passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Your Rival Saw Me Naked - Hoofdstuk #7 - door itsvlada

Your Rival Saw Me Naked

/

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 6

Kwam niet eens aan wiskunde toe voordat de intercom mijn sociale doodsvonnis aankondigde: “Zoey Hale, meld je bij de administratie.”

Niemand keek op. Het roddelcircuit had het memo allang verspreid.

De secretaresse overhandigde me het briefje alsof het haar manicure kon besmetten. Haar mond zo strak getuit dat ze eruitzag alsof ze verstopt zat. Ik liep die gang door met het soort zen dat alleen komt als je accepteert dat je op het punt staat gekruisigd te worden voor de misdaad van luid bestaan.

Mevrouw Peterson zat achter haar bureau met een manillamap waar mijn naam ongetwijfeld op stond. Ze gebaarde naar de stoel alsof we mijn boekverslag van het weekend gingen bespreken in plaats van mijn schijnbare morele verval.

“Er zijn zorgwekkende signalen binnengekomen over je activiteiten van het weekend,” zei ze, handen gevouwen alsof ze voor mijn ziel bad. “Meerdere ouders hebben contact met ons opgenomen na het zien van... foto’s.”

“Wat heb ik precies fout gedaan?”

Ze knipperde met haar ogen. Kennelijk niet geoefend op directe vragen. “Het gaat niet om specifieke handelingen. Het gaat om het imago. Je bent altijd een voorbeeld geweest, Zoey. Deze transformatie is... verontrustend.”

Transformatie. Alsof ik vannacht hoorns had gekregen in plaats van eindelijk een ruggengraat.

“Hebben we het over diezelfde foto’s waar ik naast een jongen sta?” vroeg ik. “Want voor zover ik weet, is dat niet strafbaar.”

“Dit is geen disciplinaire maatregel,” zei ze snel. “Het is preventief. We houden de situatie in de gaten.”

Vertaling: Doe het nog één keer en we maken je toekomst kapot.

Ik knikte als een braaf soldaat en liep weg. Maar mijn handen trilden en mijn mond smaakte naar kopergeld.

Dat was het moment dat Miles bij de kluisjes opdook als een uitslag die maar niet verdwijnt.

“Hebben ze je geschorst?” vroeg hij, terwijl hij mijn gezicht scande op barstjes in het pantser.

“Nee. Teleurgesteld?”

Hij stapte recht in mijn pad. Blokkeerde me alsof hij nog steeds rechten had. “Je weet dat dit niet jij bent.”

“Wat is niet ik?”

“Dit.” Hij gebaarde naar mijn bestaan alsof het hem persoonlijk beledigde. “De make-up. Je houding. Die loser met wie je nu omgaat.”

“Zijn naam is Chase.”

“Juist ja. Heel origineel.” Zijn grijns maakte dat ik hem een klap wilde verkopen. “Je bent niet gemaakt voor dit soort aandacht, Z. Je weet niet hoe je ermee om moet gaan.”

“Je bedoelt het soort aandacht dat jij Amber gaf terwijl wij nog samen waren?”

Voltreffer. Zijn gezicht vertrok even voordat de zelfgenoegzaamheid terugkwam. “Ik heb een fout gemaakt. Maar ik heb mezelf tenminste niet compleet opnieuw uitgevonden om een statement te maken.”

Mijn keel kneep dicht. Woorden verdwenen.

Hij kwam dichterbij, zijn stem zakte naar dat manipulatieve gefluister dat hij tot in perfectie beheerste. “Iedereen ziet wat je doet. Je stort in en noemt het empowerment. Deze versie van jou? Het is zielig.”

Zielig. Het woord kwam aan als een klap.

Ik staarde naar hem—deze jongen die twee jaar lang mijn hand had vastgehouden tijdens filmavondjes en familiediners, die precies wist welke knoppen hij moest indrukken om me aan alles te laten twijfelen.

“Wees gewoon... voorzichtig,” zei hij, alsof hij me een gunst deed. “Dit loopt niet goed af.”

Ik liep weg zonder hem het genoegen van een antwoord te geven.

De rest van de dag was een waas van gefluister en schuine blikken. Vroegere vrienden die ineens gefascineerd waren door hun veters. Docenten die vroeger glimlachten, nu bezorgd over mijn 'keuzes'.

Ik sloeg mijn kluisje over en liep naar huis onder een lucht die veel te fel was voor hoe leeg ik me voelde vanbinnen.

Mama was thuis, maar begraven in ziekenhuisdossiers. Ik ging direct naar mijn kamer, ging op mijn bed zitten en staarde tien volle minuten naar mijn telefoon.

Ik wilde geen uitleg. Geen troost. Niemand die me vertelde dat dit allemaal bij opgroeien hoorde.

Ik wilde iets echts.

Opende een nieuw bericht. Typte twee woorden:

Kom me halen.

Verzond het voordat ik het kon overdenken.

Mijn telefoon zoemde dertig seconden later:

Onderweg.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7

De rit was pure stilte en spanning. Chase had één hand aan het stuur, de andere deed helemaal niets op de versnellingspook, alsof het vanavond gewoon weer een dinsdag was in plaats van mijn complete psychologische inzinking. De bas dreunde door mijn borst terwijl mijn brein in een eindeloze lus afspeelde hoe Miles me zielig noemde.

Hij reed zonder te vragen achter de school. Lege parkeerplaats, schaduwen zo dik als geheimen. Motor uit, stilte zo totaal dat het gewicht had.

Ik zat daar als een idioot, ademend in zijn geur—leer, dennenluchtverfrisser, en iets scherpers dat alleen maar hem was. Mijn hoofd was ruis. Ik wilde geen uitleg, geen troost, niemand die me vertelde dat deze fase wel weer over zou gaan.

Ik wilde me echt voelen.

Dus kroop ik op zijn schoot.

Zijn handen bevroren in de lucht alsof ik hem had geëlektrocuteerd. Ik ging overdwars op hem zitten, knieën aan weerszijden van zijn heupen, hart bonzend tegen mijn ribben. Hij keek omhoog met die rustige ogen, mond een beetje open, wachtend.

"Ik haatte dat feestje," fluisterde ik.

"Ik niet." Zijn stem was laag, bijna plagerig. "Je zag er gevaarlijk uit."

Hitte trok over mijn wangen, maar ik verbrak het oogcontact niet. Ik voelde me transparant onder zijn blik—alsof hij elke barst in mijn perfecte-studentenmasker kon zien.

Ik graaide in mijn tas en haalde een verfrommeld papiertje tevoorschijn. "Wil je iets zieligs zien?"

Hij trok een wenkbrauw op. "Altijd."

Ik gaf hem mijn geheime lijst—die ik om twee uur ’s nachts had geschreven tijdens mijn post-breakupcrisis. Dingen die ik nooit had durven toegeven dat ik ze wilde. Tatoeages. Spontane zoenen. Nablijven. Regels overtreden alleen om de kick te voelen.

Hij las het twee keer, zijn vingers volgden iedere vouw alsof het een heilig geschrift was.

"Heb je dit echt opgeschreven?"

"Moest wel." Mijn stem was gespannen. "Anders dacht ik niet dat ik ze mocht willen."

Hij leunde achterover, maanlicht ving zijn kaaklijn. Even leek hij ouder. Gevaarlijker.

"Deze." Hij tikte op het papier. "‘Breek een regel die je eng vindt.’"

"Waarom die?"

"Omdat het me gek maakt om te zien hoe je probeert het niet te willen."

Mijn adem stokte. De lucht tussen ons vonkte. Ik was me hyperbewust van alles—zijn hoodie die rook naar rook en zomer, zijn lippen op centimeters van de mijne, de warmte die van zijn lichaam uitstraalde.

"Oké," zei ik.

Zijn glimlach was pure ellende. "Laten we gaan."

"Wat?"

Hij deed het portier open, stapte uit, keek om alsof ik dit had moeten zien aankomen. "Je wilde een regel breken. Tijd om te leveren."

"Nu meteen?"

"Wanneer anders?"

Ik volgde hem de nacht in. Asfalt nog warm, de lucht zoemend van die post-apocalyptische stilte. Hij liep richting de schoolgymzaal alsof hij dit al vaker had gedaan, alsof inbreken gewoon weer een dinsdagactiviteit was.

"Ben je gek?" siste ik.

"Ben jij bang?"

Ik hield mijn mond.

We stopten onder een halfopen raam van de gymzaal. Chase reikte omhoog, wrikte het los met geoefende hand. Glimlachte naar me alsof hij een kind snoep aanbood.

"Dames eerst."

"Ik haat je."

"Nee, dat doe je niet."

Ik pakte de vensterbank, trok mezelf omhoog. Mijn handen gleden weg op het metaal, maar hij was daar, hield me zonder een woord te zeggen stabiel. Ik gleed door de opening, liet me op de gymvloer zakken met een zachte plof die in de stilte als onweer klonk.

Hij landde een paar seconden later naast me, stil als een schaduw.

Ik keek rond in de lege gymzaal—tribunes als slapende reuzen, duisternis zo totaal dat het heilig aanvoelde. Dit was mijn school, de plek waar ik duizenden keren doorheen was gelopen. Maar nu voelde het elektrisch. Verboden. Levend.

"Holy shit," ademde ik.

"Taalgebruik, Hale." Maar hij grijnsde.

We stonden daar in het donker, twee tieners die zojuist een misdrijf hadden gepleegd, alleen voor de kick. Mijn hart bonsde, mijn handen trilden, en voor het eerst in weken voelde ik dat ik weer kon ademen.

"En nu?" fluisterde ik.

"Nu," zei Chase, terwijl hij het lampje van zijn telefoon aanzette, "gaan we herinneringen maken waar je voor geschorst wilt worden."

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 8

De middernachtelijke gym slokte onze voetstappen op, maanlicht strekte zich als schijnwerpers over het veld—alsof het een uitdaging was. Het rook naar boenwas, zweet en geheimen—het soort plek waar slechte beslissingen verhalen werden.

Mijn hart bonkte. Mijn huid tintelde. En toen Chase die rode spuitbus liet ratelen, voelde het als het begin van iets waarvan ik wist dat ik het niet meer ongedaan kon maken.

“Laatste kans om te laf te zijn,” zei hij, zijn stem laag en donker.

Ik stapte juist dichterbij. “Geen sprake van.”

Hij tagde de vloer— FUCK MILES in felle rode letters—en liet de bus met een klap vallen. Toen draaide hij zich naar me om, zijn ogen onleesbaar.

De geur overviel me—chemisch, heet en op een vreemde manier intiem.

“Voel je het al?” vroeg Chase.

Ik glimlachte. “Bijna.”

Hij reikte me de bus aan, maar voordat ik hem kon pakken, stapte hij mijn ruimte binnen. “Ik had het niet over de verf,” zei hij. “Ik daag je uit om me te kussen.”

Ik dacht niet na. Ik bewoog naar voren, greep zijn hoodie vast, botste tegen hem aan.

Onze tanden botsten. Een raar geluid ontsnapte uit mijn keel. Zijn neus raakte de mijne, en ik trok me terug, beschaamd.

“Sorry,” fluisterde ik.

Hij schudde zijn hoofd, boog alweer naar me toe. “Niet doen.”

Deze keer klikte het—zijn mond gleed over de mijne, warm en hongerig. Hij smaakte naar munt en zenuwen. Zijn handen gleden onder mijn shirt, vingers volgden mijn flanken omhoog, en ik rilde.

“Weet je het zeker?” mompelde hij.

“Ja.” Mijn stem kraakte. “Ik wil dit. Ik wil jou.”

“Goed,” zei hij, terwijl hij de rest van mijn shirt uittrok.

Mijn huid prikte onder de koude lucht van de gym. Ik sloeg mijn armen over mijn borst, plotseling veel te bewust van hoe bloot ik was.

“Zoey,” zei hij, zacht aan mijn polsen trekkend. “Je hoeft je niet te verstoppen. Ik wil je zien.”

Dat had cliché moeten klinken, maar dat was het niet.

Hij kleedde zich ook uit—eerst zijn shirt, daarna zijn spijkerbroek. Mijn ogen bleven hangen op de lijn van zijn buik. Ik probeerde niet te staren. Het lukte niet.

Toen hij naar mijn jeans reikte, knikte ik. “Ze zitten strak.”

Hij grinnikte, worstelde ze naar beneden. “Je loog niet.”

We stuntelden allebei. Ik struikelde bijna over mijn eigen voet. Hij ving me op, maar zijn lach was buiten adem. “Dit is officieel de minst soepele seks ooit.”

“Houd je mond,” mompelde ik, grijnzend. “We doen het prima.”

Zijn vingers gleden in mijn ondergoed. Ik verstijfde, mijn adem stokte.

“Nog steeds oké?” vroeg hij.

“Ja,” fluisterde ik. “Alsjeblieft.”

Hij wreef langzaam cirkels, mijn heupen schokten. Mijn benen voelden wiebelig. Ik greep zijn schouders om niet om te vallen.

“God, je bent nat,” zei hij, zijn stem laag.

Ik beet op mijn lip, beschaamd. “Is dat—oké?”

Hij keek op. “Het is perfect.”

Toen kuste hij me opnieuw, lager deze keer, tot ik hijgend zijn haar vastgreep en probeerde mijn geluiden niet te laten weergalmen in de lege gymzaal. Toen hij eindelijk zijn boxershort uittrok en naar een condoom greep, sloeg mijn maag om.

Hij keek me aan terwijl hij hem omdeed. “Je kunt nog steeds stoppen.”

“Ik wil niet.”

Hij positioneerde zich, duwde langzaam naar binnen, en ik hapte luidruchtig naar adem, verrast.

“Te veel?” vroeg hij, bevroren.

“Nee,” zei ik, zijn armen grijpend. “Alleen—langzaam.”

Dat deed hij. Elke centimeter voelde als druk, rek en hitte. Ik kromp ineen. Hij kuste mijn wang. “Gewoon ademen.”

Dat deed ik. Uiteindelijk verdween het branderige gevoel, en veranderde de pijn in iets scherpers, diepers.

“Je voelt goed,” fluisterde hij, zijn stem trillend.

Ik sloeg mijn benen om hem heen, trok hem dieper. Hij kreunde.

“Holy shit,” mompelde hij. “Zoey—fuck.”

Zijn heupen bewogen sneller. Mijn nagels groeven in zijn rug. De koude vloer, het echoën van huid op huid—het maakte me niets uit. Alleen hoe zijn adem haperde, hoe zijn handen mijn dijen vastgrepen, hoe ik hem overal voelde.

Ik kreunde zonder dat ik het bedoelde. Hij vloekte zacht. “Je maakt me gek.”

Ik voelde me alsof ik uit elkaar viel—rauw en open en volledig de controle kwijt. Elke stoot duwde er weer een geluid uit, weer een golf hitte laag in mijn buik.

“Chase,” hijgde ik. “Ik—ik denk dat ik—”

“Ja?” zei hij, mijn hals kussend. “Laat los.”

Dat deed ik.

Daarna zakte hij naast me neer, allebei zweterig en rood, starend naar het plafond.

Ik kon niet stoppen met lachen. “Dat was een ramp.”

Hij grijnsde, steunde op één elleboog. “Dat was perfect.”

Ik trok zijn hoodie over mijn blote borst en kroop tegen hem aan, nog nahijgend. Mijn dijen deden pijn. Mijn huid tintelde. Hij was warm tegen mijn zij, arm over me heen, onze benen verstrengeld op een manier die voelde alsof dit misschien iets kon betekenen.

“Ik weet niet wat ik doe,” mompelde ik, schor.

“Dat hoeft ook niet,” zei hij, een kus op mijn slaap drukkend. “Gewoon… sluit me niet buiten.”

Ik antwoordde niet. Ik staarde naar het plafond, mijn hart nog steeds bonzend.

Hij bewoog naast me. “Zoey.”

“Mhm?”

“Waarom ik?”

Ik knipperde. “Wat?”

“Ik bedoel... je bent de weg kwijt sinds Miles. En ik—” Hij ging wat rechterop zitten. “Ik moet weten of dit echt is. Of dat ik gewoon jouw middelvinger ben naar hem toe.”

Zijn woorden kwamen aan als ijskoud water.

“Denk je dat ik je gebruik?” zei ik, overeind komend, de hoodie van mijn schouder glijdend.

“Ik denk dat je iemand probeert te kwetsen die jou al pijn heeft gedaan,” zei hij, zijn stem zacht maar scherp. “En ik was makkelijk.”

“Dat is niet eerlijk.”

“Ik heb je net alles gegeven,” zei hij, zijn kaak gespannen. “En nu kijk je me niet eens aan.”

“Omdat je me ervan beschuldigt dat ik je gebruik als rekwisiet in mijn emotionele instorting!”

“Heb ik ongelijk?”

Ik deinsde terug. “Je weet niet hoe het is. Om je onzichtbaar te voelen. Om verlaten en uitgelachen te worden en dan te moeten doen alsof alles oké is.”

“Ik weet het niet,” zei hij, nu zachter. “Maar ik weet wel hoe het is om iemand echt te willen. En ik dacht dat jij dat ook wilde.”

Ik stond op, trok de hoodie strakker om me heen. “Dus wat, heb je er spijt van?”

“Nee,” zei hij na een moment. “Maar ik heb er spijt van dat ik meer vroeg dan je kunt geven.”

Dat deed pijn. Want misschien had hij gelijk.

En misschien was ik nog niet klaar om dat toe te geven.

Dus draaide ik me om. “Ik ga maar.”

Hij hield me niet tegen. Hij bleef gewoon zitten op de gymvloer, keek me na alsof hij me niet meer kende.

Veeg omhoog om door te gaan

Your Rival Saw Me Naked

Your Rival Saw Me Naked

150 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

150

Inhoud

Aa