tot haar knieën en liet veel huid van haar dijen zien. Lena beëindigde het gesprek met Lisa en liep naar haar toe. Ze wilde net wat zeggen toen Darian binnenkwam. Hij gooide de deur dicht en de woorden bleven in haar keel steken.
Ze merkte de gigantische tas van de roodharige op, maar haar gedachten bleven daar niet bij hangen. Darian moest uitleggen wat er aan de hand was. Haar man zou toch niet van plan zijn een andere vrouw in hun slaapkamer te laten slapen op hun trouwdag? Toch?
"Is zij het?" vroeg de roodharige aan Darian, terwijl ze Lena met een wellustige blik bewonderde.
Ze keek weg en snoof. Ze waren allebei gek dat ze haar dit flikten. Darian kon doen wat hij wilde. Het kon haar niets schelen. Het zou haar niets moeten schelen.
"Ja. De vrouw met wie ik vandaag ben getrouwd." Hij lachte schamper, alsof hij niet zeker was van zijn keuze.
Lena wierp hem een vernietigende blik toe, zich afvragend wat hij anderen over haar had verteld.
"Kom mee." Darian liep richting slaapkamer en de roodharige volgde, terwijl ze Lena met een glimlach aankeek die Lena het liefst uit haar hoofd had willen trekken.
Als dat zijn smaak in vrouwen was, zat zij daar ver vandaan en ze was niet van plan indruk op hem te maken. Maar ze had pijn. Haar borst deed zeer terwijl ze toekeek hoe ze samen de gang in liepen. Hoe kon hij haar dit aandoen op hun trouwdag? Lena verloor bijna haar evenwicht, maar dankzij Tina en de bank kon ze zich vasthouden.
"Is dit echt gebeurd? Darian heeft gewoon een andere vrouw meegenomen op onze huwelijksnacht?" Ze liet zich op de bank vallen en wreef haar slapen tot aan haar kin. "Tina, in hemelsnaam, we zijn net vandaag getrouwd. Een paar uur geleden nog en nu doet hij dit?" Ze snikte zacht, maar Tina was zo vriendelijk haar te troosten.
"Hij zal wel wennen aan jouw aanwezigheid." Tina stelde haar gerust. Ze wist niet precies wat er met haar baas aan de hand was. Ze werkte alleen voor hem en bemoeide zich niet met zijn zaken.
Lena bleef de hele tijd in de woonkamer zitten terwijl Darian met de vrouw binnen was. Toen het begon te schemeren vroeg ze zich af of hij haar zou verlaten en bij de roodharige zou blijven tot de ochtend. Ze was nog in gedachten verzonken toen de vrouw naar buiten kwam, precies zoals ze naar binnen was gegaan gekleed. Alleen was ze nu wat bezweter.
"Ik hoop dat je met hem om kunt gaan." zei de roodharige tegen Lena voordat ze wegliep, zonder om te kijken of op antwoord te wachten.
Toen Lena de slaapkamer binnenliep, zat Darian op de stoel en stond zijn computer op de kaptafel, hij droeg een bril en staarde naar het scherm.
Ze ging op het bed zitten en zei geen woord tegen hem. Hij merkte haar aanwezigheid ook niet op.
Na een aantal minuten haar woorden en woede ingeslikt te hebben, verbrak ze de stilte. "Ik wil morgen mijn kleren ophalen. Ik wil graag naar het huis van mijn vader om ze te halen," zei ze. Meteen nadat ze dat gedaan had, kreeg ze er spijt van. Er was geen reden om hem dat te vertellen. Ze kon gaan waar ze wilde zonder zijn toestemming, maar ze vond het beter hem op de hoogte te brengen.
Hij typte gewoon verder op het scherm, zonder haar een antwoord te geven. Ze wist dat ze moest gaan douchen voordat ze ging slapen, dat was thuis haar vaste routine, maar zijn aanwezigheid was storend.
Een hoopvolle glimlach verscheen op haar gezicht toen ze zich herinnerde dat er nog andere kamers in het huis waren waar ze gebruik van kon maken. Ze ging naar een van de kamers en probeerde het slot, maar het werkte niet. Ze probeerde het ook bij alle andere kamers, maar geen enkele ging open.
Ze overwoog om dan maar op de bank in de woonkamer te slapen, maar herinnerde zich toen dat hij eerder niet over haar had geklaagd in de kamer. Ze veranderde van gedachten en ging terug naar de slaapkamer, zich hatend omdat ze het bed moest delen met een man die een paar minuten geleden nog met een andere vrouw in de kamer was.
Ze bleef even bij de deur staan. Kort daarna liep ze naar binnen. Darian droeg nu een korte broek en een doorschijnend wit shirt dat zijn slanke spieren liet zien.
Ze wendde haar blik af van zijn perfecte mannelijke vorm en ging op de bank zitten. Ze nam zich voor niet tegen hem te praten en die nacht op de bank te slapen.
"Tessy heeft wat kleren voor je gebracht," hoestte hij, Lena keek hem aan en hij ging verder: "Die kast daar..." Hij wees naar een kant van de kamer. "Is van mij en die ernaast is van jou, ik heb wat kleren gehaald voordat je kwam en ze heeft vandaag nieuwe gebracht. Je moet ze maar even bekijken."
Was de vrouw die hij een paar minuten geleden had meegenomen Tessy? Lena zag nu pas dat ze de tas waarmee ze de slaapkamer in was gegaan, niet had meegenomen toen ze vertrok. Ze wilde het vragen, maar hield zich in.
"Ik heb haar niet geneukt. Ze is gewoon een assistente." zei hij. Alsof hij precies wist waar haar gedachten over gingen.
Ze slaakte een opgeluchte zucht en mompelde: "Dank je." Net hard genoeg zodat hij het kon horen. Ze wist niet waarom ze hem bedankte, maar ze voelde de behoefte. Misschien voor de kleren die hij voor haar had gehaald.
"Je moet gaan slapen." Hij deed het licht uit, en Lena kreunde. Ze vond het niet prettig alleen met een man in een donkere kamer te zijn.
"Zou je alsjeblieft het licht aan kunnen laten?" vroeg ze.
"Ik slaap niet met het licht aan. Je kunt op de bank in de woonkamer gaan slapen als je je hier niet op je gemak voelt," zei hij streng.
Lena zuchtte, zijn woorden deden haar echter niets. Ze had verwacht dat hij zo tegen haar zou doen en wist dat zijn vriendelijkheid slechts schijn was. Ze pakte een deken en vouwde die om haar handen.
"Welterusten," zei ze, terwijl ze de kamer uit liep.
Darian keek haar vanuit zijn ooghoek na en wist dat zij nog wel eens voor problemen zou kunnen zorgen.
Veeg omhoog om door te gaan
Lena werd wakker door de ochtendzon die door de lamellen van het raam in haar ogen schitterde. Ze kneep haar ogen meteen dicht om de zon buiten te sluiten. Ze kreunde, maar herinnerde zich toen dat ze niet langer in het huis van haar vader was.
Kreunend trok ze het deken van haar lichaam af. Ze moest te lang geslapen hebben. Ze stond op en dacht na over waar ze heen moest. Haar kleren lagen in de kamer die ze met Darian deelde en ze wilde hem die ochtend niet zien, maar ze had geen keus.
Met een geïrriteerde zucht kwam ze van de bank af en liep naar de kamer. De deur stond open en ze gokte dat hij niet weer naakt was.
Ze liep de kamer binnen maar vond hem er niet; een golf van opluchting overspoelde haar. Ze was nog steeds de kamer aan het opnemen toen ze voetstappen hoorde naderen. Ze draaide zich om om te kijken wie het was, en daar stond de almachtige Darian. Ze sloot haar ogen van ergernis; ze had gehoopt hem die ochtend niet te hoeven zien.
"Waar heb je vannacht geslapen?" Zijn diepe bariton weerklonk door de kamer, luid en intimiderend, maar Lena deinsde niet terug van angst.
Ze keek naar alles in de kamer behalve naar hem, haalde haar schouders op en zei: "Je zei me dat ik in de woonkamer moest slapen en dat is precies wat ik heb gedaan."
Hij stond rechtop, lang en krachtig. Zijn ogen waren op haar gericht, maar ze zorgde ervoor dat ze haar hoofd niet ophief om hem aan te kijken. Ze vermoedde al dat zijn ogen bloeddoorlopen zouden zijn, afgaand op hoe schor zijn stem klonk, maar het kon haar weinig schelen.
Hij pakte het horloge van het kastje en deed het om zijn pols, hij stelde zijn stropdas bij en Lena bewonderde haar man stiekem. Hij zag er zo knap uit in het zwarte pak dat hij droeg; zijn schoenen glommen zo fel dat ze er zeker van was dat ze duizenden dollars waard waren.
Ze wenste dat ze kon opstaan en hem kon helpen met zijn stropdas—dat was het soort leven waar ze van droomde. Met haar echtgenoot. Maar ze kon niet, ze zat daar en keek toe hoe hij zijn ding deed tot hij de slaapkamer verliet.
Darian liep naar de garage, zijn lijfwacht stond al op hem te wachten. Hij nam de tas van de baas aan terwijl die naar de andere bodyguards liep.
"Niemand verlaat of betreedt dit huis vandaag, behalve Tina en ik."
Ze knikten begrijpend bij zijn regels. Daarna liep hij terug om zich bij Jay in de auto te voegen.
-
Ze kwamen een paar uur later aan op hun bestemming. Zijn handen angstig samengevouwen, hief hij zijn hoofd iets op om te kijken of iedereen er was. Toen hij de auto's zag, wist hij dat ze allemaal op hem wachtten. Hij fluisterde Jay wat toe en ze haastten zich de auto uit.
Er was een bijeenkomst in de geheime kamer van de familie Dawson aan Park Avenue, en Darians aanwezigheid was hoogst noodzakelijk als de beoogde don.
Hij stapte de donkere kamer binnen en slaakte een vermoeide zucht—hij was er weer. Hij kon zijn stoel gemakkelijk onderscheiden en herkende iedereen die zat, ook al was het donker in de kamer.
Terwijl hij met beheerste passen naar zijn stoel liep, volgde Jay hem op de voet. Hij ging zitten en fluisterde Jay toe om zijn pistool te laten zakken. Terwijl hij naar alle gezichten in de kamer keek, sprong er een zwak licht aan.
"Darian is hier!" klonk een schelle stem. "Zullen we doorgaan met de vergadering?" De oudere man die de stem bezat vroeg het aan hen, en ze stemden zonder aarzeling toe.
Er heerste orde in de grote kamer terwijl iedereen afwachtte wat hij ging zeggen.
"Darian! Je moet gestraft worden omdat je getrouwd bent zonder ons uit te nodigen." Gaius, de oude man, berispte hem. Zijn bodyguards richtten hun wapens op Darian, maar hij bedwong hen met zijn hand.
"Ja, dat moet hij. Je erkent ons niet als familieleden!" viel een ander bij en op dat moment floepte het felle licht aan. Hij was een man van midden veertig, net zo lang en knap als Darian.
Darian draaide zich met een diepe frons naar hem om, zei niets en staarde hem aan terwijl hij sprak. Het was Judson Dawson, Darians grootste vijand binnen de familie.
"De familie Dawson moet gerespecteerd worden en wie iets doet zonder onze toestemming, hoort niet in ons midden," besloot een andere man. Darian keek zijn ooms aan en schudde licht zijn hoofd, een sluwe glimlach om zijn lippen.
"Jullie wilden dat ik een vrouw nam." Zijn ogen verrieden geen emotie terwijl hij sprak. "Nu heb ik een vrouw genomen. Wanneer word ik tot don van de Dawson familie Mafia gekroond?" vroeg hij, terwijl hij hun gezichten afspeurde om hun uitdrukkingen te lezen, maar ze waren leeg—ze leken overrompeld door zijn reactie op hun geruzie.
Toen niemand antwoordde op zijn vraag, sloeg hij hard op de tafel, waardoor de flessen die erop stonden trilden en bijna op de grond vielen.
Hij stond op en keek hen met felle ogen aan. Zijn vingers wezen van gezicht naar gezicht. "Deze positie behoorde rechtmatig toe aan mijn vader voordat hij stierf. Het is zo jammer dat hij hem niet kon bemachtigen voor zijn dood..."
"Ja, omdat hij als een lafaard stierf en een onwettig kind achterliet," spotte Judson, vooral om Darian uit zijn tent te lokken.
"Let op je woorden, Judson," waarschuwde Darian, terwijl hij een vinger naar hem uitstak.
"En wat doe je als ik dat niet doe? Wat dan?" Hij stond op en liep naar Darian toe. "Zou dat veranderen dat jouw moeder een prostituee was met wie je vader sliep terwijl hij dronken was?"
"Let op je tong!" bulderde Darian en viel Judson aan. Hij greep zijn kleding bij zijn nek en snoerde hem bijna de adem af, maar Judsons bodyguards waren snel genoeg om hem van Darian los te trekken. "Let op hoe je tegen me praat, oude dwaas." Hij hijgde zwaar.
Hij was klaar om Judson te wurgen als niemand hem had gestopt. Hij had Judson nooit gemogen. Nooit een reden gevonden om hem te mogen. Judson was gewoon een van de 'made men' maar deed alsof hij de baas was.
Gaius keek naar hen, een kleine glimlach op zijn lippen. Hij had Darian altijd bewonderd. Hij had een kort lontje en zou zonder aarzeling een kogel door iemands hoofd kunnen jagen; hij had alles in zich om Don te zijn.
"Wat er ook tussen mijn ouders is gebeurd, gaat jouw geen ene moer aan," snauwde Darian, terwijl zijn kaken zich spanden en hij Judson woedend aankeek.
"We zullen jouw vrouw ontmoeten, en als we tevreden zijn met de vrouw die je getrouwd hebt, beginnen we met de kroningsrituelen," kondigde Gaius aan, hun gekibbel volledig negerend.
"Dat was niet het plan, Gaius!" fronste Darian. "Mijn vader kon de troon niet nemen omdat hij werd vermoord..."
"Je vader nam de troon niet omdat hij geen verantwoordelijk man bleek te zijn, en hij was een lafaard toen hij leefde," corrigeerde Gaius Darian.
Darian haatte het als zijn vader een lafaard werd genoemd. Het deed hem diep van binnen pijn. Hij wilde hen alleen maar bewijzen dat hij heel anders was dan zijn vader.
"Daarom wilden we dat je een vrouw nam, een thuis zou hebben en niet weer een onwettig kind zou krijgen." Zijn woorden deden Darian pijn, maar hij slikte de pijn weg; hij kon Gaius niet respectloos behandelen. Hij was de onderbaas en verdiende het nodige respect.
Veeg omhoog om door te gaan
“Ik ben geen bastaardkind. Ik ben de echte zoon van mijn vader,” wierp Darian tegen.
“Allemaal dankzij DNA. Jouw moeder is nooit geaccepteerd door de familie en jij zou net zo goed een bastaardkind kunnen zijn.” merkte Gaius kortaf op. “Nu je hebt bewezen dat je beter kunt zijn dan je vader, zouden we overwegen om jou de troon te geven, maar dat gebeurt pas nadat we je vrouw hebben ontmoet en haar enkele cruciale vragen hebben gesteld.” zei hij tegen Darian. “Plan een datum om haar mee te nemen naar het huis van de familie Dawson, daar zal de ontmoeting plaatsvinden.” besloot hij.
Darian boog voor Gaius en nam plaats, hoe onbeleefd Gaius ook tegen hem was. Hij moest hem te allen tijde respecteren. Zolang hij nog een capo was, zou hij luisteren naar de bevelen van Gaius tot hij zijn taken als don op zich nam.
“De familie Antonioni heeft gisteravond nieuwe wapens binnengebracht en ze willen dat wij die bekijken voor de distributie. Het magazijn van de familie Dawson moet worden aangevuld en we vragen een bijdrage van alle familieleden.” liet Joe, de secretaris van de familie en een oom van Darian, hen weten.
“Darian, jij bent hier de jongste. Je hoort je ooms te respecteren voordat je de troon als Don bestijgt.” zei Gaius tegen Darian, zijn wenkbrauwen tegen elkaar, zijn ogen strak op Darian gericht.
“Je moet Judson maar eens zeggen dat hij zijn mond moet houden en moet ophouden mijn ouders zo respectloos te bespreken.” reageerde Darian.
Gaius waarschuwde Judson, maar dat veranderde niets aan het feit dat ze elkaar verafschuwden en het nooit eens zouden worden. Judson wilde de troon net zo graag als Darian en hij zou alles doen om van Darian af te komen.
“Dat was het voor vandaag, maar voordat we vertrekken, wil ik jullie allemaal een waarschuwing meegeven.” Gaius stak voor het eerst zijn sigaar op, nam behoedzaam een trek. Hij keek hen aan en glimlachte. “Er schuilen vijanden om ons heen. Ik heb vernomen dat men op de loer ligt voor de familie Dawson. Ik wil dat jullie voorzichtig zijn en op je hoede blijven.” Hij keek in hun gezichten, wiegde zijn hoofd terwijl hij sprak.
“Heb je enig idee wie hierachter zit?” vroeg Darian aan Gaius. “Ken je een familie die hierbij betrokken zou kunnen zijn?”
“Ik ken niemand, maar onze mannen zijn op pad en er zijn overal informanten. Twee dagen geleden is er ingebroken in het magazijn en zijn er wapens meegenomen. De bodyguards die dienst hadden zijn vastgehouden. Ze ondergaan nog steeds verhoor omdat ze hen zo makkelijk hebben binnengelaten.” Gaius schonk de blauwe wijn in het kleine glas voor zich. Hij nam een slok, zette het glas weer neer en keek hen weer aan.
“Hoe komt het dat wij hier niets van wisten?” vroeg Judson hem.
“Ik kreeg het rapport laat binnen en wilde het eerst grondig onderzoeken voordat ik het bij ons op tafel bracht.” antwoordde Gaius.
“Ze hebben van ons gestolen?” vroeg Darian spottend. “Het moeten wel baby-Maffia zijn die niet genoeg geld hebben om hun eigen wapens te kopen. Ik denk dat de bodyguards die dienst hadden, aangepakt moeten worden.”
“We zijn begonnen met het onderzoek. Niemand steelt van de familie Dawson, tenzij je klaar bent om te sterven. We hebben hard gewerkt voor alles wat we nu hebben.” Gaius nam een trek en blies de rook naar het plafond. “Dat was het voor vandaag.” Hij sloot de vergadering en iedereen verliet de zaal snel.
-
Lena scrolde door de berichten in haar e-mail toen ze plotseling bij één bleef hangen. Ze opende het bericht, en het was een reactie van Mayfield High School —ze had gesolliciteerd als lerares op die school en was zelfs op gesprek geweest. Ze wachtte op een antwoord voordat Darian haar zou trouwen, en daar was het —een reactie van hen. Ze was één van de weinige kandidaten die gekozen waren om bij Mayfield High School te werken.
Ze sprong op toen ze de mail zag. Ze had gedacht dat ze haar vergeten waren.
“Oh mijn hemel.” Ze las de mail keer op keer tot haar opwinding alles overnam. “Oh hemel. Ik heb de baan! Ik heb de baan.” Ze maakte een kniebuiging, blij dat ze niet de hele dag meer thuis hoefde te zitten. Ze las het bericht aandachtig en moest de volgende week beginnen met werken.
Ze was nog aan het lezen toen Jay en Darian het huis binnen stormden. In haar blije bui begroette ze hen, maar alleen Jay reageerde op haar. Darian slenterde door de woonkamer, op weg naar de kamer terwijl Jay bleef staan. Hij sprak even met Lena voordat hij zich terugtrok op zijn post.
Lena wist niet goed wat te doen nadat Jay haar had verlaten. Ze was de hele dag thuis geweest en Tina had wat eten voor Darian klaargemaakt voordat ze vertrok. Ze legde haar telefoon op tafel, stond op en liep richting de kamer.
Plotseling stopte ze omdat ze niet wéér Darian’s naakte lichaam wilde zien. Ze bleef even stil staan. Dichter bij de deur klopte ze zachtjes aan.
Hij reageerde niet, dus bleef ze in de gang staan. Darian rukte de deur open en keek naar Lena. Ze tuitte haar lippen en boog haar hoofd om zijn blik te vermijden.
“Hmmm,” Ze hief haar hoofd om tegen hem te praten maar hij liep terug de kamer in en zij volgde hem naar binnen.
“Maak je klaar, we gaan morgen naar het huis van de familie Dawson.” Zijn diepe, hese stem schroeide haar huid op een heerlijke manier.
Ze keek hem lang aan, zonder het perfecte antwoord te vinden. Hij domineerde haar altijd als hij dichtbij was, waardoor ze met geen woord uit haar mond kon komen, zelfs niet als ze veel te zeggen had.
“Je moet je beste gedrag tonen als je daar bent. Wees niet te snel met antwoorden op vragen die gesteld worden. Volg elke instructie die ik je geef.” Hij somde het op alsof ze een kind was en ze luisterde aandachtig. Ze was zeer geïnteresseerd in alles wat hij te zeggen had.
“Wie zijn deze mensen?” vroeg ze toen hij klaar was.
Hij aarzelde even voordat hij antwoordde. “Mijn familie,” klonk hij onzeker maar zij trok zich daar niets van aan. “Je ontmoet de belangrijkste leden van de familie Dawson.”
“Oh.” Ze sloeg haar benen over elkaar terwijl ze stond, een glimlach verscheen op haar lippen. “Weten ze dat je met mij getrouwd bent omdat mijn vader je je geld niet kon betalen en ik dit huwelijk helemaal niet wil?”
“Jouw keuzes doen er niet toe. Ik ben met je getrouwd en je bent nu hier bij mij. Je doet wat ik zeg.” zei hij streng, maar ze deinsde niet terug.
“En wat als ik dat niet doe?”
“Je hebt geen keus dan mij te gehoorzamen en dat is wat je zult doen.” zei hij resoluut en Lena wist meteen dat hij hier de macht had.
Veeg omhoog om door te gaan