passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

A Bullet for a Mafia Bride - Rozdział #6 - autor itsvlada

A Bullet for a Mafia Bride

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Samochód pachnie skórą i prochem strzelniczym.

Siedzę na tylnym siedzeniu z dłońmi złożonymi na kolanach, a obok mnie mężczyzna, który właśnie zabił mojego męża. Trzy stopy włoskiej skóry między nami. To równie dobrze mogłoby nie istnieć.

Moje ręce wciąż drżą — od schodów domu Nico, od łez, które pozwoliłam spaść w uścisk tego mężczyzny. Złożyłam je na kolanach, aby nie zobaczył. Za późno na to. On już widział wszystko. Siniaki. Odruch ucieczki. Skinienie głową, które kosztowało człowieka życie.

Dante nie odezwał się, odkąd opuściliśmy posiadłość. Oddycha równo. Jego dłonie spoczywają na udach — nieruchome, rozluźnione, dłonie człowieka, który właśnie pociągnął za spust i przeszedł nad tym do porządku dziennego, jakby to był element jego porannej rutyny.

Na prawym mankiecie ma krew. Jedna kropla. Patrzę na nią, bo patrzenie na jego twarz wydaje mi się jakby patrzeniem w coś, do czego moje oczy nie są jeszcze przystosowane. I dlatego, że patrzenie na tę kroplę krwi jest łatwiejsze niż odpowiedź na pytanie, które wrzeszczy w mojej głowie — co zrobiłam. Co ja właśnie zrobiłam.

Miasto przesuwa się za oknem. Latarnie malują szybę na pomarańczowo, potem na czarno. Liczę cztery skrzyżowania, zanim cisza staje się gorsza niż jakakolwiek odpowiedź, którą mógłby mi dać.

"Dlaczego to zrobiłeś?"

Nie odwraca się. "Wziął to, co należy do mnie."

Należy. To słowo powinno sprawić, że poczuję dreszcz na skórze. Właśnie przeszłam obok ciała mężczyzny, który traktował mnie jak mebel. Ale Nico mówił wartość. Dante mówi należy.

Jedno to metka z ceną. Drugie to coś, czego nie potrafię rozłożyć na czynniki w jadącym samochodzie, gdy na jego rękawie zasycha krew, a mój puls wali w nadgarstkach jak coś uwięzionego, co usiłuje się wydostać.

"Ale nawet mnie nie znasz." Mój głos brzmi obco. "Miałam osiem lat, gdy podpisali tę umowę. Od tamtej pory mnie nie widziałeś. Dlaczego robisz to wszystko dla nazwiska na kontrakcie?"

Teraz się odwraca. Jego wzrok przesuwa się po mojej twarzy — siniaku na żuchwie, rozciętej wardze, białych kłykciach. Czyta mnie. Nie tak, jak czytał mnie Nico — szukając najmiększego miejsca, w które można uderzyć. Dante czyta mnie jak dokument, który zamierza zapamiętać.

"Wiem wystarczająco."

Jego spojrzenie zatrzymuje się na moich ustach. Zostaje sekundę za długo. Potem odwraca wzrok, a powietrze w samochodzie gęstnieje do czegoś, co niemal czuję na języku.

Ściskam kolana i patrzę na swoje odbicie w szybie, a ono patrzy na mnie — kobieta z rozmazanym korektorem, czerwonymi oczami, martwym mężem i całkowitym brakiem pojęcia, co będzie dalej.

Powinnam rozpaczać. Powinnam czuć coś wobec mężczyzny na tej podłodze. Fakt, że nie czuję — fakt, że najgłośniejsze we mnie nie jest żałoba, tylko echo spojrzenia Dantego na moich ustach — mówi mi o ostatnich dwóch latach coś, co ściska mi gardło.

Posiadłość Morrante wyłania się z mroku jak coś, co tutaj wyrosło. Kamienne mury. Stare pieniądze — takie, które nie muszą się popisywać szkłem i chromem.

Strażnicy przy bramie kiwają głowami, ale ich wzrok zostaje na mnie. Kalkulujący. Wiem, co widzą. Kobietę przekazywaną między trzema nazwiskami. Nikt nie zakłada, że najpierw jest się ocalałą.

Samochód się zatrzymuje. Dante obchodzi auto i sam otwiera mi drzwi. Jego dłoń pojawia się — otwarta, pewna. Biorę ją, bo nogi mi odmawiają posłuszeństwa i bo ciepło jego uścisku wędruje wzdłuż mojego nadgarstka i osiada tam, gdzie nie powinno.

Nie puszcza. Prowadzi mnie w stronę wejścia z moją dłonią w swojej, tak solidną obecnością, że aż zagina powietrze. Strażnicy prostują się, gdy przechodzi — nie ze strachu. Z powagi.

Korytarz w środku jest długi, z wysokim sufitem, kamienną posadzką, ciemnym drewnem.

Ale to nie dom przykuwa moją uwagę. To sposób, w jaki się przez niego porusza — ramiona wyprostowane, szczęka zaciśnięta, każda powierzchnia należy do niego, a on nosi tę świadomość jakby była szyta na miarę jego ciała.

Idę przez jego powietrze i czuję ciężar jego osoby na swojej skórze, a moja klatka piersiowa robi coś, czego nie powinna — coś ciepłego, niepewnego i przerażonego jednocześnie.

Mówi, że przygotowano dla mnie pokój. Kiwnęłam głową — za szybko, gorliwie, jak kobieta nauczona zasługiwać na swoje miejsce — i pytania same się ze mnie wysypują.

"Gdzie są pościele? Czy kuchnia czegoś potrzebuje? Sama mogę pościelić łóżko…"

Zatrzymuje się. Odwraca. Coś przemyka mu po twarzy — pojawia się i znika.

"Nie rozumiesz, kochanie." Niski, cierpliwy głos. "Mam do tego służbę. Ty nią nie jesteś."

Podchodzi bliżej. Korytarz się kurczy.

"Jesteś moją żoną."

To słowo ląduje na mojej skórze i czuję je wszędzie — w gardle, w klatce piersiowej, na grzbietach dłoni.

Słyszałam żona tysiąc razy i zawsze brzmiało jak własność, a z jego ust brzmi jak coś, czego jeszcze nie umiem nazwać.

Coś, co znów sprawia, że pieką mnie oczy, co jest upokarzające, bo płakałam dziś więcej niż przez ostatnie dwa lata i nie umiem przestać.

Sięga ponad moim ramieniem do klamki, a jego pierś przechodzi tak blisko mojego ramienia, że czuję jego ciepło. Cedr. Dym. Coś pod spodem, co jest tylko nim.

Wstrzymuję oddech. Słyszy to — jego dłoń zawisa na ułamek sekundy na klamce — i w tym ułamku całe moje ciało robi się ciepłe w sposób, który nie ma nic wspólnego z temperaturą, a wszystko z przerażającym odkryciem, że nie boję się tego mężczyzny.

Powinnam. Przecież właśnie zabił człowieka. Ale stojąc w tym korytarzu, z jego ciepłem na moim ramieniu i z jego głosem wciąż drgającym mi w klatce, nie boję się. Jestem czymś zupełnie innym i nie znam tego imienia.

"Czegokolwiek potrzebujesz, zapytaj Martę."

Wchodzę do środka. Pokój jest miękko oświetlony, łóżko z białą pościelą, na której nikt nie krwawił. Odwracam się. On wypełnia framugę drzwi, ciemne oczy wpatrzone w moje z cierpliwością groźniejszą niż kiedykolwiek była wściekłość Nico. Gniew Nico był ogniem. Cierpliwość tego mężczyzny to przypływ. Nie spieszy się. Po prostu nie ustaje.

"Śpij, Sera." Pauza. Jego usta drgają. "Jutro nasz ślub."

Te słowa eksplodują trzy sekundy po tym, jak je wypowiada. Zanim zdążę otworzyć usta, on już odchodzi, kroki powolne na kamiennej posadzce, a ja stoję w pokoju, który nie jest mój, z obrączką martwego mężczyzny na palcu, podczas gdy człowiek za ścianą planuje ją zastąpić.

W końcu nogi odmawiają mi posłuszeństwa i siadam na brzegu łóżka, obejmuję twarz dłońmi i oddycham. Po prostu oddycham. Bo godzinę temu składałam koszule męża, a teraz mój mąż leży na podłodze jadalni, a człowiek, którego ostatni raz widziałam, gdy miałam osiem lat, właśnie powiedział jutro nasz ślub jakby mówił o pogodzie.

Przykładam palce do miejsca na ramieniu, gdzie jego pierś prawie dotknęła mojej skóry. Ciepło wciąż tam jest. Słabe. Wyraziste. Oczy znów mi pieką.

Jutro nasz ślub. A ja nawet nie znam jego drugiego imienia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Dantego

Jej pierwszy ślub odbył się w urzędzie. Pierścionek kupiony przez kierowcę Nico u jubilera, którego mijali po drodze. Jedenaście minut. Żadnych gości. Wiem to, bo pytałem. Zadaję pytania o Serę Ferrante dłużej, niż byłoby to strategicznie uzasadnione.

Ten ślub wymaże tamten z publicznego rejestru i z każdej pamięci w tym pokoju.

Trzystu gości. Kaplica starsza niż większość rodów zasiadających w jej ławach. Kamienne ściany, żelazne kandelabry, białe kwiaty na każdej powierzchni, bo Marta tak zasugerowała, a ja nie wiem, jakie kwiaty chce panna młoda, więc powiedziałem jej, żeby użyła wszystkich. To nie była decyzja strategiczna. Postanawiam tego nie analizować.

Luca staje obok mnie przy ołtarzu. „Trzysta osób, szefie. Połowa z nich poderżnęłaby ci gardło za odpowiednią sumę.”

„Dlatego tu są. Żeby patrzyli i przeliczali wszystko od nowa.”

To nie jest świętowanie. To jest korekta. Mój ojciec zostawił niespłacone długi. Ja nie zostawię. Każda złamana obietnica, każda skradziona umowa — sprowadzę je wszystkie z powrotem do tej rodziny, jedna po drugiej.

Ona jest pierwsza. Dziewczyna Ferrante była mi obiecana, zanim potrafiła przeliterować własne imię. Ta obietnica została złamana. Nie wybaczam złamanych obietnic. Naprawiam je.

Drzwi się otwierają. Pojawia się na końcu nawy.

Coś pod moim mostkiem się porusza. Nie przesuwa — porusza. Jak płyty tektoniczne. Powoli, strukturalnie, rodzaj przemieszczenia, który przestawia wszystko powyżej.

Kataloguję to tak, jak kataloguję każdą zmienną — zanotowane, odłożone do sprawy — ale szuflada nie wytrzymuje. Biały jedwab. Włosy rozpuszczone. Dłonie zaciśnięte na bukiecie i nawet z piętnastu metrów widzę, że jej palce drżą.

Potrzebuję żony z jej krwi. Sojusze Ferrante, terytoria Ferrante. O to w tym chodzi. Tak sobie powtarzam, że o to w tym chodzi i słowo powtarzam wykonuje w tym zdaniu więcej pracy, niż bym chciał.

Idzie w moją stronę. Obserwowałem ją już wcześniej. Przez lata. Cicha dziewczynka, która w wieku dwunastu lat przestała prosić o prezenty urodzinowe. Nastolatka, która uśmiechała się do służby, kiedy myślała, że nikt nie patrzy.

Wmawiałem sobie, że monitoruję aktywo. Śledzę dług. Wmawiałem sobie wiele rzeczy. Jest dziesięć stóp ode mnie i każda z tych rzeczy właśnie się rozpada.

Dociera do mnie. Biorę jej dłoń. Lodowata. Drżąca. Och, kochanie. Co on ci zrobił, skoro ślub sprawia, że tak się trzęsiesz. Ta myśl pojawia się z siłą, która mnie zaskakuje.

Nie gniew — coś pod nim. Coś, co chce wrócić do tej jadalni i zabić Nico Catarę wolniej. Obejmuję obiema rękami jej dłonie. Dobra inwestycja wymaga ochrony. To powód.

„Trzęsiesz się.”

„Wczoraj zastrzeliłeś mojego męża.” Ledwo słyszalny szept. „Wybacz nerwy.”

„Byłego męża.”

Prawie się uśmiecha. Jego cień przesuwa się po jej ustach i znika, a w mojej piersi dzieje się coś katastrofalnego. Coś, co gdybym był innym człowiekiem, nazwałbym czułością. Nie jestem innym człowiekiem. Odkładam to. Szafka jęczy.

Mówi ksiądz. Patrzę, jak jej usta formują przysięgi i słowo układa się samo — moja. Wsuwam pierścionek na jej palec. Pasuje, bo poprosiłem Martę, by zmierzyła ją, gdy spała.

Precyzja ma znaczenie. To wszystko. Tyle że moja ręka zostaje na jej o ułamek sekundy za długo, a ten ułamek to nie precyzja. To coś innego.

Przyjęcie. Uściski dłoni. Siedzi obok mnie, a jej udo dotyka mojego pod obrusem i mój tok myśli wykoleja się tak całkowicie, że Luca musi dwa razy powiedzieć moje imię.

Prowadzę imperium przestępcze od trzech tygodni bez utraty koncentracji. Kolano tej kobiety dotyka mojego i zapominam angielskiego.

„Szefie? Transport Bernardi —”

„Jutro.”

Patrzę, jak jej kciuk kreśli ślad kropli na kieliszku wina. Przyłapuje mnie. Rozchyla usta. Jej oddech się zmienia.

Spędziłem dwadzieścia lat, czytając nastroje w pomieszczeniach, a ciało tej kobiety toczy rozmowę, o której jej usta jeszcze nie wiedzą. A moje ciało — ciało, które kontrolowałem, odkąd zrozumiałem, że pragnienie to słabość — odpowiada.

Pochylam się do jej ucha. „Wychodzimy.”

Odwraca się. Centymetry między nami. Jej oczy spadają na moje usta, a żar tej sekundy to problem, na który nie mam przygotowania. „Dobrze.”

Wstajemy. Jej palce zaciskają się na mojej dłoni na każdym schodku i czuję jej puls przez dłoń — szybki, nierówny, żywy — a każdy uderzenie trafia w miejsce w mojej piersi, które szybko staje się zagrożone.

Drzwi do sypialni zamykają się. Stoi przy oknie w białym jedwabiu i księżycowym świetle, patrzy na mnie, jakby rozważała, czy mężczyzna, który dla niej zabił, to ten sam, co w tym pokoju.

Słusznie się zastanawia. Sam nie wiem. Powinienem myśleć o sojuszach. Zamiast tego patrzę, jak światło przesuwa się po jej obojczyku i coś we mnie rozpada się tak cicho, że prawie tego nie zauważam.

Podchodzę do niej. Powoli. „Bojesz się mnie?”

Te brązowe oczy. Szeroko otwarte. Szukające. „Nie wiem, kim teraz jestem.”

„To nas już dwoje.”

Moja dłoń znajduje zamek na jej plecach. Kłykcie kreślą kręgi po kręgosłupie. Dygocze — cała — i jej palce zaciskają się na mojej koszuli.

„Nie rozumiem tego wszystkiego,” szepcze. „Wczoraj byłam —” Przerywa. „A teraz jestem tutaj, a ty…” Jej uchwyt się wzmacnia, zamiast dokończyć.

Suknia opada. Kobieta, którą obserwowałem z daleka przez lata, stoi przede mną bez dystansu i bez zbroi, a ja nie byłem gotowy.

Siniaki z domu Nico bledną. Dobrze. Zastąpią je moje — ale moje nie będą bolały.

Przyciągam ją do siebie. Moje usta znajdują jej gardło, a dźwięk, który wydaje, przechodzi przeze mnie jak napięcie — przez każdą ścianę, każdy protokół, każdy rok szkolenia, które nauczyło mnie, że pragnienie zabija ludzi.

Szepcze moje imię, a jej paznokcie wbijają się w moje ramiona. Niosę ją do łóżka, ona ciągnie mnie za kołnierz i idę.

Mówi proszę i to prawie mnie niszczy, bo ostatnim razem, kiedy powiedziała to słowo, klęczała na drewnianej podłodze, błagając mężczyznę, którego to nudziło.

Tym razem mówi to z wygiętym kręgosłupem, a moje imię jest między każdym oddechem i odległość między tymi dwiema wersjami tego słowa to dystans między wszystkim, za kogo się uważałem, a tym, kim ona mnie teraz czyni.

Potem szepcze Dante przy mojej szyi. Tylko moje imię. Jak modlitwa, której nie chciała wypowiedzieć na głos. Moje dłonie drżą. Nie drżały od piętnastego roku życia.

Coś we mnie pęka idealnie na pół i pozwalam na to. Pozwalam, bo jej usta są na mojej skórze, a jej ciało pod moim i po raz pierwszy w życiu nie chcę kontrolować tego, co się dzieje. Chcę w tym być.

Potem. Ciemny pokój. Jej oddech zwalnia na mojej piersi. Jej palec kreśli kręgi na moim obojczyku, nawet o tym nie wiedząc. Moja dłoń w jej włosach. Nie pamiętam, kiedy tam się znalazła. Pragnienie nie zniknęło. Zmieniło kształt. Pogłębiło się. Zapuściło korzenie w miejscach, o których istnieniu nie wiedziałem.

„To naprawdę?” Półprzytomna. Ledwo obecna.

Przyciągam ją mocniej. Mocniej, niż wymaga korekta. Mocniej, niż zasługuje wpis w księdze. Odpowiedź w mojej głowie nie jest tą, którą wypowiadam. „Dobranoc, żono.”

Zasypia. Ja nie. Leżę w ciemności z kobietą, którą sklasyfikowałem jako dług, a jej serce bije przy moich żebrach i liczby już się nie zgadzają. Kolumny się nie bilansują. Księga jest błędna. A najniebezpieczniejsze — to, co powinno przerażać człowieka, który całe życie zbudował na kontroli — to, że nie chcę tego naprawiać.

To miało być proste.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Sery

Dwa tygodnie budzenia się w tym łóżku i wciąż otwieram oczy przed nim tylko po to, by słuchać, jak oddycha.

Jego ramię na mojej talii. Jego dłoń rozłożona na moim biodrze, palce szeroko rozstawione, jakby nawet przez sen trzymał mnie przy ziemi.

Ciężar jego ciała stał się znajomy i to właśnie ta znajomość sprawia, że wpatruję się w sufit o piątej rano — bo znajome oznacza coś do stracenia, a ja już wiem, jak smakuje strata, i moje ciało już przygotowuje się na cios, nawet gdy reszta mnie przyciska się mocniej do jego klatki piersiowej, łaknąc ciepła, przerażona tym, jak bardzo go potrzebuję.

Dwa tygodnie. Dwa tygodnie i już jestem tą kobietą, która leży bezsennie, katalogując dźwięk oddechu mężczyzny. Nie wiem, kiedy to się stało. Nie wiem, jak to zatrzymać. Nie jestem pewna, czy chcę.

On budzi się zawsze tak samo — jedno tchnienie śpiący, następne już czujny, jego ramię zaciska się wokół mnie, zanim oczy się otworzą. Jego usta dotykają tyłu mojej szyi. Powoli. Celowo.

"Dzień dobry."

Chropowaty. Niski. Ten głos, który od jadalni u Nico nie przestaje robić czegoś z moim żołądkiem. Odwracam się w jego ramionach. Jego twarz tak blisko jest niszcząca — nieosłonięta, maska jeszcze nie nałożona. Wodzę palcem po bliźnie na jego lewych kostkach, bo mi pozwala i bo dotykanie go pierwsze rano wciąż wydaje się czymś skradzionym, za co nie zapłaciłam.

Jego oczy śledzą mój palec i coś się w nich porusza — coś ciepłego i niekontrolowanego — a moja klatka piersiowa boli od tej intymności. Ten mężczyzna, który nie daje nikomu nic, daje mi to. Każdego ranka. Tę jedną nieosłoniętą minutę, zanim zadzwoni telefon i go zabierze.

Potem dzwoni jego telefon. I już go nie ma. Stoi przy oknie, koszula wpół zapięta, szczęka zaciśnięta, głos szorstki. Spory o terytorium. Pęknięcia lojalności. Mąż sprzed trzydziestu sekund całkowicie zastąpiony przez szefa.

Rzuca na mnie jedno spojrzenie. Coś mięknie. Twardnieje. Drzwi otwierają się i zamykają w tym samym oddechu. Mocniej owijam się kołdrą, a ciepło, które po nim zostało, już znika i nienawidzę, jak bardzo mnie to boli.

Znajduję go w gabinecie po południu. Mężczyźni wchodzą i wychodzą — Luca z dokumentami i wiecznym brakiem zaufania skierowanym w moją stronę, inni z przyciszonymi głosami. Dante radzi sobie z każdym z przerażającą cierpliwością — nigdy nie podnosi głosu, nigdy nie powtarza się.

Patrzę z korytarza, jak mężczyzna dwa razy starszy od niego kiwa głową i mówi tak, proszę pana i wycofuje się jakby opuszczał coś świętego lub śmiertelnie niebezpiecznego. Mój mąż. To jest mój mąż. To słowo wciąż staje mi w gardle, jakbym połknęła coś nieodpowiedniego — za duże, za nowe, zbyt przerażające, gdy uświadamiam sobie, że nie chcę go oddać.

Przyłapuje mnie na patrzeniu. Jego oczy zatrzymują się na mnie o chwilę za długo i to spojrzenie ląduje w moim brzuchu jak ciepły płyn.

Czekam do wieczora. Aż dom ucichnie i zostanie sam ze szklanką i stosem papierów. Staję w progu. Stary nawyk. Pół w środku, pół na zewnątrz. Serce mi wali, bo od dni buduję się na to pytanie, a odpowiedź może znaczyć, że mój ojciec przeżyje lub umrze, i nie wiem, który wybór podejmie ten człowiek.

"Operacja mojego ojca. Minęły dwa tygodnie. Szpital mówił o miesiącu, a ja muszę wiedzieć, czy..."

"Tak."

Mrugam. "Nawet nie wysłuchałeś..."

"Sto tysięcy. Już robiłem rozeznanie i chciałem się tym zająć."

Ulga uderza mnie tak mocno, że uginają się pode mną kolana. Chwytam framugę. Sto tysięcy dolarów i mówi to tak, jakby już wszystko było załatwione, a mój ojciec — mój ojciec może naprawdę przeżyć.

Oczy szczypią mnie od łez i mam już dość płaczu w tym domu, ale te łzy są inne. To nie te, które Nico wyciągał ze mnie pięściami.

"Dlaczego?"

Odstawia szklankę. "Bo jest twój, a ty jesteś moja. Ale potrzebuję czasu, Sera. Zostanie głową tej rodziny nie wiązało się z czystym kontem. Są ludzie, których trzeba uspokoić zanim szpital twojego ojca stanie się celem. Daj mi dni. Nie tygodnie. Masz moje słowo."

Szukam w jego twarzy kłamstwa. Dwa lata z Nico naostrzyły ten nóż tak, że potrafię rozcinać nim powietrze. Nie znajduję go.

"Chodź tu."

Podchodzę do niego. Sadzam mnie na kolanach, jedną ręką głaszcze mnie po włosach i całuje w czoło. Tak delikatnie, że coś między moimi żebrami boli mocniej niż jakikolwiek cios. "Przestań stać w drzwiach," szepcze w moją skórę. "Tu mieszkasz."

Wychodzę z jego słowami wciąż ciepłymi na mnie i z klatką piersiową robiącą coś podobnego do nadziei — a z mojego doświadczenia to najbardziej niebezpieczne uczucie, na jakie może sobie pozwolić kobieta w tym świecie.

Jestem w połowie schodów, gdy brzegi mojego pola widzenia bieleją. Ręka sięga po poręcz i nie trafia, a Marta już tam jest, jej dłoń mocno trzyma mnie za łokieć.

"Pani Morrante. Wszystko w porządku?"

"W porządku. Po prostu za szybko wstałam."

I tak przynosi zupę. Jem ją, bo kłócenie się z Martą nie ma sensu. Mdłości narastają od kilku dni. Zrzucam to na stres, nieprzespane noce, fakt, że w trzy tygodnie moje życie zostało wywrócone do góry nogami.

Ale pod tymi wymówkami, w miejscu, w które nie jestem jeszcze gotowa spojrzeć, składa się inny powód. Jutro. Pomyślę o tym jutro.

Telefon dzwoni o północy.

Wyplątuję się z ramienia Dantego i odbieram w korytarzu, głosem ledwie szeptem. Pielęgniarka — szybka, przepraszająca. Mój ojciec odzyskał przytomność. Był pobudzony, szarpał wenflon, mówił moje imię. Powiedział, że musi mnie ostrzec.

"Ostrzec mnie?" Podłoga usuwa mi się spod nóg. "Przed czym?"

"Nie powiedział. Jego stan się pogorszył. Miał drgawki. Jest na intensywnej terapii." Pauza. "Przykro mi, pani Morrante. Operacja nie może czekać. Jeśli nie odbędzie się w ciągu kilku dni, nie możemy niczego zagwarantować."

Przyciskam telefon do piersi i zsuwam się po ścianie. Ręce znów mi drżą — ten stary drżenie, to z domu Nico, które myślałam, że zostawiłam za sobą — a mój ojciec jest na intensywnej terapii i próbował mnie ostrzec i nie zdążył i ta niewiedza mnie pożera.

Przed czym miał mnie ostrzec. Co mogło być tak pilne, że człowiek, który ledwo oddycha, pierwsze świadome chwile poświęcił, żeby się ze mną skontaktować. Co wie. Co zrobił.

Bo mój ojciec nigdy nie ostrzegał mnie przed czymś, czego nie był częścią. Ostrzegał mnie przed temperamentem Nico — bo sam wybrał Nico. Ostrzegał mnie przed tym światem — bo sam go zbudował. Każde ostrzeżenie, jakie mi dał, było wyznaniem przebranym za troskę.

Wpatruję się w ciemne drzwi sypialni, gdzie śpi Dante. Mężczyzna, który obiecał operację mojego ojca. Mężczyzna, którego ojciec zginął w tym samym wybuchu, z którego mój ocalał.

Coś zimnego owijam się wokół podstawy mojego kręgosłupa i nie puszcza.

Co chciałeś mi powiedzieć, tato?

Przesuń w górę, aby kontynuować

A Bullet for a Mafia Bride

A Bullet for a Mafia Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa