A Bullet for a Mafia Bride autor itsvlada
A Bullet for a Mafia Bride
Opis
Sera Ferrante od dwoch lat nie odezwala sie nie w pore. Jeszcze dluzej nie podejmowala zadnych wlasnych decyzji. Poslubiona Nico - mezczyznie, ktory nie potrzebuje wymowki, by uderzyc, bo posiadanie zony samo w sobie wydaje sie byc dla niego wystarczajacym pozwoleniem - nauczyla sie czytac jego nastroje tak, jak inne kobiety czytaja pogode. Kiedy bomba rozrywa tajny szczyt i jej ojciec trafia na intensywna terapie, Nico nie pyta, czy z nia wszystko w porzadku. Oblicza, ile warte jest jeszcze jej nazwisko rodowe. Odpowiedz brzmi: nic. Tak samo jak ona. Wtedy przy stole jej meza siada Dante Morrante. Nowy glowa imperium Morrante. Mezczyzna, ktorego reputacja jest prosta: zadnego dlugu sie nie zapomina, zadnej zniewagi sie nie wybacza. Patrzy, jak Nico popycha ja za to, ze nalewa zbyt wolno, i robi cos, czego zaden mezczyzna w jej zyciu nigdy nie zrobil - pyta, czego ona chce. "Chcesz byc moja zona?" Jedno skinienie glowy. Jeden strzal. Jedna dlon wyciagnieta nad wciaz cieplym cialem na podlodze. Dante nie jest zbawieniem. Jest innym rodzajem grawitacji - cisza, kontrola i zaborczoscia, ktora oplata ja jak dym. Bierze z nia slub na oczach trzystu swiadkow, bo Morrante nie rosci sobie prawa do niczego po cichu. I gdzies pomiedzy jego przysiegami a znikajacymi siniakami na jej skorze, Sera przestaje wiedziec, ktore sciany istnieja po to, by ja wiezic, a ktore trzymaja wszystko inne na zewnatrz. Ale Dante Morrante nie robi nic bez powodu. A powod, dla ktorego zabil dla niej, poslubil ja, przywlaszczyl sobie na oczach kazdej liczacej sie rodziny - nie jest tym, o ktorym jej mowi. Sera ma wlasne sekrety. Jej ojciec takze. A mezczyzna spiacy za sciana, ktory dotyka jej jak swietosci i patrzy na nia jak na wojne, ktora juz przegrywa - rowniez. Kazdy sekret w tym malzenstwie ma wlasny puls. I zaden z nich nie cichnie.
Rozdział 1
Apr 23, 2026
Perspektywa Sery
Ktoś jest w moim domu.
Wiem to, zanim jeszcze się całkiem obudzę, tak jak się wie, że nadciąga burza, zanim rozlegnie się pierwszy grzmot. Głosy na dole, zbyt wiele, zbyt głośne jak na tę porę. Głos mojego męża przebijający się ponad resztę, ostry i rozszczepiający się, ten dźwięk, który wydaje, kiedy świat nie ugina się pod jego wolą.
Wkładam szlafrok. Światła na korytarzu się palą. Wszystkie. Przez dwa lata małżeństwa nauczyłam się, że gdy Nico zapala wszystkie światła w domu, ktoś już nie żyje albo zaraz umrze.
Czterech mężczyzn siedzi przy długim stole. Płaszcze mają jeszcze na sobie, papierosy nie odpalone, twarze, które rozpoznaję z kolacji na zapleczu i szeptanych rozmów przez telefon. Nico chodzi w tę i z powrotem. Ręce mu drżą. Widziałam tego mężczyznę, jak uderza mnie z otwartą ręką bez cienia drżenia w palcach, a teraz jego dłonie się trzęsą. Żołądek opada mi gdzieś pod podłogę.
Deska podłogowa zdradza mnie. Ten dom nigdy nie był po mojej stronie.
"Ześ tutaj." Jego oczy odnajdują mnie w ciemności, jakby został do tego stworzony. Schodzę powoli, jedna dłoń na poręczy, bo moje kolana właśnie tej nocy postanowiły odmówić posłuszeństwa. "Podsłuchiwałaś?"
"Słyszałam głosy. Ja nie…"
"Podsłuchiwałaś?" Trzy kroki. Jego ręka zaciska się na moim ramieniu, a kciuk wżyna się w kość. Rano będę miała pięć idealnych odcisków palców. Do kompletu z tymi, które bledną na drugim ramieniu. Mój mąż — prezent, który nigdy się nie kończy.
"Co się dzieje?" Szarpię się w jego uścisku. Bez sensu. Zawsze bez sensu. "Czemu ci mężczyźni są w naszym domu o tej porze?"
Puszcza mnie, jakbym była czymś, o co wytarł ręce. Odwraca się znów do swoich ludzi. Zostałam odprawiona. Nie wychodzę.
"Co się stało?"
"Spotkanie Trzech." Nie patrzy na mnie. "Ktoś podłożył bombę w restauracji."
Moje płuca zapominają, jak się oddycha. Spotkanie Trzech — tajny szczyt głów trzech największych rodzin. Ten, o którym nikt nie powinien wiedzieć. Świat mojego ojca. Stół mojego ojca.
"Kto…"
"Morrante i Salieri nie żyją." Nalewa sobie drinka. Ręka drży mu przy szkle i zaciska je mocniej. "Twój ojciec jest w stanie krytycznym. W jakimś szpitalu po drugiej stronie miasta. Ledwo oddycha, z tego co słyszałem."
Pokój się przechyla. Moja dłoń odnajduje oparcie krzesła i zaciska się tak mocno, że bieleją mi knykcie, bo bez tego zaraz upadnę na podłogę, a nie dam Nico satysfakcji oglądania mnie na kolanach.
Mój ojciec. Ojciec, który zaplatał mi warkocze w niedzielne poranki, pachniał cygarami i kawą i całował mnie w czoło na każdym progu.
Leży w szpitalnym łóżku, maszyny oddychają za niego, a ja stoję w szlafroku w pokoju pełnym mężczyzn, którzy nie podaliby mi wody, gdybym płonęła. Coś pod moimi żebrami pęka — powoli, konstrukcyjnie, rodzaj złamania, które nie wydaje dźwięku.
"Muszę do niego iść."
Nico się nie odwraca. Omawia logistykę — sojusze, telefony, kto ruszy pierwszy — a mój ojciec może umierać właśnie teraz, w tej sekundzie.
Jego serce może się zatrzymać, kiedy Nico rozmawia o trasach przewozowych, a krzyk narastający w moim gardle jest tak wielki i tak kompletny, że muszę zacisnąć zęby, żeby go w sobie zatrzymać. Jestem meblem. Zawsze byłam meblem w tym domu. Ale mój ojciec wykrwawia się gdzieś w tym mieście, a dziś meble przemówią.
"Nico. Zabierz mnie do szpitala."
Teraz się obraca. W całości. Ten obrót, który oznacza, że bardzo źle to obliczyłam. Puls bije mi w nadgarstkach, na szyi, w miękkim miejscu za uszami. Każda komórka mojego ciała krzyczy, żebym uciekła — do drzwi, na ulicę, do jakiejkolwiek taksówki, która mnie tam zawiezie — ale stopy mam wrośnięte w tę podłogę przez dwa lata nauki, co ten obrót zawsze zapowiada.
"Chyba nie rozumiesz." Prawie się śmieje. "Sojusze twojego ojca były jedynym powodem, dla którego cię poślubiłem."
Jego głos jest cichy i równy. Brzmi gorzej niż krzyk. "Jego nazwisko otwierało drzwi. Jego nazwisko kupowało lojalność. To nazwisko teraz się wykrwawia i nie znaczy już nic."
Podchodzi bliżej. Cofam się. Równanie się nie zmienia. "Myślisz, że pozwolę ci siedzieć przy jego łóżku, kiedy będę decydował, co po nim zostało? Idziesz ze mną. Nie znaczysz nic bez mojej decyzji, co z tobą zrobić."
Słowa spadają na moją pierś jak kamienie. Nic nie znaczysz. Słyszałam to już — innymi słowami, w innych pokojach, w ciszy następującej po tym, jak jego pięść uderzała w ścianę obok mojej głowy.
Ale dziś uderza to inaczej, bo mój ojciec umiera, a ten człowiek mówi mi, że nie mogę trzymać go za rękę i nikt w tym pokoju nie powie słowa. Tchórze. Wszyscy.
Najstarszy chrząka. Siwe skronie, jedyny, który wygląda na zakłopotanego. "Szpital dzwonił. Powiedzieli, że leczenie będzie... drogie. Ledwo się trzyma, ale zrobią co mogą."
Zrobią co mogą. Uprzejma wersja: zacznij się modlić. Gardło ściska mi się tak, że oddychanie boli jak połykanie szkła. Mój ojciec gdzieś na stole. Sam. Rurki, maszyny i obce ręce na nim, a ja stoję tu z krwią z zeszłotygodniowej lekcji wciąż zaschniętą w kąciku ust.
Chcę krzyczeć. Chcę rozerwać ten dom gołymi rękami. Zamiast tego zaciskam palce w dłoniach i wbijam paznokcie tak głęboko, żeby zatrzymać dźwięk w środku.
Powinnam przestać mówić. Każdy instynkt przetrwania, który wyostrzyłam w tym małżeństwie, krzyczy, żebym usiadła i znów stała się meblem. Ale mój ojciec był jedyną osobą na tym świecie, przy której czułam się kimś więcej niż krzesłem do siadania, i jeśli istnieje wersja mnie, która pozwoli mu umrzeć bez walki, to jej nie znam.
"Opłacenie jego leczenia to kwestia honoru rodziny." Mój głos brzmi pewnie, co zaskakuje nas oboje. "Nawet dla Catarasów."
Jego dłoń otwiera się na moich ustach. Głowa odskakuje w bok. Miedź zalewa mi język — własny ząb rozciął wnętrze policzka. Dźwięk jest głośniejszy, niż powinien być. A może cisza po nim jest po prostu tak kompletna.
"Zamknij się."
Zamykam się. Nie dlatego, że mi kazał. Bo usta wypełniają mi się krwią i mówienie przez nią zniszczyłoby to jedno zdanie, które wypowiedziałam czysto. Małe zwycięstwa. Waluta kobiet poślubionych takim jak Nico Catara.
Siadam. Krew na ustach. Złożone ręce. Postawa kobiety nauczonej, by nie zajmować miejsca, i dziś nienawidzę tego tak bardzo, że aż bolą mnie zęby. A może to policzek. Trudno stwierdzić.
Za zamkniętymi powiekami pojawia się twarz mojego ojca — nie szefa, nie mężczyzny, który rządził miastem z zaplecza restauracji — tylko tego, który uczył mnie jeździć na rowerze w ogrodzie i trzymał oba uchwyty, dopóki nie powiedziałam mu, żeby puścił.
Tamten człowiek jest dziś sam. A ja tu. I dystans między nami wydaje się czymś, co mogłoby mnie zabić wolniej i pełniej niż wszystko, co kiedykolwiek zrobił mi Nico.
Rozmawiają godzinę. Terytoria, sojusze, które rodziny zaczną krążyć jak sępy o poranku. Siedzę i cicho krwawię, słuchając, jak życie mojego ojca jest rozdzielane przez mężczyzn, którzy nie wytrzymaliby dziesięciu minut przy jego stole. Każde słowo to igła.
Każdy plan, który robią, nie wymieniając jego imienia, nie pytając, czy jeszcze oddycha — każde słowo wbija igłę głębiej w miejsce między moimi żebrami, o którego istnieniu nie wiedziałam.
Nico rzuca na mnie jedno spojrzenie. "Twój ojciec umrze, wtedy będziesz mi na coś potrzebna."
Otarłam krew grzbietem dłoni. Wzrok spuszczony na podłogę. Rower. Ogród. To, jak trzymał oba uchwyty. Usta ledwie się poruszają — szept, który nie wychodzi poza moje własne zęby.
Nie jeśli ty umrzesz pierwszy.
A Bullet for a Mafia Bride
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101