passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

A Bullet for a Mafia Bride - Rozdział #4 - autor itsvlada

A Bullet for a Mafia Bride

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Każda minuta spędzona tutaj to minuta bliżej do momentu, gdy samochód Nico znów wjedzie na ten podjazd.

Nie wiem, jak długo potrwa jego spotkanie. Nie wiem, czy ktoś obserwuje dom. Nie wiem, czy mój ojciec jeszcze oddycha.

Trzy rzeczy, których nie wiem, a idę szpitalnym korytarzem pachnącym wybielaczem i czymś pod spodem — czymś słodkim, chemicznym, co przykleja się do tylnej części gardła — i nic z tego nie ma znaczenia, bo jestem tutaj i jeśli to ostatni raz, kiedy go widzę, nie zamierzam go przegapić, kalkulując grafik mojego męża.

Recepcjonistka przyjmuje moje nazwisko. Kobieta wpisuje coś do komputera, podnosi telefon i trzy minuty później pojawia się pielęgniarka, prowadzi mnie na trzecie piętro. Pokój 412. Otwiera drzwi bez słowa i cofa się, jakby robiła to sto razy wcześniej, odprowadzając córki do ojców, którzy mogą się już nie obudzić.

Wygląda na mniejszego. To pierwsza rzecz i prawie powala mnie na ziemię. Mój ojciec — mężczyzna, który zarządzał miastem z zaplecza restauracji, który jednym spojrzeniem potrafił uciszyć stół uzbrojonych mężczyzn — leży pod cienkim szpitalnym kocem, z rurkami wychodzącymi z obu rąk, a monitory rysują powolne zielone linie.

Jego plecy są owinięte tak grubą warstwą bandaży, że wygląda, jakby ktoś go poskładał na nowo, opierając się jedynie na wspomnieniach. Jego twarz jest zwiotczała. Wygląda jak ktoś, kogo nie znam, i ten żal — że nie poznaję najsilniejszego człowieka w moim świecie — odbiera mi oddech.

Przesuwam krzesło do łóżka. Sięgam po jego dłoń. Moje palce zawisają nad jego.

Proszę, bądź ciepła. Proszę, bądź ciepła tak jak wtedy, gdy zaplatałeś mi włosy, kiedy obejmowałeś mnie ramionami i wierzyłam, że nic mnie nie dotknie.

Biorę jego dłoń. Jest ciepła. I ten jeden szczegół — ciepło wciąż obecne w jego skórze — rozrywa coś w mojej piersi, co trzymałam zamknięte od wczorajszej nocy.

Wydobywa się ze mnie dźwięk, który nie jest słowem. Coś zwierzęcego, surowego, i opieram czoło o jego kostki, pozwalając temu wyjść, bo nie ma tu nikogo, kto mógłby mnie za to ukarać.

"Jestem tutaj, Tato." Jego skóra pachnie środkiem dezynfekującym, a pod tym, ledwie wyczuwalnie, cygarami, które palił na balkonie, gdy myślał, że śpię.

"Znajdę pieniądze. Obiecuję. Nie wiem jak, ale znajdę." Jego palce się nie poruszają. Monitor pika miarowo i obojętnie. "Kocham cię. Cokolwiek się stanie. Kocham cię."

Lekarz zatrzymuje mnie na korytarzu. Tłumaczy, co zrobili — opanowali krwawienie, usunęli odłamki, utrzymują go w sedacji, bo ból byłby nie do zniesienia. Potem następuje pauza.

"Jak długo może czekać? Na operację."

Patrzy na mnie znad swojej teczki. "Miesiąc. Absolutnie maksymalnie. Potem szkody stają się nieodwracalne."

Miesiąc. Trzydzieści dni, by znaleźć sto tysięcy dolarów w domu, w którym nie wolno mi tknąć konta bankowego.

Kiwnęłam głową. Podziękowałam. Poszłam do windy z paznokciami wrzynającymi się w dłonie, bo jeśli się czegoś nie uchwycę, rozpadnę się na tym korytarzu.

Podróż taksówką do domu trwa dwadzieścia minut. Każdą sekundę spędzam, budując kłamstwo — ogród, kąpiel, sen — i rozbijając każde z nich.

Mój ojciec spaliłby to miasto do gołej ziemi, gdyby wiedział, co Nico robi za zamkniętymi drzwiami. Ale Nico upewnił się, że zrozumiem to od razu — po trzech miesiącach, jeszcze z wilgotną krwią na rozciętej wardze, szepnął, że jeśli kiedykolwiek powiem ojcu, zakończy sojusz.

Bez szlaków handlowych Catara przebiegających przez terytorium Ferrante, imperium mojego ojca wykrwawi się w sześć miesięcy. Więc milczałam. Nosiłam długie rękawy latem. Bo to małżeństwo było układem handlowym zszytym moim ciałem, a pociągnięcie jednej nitki rozpruwa oba rody.

Taksówka wysadza mnie na rogu. Ostatnie dwa bloki przechodzę na nogach, które wydają się pożyczone. Gdy docieram do domu, drzwi frontowe są otwarte. To pierwsza zła rzecz.

Druga to jego płaszcz na wieszaku. Trzecia to cisza — nie ta pusta. Ta, która wstrzymuje oddech.

Nico siedzi w krześle na korytarzu, zwrócony twarzą do wejścia. Wciąż w płaszczu. Jakby przyszedł do domu, usiadł i nie ruszył się ani o centymetr. Jego oczy znajdują moje i wszystko we mnie zamienia się w lodowatą wodę.

"Ośmieliłaś się mnie nie posłuchać?"

"Ja…" Gardło mi się zaciska. "Mój ojciec…"

Wstaje. Przekracza przestrzeń powoli — każdy krok przemyślany, krok mężczyzny, który chce, żebym liczyła sekundy do uderzenia. Ramiona kulą mi się do środka, ciężar przenoszę na palce stóp — bezużyteczna matematyka kobiety, która kalkuluje, w którą ścianę uderzy.

"Wiem wszystko o twoim ojcu." Jego głos wypełnia korytarz. "I mówiłem ci — nie możesz go widywać. Czy nie byłem dość jasny?"

Jego dłoń zaciska się na moim gardle, a moje plecy uderzają o ścianę. Ramka na zdjęcie dzwoni. Jego palce wbijają się w boki mojej szyi — nie na tyle, by dusić, tylko tyle, by przypomnieć, że mógłby to zrobić.

Druga ręka uderza mnie w policzek i światło rozszczepia się w mojej wizji jak pęknięcie w szkle. Pierwsza łza spływa, nim zdążę ją powstrzymać.

Przysięgałam, że nie. Przysięgałam, że już nigdy nie dam mu tej satysfakcji, ale ciało przegrało z dumą i łzy płyną szybko, gorąco, nie mogę — nie mogę ich zatrzymać.

"To się nie powtórzy." Słowa wychodzą ściśnięte, mokre, ledwie uformowane. "Przepraszam."

Uderza mnie w drugi policzek. Moja głowa odskakuje w bok, świat robi się biały, a potem moje ciało robi coś, o co go nie prosiłam — odchodzi.

Nie fizycznie. Ale dziewczyna stojąca przy tej ścianie przestaje czuć własną skórę. Palce drętwieją. Nogi drętwieją.

Jedyna rzecz, która wciąż działa, to mój umysł, a to najgorsze miejsce teraz, bo wykonuje obliczenia — ile jeszcze, czy tym razem użyje pięści, czy to dziś pójdzie dalej niż kiedykolwiek, czy dziś już nie wstanę i czy to się kiedyś skończy.

Łzy ściekają mi po twarzy i mieszają się z krwią z policzka, mogę posmakować obu — sól i miedź, smak tego małżeństwa.

"Głośniej."

"Przepraszam, Nico." Głos łamie mi się na jego imieniu. "Naprawdę przepraszam."

Jeszcze chwilę trzyma mnie za gardło. Kciuk wciska mi się w tętnicę, jakby liczył.

Potem puszcza. Nogi mi się uginają, zsuwam się po ścianie, zimne kafle stykają się z moim kręgosłupem, siedzę na podłodze własnego domu, płacząc i krwawiąc, a moje ciało jest wciąż odrętwiałe od szyi w dół.

Ale zobaczyłam go. Trzymałam dłoń ojca. Była ciepła. I siedząc tu, na tej podłodze, z łzami, których nie mogę powstrzymać, krwią, której nie mogę wytrzeć, i mężem stojącym nade mną, poprawiającym mankiety jakby nic się nie stało — zrobiłabym to znowu.

"Dobra dziewczynka."

Dwa słowa. Spadają na mnie jak ziemia na trumnę. Odwraca się do schodów. Potem się zatrzymuje. Odwraca się w pół.

"Doprowadź się do porządku. Jutro mamy kolację. Następca Morrante przychodzi."

Morrante.

To imię zatrzymuje się gdzieś pod moimi żebrami — nie jako myśl, coś starszego. Długi stół. Biały obrus. Dłoń ojca ciepła na moim ramieniu. Chłopak naprzeciwko. Trzynaście, może czternaście lat. Ciemne oczy, które nie zdradzały niczego. Nie uśmiechał się. Po prostu patrzył, jak patrzą niektóre dzieci — zbyt nieruchomo, zbyt świadomie, już kalkulując.

Miałam osiem lat. Ojciec mówił, że to kolacja w gronie przyjaciół. Lata później poznałam prawdę — ta kolacja była układem. Zaręczynami. Więzią. Zostałam wymieniona przez stół, zanim umiałam napisać swoje nazwisko. Potem układ się rozpadł i ojciec oddał mnie Nico.

Przyciskam plecy do ściany i dotykam szyi, gdzie rozkwitają odciski palców Nico. Dłoń ojca była ciepła dwadzieścia minut temu. Moja szyja już sinieje. A jutro chłopak o ciemnych oczach wchodzi do tego domu.

Pamiętam go.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Dziedzic Morrante wchodzi do domu mojego męża, jakby już był jego właścicielem.

Obserwuję z progu kuchni, trzymając w rękach butelkę whiskey i mając trzy warstwy korektora na policzku — moja nocna zbroja, prezent od Nico po jego lekcji posłuszeństwa.

Mężczyzna wypełniający wejście jest wysoki, szczupły, zbudowany jak ostrze — nic zbędnego, nic dekoracyjnego. Ciemny garnitur skrojony tak precyzyjnie, że wygląda, jakby był naszyty na jego ciało.

Porusza się przez pokój powoli, nie dlatego, że jest ostrożny, ale dlatego, że pośpiech sugerowałby, że to ktoś inny wyznacza tempo. Jego oczy omiatają stół, mężczyzn, wyjścia — a potem znajdują mnie.

Patrzy na mnie tak, jak mężczyzna patrzy na coś, co już ma jego imię.

To trwa dwie sekundy. Może mniej. Ale mój kręgosłup sztywnieje, palce zaciskają się na butelce, a w piersi coś się przesuwa, jakby otwierała się szuflada, która była zamknięta przez lata.

To ten chłopak od białego obrusu. Tylko że to nie jest chłopiec. To mężczyzna, który tydzień temu pochował ojca i wygląda, jakby nie mrugnął od tamtej pory. I patrzy na mnie, jakby wiedział coś o moim życiu, czego ja sama jeszcze nie odkryłam.

Nico wita go uściskiem dłoni i uśmiechem, który umiera na jego zębach. „Dante. Cieszę się, że mogłeś przyjść.” Dante kiwa głową. Nie odwzajemnia uśmiechu.

Sześciu mężczyzn przy stole, trzech z każdej strony, i ta nierównowaga boli — ludzie Nico wiercą się niespokojnie, podczas gdy trzej Dantego siedzą, jakby byli wyrzeźbieni z tego samego kamienia co on.

„Lej”, mówi Nico, nie patrząc na mnie. Leję.

Szklanka za szklanką wokół stołu. Potem dochodzę do kieliszka Dantego i nagle opuszcza mnie pewność siebie.

Z bliska jest gorzej. Ostry podbródek, blizna na lewych kłykciach, sposób w jaki oddycha — powoli, miarowo, jak człowiek, który nawet powietrze wpuszcza do płuc pod kontrolą. Pochylam butelkę. Za wolno.

Dłoń Nico odpycha moje ramię. Whiskey rozlewa się na obrus.

„Bezużyteczna. Nawet szklanki nie potrafisz napełnić, żeby nie narobić syfu.” Dwóch jego ludzi się uśmiecha. Znane gorąco zalewa mi twarz — to już nie wstyd, wypaliłam wstyd rok temu. To coś starszego. Zmęczenie byciem pomniejszaną przy obcych po raz tysięczny.

Oprócz Dantego. On podnosi swoją do połowy pełną szklankę i mówi, nie patrząc na Nico: „Ona jest twoją służącą czy żoną? Trudno mi rozpoznać.”

Pokój się napina. Uśmiech Nico sztywnieje.

„Jest kimkolwiek jej potrzebuję.”

Dante upija łyk. „Interesujące.” Jedno słowo, a coś w mojej piersi podskakuje — bo nigdy nikt nie powiedział ani słowa. Ani razu. Żaden mężczyzna przez dwa lata nie spojrzał na to, jak Nico mnie traktuje, i nie otworzył ust.

Cofam się, zaciskając dłoń na butelce. Oczy Dantego spadają na moją drżącą rękę. Potem na siniak, wystający spod rękawa.

Jego szczęka napina się — na krótką chwilę — a kiedy jego wzrok wraca na moją twarz, coś za jego oczami przeorganizowało się w coś, co sprawia, że mój puls robi rzeczy, których nie potrafię wyjaśnić.

Spotkanie trwa. Granice terytoriów, trasy transportowe, próżnia po dwóch martwych bossach. Nico mówi za dużo, za głośno, wypełnia przestrzeń tak, jak mężczyźni wypełniają przestrzeń, gdy krzesło pod nimi jest o trzy rozmiary za duże. Dante siedzi z tyłu. Prawie nic nie mówi. Pozwala Nico mówić, jak pozwala się rybie zmęczyć, zanim pociągniesz za żyłkę.

Potem — w środku zdania — Dante odstawia szklankę. Kryształ o drewno. Drobny dźwięk. Zamraża cały pokój.

„Jest jeszcze jedna sprawa.”

„Twoja żona i ja byliśmy sobie przyrzeczeni jako dzieci.” Jego głos jest spokojny, niewzruszony. „Układ między Tomásem Ferrante a moim ojcem. Wiążący. Nigdy formalnie nie rozwiązany.”

Moje serce się zatrzymuje. Nie zwalnia — zatrzymuje się. Pokój zawęża się do jednego punktu, a tym punktem są jego usta, formujące słowa, które przestawiają podłogę pod moimi stopami.

Przyrzeczeni. Kolacja. Biały obrus. Układ, który mój ojciec zawarł i zerwał. To nie była opowieść. To był kontrakt. A mężczyzna siedzący przy stole mojego męża właśnie ponownie położył go na stole.

Nico śmieje się. Krótko, ostro. „Ten układ umarł dwa lata temu.”

Dante nie śmieje się. Obraca się i patrzy na mnie — w pełni, bezpośrednio. Jego ciemne oczy chwytają moje, a puls mam w gardle i usta wyschnięte na wiór.

Coś się dzieje w moim ciele, coś nie ma nic wspólnego ze strachem. To przeciwieństwo strachu. To drzwi otwierające się na pokój, do którego nigdy nie weszłam, i światło wpadające przez nie jest oślepiające.

„Chcesz być moją żoną?”

Pięć słów. Pokój zwraca się ku mnie, ale nie widzę żadnego z nich — nie mężczyzn, nie stołu, nie Nico — bo jego oczy zawęziły mój świat do jednego punktu, a w tym punkcie moje serce bije tak mocno, że czuję je w nadgarstkach, szyi, z tyłu kolan.

Nikt nigdy nie zapytał mnie, czego chcę. Ani Nico, który zebrał mnie jak bagaż. Nawet mój ojciec, który oddał mnie komuś w wieku ośmiu lat. Ten mężczyzna właśnie zapytał. Przy wszystkich. Jakby moja odpowiedź miała znaczenie.

„Jestem już mężatką.” Mój głos brzmi ciszej, niż bym chciała.

Jego usta drgają — coś ciemniejszego niż uśmiech.

„Och, kochanie.” Jego głos obniża się o pół tonu i ten dźwięk przesuwa się po mojej skórze jak dotyk.

„Naprawdę myślisz, że to dla mnie problem?”

Jego ręka wraca spod marynarki, trzymając pistolet. Kładzie go na stole, jakby to był długopis. Pokój przestaje oddychać.

Krzesło Nico odsuwa się. Wstaje, a jego twarz zmienia kolory. „Przychodzisz do mojego domu — i grozisz, że odbierzesz mi żonę?”

Dante nie patrzy na niego. Jego oczy są na mnie. Cierpliwe. „Nikomu nie grożę. Pytam ją. To nasza różnica.”

Patrzę na Dantego. Patrzę na Nico. Siniak pod moim rękawem. Odcisk dłoni żółknący na moim gardle. Grzeczna dziewczynka ciągle żyjąca w mojej głowie jak drzazga.

Dwa lata miedzi na języku, kolana na deskach i milczenie od każdego mężczyzny, który patrzył i nie powiedział nic.

Całe ciało mi się trzęsie — dłonie, kolana, szczęka. Oczy pieką, a klatkę mam tak ściśniętą, że ledwo mogę oddychać, i jestem przerażona. Przerażona jednym i drugim mężczyzną i różnicą między nimi, tym, co będzie dalej, co to znaczy, jeśli skinę głową, i co znaczy, jeśli nie.

Ale coś pod moimi żebrami bardzo się uspokoiło. Bardzo jest pewne. Ta część mnie, która szeptała nie jeśli umrzesz wcześniej. Ta, która przeszła przez próg, wiedząc, ile to będzie kosztować.

Kiwnęłam głową.

Dłoń Nico przesuwa się do biodra. Widzę to w zwolnionym tempie — palce sięgające, oczy zwężające się. Dante nie drga. Jego spojrzenie wciąż na mnie, gdy podnosi ramię — swobodnie, niemal leniwie — i strzela.

Jeden strzał. Jeden dźwięk, który rozdziela świat na przedtem i potem.

Nico pada na podłogę. Szkło roztrzaskuje się obok niego. Cisza jest tak całkowita, że słyszę whiskey zbierające się wokół jego palców.

Moje ciało drga — tak gwałtownie, że kolana się pode mnie uginają — i coś we mnie pęka, nie wiem, czy to żal, czy ulga, czy to straszna przestrzeń pomiędzy nimi, gdzie stoi kobieta, kiedy mężczyzna, który ją krzywdził każdego dnia, przestaje oddychać na własnej jadalni.

Nie patrzę w dół. Nie dam mu ostatniego spojrzenia.

Dante chowa broń. Przechodzi nad ciałem. Wyciąga rękę — otwartą, pewną. Ta sama ręka, która właśnie pociągnęła za spust, teraz podana mi jak obietnica, której jeszcze nie przyjęłam.

„Chodźmy do domu, żono.”

Biorę ją. Jego palce zamykają się na mojej dłoni — ciepłe, pewne — i wychodzimy mijając ludzi Nico, którzy się nie poruszają.

Nocne powietrze uderza mnie w twarz, trzymam dłoń nieznajomego i powinnam uciekać. Ale zamiast puścić, zaciskam rękę mocniej na jego.

I łzy, które wstrzymywałam przez każdy policzek, każde grzeczna dziewczynka i każdą noc, gdy wciskałam twarz w poduszkę, żeby nie słyszał — spadają teraz. Cicho. Na schodach domu martwego człowieka. Do dłoni mężczyzny, którego nie znam.

I pozwalam im płynąć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Samochód pachnie skórą i prochem strzelniczym.

Siedzę na tylnym siedzeniu z dłońmi złożonymi na kolanach, a obok mnie mężczyzna, który właśnie zabił mojego męża. Trzy stopy włoskiej skóry między nami. To równie dobrze mogłoby nie istnieć.

Moje ręce wciąż drżą — od schodów domu Nico, od łez, które pozwoliłam spaść w uścisk tego mężczyzny. Złożyłam je na kolanach, aby nie zobaczył. Za późno na to. On już widział wszystko. Siniaki. Odruch ucieczki. Skinienie głową, które kosztowało człowieka życie.

Dante nie odezwał się, odkąd opuściliśmy posiadłość. Oddycha równo. Jego dłonie spoczywają na udach — nieruchome, rozluźnione, dłonie człowieka, który właśnie pociągnął za spust i przeszedł nad tym do porządku dziennego, jakby to był element jego porannej rutyny.

Na prawym mankiecie ma krew. Jedna kropla. Patrzę na nią, bo patrzenie na jego twarz wydaje mi się jakby patrzeniem w coś, do czego moje oczy nie są jeszcze przystosowane. I dlatego, że patrzenie na tę kroplę krwi jest łatwiejsze niż odpowiedź na pytanie, które wrzeszczy w mojej głowie — co zrobiłam. Co ja właśnie zrobiłam.

Miasto przesuwa się za oknem. Latarnie malują szybę na pomarańczowo, potem na czarno. Liczę cztery skrzyżowania, zanim cisza staje się gorsza niż jakakolwiek odpowiedź, którą mógłby mi dać.

"Dlaczego to zrobiłeś?"

Nie odwraca się. "Wziął to, co należy do mnie."

Należy. To słowo powinno sprawić, że poczuję dreszcz na skórze. Właśnie przeszłam obok ciała mężczyzny, który traktował mnie jak mebel. Ale Nico mówił wartość. Dante mówi należy.

Jedno to metka z ceną. Drugie to coś, czego nie potrafię rozłożyć na czynniki w jadącym samochodzie, gdy na jego rękawie zasycha krew, a mój puls wali w nadgarstkach jak coś uwięzionego, co usiłuje się wydostać.

"Ale nawet mnie nie znasz." Mój głos brzmi obco. "Miałam osiem lat, gdy podpisali tę umowę. Od tamtej pory mnie nie widziałeś. Dlaczego robisz to wszystko dla nazwiska na kontrakcie?"

Teraz się odwraca. Jego wzrok przesuwa się po mojej twarzy — siniaku na żuchwie, rozciętej wardze, białych kłykciach. Czyta mnie. Nie tak, jak czytał mnie Nico — szukając najmiększego miejsca, w które można uderzyć. Dante czyta mnie jak dokument, który zamierza zapamiętać.

"Wiem wystarczająco."

Jego spojrzenie zatrzymuje się na moich ustach. Zostaje sekundę za długo. Potem odwraca wzrok, a powietrze w samochodzie gęstnieje do czegoś, co niemal czuję na języku.

Ściskam kolana i patrzę na swoje odbicie w szybie, a ono patrzy na mnie — kobieta z rozmazanym korektorem, czerwonymi oczami, martwym mężem i całkowitym brakiem pojęcia, co będzie dalej.

Powinnam rozpaczać. Powinnam czuć coś wobec mężczyzny na tej podłodze. Fakt, że nie czuję — fakt, że najgłośniejsze we mnie nie jest żałoba, tylko echo spojrzenia Dantego na moich ustach — mówi mi o ostatnich dwóch latach coś, co ściska mi gardło.

Posiadłość Morrante wyłania się z mroku jak coś, co tutaj wyrosło. Kamienne mury. Stare pieniądze — takie, które nie muszą się popisywać szkłem i chromem.

Strażnicy przy bramie kiwają głowami, ale ich wzrok zostaje na mnie. Kalkulujący. Wiem, co widzą. Kobietę przekazywaną między trzema nazwiskami. Nikt nie zakłada, że najpierw jest się ocalałą.

Samochód się zatrzymuje. Dante obchodzi auto i sam otwiera mi drzwi. Jego dłoń pojawia się — otwarta, pewna. Biorę ją, bo nogi mi odmawiają posłuszeństwa i bo ciepło jego uścisku wędruje wzdłuż mojego nadgarstka i osiada tam, gdzie nie powinno.

Nie puszcza. Prowadzi mnie w stronę wejścia z moją dłonią w swojej, tak solidną obecnością, że aż zagina powietrze. Strażnicy prostują się, gdy przechodzi — nie ze strachu. Z powagi.

Korytarz w środku jest długi, z wysokim sufitem, kamienną posadzką, ciemnym drewnem.

Ale to nie dom przykuwa moją uwagę. To sposób, w jaki się przez niego porusza — ramiona wyprostowane, szczęka zaciśnięta, każda powierzchnia należy do niego, a on nosi tę świadomość jakby była szyta na miarę jego ciała.

Idę przez jego powietrze i czuję ciężar jego osoby na swojej skórze, a moja klatka piersiowa robi coś, czego nie powinna — coś ciepłego, niepewnego i przerażonego jednocześnie.

Mówi, że przygotowano dla mnie pokój. Kiwnęłam głową — za szybko, gorliwie, jak kobieta nauczona zasługiwać na swoje miejsce — i pytania same się ze mnie wysypują.

"Gdzie są pościele? Czy kuchnia czegoś potrzebuje? Sama mogę pościelić łóżko…"

Zatrzymuje się. Odwraca. Coś przemyka mu po twarzy — pojawia się i znika.

"Nie rozumiesz, kochanie." Niski, cierpliwy głos. "Mam do tego służbę. Ty nią nie jesteś."

Podchodzi bliżej. Korytarz się kurczy.

"Jesteś moją żoną."

To słowo ląduje na mojej skórze i czuję je wszędzie — w gardle, w klatce piersiowej, na grzbietach dłoni.

Słyszałam żona tysiąc razy i zawsze brzmiało jak własność, a z jego ust brzmi jak coś, czego jeszcze nie umiem nazwać.

Coś, co znów sprawia, że pieką mnie oczy, co jest upokarzające, bo płakałam dziś więcej niż przez ostatnie dwa lata i nie umiem przestać.

Sięga ponad moim ramieniem do klamki, a jego pierś przechodzi tak blisko mojego ramienia, że czuję jego ciepło. Cedr. Dym. Coś pod spodem, co jest tylko nim.

Wstrzymuję oddech. Słyszy to — jego dłoń zawisa na ułamek sekundy na klamce — i w tym ułamku całe moje ciało robi się ciepłe w sposób, który nie ma nic wspólnego z temperaturą, a wszystko z przerażającym odkryciem, że nie boję się tego mężczyzny.

Powinnam. Przecież właśnie zabił człowieka. Ale stojąc w tym korytarzu, z jego ciepłem na moim ramieniu i z jego głosem wciąż drgającym mi w klatce, nie boję się. Jestem czymś zupełnie innym i nie znam tego imienia.

"Czegokolwiek potrzebujesz, zapytaj Martę."

Wchodzę do środka. Pokój jest miękko oświetlony, łóżko z białą pościelą, na której nikt nie krwawił. Odwracam się. On wypełnia framugę drzwi, ciemne oczy wpatrzone w moje z cierpliwością groźniejszą niż kiedykolwiek była wściekłość Nico. Gniew Nico był ogniem. Cierpliwość tego mężczyzny to przypływ. Nie spieszy się. Po prostu nie ustaje.

"Śpij, Sera." Pauza. Jego usta drgają. "Jutro nasz ślub."

Te słowa eksplodują trzy sekundy po tym, jak je wypowiada. Zanim zdążę otworzyć usta, on już odchodzi, kroki powolne na kamiennej posadzce, a ja stoję w pokoju, który nie jest mój, z obrączką martwego mężczyzny na palcu, podczas gdy człowiek za ścianą planuje ją zastąpić.

W końcu nogi odmawiają mi posłuszeństwa i siadam na brzegu łóżka, obejmuję twarz dłońmi i oddycham. Po prostu oddycham. Bo godzinę temu składałam koszule męża, a teraz mój mąż leży na podłodze jadalni, a człowiek, którego ostatni raz widziałam, gdy miałam osiem lat, właśnie powiedział jutro nasz ślub jakby mówił o pogodzie.

Przykładam palce do miejsca na ramieniu, gdzie jego pierś prawie dotknęła mojej skóry. Ciepło wciąż tam jest. Słabe. Wyraziste. Oczy znów mi pieką.

Jutro nasz ślub. A ja nawet nie znam jego drugiego imienia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

A Bullet for a Mafia Bride

A Bullet for a Mafia Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa