“Casual vibes party” van Amber Mays betekent: gecoördineerde Instagram-content, contouren op professioneel niveau en genoeg nep-enthousiasme om een kleine stad van stroom te voorzien. Ik was niet uitgenodigd. Uiteraard. Maar ik ging toch—zwarte nagels, geen bh, en Chase Donovan als mijn menselijke massavernietigingswapen.
Spiegelcheck voor vertrek: Oorlogsverf-eyeliner? Check. Lippen die eruitzagen alsof ze professioneel verkloot waren? Check. Het meisje dat terugstaarde had de Goede Zoey ergens ondiep en ongemarkeerd begraven.
“Twijfels?” vroeg ik aan mijn spiegelbeeld.
Ze grijnsde terug. “Niet één.”
Chase’s auto rook naar sigaretten en rebellie. Hij reed alsof natuurwetten optioneel waren—ramen open, bass die mijn ribben deed trillen, getatoeëerde arm die de zomerlucht doorkliefde alsof hij die bezat.
“Klaar voor deze shitshow?” vroeg hij, zonder opzij te kijken.
“Ik ben geboren voor deze shitshow.”
“Leugenaar.”
“Oké dan. Ik ben doodsbang en heb mogelijk een psychotische break.”
Hij grijnsde. “Veel beter.”
Het huis aan het meer was al in volle gang—geschreeuw vanaf de steiger, gelach op het terras, genoeg gecoördineerde zwemkleding om een klein resort te bevoorraden. Ik greep de deurklink vast alsof die me naar huis kon teleporteren.
“Je hoeft niets te bewijzen,” zei Chase, de motor tikkend terwijl die afkoelde.
“Ik ben niet hier om te bewijzen. Ik ben hier om te detoneren.”
“Jezus. Herinner me eraan je nooit boos te maken.”
We liepen naar binnen alsof we de boel bezaten. Gesprekken stierven halverwege een zin. Hoofden draaiden zich om. Amber stond bevroren bij de vuurkorf, rode solocup halverwege haar lippen, Miles aan haar zijde vastgeklampt als een designaccessoire.
Toen haar ogen ons vonden, maakte haar gezicht een microflinch. Nauwelijks zichtbaar, maar ik zag het. Chase ook.
“Lachen, killer,” fluisterde hij tegen mijn oor. “Jij bent de hoofdact.”
Ik lachte niet. Ik liet iets scherpers los.
De menigte week uiteen alsof we radioactief waren. Chase’s hand brandde op mijn taille, duim tekende trage cirkels op blote huid die mijn zenuwstelsel liet kortsluiten. Dit was geen act meer. Dit was chemische oorlogsvoering.
Amber kwam naderbij met wapengraad-nepzoetheid. “Zoey! Wat een verrassing.”
“Je zei toch dat de hele klas was uitgenodigd.” Ik kantelde mijn hoofd. “Toch?”
“Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat je—”
Chase kapte haar af door zijn lippen op mijn nek te drukken. Niet zacht. Niet lief. Territoriaal.
Ambers mond klapte dicht. De luistervinken deden alsof ze ergens anders keken terwijl ze overduidelijk niet ergens anders keken.
Ik draaide me om om een sarcastische opmerking over subtiliteit te maken, maar Chase was nog niet klaar.
Hij keek me aan—snel, geladen, uitdagend. Ik zei geen ja. Ik bewoog niet. Maar ik hield hem ook niet tegen.
Toen kuste hij me. Hard.
Zijn hand greep de achterkant van mijn nek, de andere belandde laag op mijn taille, vingers streelden onder mijn shirt alsof het hem niets kon schelen wie het zag. Zijn mond bewoog op de mijne zonder enige aarzeling—tong, tanden, hitte. Ik voelde de ruwe stoppels van zijn kaak, de druk van zijn heupen, de strakke grip van zijn vingers die zich in mijn huid boorden.
Mensen keken. Dat wist ik. Het kon me niets schelen. Mijn hoofd was wazig, mijn lichaam zoemde. Zijn dij raakte tussen de mijne en mijn adem stokte. Ik was doorweekt. Alleen van een kus.
Hij trok zich terug en keek me aan alsof hij me achter het boothuis wilde sleuren en me wilde neuken tot ik mijn naam vergat.
Ik was rood aangelopen, versuft, nauwelijks staand. Zijn hand bleef op mijn onderrug liggen, vingers net binnen de rand van mijn shorts.
Ik had weg moeten stappen.
In plaats daarvan leunde mijn lichaam instinctief tegen hem aan.
“Jezus,” mompelde ik, meer tegen mezelf dan tegen hem.
Hij grijnsde, lippen streelden mijn slaap alsof we samen in een privégrap zaten. Maar het was geen grap. Mijn dijen waren gespannen en alles waar ik aan kon denken was hoe het zou voelen als hij me naar beneden duwde, zijn handen onder mijn kleren kreeg, zijn mond tussen mijn benen.
Ik had nog nooit iets in het openbaar gedaan—nog niet eens bijna—maar op dat moment, met zijn vingers die lager gleden en zijn adem heet bij mijn oor, overwoog ik het serieus. Hem gewoon mee de bomen in trekken en me laten breken tegen een boomstam terwijl het feest twintig meter verder gierde.
Amber zag eruit alsof ze zou flauwvallen. Miles bleef naar het vuur staren alsof dat hem zou redden.
“Wat de hel was dat?” vroeg ik, mijn stem trillend op een manier die niets met zenuwen te maken had en alles met hoe dichtbij zijn hand was om lager te glijden.
“Performance art,” zei Chase, zijn ogen weken niet van de mijne.
“Je hoefde niet full method actor te gaan.”
Hij boog zich naar me toe, zijn hand nu rustend net boven mijn billen. “Hoefde niet,” fluisterde hij, “maar je vond het lekker.”
Ik slikte, hard. Mijn hele lichaam bonsde.
Iemand gaf me een drankje. Ik keek er niet eens naar.
De muziek bonkte in mijn borst, maar alles wat ik voelde was zijn hand, zijn mond, de aanhoudende druk tussen mijn benen.
Toen boog hij zich opnieuw naar me toe, laag en ruw in mijn oor.
“Denk je nog steeds dat dit alleen maar toneel is?”
Ik opende mijn mond. Er kwam niets uit.
Want ik had geen flauw idee wat er net was gebeurd.
Maar ik wist—met angstaanjagende helderheid—dat ik wilde dat het nog eens gebeurde.
Veeg omhoog om door te gaan
Na die kus, die mijn zenuwstelsel compleet verwoestte, vermeed iedereen oogcontact of staarde naar me alsof ik een auto-ongeluk in real time was. Fluisteringen volgden ons. Chase bewoog zich erdoorheen alsof hij door wolven was opgevoed.
Ik posteerde me bij de snacktafel, deed alsof muffe chips en lauw bier iets voorstelden, terwijl mijn brein compleet vastliep. Die kus had elk functionerend deel van me overgenomen en liet me achter op pure adrenaline en restjes energie.
Amber verscheen voordat ik kon ontsnappen. Roofdierglimlach, designerbadpak, ze bewoog met de gefocuste intensiteit van iemand die al sinds het eerste jaar op dit moment had gewacht.
"Hou van die hele transformatie," zei ze, terwijl ze me scande als een barcode. "Wist niet dat Hot Topic jouw stijl was. Heel... toegewijd."
Mijn hart bonkte tegen mijn ribben. Mijn gezicht bleef neutraal, mijn mond dicht.
"Dat hele bad girl-ding," ging ze verder, haar stem druipend van nepbezorgdheid, "is eigenlijk best wanhopig, vind je niet? Kijk, we snappen het—je hebt je moment. Maar dit ben jij niet."
Ik deed mijn mond open om haar te vernietigen, maar Chase’ stem was me voor.
"Projectie of jaloezie?"
Ambers rug verstijfde. Ze draaide zich niet om, maar ik zag haar hele houding omslaan naar verdediging.
Chase verscheen naast haar, frisdrank in zijn hand, zijn blik verveeld maar gevaarlijk. "Want dat klonk persoonlijk."
"Het is maar een feestje," zei Amber, haar stem te opgewekt, te gemaakt.
"Waarom doe je dan je best om de ster te zijn?" Hij keek haar aan alsof ze een interessant experiment was. "Lijkt me vermoeiend."
Haar kaak spande zich. Geen weerwoord. Niets.
Chase’ ogen vonden de mijne. "Klaar?"
Ik knikte. Meer dan klaar.
We liepen weg zonder om te kijken. Machtigste move van het jaar.
Zijn auto was een tombe van stilte en achtergebleven parfum—iets duisters en licht gevaarlijks, alsof het een waarschuwingslabel had moeten hebben. Ik vouwde mijn armen over elkaar, keek uit het raam, mijn hart nog steeds hakkelend door alles wat er net gebeurd was.
Hij trommelde met zijn vingers op het stuur. Een ritme dat alleen hij leek te begrijpen. We zeiden allebei niets, maar de stilte had gewicht. Ik kon hem nog proeven. Ambers stem klonk nog na, zoet als vergif.
"Gaat het?" vroeg hij eindelijk, zonder opzij te kijken.
"Zij denkt dat dit allemaal een grap is."
"Ze is nu doodsbang voor je. Dat is vooruitgang."
"Ik probeer niemand bang te maken."
"Toch is het je gelukt."
De stilte werd dun en gespannen. Ik peuterde aan mijn mouw tot ik een los draadje vond en bleef eraan trekken, iets uithalend dat waarschijnlijk veel te duur was om te vervangen.
"Denk je nog steeds dat dit gespeeld is?" De woorden glipten eruit voordat ik ze kon tegenhouden.
Hij antwoordde niet meteen. Zijn vingers verstijfden op het stuur. Kaak gespannen. Eén seconde dacht ik dat hij iets zou zeggen wat me zou breken.
Maar hij reed gewoon door.
Mijn oprit kwam veel te snel in zicht. De veranda verlicht, als een schijnwerper waar ik niet op zat te wachten. Mama’s auto was weg—waarschijnlijk weer een late dienst in het ziekenhuis. Het huis oogde hol, alsof zelfs het niet met deze versie van mij om wilde gaan.
Ik greep naar de deurklink, maar stopte.
"Het spijt me niet," fluisterde ik.
Dat raakte hem. Zijn mond trok omhoog—niet echt een grijns, niet echt een glimlach. Iets anders. Iets dat mijn borst deed samentrekken.
"Goed," zei hij. "Sorry is toch overschat."
Ik stapte uit, benen nog steeds wiebelig, en keek niet om. Maar ik voelde dat hij bleef kijken tot ik veilig binnen was.
Veeg omhoog om door te gaan
Kwam niet eens aan wiskunde toe voordat de intercom mijn sociale doodsvonnis aankondigde: “Zoey Hale, meld je bij de administratie.”
Niemand keek op. Het roddelcircuit had het memo allang verspreid.
De secretaresse overhandigde me het briefje alsof het haar manicure kon besmetten. Haar mond zo strak getuit dat ze eruitzag alsof ze verstopt zat. Ik liep die gang door met het soort zen dat alleen komt als je accepteert dat je op het punt staat gekruisigd te worden voor de misdaad van luid bestaan.
Mevrouw Peterson zat achter haar bureau met een manillamap waar mijn naam ongetwijfeld op stond. Ze gebaarde naar de stoel alsof we mijn boekverslag van het weekend gingen bespreken in plaats van mijn schijnbare morele verval.
“Er zijn zorgwekkende signalen binnengekomen over je activiteiten van het weekend,” zei ze, handen gevouwen alsof ze voor mijn ziel bad. “Meerdere ouders hebben contact met ons opgenomen na het zien van... foto’s.”
“Wat heb ik precies fout gedaan?”
Ze knipperde met haar ogen. Kennelijk niet geoefend op directe vragen. “Het gaat niet om specifieke handelingen. Het gaat om het imago. Je bent altijd een voorbeeld geweest, Zoey. Deze transformatie is... verontrustend.”
Transformatie. Alsof ik vannacht hoorns had gekregen in plaats van eindelijk een ruggengraat.
“Hebben we het over diezelfde foto’s waar ik naast een jongen sta?” vroeg ik. “Want voor zover ik weet, is dat niet strafbaar.”
“Dit is geen disciplinaire maatregel,” zei ze snel. “Het is preventief. We houden de situatie in de gaten.”
Vertaling: Doe het nog één keer en we maken je toekomst kapot.
Ik knikte als een braaf soldaat en liep weg. Maar mijn handen trilden en mijn mond smaakte naar kopergeld.
Dat was het moment dat Miles bij de kluisjes opdook als een uitslag die maar niet verdwijnt.
“Hebben ze je geschorst?” vroeg hij, terwijl hij mijn gezicht scande op barstjes in het pantser.
“Nee. Teleurgesteld?”
Hij stapte recht in mijn pad. Blokkeerde me alsof hij nog steeds rechten had. “Je weet dat dit niet jij bent.”
“Wat is niet ik?”
“Dit.” Hij gebaarde naar mijn bestaan alsof het hem persoonlijk beledigde. “De make-up. Je houding. Die loser met wie je nu omgaat.”
“Zijn naam is Chase.”
“Juist ja. Heel origineel.” Zijn grijns maakte dat ik hem een klap wilde verkopen. “Je bent niet gemaakt voor dit soort aandacht, Z. Je weet niet hoe je ermee om moet gaan.”
“Je bedoelt het soort aandacht dat jij Amber gaf terwijl wij nog samen waren?”
Voltreffer. Zijn gezicht vertrok even voordat de zelfgenoegzaamheid terugkwam. “Ik heb een fout gemaakt. Maar ik heb mezelf tenminste niet compleet opnieuw uitgevonden om een statement te maken.”
Mijn keel kneep dicht. Woorden verdwenen.
Hij kwam dichterbij, zijn stem zakte naar dat manipulatieve gefluister dat hij tot in perfectie beheerste. “Iedereen ziet wat je doet. Je stort in en noemt het empowerment. Deze versie van jou? Het is zielig.”
Zielig. Het woord kwam aan als een klap.
Ik staarde naar hem—deze jongen die twee jaar lang mijn hand had vastgehouden tijdens filmavondjes en familiediners, die precies wist welke knoppen hij moest indrukken om me aan alles te laten twijfelen.
“Wees gewoon... voorzichtig,” zei hij, alsof hij me een gunst deed. “Dit loopt niet goed af.”
Ik liep weg zonder hem het genoegen van een antwoord te geven.
De rest van de dag was een waas van gefluister en schuine blikken. Vroegere vrienden die ineens gefascineerd waren door hun veters. Docenten die vroeger glimlachten, nu bezorgd over mijn 'keuzes'.
Ik sloeg mijn kluisje over en liep naar huis onder een lucht die veel te fel was voor hoe leeg ik me voelde vanbinnen.
Mama was thuis, maar begraven in ziekenhuisdossiers. Ik ging direct naar mijn kamer, ging op mijn bed zitten en staarde tien volle minuten naar mijn telefoon.
Ik wilde geen uitleg. Geen troost. Niemand die me vertelde dat dit allemaal bij opgroeien hoorde.
Ik wilde iets echts.
Opende een nieuw bericht. Typte twee woorden:
Kom me halen.
Verzond het voordat ik het kon overdenken.
Mijn telefoon zoemde dertig seconden later:
Onderweg.
Veeg omhoog om door te gaan