Ciepła woda ściekała z ciemnych włosów Rowana, gdy sięgał po ręcznik. Para w pokoju wirowała niczym mgła, oplatając jego napiętą sylwetkę. Właśnie skończył kąpiel, licząc na chwilę ciszy po długim dniu.
Ale dźwięk pospiesznych kroków rozerwał ciszę.
Drzwi gwałtownie się otworzyły. Jego Beta, Kane, wpadł do środka.
Rowan uniósł brew, zaciskając ręcznik wokół bioder.
Kane był bez tchu, twarz miał bladą. „Alfa, chłopak…” Zawahał się, jego wzrok przemknął po nagiej klatce piersiowej Rowana, po czym szybko odwrócił oczy.
Rowanowi ścisnęło się wnętrze. „Co z nim?”
Kane przełknął ślinę. „Zabił kogoś.”
Cisza.
Serce Rowana z impetem uderzyło o żebra. „Co?” Jego głos był niebezpiecznie cichy.
Kane przytaknął. „Jednego z więźniów. Najsilniejszego.”
W głowie Rowana zawirowało. Zabił kogoś?
Myślami wrócił na pole—do chwili, gdy Ace powalił lwa z taką łatwością i precyzją. Kim do diabła był ten chłopak?
Rowan gwałtownie wypuścił powietrze, zmuszając się do opanowania. „Przyprowadź go do mnie.”
Kane zawahał się. „Teraz?”
Ostre spojrzenie Rowana przeszyło go na wskroś. „Teraz.”
Kane wybiegł, zostawiając Rowana samego z myślami.
Jego dłonie zacisnęły się w pięści.
Ace Ravelwood był zagadką. Czy Cedric podłożył kogoś na jego miejsce?
Im dłużej Rowan o tym myślał, tym mocniej instynkt podpowiadał mu, że coś jest nie tak.
Po kilku minutach ciężkie drzwi znów się otworzyły.
Ace został wciągnięty do środka przez dwóch strażników. Jej ubrania były w nieładzie, twarz pozbawiona wyrazu, ale ramiona napięte. Ace została zmuszona do uklęknięcia przed Rowanem.
Rowan studiował go, próbując go odczytać.
Wtedy, po raz pierwszy, Ace uklękła z własnej woli.
„Nie miałem pojęcia, że umrze,” powiedziała cicho Ace.
Szczęka Rowana się zacisnęła. „Powiedz mi dokładnie, co się stało.”
Ace uniosła lekko głowę. „Uderzył mnie. Odpłaciłam się. Uderzyłam go tylko w brzuch.”
Ostre spojrzenie Rowana zatrzymało się na Kane’ie, który stał u jego boku.
To nie może być wszystko.
Rowan westchnął nosem, po czym dał znak Kane’owi, by ich zostawił.
Beta skinął głową i wyszedł, zamykając za sobą drzwi.
Rowan odwrócił się z powrotem do Ace, jego oczy pociemniały od podejrzliwości. Zrobił krok do przodu. Palce Ace zadrżały na jej udach, postawa się wyprostowała.
„Spójrz na mnie,” rozkazał.
Ace pozostała nieruchoma.
Głos Rowana stał się jeszcze niższy. „Powiedziałem, spójrz na mnie.”
Powoli Ace podniosła głowę i ich spojrzenia się spotkały.
Rowan szukał czegoś—czegokolwiek—co potwierdziłoby jego narastające podejrzenie. W chwili, gdy ich spojrzenia się skrzyżowały, coś w nim na nowo się odezwało, jak wcześniej.
Dziwne przyciąganie, jego wilk zjeżył się, czujny.
Oddech Ace zadrżał, ledwie wyczuwalnie. Prawie się cofnęła, ale Rowan był szybszy.
„Nie odwracaj wzroku.” Głos Rowana był jak stal.
Między nimi rozegrała się cicha wojna.
Rowan zrobił kolejny krok, górując nad Ace.
„Jakiego użyłaś podstępu?” zapytał, jego ton był wyważony.
Ace wypuściła powietrze. „Uderzyłam go tylko w gardło. Miało go to osłabić, nie zabić.”
Spojrzenie Rowana pociemniało i bez ostrzeżenia ruszył. Ace ledwie zdążyła zareagować, zanim jej stopy oderwały się od ziemi. Jej plecy uderzyły o zimną kamienną ścianę, a dłoń Rowana zacisnęła się mocno na jej gardle.
Puls Ace przyspieszył. Nie z bólu. Nie ze strachu przed śmiercią. Ale z powodu dotyku Rowana na jej szyi, tak blisko jej klatki piersiowej.
Ace szarpała się, jej palce zacisnęły się na jego nadgarstku. Próbowała go odepchnąć, ale jego chwyt tylko się wzmocnił.
Rowan pochylił się, obserwując jak panika rozkwita w szeroko otwartych oczach Ace. Strach. Ale nie taki, jakiego się spodziewał.
Jego chwyt lekko się rozluźnił.
Oddech Ace był urywany, ostry i płytki. Nie to. Nie w ten sposób.
Szarpnęła się ponownie, bardziej rozpaczliwie.
I Rowan to zobaczył.
Ten błysk czegoś, czego szukał.
Jego wnętrze skręciło się gwałtownie.
W końcu ją puścił.
Ace upadła na ziemię, kaszląc i łapczywie łapiąc powietrze.
Rowan cofnął się, przeczesując dłonią wilgotne włosy. Jego puls był nierówny.
Nie powinien tego czuć. Nie powinien się przejmować.
Ale jego wilk był na krawędzi. Niespokojny. Czujny.
Ace otarła usta, wciąż łapiąc oddech. Potem, powoli, uniosła głowę.
„Nie chciałam go zabić,” powtórzyła. Jej głos był szorstki. Szczery.
Rowan zacisnął szczękę.
„Ten człowiek,” powiedział cicho, „był najsilniejszym więźniem w moich celach.”
Ace zesztywniała.
Głos Rowana był spokojny, ale śmiertelnie groźny.
„Trzymałem go przy życiu z konkretnego powodu.” Jego złote oczy płonęły gniewem. „A teraz go nie ma. Przez ciebie.”
Ace przełknęła ślinę, docierało do niej. To dlatego Rowan był wściekły.
Nie obchodził go ten człowiek. Obchodziła go utrata potężnej broni.
„Przepraszam,” powiedziała Ace szczerze. „Nie zamierzałam—”
„Nie obchodzi mnie, co zamierzałaś,” przerwał jej Rowan. Jego głos był lodowaty.
Między nimi zapadła cisza.
Rowan zrobił powolny krok do przodu, jego wilk czaił się pod skórą.
Ace cofnęła się—aż jej plecy znów dotknęły ściany.
Ramiona Rowana otoczyły ją z obu stron, a on pochylił głowę, szepcząc jej do ucha.
„Na moim terytorium ten, kto zabija… również zostanie zabity.”
Żołądek Ace zapadł się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Na moim terytorium ten, kto zabija… sam również zostanie zabity.”
Oddech Ace zadrżał. Czy to naprawdę miał być jej koniec?
Rowan wyprostował się, odwracając się w stronę strażników stojących za drzwiami.
„Zabierzcie go”, rozkazał Rowan lodowato. „Do sali tortur.”
Strażnicy natychmiast ją pochwycili, szarpiąc ją na nogi.
Zanim zdążyli ją wywlec, drzwi z hukiem otworzyły się na oścież. Kane wbiegł do środka, ciężko dysząc, w oczach miał pilność i niepokój.
„Alfa!” sapnął Kane, próbując złapać oddech. „Łotry… atakują!”
Oczy Rowana zwęziły się. „Zbierz wojowników i staw im czoła.”
Kane pokręcił głową ponuro. „To coś innego, Alfo. Ten atak nie przypomina zwykłych najazdów łotrów, z którymi radziliśmy sobie wcześniej.”
Brew Rowana uniosła się. „O czym mówisz?”
Kane przełknął ślinę, zanim się odezwał. „Mają wsparcie Dantego.”
W momencie, gdy imię padło z ust Kane’a, w pokoju zapadła cisza. Zabójcza, dusząca cisza.
Wyraz twarzy Rowana stwardniał. W oczach błysnął groźny blask.
Dante.
Jego przyrodni brat. Człowiek, który przez lata czaił się w cieniu, czekając, knując. Człowiek, który tak bardzo go nienawidził, że próbował go zabić w przeszłości.
Pięści Rowana zacisnęły się. „Jesteś pewien?”
Kane skinął głową. „Sto procent. To nie jest zwykły atak, Rowan. To inwazja.”
W gardle Rowana zabrzmiał warkot. Wiedział, że Dante nie podda się łatwo po swojej ostatniej nieudanej próbie przejęcia pozycji Alfy. Zniknął, zanim można było dokonać na nim sądu, rozpłynął się jak duch, ale Rowan zawsze wiedział, że wróci.
I oto był—sprzymierzony z łotrami, prowadził wojnę przeciwko własnej wataże.
Rowan gwałtownie wypuścił powietrze. „Ilu ich jest?”
Wyraz twarzy Kane’a pociemniał. „Setki, Alfo. Może więcej. Przyszli przygotowani. Jeśli nie zareagujemy szybko, nie przeżyjemy tej nocy.”
Rowan zaklął pod nosem.
Jego umysł pracował na pełnych obrotach, kalkulując, układając strategie. Jego wojownicy byli silni, ale jeśli Dante rzeczywiście połączył siły z łotrami, to nie była tylko bitwa.
To była pełnowymiarowa wojna.
A wojna wymagała poświęceń.
Jego spojrzenie powędrowało w stronę Ace, która wciąż stała w kajdanach, obserwując rozwój wydarzeń ostrym, nieczytelnym wzrokiem.
Kane podążył za jego spojrzeniem i podszedł bliżej Rowana, po czym mruknął cicho. „Ace.”
Rowan zesztywniał. Jego wilk znów się poruszył na samo wspomnienie jej imienia, a on zacisnął szczękę.
Wiedział, do czego zmierza Kane.
„Wiem”, mruknął.
„Wiesz?” Kane uniósł brew. „Więc wiesz, że go potrzebujemy.”
Spojrzenie Rowana znowu powędrowało w stronę Ace.
Nie chciał się do tego przyznać. Nie chciał uznać dziwnego przyciągania, które do niej czuł, tego, jak jego instynkty wrzeszczały, że jest ważna.
Ale nie było czasu na wahanie.
„Przygotuj wojowników”, rozkazał Rowan ostrym tonem. „Przygotuj obronę. Trzymajcie linię tak długo, jak się da.”
Kane skinął głową i ruszył do wyjścia, lecz zawahał się. „A co z nim?”
Rowan nie odpowiedział od razu. Zamiast tego ruszył w stronę Ace, dokładnie w momencie, gdy strażnicy ciągnęli ją w stronę izby tortur.
„Stójcie!” warknął Rowan.
Strażnicy zamarli, zaskoczeni.
Ace podniosła głowę, jej bunt palił nawet przez kajdany.
Rowan przyglądał się jej, szukając czegoś—czegokolwiek—co wyjaśniłoby, dlaczego jego wilk reaguje na nią tak silnie.
Ale widział tylko człowieka, który odmawiał ugięcia się.
„Odkujcie go”, rozkazał Rowan.
Strażnicy zawahali się, zdezorientowani, ale Kane skinął krótko głową i posłuchali.
Gdy tylko kajdany opadły, Ace potarła obolałe nadgarstki, ale nie ruszyła się z miejsca.
Rowan podszedł jeszcze bliżej, jego obecność zdominowała przestrzeń między nimi. „Mam dla ciebie układ, Ace.”
Uniósł brwi. „Układ?”
„Walcz u mego boku”, powiedział Rowan cicho, niebezpiecznie. „Wygraj tę bitwę dla mojej watahy. Dla mnie. Zrobisz to, a twój czyn zostanie wybaczony.”
Ace lekko przechyliła głowę, oczy zwęziły się. „A jeśli odmówię?”
Usta Rowana wykrzywił uśmiech, chociaż nie było w nim ani krzty humoru. „Wtedy zginiesz. Tu i teraz.”
Ace patrzyła na niego nieczytelnie.
Przez długą chwilę żadne z nich się nie odezwało. Napięcie w powietrzu iskrzyło jak błyskawica.
Cierpliwość Rowana się kończyła. „Decyduj. Teraz.”
Ace gwałtownie wypuściła powietrze, rzucając spojrzenie w stronę drzwi. Dźwięki bitwy narastały.
W końcu skinęła głową. „Dobrze. Będę walczyć.”
Wilk Rowana znów się poruszył, lecz on go zignorował.
Zanim padło kolejne słowo, ogłuszająca eksplozja wstrząsnęła całym budynkiem.
Ściany zadrżały. Ziemia pod nimi się zatrzęsła.
Oczy Rowana skierowały się na drzwi. „Przebili się przez zewnętrzny mur!”
Kane już chwytał za miecz. „Musimy się ruszać. Teraz!”
Przesuń w górę, aby kontynuować
