passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Your Rival Saw Me Naked - Hoofdstuk #6 - door itsvlada

Your Rival Saw Me Naked

/

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 5

Na die kus, die mijn zenuwstelsel compleet verwoestte, vermeed iedereen oogcontact of staarde naar me alsof ik een auto-ongeluk in real time was. Fluisteringen volgden ons. Chase bewoog zich erdoorheen alsof hij door wolven was opgevoed.

Ik posteerde me bij de snacktafel, deed alsof muffe chips en lauw bier iets voorstelden, terwijl mijn brein compleet vastliep. Die kus had elk functionerend deel van me overgenomen en liet me achter op pure adrenaline en restjes energie.

Amber verscheen voordat ik kon ontsnappen. Roofdierglimlach, designerbadpak, ze bewoog met de gefocuste intensiteit van iemand die al sinds het eerste jaar op dit moment had gewacht.

"Hou van die hele transformatie," zei ze, terwijl ze me scande als een barcode. "Wist niet dat Hot Topic jouw stijl was. Heel... toegewijd."

Mijn hart bonkte tegen mijn ribben. Mijn gezicht bleef neutraal, mijn mond dicht.

"Dat hele bad girl-ding," ging ze verder, haar stem druipend van nepbezorgdheid, "is eigenlijk best wanhopig, vind je niet? Kijk, we snappen het—je hebt je moment. Maar dit ben jij niet."

Ik deed mijn mond open om haar te vernietigen, maar Chase’ stem was me voor.

"Projectie of jaloezie?"

Ambers rug verstijfde. Ze draaide zich niet om, maar ik zag haar hele houding omslaan naar verdediging.

Chase verscheen naast haar, frisdrank in zijn hand, zijn blik verveeld maar gevaarlijk. "Want dat klonk persoonlijk."

"Het is maar een feestje," zei Amber, haar stem te opgewekt, te gemaakt.

"Waarom doe je dan je best om de ster te zijn?" Hij keek haar aan alsof ze een interessant experiment was. "Lijkt me vermoeiend."

Haar kaak spande zich. Geen weerwoord. Niets.

Chase’ ogen vonden de mijne. "Klaar?"

Ik knikte. Meer dan klaar.

We liepen weg zonder om te kijken. Machtigste move van het jaar.

Zijn auto was een tombe van stilte en achtergebleven parfum—iets duisters en licht gevaarlijks, alsof het een waarschuwingslabel had moeten hebben. Ik vouwde mijn armen over elkaar, keek uit het raam, mijn hart nog steeds hakkelend door alles wat er net gebeurd was.

Hij trommelde met zijn vingers op het stuur. Een ritme dat alleen hij leek te begrijpen. We zeiden allebei niets, maar de stilte had gewicht. Ik kon hem nog proeven. Ambers stem klonk nog na, zoet als vergif.

"Gaat het?" vroeg hij eindelijk, zonder opzij te kijken.

"Zij denkt dat dit allemaal een grap is."

"Ze is nu doodsbang voor je. Dat is vooruitgang."

"Ik probeer niemand bang te maken."

"Toch is het je gelukt."

De stilte werd dun en gespannen. Ik peuterde aan mijn mouw tot ik een los draadje vond en bleef eraan trekken, iets uithalend dat waarschijnlijk veel te duur was om te vervangen.

"Denk je nog steeds dat dit gespeeld is?" De woorden glipten eruit voordat ik ze kon tegenhouden.

Hij antwoordde niet meteen. Zijn vingers verstijfden op het stuur. Kaak gespannen. Eén seconde dacht ik dat hij iets zou zeggen wat me zou breken.

Maar hij reed gewoon door.

Mijn oprit kwam veel te snel in zicht. De veranda verlicht, als een schijnwerper waar ik niet op zat te wachten. Mama’s auto was weg—waarschijnlijk weer een late dienst in het ziekenhuis. Het huis oogde hol, alsof zelfs het niet met deze versie van mij om wilde gaan.

Ik greep naar de deurklink, maar stopte.

"Het spijt me niet," fluisterde ik.

Dat raakte hem. Zijn mond trok omhoog—niet echt een grijns, niet echt een glimlach. Iets anders. Iets dat mijn borst deed samentrekken.

"Goed," zei hij. "Sorry is toch overschat."

Ik stapte uit, benen nog steeds wiebelig, en keek niet om. Maar ik voelde dat hij bleef kijken tot ik veilig binnen was.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

Kwam niet eens aan wiskunde toe voordat de intercom mijn sociale doodsvonnis aankondigde: “Zoey Hale, meld je bij de administratie.”

Niemand keek op. Het roddelcircuit had het memo allang verspreid.

De secretaresse overhandigde me het briefje alsof het haar manicure kon besmetten. Haar mond zo strak getuit dat ze eruitzag alsof ze verstopt zat. Ik liep die gang door met het soort zen dat alleen komt als je accepteert dat je op het punt staat gekruisigd te worden voor de misdaad van luid bestaan.

Mevrouw Peterson zat achter haar bureau met een manillamap waar mijn naam ongetwijfeld op stond. Ze gebaarde naar de stoel alsof we mijn boekverslag van het weekend gingen bespreken in plaats van mijn schijnbare morele verval.

“Er zijn zorgwekkende signalen binnengekomen over je activiteiten van het weekend,” zei ze, handen gevouwen alsof ze voor mijn ziel bad. “Meerdere ouders hebben contact met ons opgenomen na het zien van... foto’s.”

“Wat heb ik precies fout gedaan?”

Ze knipperde met haar ogen. Kennelijk niet geoefend op directe vragen. “Het gaat niet om specifieke handelingen. Het gaat om het imago. Je bent altijd een voorbeeld geweest, Zoey. Deze transformatie is... verontrustend.”

Transformatie. Alsof ik vannacht hoorns had gekregen in plaats van eindelijk een ruggengraat.

“Hebben we het over diezelfde foto’s waar ik naast een jongen sta?” vroeg ik. “Want voor zover ik weet, is dat niet strafbaar.”

“Dit is geen disciplinaire maatregel,” zei ze snel. “Het is preventief. We houden de situatie in de gaten.”

Vertaling: Doe het nog één keer en we maken je toekomst kapot.

Ik knikte als een braaf soldaat en liep weg. Maar mijn handen trilden en mijn mond smaakte naar kopergeld.

Dat was het moment dat Miles bij de kluisjes opdook als een uitslag die maar niet verdwijnt.

“Hebben ze je geschorst?” vroeg hij, terwijl hij mijn gezicht scande op barstjes in het pantser.

“Nee. Teleurgesteld?”

Hij stapte recht in mijn pad. Blokkeerde me alsof hij nog steeds rechten had. “Je weet dat dit niet jij bent.”

“Wat is niet ik?”

“Dit.” Hij gebaarde naar mijn bestaan alsof het hem persoonlijk beledigde. “De make-up. Je houding. Die loser met wie je nu omgaat.”

“Zijn naam is Chase.”

“Juist ja. Heel origineel.” Zijn grijns maakte dat ik hem een klap wilde verkopen. “Je bent niet gemaakt voor dit soort aandacht, Z. Je weet niet hoe je ermee om moet gaan.”

“Je bedoelt het soort aandacht dat jij Amber gaf terwijl wij nog samen waren?”

Voltreffer. Zijn gezicht vertrok even voordat de zelfgenoegzaamheid terugkwam. “Ik heb een fout gemaakt. Maar ik heb mezelf tenminste niet compleet opnieuw uitgevonden om een statement te maken.”

Mijn keel kneep dicht. Woorden verdwenen.

Hij kwam dichterbij, zijn stem zakte naar dat manipulatieve gefluister dat hij tot in perfectie beheerste. “Iedereen ziet wat je doet. Je stort in en noemt het empowerment. Deze versie van jou? Het is zielig.”

Zielig. Het woord kwam aan als een klap.

Ik staarde naar hem—deze jongen die twee jaar lang mijn hand had vastgehouden tijdens filmavondjes en familiediners, die precies wist welke knoppen hij moest indrukken om me aan alles te laten twijfelen.

“Wees gewoon... voorzichtig,” zei hij, alsof hij me een gunst deed. “Dit loopt niet goed af.”

Ik liep weg zonder hem het genoegen van een antwoord te geven.

De rest van de dag was een waas van gefluister en schuine blikken. Vroegere vrienden die ineens gefascineerd waren door hun veters. Docenten die vroeger glimlachten, nu bezorgd over mijn 'keuzes'.

Ik sloeg mijn kluisje over en liep naar huis onder een lucht die veel te fel was voor hoe leeg ik me voelde vanbinnen.

Mama was thuis, maar begraven in ziekenhuisdossiers. Ik ging direct naar mijn kamer, ging op mijn bed zitten en staarde tien volle minuten naar mijn telefoon.

Ik wilde geen uitleg. Geen troost. Niemand die me vertelde dat dit allemaal bij opgroeien hoorde.

Ik wilde iets echts.

Opende een nieuw bericht. Typte twee woorden:

Kom me halen.

Verzond het voordat ik het kon overdenken.

Mijn telefoon zoemde dertig seconden later:

Onderweg.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7

De rit was pure stilte en spanning. Chase had één hand aan het stuur, de andere deed helemaal niets op de versnellingspook, alsof het vanavond gewoon weer een dinsdag was in plaats van mijn complete psychologische inzinking. De bas dreunde door mijn borst terwijl mijn brein in een eindeloze lus afspeelde hoe Miles me zielig noemde.

Hij reed zonder te vragen achter de school. Lege parkeerplaats, schaduwen zo dik als geheimen. Motor uit, stilte zo totaal dat het gewicht had.

Ik zat daar als een idioot, ademend in zijn geur—leer, dennenluchtverfrisser, en iets scherpers dat alleen maar hem was. Mijn hoofd was ruis. Ik wilde geen uitleg, geen troost, niemand die me vertelde dat deze fase wel weer over zou gaan.

Ik wilde me echt voelen.

Dus kroop ik op zijn schoot.

Zijn handen bevroren in de lucht alsof ik hem had geëlektrocuteerd. Ik ging overdwars op hem zitten, knieën aan weerszijden van zijn heupen, hart bonzend tegen mijn ribben. Hij keek omhoog met die rustige ogen, mond een beetje open, wachtend.

"Ik haatte dat feestje," fluisterde ik.

"Ik niet." Zijn stem was laag, bijna plagerig. "Je zag er gevaarlijk uit."

Hitte trok over mijn wangen, maar ik verbrak het oogcontact niet. Ik voelde me transparant onder zijn blik—alsof hij elke barst in mijn perfecte-studentenmasker kon zien.

Ik graaide in mijn tas en haalde een verfrommeld papiertje tevoorschijn. "Wil je iets zieligs zien?"

Hij trok een wenkbrauw op. "Altijd."

Ik gaf hem mijn geheime lijst—die ik om twee uur ’s nachts had geschreven tijdens mijn post-breakupcrisis. Dingen die ik nooit had durven toegeven dat ik ze wilde. Tatoeages. Spontane zoenen. Nablijven. Regels overtreden alleen om de kick te voelen.

Hij las het twee keer, zijn vingers volgden iedere vouw alsof het een heilig geschrift was.

"Heb je dit echt opgeschreven?"

"Moest wel." Mijn stem was gespannen. "Anders dacht ik niet dat ik ze mocht willen."

Hij leunde achterover, maanlicht ving zijn kaaklijn. Even leek hij ouder. Gevaarlijker.

"Deze." Hij tikte op het papier. "‘Breek een regel die je eng vindt.’"

"Waarom die?"

"Omdat het me gek maakt om te zien hoe je probeert het niet te willen."

Mijn adem stokte. De lucht tussen ons vonkte. Ik was me hyperbewust van alles—zijn hoodie die rook naar rook en zomer, zijn lippen op centimeters van de mijne, de warmte die van zijn lichaam uitstraalde.

"Oké," zei ik.

Zijn glimlach was pure ellende. "Laten we gaan."

"Wat?"

Hij deed het portier open, stapte uit, keek om alsof ik dit had moeten zien aankomen. "Je wilde een regel breken. Tijd om te leveren."

"Nu meteen?"

"Wanneer anders?"

Ik volgde hem de nacht in. Asfalt nog warm, de lucht zoemend van die post-apocalyptische stilte. Hij liep richting de schoolgymzaal alsof hij dit al vaker had gedaan, alsof inbreken gewoon weer een dinsdagactiviteit was.

"Ben je gek?" siste ik.

"Ben jij bang?"

Ik hield mijn mond.

We stopten onder een halfopen raam van de gymzaal. Chase reikte omhoog, wrikte het los met geoefende hand. Glimlachte naar me alsof hij een kind snoep aanbood.

"Dames eerst."

"Ik haat je."

"Nee, dat doe je niet."

Ik pakte de vensterbank, trok mezelf omhoog. Mijn handen gleden weg op het metaal, maar hij was daar, hield me zonder een woord te zeggen stabiel. Ik gleed door de opening, liet me op de gymvloer zakken met een zachte plof die in de stilte als onweer klonk.

Hij landde een paar seconden later naast me, stil als een schaduw.

Ik keek rond in de lege gymzaal—tribunes als slapende reuzen, duisternis zo totaal dat het heilig aanvoelde. Dit was mijn school, de plek waar ik duizenden keren doorheen was gelopen. Maar nu voelde het elektrisch. Verboden. Levend.

"Holy shit," ademde ik.

"Taalgebruik, Hale." Maar hij grijnsde.

We stonden daar in het donker, twee tieners die zojuist een misdrijf hadden gepleegd, alleen voor de kick. Mijn hart bonsde, mijn handen trilden, en voor het eerst in weken voelde ik dat ik weer kon ademen.

"En nu?" fluisterde ik.

"Nu," zei Chase, terwijl hij het lampje van zijn telefoon aanzette, "gaan we herinneringen maken waar je voor geschorst wilt worden."

Veeg omhoog om door te gaan

Your Rival Saw Me Naked

Your Rival Saw Me Naked

150 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

150

Inhoud

Aa