passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

A Kiss For Three - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

A Kiss For Three

/

Rozdział 7

rozdział 6

„Pani Lowell”, zamruczał mój interkom, „pani wizyta o czternastej—”

„Odwołaj ich”, powiedział głos z progu — jego głos, o oktawę wyższy i ociekający sztucznym jedwabiem.

Podniosłam wzrok. Adrian Cole stał tam w kasztanowej peruce na boba i wielkich okularach przeciwsłonecznych, jedną rękę miał opartą o biodro, a drugą ściskał vintage kopertówkę, którą na pewno ukradł jakiejś stylistce. Przeszedł trzy kroki, kołysząc biodrami, i opadł na fotel dla klientów.

„Chciałabym mieć pewność co do mojego męża”, zintonował z oddechem w naśladownictwie Sereny. Potem, bez chwili przerwy, przeskoczył do nowej postaci, poprawił perukę, ściągnął usta i mruknął: „Artyści rozwijają się w granicach”, robiąc Camille tak doskonale, że prawie mu przyklasnęłam.

„Pójdziesz do piekła”, powiedziałam bez wyrazu. „I wystawię ci rachunek za bilet.”

Przekrzywił perukę i wskazał na mnie. „A ty —” zacisnął głos jeszcze bardziej „— sprzedajesz dowody, nie pocieszenie.” Zachichotał, a ja również — wbrew woli, wbrew zasadom.

„Pani Lowell?” wtrąciła się znowu moja asystentka, interkom nagle ostry jak brzytwa. „Uwaga — Camille Astor właśnie wyszła z windy.”

Oczy Adriana rozszerzyły się. „O nie.” Zsunął się z fotela i — wcisnął pod moje biurko, kolana i but za tysiąc dolarów tłocząc się przy moich kostkach.

„Zostań”, syknęłam.

„Jestem fikusem”, szepnął.

Pukanie. Wyprostowałam się, wygładziłam twarz do lodu. „Proszę wejść.”

Camille weszła jak wyrok w kości słoniowej. „Myślałam, że mamy umowę”, powiedziała, cicho zamykając drzwi.

„Mamy”, odparłam chłodno jak kafelki.

„To gdzie postępy?” Spokojny ton, ostre oczy. „Miałaś aż nadto czasu.”

„Nigdy nie obiecałam szybkości”, powiedziałam. „Obiecałam dowód. Dowód wymaga czasu.”

Pod biurkiem ramię Adriana dotknęło mojej łydki. Nie drgnęłam. Wzrok Camille omiatał pokój. Przez ułamek sekundy, peruka na moim wieszaku wydawała się oddychać.

„Nie lubię czekać”, powiedziała.

„To idź do domu”, odpowiedziałam płasko. „To nie zakład. To sprawa. Ostrożne ruchy, gwarantowane wyniki. To kosztuje czas i wysiłek.”

Cisza balansowała na ostrzu szpilki. Dłoń Adriana musnęła moją kostkę; ścisnęłam go za nadgarstek — mocno. Stłumił jęk, który zabrzmiał jak skrzypiące krzesło. Usta Camille wygięły się bez ciepła.

„Zapłacę ci trzykrotność pierwotnej stawki, jeśli skończysz szybciej.”

Desperacja wygląda na niej gustownie; to prawie komplement. „Skąd ten pośpiech?” zapytałam.

Błysk — panika, szybko zamalowana. „To nie twoja sprawa.”

Kruchość inaczej się układa niż jedwab. Stuknęłam piórem, raz.

„Dobrze. Zrobię wszystko, co możliwe.”

Utrzymała kontakt wzrokowy o sekundę za długo, po czym odwróciła się i wyszła, zostawiając perfumy unoszące się jak groźba. Zamek kliknął. Wypuściłam powietrze nosem. Pod biurkiem fikus parsknął i wypełzł spod niego.

„To”, powiedział Adrian, otrzepując kolano, „było najlepszym teatrem, jaki widziałem poza Broadwayem.”

„O mało co nie zabiła nas obojga.”

Usiadł na rogu mojego biurka, po czym uznał, że to za mało dramatyczne, i wskoczył na nie porządnie, stopy oparte o szczeblinę mojego krzesła jak nastolatek. „A propos teatru — a może zrobimy trochę kompromat dla Sereny? Tylko w prezencie.”

„Kuszące”, powiedziałam sucho.

Pochylił się i objął mnie na chwilę — nic dwuznacznego, po prostu kontakt. Materiał jego garnituru był z tego drogiego rodzaju, który przypomina cierpliwość. Gdy puścił, został wystarczająco blisko, że ciepło jego ciała wypełniło przestrzeń między nami. Kącik jego ust drgnął, jakby doskonale wiedział, co robi bliskość.

Ze światem jestem cyniczna; przy nim, termostat się zmienia. To irytujące.

„Adrian”, ostrzegłam, chociaż się nie odsunęłam. Moje palce musnęły jego klapę, czytając splot; ciało pamiętało, jak to się toczy, co się dzieje potem, jak łatwo byłoby pocałować go i zamienić noc w dźwignię. Jego oddech musnął mój policzek; już liczyłam kąty — i wtedy uśmiechnął się jak przestępca i stuknął mnie w nos jednym palcem.

„Spokojnie. Przyszedłem zaprosić cię na baseball z Nico. Najlepsze miejsca. Precle wielkości twoich żalów.”

Mrugnęłam, czar prysł czysto. „Przebrałeś się za moich klientów, żeby zaprosić mnie na mecz.”

„Przebrałem się za twoich klientów, bo to cię rozśmieszyło.” Zsunął perukę, włosy podskoczyły. „I dlatego, że lubimy się z tobą bawić — nawet jeśli to role. No dalej. Powiedz tak.”

Udawałam, że rozważam, bo władza to poza. „Nie uprawiam sportu.”

„Ale uprawiasz obserwację”, odparł. „Baseball to obserwacja z przekąskami.”

Chwycił moją dłoń — krótko, uprzejmie — i zeskoczył z biurka. Te trzy sekundy kontaktu wystarczyły, by mój puls się zbuntował. Nienawidzę swojego pulsu.

„Dobrze”, powiedziałam. „Wyślij mi godzinę.”

„Już to zrobiłem”, powiedział, pokazując telefon. „A poza tym: twoja asystentka myśli, że jestem kurierem.”

„Myśli, że jesteś kłopotem.”

„Mądra kobieta.” Rzucił perukę na mój wieszak jak do gry w ringo i trafił. „Cześć, Iris.”

Wyszedł, zostawiając powietrze łagodniejsze niż zastał. Powiedziałam sobie, że to ciepło to chłodzona irytacja. Nie do końca.

Kilka minut później zabrzęczał sms od Camille: Potwierdź kolejne kroki.

Wpisałam te same dwa słowa, jakie wysłałabym obcej osobie: Robię to.

Nic do niej nie czułam, poza profesjonalnym podziwem za potrójną stawkę i operacyjną podejrzliwością wobec pośpiechu.

Kolejny dźwięk.

Nico: Wciągnął cię w baseball, co? Załóż coś, co wybacza ketchup. I przynieś ten śmiech.

Nie marnuje słów. Gdy wybiera je, trafiają. Złapałam się na tym, że się uśmiecham, mało profesjonalnie.

Godzina przeciekła przez papierologię. Miasto oparło ramię o moje okna. Kiedy budynek osiadł w wieczornych trzaskach, drzwi znów się uchyliły.

„Zapomniałem godności”, powiedział Adrian, sięgając po perukę i zakładając ją tył naprzód. Zerknął w ciemne szkło, zobaczył siebie i parsknął. „No dobra, godność to było mocne słowo.”

„Zostawiłeś też powściągliwość”, powiedziałam.

„Powściągliwość jest na posiedzenia zarządu.” Zrobił dwa kroki z powrotem do mnie, biuro nagle znowu blisko. „Słuchaj, jeśli chcesz prawdziwy kompromat, możemy ustawić jakąś scenę, która zostawi Serenę bez słowa, a twój aparat zadowolony. Ty siedzisz na biurku, ja skruszony, dramatyczne światło—”

„Stop”, powiedziałam, ale nie odsunęłam się, gdy objął mnie lekko w talii i przyciągnął do siebie, tyle by zamknąć mnie przy krawędzi. Ciepło i tkanina. Pachniał cedrem i decyzją, której jeszcze nie podjęłam.

To byłoby łatwe. Unieść brodę, skrócić dystans, przepisać rozdział. To mój fach: stworzyć moment, mieć dowód. Nachyliłam się — na tyle, by to stało się intencją — a on zaśmiał się miękko i odsunął jak dżentelmen odciągający mnie od ulicy.

„Widzisz?” powiedział. „Ty chciałaś kompromat, ja chciałem zgodę. Oboje wygrywamy, nie będąc idiotami.”

„Jesteś nie do zniesienia”, powiedziałam. Wyszło cieplej, niż zamierzałam.

„Jesteś przerażająca”, odparł z zachwytem. „Jutro stadion. Nico stawia. Ja będę nabijał się z graczy. Ty... bądź człowiekiem. Spróbuj raz.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 7

„Lowell,” powiedział Adrian w chwili, gdy wsunęłam się na miejsce między nim a Nico. „Spóźniłaś się. Prawie zgłosiliśmy twoje zaginięcie do boksu.”

„Tragedia,” powiedziałam. „Wyślijcie kwiaty na mój lewy numer.”

Nico podał mi drinka, oczy rozbawione—i o ułamek sekundy szybszy niż ręka Adriana sięgająca po tę samą butelkę. „Piwo czy woda?”

„Paliwo do obserwacji,” powiedziałam, zabierając piwo z palców Nico. Usta Adriana drgnęły; odzyskał otwieracz jak przy sporze granicznym. „Na co właściwie patrzę, poza facetami w piżamach publicznie ponoszącymi porażki?”

Adrian chwycił się za pierś. „Rani mnie. Baseball był poezją.”

„Haiku, może,” powiedziałam. „Głównie o rozczarowaniu.”

Pochylił się, tak blisko, że otulił mnie swoim zapachem. „Dobrze, cyniczko. To—” wskazał „—to była pierwsza baza. Facet z kijem próbował do niej dotrzeć, nie zostając zamordowanym.”

„Aresztowanym,” poprawił Nico, jego ramię musnęło moje, gdy wychylał się w drugą stronę, żeby wskazać. „Nie zamordowanym.”

„W przenośni,” powiedział Adrian. „Byliśmy wśród cywilizowanych ludzi.”

Rozejrzałam się po premier lounge—szkło, wypolerowane drewno, kelnerzy sunący z szampanem, diamenty łapiące blask reflektorów. „Cywilizowani,” powtórzyłam, patrząc, jak obok przechodzi czapka wysadzana kamieniami. „Ta czapka kosztowała tyle co samochód.”

„Dwadzieścia tysięcy,” powiedział Adrian. „A i tak wyglądała jak pamiątka.”

„Możliwość zwrotu?” zapytałam.

Nico parsknął do szklanki. „Nie zachęcaj go. Zaraz zacznie o statystykach.”

„WAR,” powiedział Adrian uroczyście. „OPS.”

„PTSD,” rzuciłam beznamiętnie, a Nico zakrztusił się ze śmiechu. Adrian uśmiechnął się, ale jego spojrzenie powędrowało do ręki Nico, wciąż spoczywającej na oparciu mojego krzesła.

Przez chwilę było łatwo. Żarty, drobne złośliwości, nieustanny wątek dowcipów z pieniędzy. Pozwoliłam temu mnie ogrzać, wbrew sobie—Adrian rzucał komentarzami, żeby mnie rozśmieszyć; Nico wbijał się suchymi ripostami, żeby mi ten śmiech ukraść. Kiedy sięgnęłam po popcorn, dwie ręce mnie wyprzedziły—Adrian przesunął miskę bliżej mnie; Nico z krzywym uśmiechem wyłowił przypalony kawałek.

Czułam się jak we śnie.

Bo nigdy nie pozwalałam sobie na łatwość. Nie pozwalałam na nic, co nie było pragmatyczne, logiczne, udokumentowane potrójnie. Ale to… Tego nie mogłam się oprzeć. Nie wiedziałam, dlaczego.

Wtedy otworzyły się drzwi do loży i powietrze zmieniło temperaturę.

Serena Cole weszła, jakby urodziła się na podium. Kobieta, która nigdy nie musiała się zastanawiać, czy pasuje. Moje tętno przyspieszyło. Jeśli mnie zobaczy—tu, śmiejącą się, rozluźnioną—cała sieć pęknie.

„Musiałam—łazienka,” powiedziałam, już wstając, daszek czapki nisko. Adrian uniósł się na pół centymetra, jakby chciał pójść za mną; dłoń Nico dotknęła najpierw mojego nadgarstka, potem opadła, gdy Adrian to zauważył. Przewinęłam się przez skupiska pieniędzy jak dym, na korytarz, po schodach, dwa stopnie na raz. Górny poziom, w cieniu, bezpieczniej. Wypuściłam oddech, który trzymałam w środku.

To było zbyt blisko.

Poniżej, przez przerwę w szkle, złapałam czysty widok na lożę. Serena podeszła do Adriana i pocałowała go—usta do ust, pobieżnie, jak pieczątka. Uśmiechnął się mimo to, cierpliwy jak człowiek przywykły do roli rekwizytu we własnym życiu. Ledwo na niego spojrzała, gdy pocałunek się skończył; jej wzrok przesunął się na kamery, na twarze warte rozpoznania. To była drobnostka, ale to zobaczyłam.

Zazdrość uderzyła we mnie jak twarda piłka w żebra. I znienawidziłam to, jak natychmiast rozpoznałam to uczucie.

„Myślałem, że uciekniesz,” powiedział głos za mną.

Odwróciłam się. Nico. Ręce w kieszeniach, wyraz twarzy ostrożny. Stał o odcień za blisko, by ktokolwiek uznał nas za obcych.

„Nie podobała ci się gra,” powiedziałam.

„Nie wtedy, gdy czułem się jak w teatrze,” odparł. „A Serena działała mi na nerwy.” Przechylił głowę. „W porządku?”

„Tak.”

Pozwolił, by to kłamstwo zawisło. „Możemy się zmyć,” powiedział cicho. „Pójdziemy do mojego studia. Była whisky.”

„Subtelnie,” powiedziałam, celując w chłód. Wyszło słabiej, niż chciałam.

„Nie byłem subtelny,” odparł i tym razem nie rozbroił tego uśmiechem. Zbliżył się, nie dotykając—ale na tyle, żebym widziała pragnienie, którego nie ukrywał. „Wyglądałaś… inaczej tamtej nocy. Lżej. Pasowało ci.”

Komplementy po mnie spływały. Jego nie; znalazł szparę i nacisnął. Chciałam go dotknąć. Chciałam dotknąć ich obu. Gdzieś niżej tłum ryknął; punkt, powtórka, coś, co miało znaczenie dla facetów w prążkowanych strojach.

„Powinnam iść,” powiedziałam.

„Do studia?” zapytał Nico, bardzo łagodnie.

„Gdziekolwiek, byle nie tutaj.” Przełknęłam ślinę. „Powiedz Adrianowi… ‘żegnaj’ ode mnie.”

Szczęka Nico drgnęła, potem skinął głową. „Będzie zły.”

„Na to liczyłam,” powiedziałam, nie patrząc za siebie.

Wyszłam. Czułam się, jakbym opuszczała ciepły pokój zimą. Noc za stadionem miała ten metaliczny chłód, który duże miasta zyskują po północy—śmieciarki, parujące kratki, syrena marudząca dziesięć przecznic dalej.

Poszłam do biura. Światła zgaszone. Drzwi zamknięte. Whisky nalana, dwa palce bez lodu.

Otworzyłam futerał od skrzypiec, uniosłam stare drewno z blizną na płycie. Pierwszy dźwięk był szorstki, potem się oczyścił; smyczek odnalazł linię. Coś w tonacji molowej, bo cokolwiek innego byłoby kłamstwem. Pozwoliłam, by miasto przeciekało przez okno, gdy grałam: F train, świst budynku, duchowy szelest ekipy sprzątającej piętro wyżej.

W jakiejś równoległej rzeczywistości, pomyślałam, mówię „tak” na studio Nico, pijemy i udajemy, że jedynym świadkiem jest płótno.

W innej zostaję, a Adrian tłumaczy mi zmiany aż zaczynam się przejmować, śmiejemy się z niczego, aż boli mnie twarz—jego dłoń na moich plecach, zaborcza, ale nie roszczeniowa.

W trzeciej czas rozszczepia się jak światło przez szkło, a ja mam ich obu, w różne dni tygodnia, rządzi nami zgoda i kalendarz z własnymi regułami—bez zazdrości w poniedziałki, bez kłamstw w piątki, nigdy żadnych przeprosin.

Grałam, aż ręce mi się uspokoiły. Potem odłożyłam skrzypce, whisky się skończyła, a panorama miasta uparcie niezmienna. Byłam zimna wobec świata. Z nimi stawałam się czymś, na co nie miałam słów.

Rano wrócę do pracy. Dowód to dowód. Ale tej nocy jedynym świadectwem był ból w miejscu, gdzie dwóch mężczyzn pasowało na różne sposoby—and dźwięk nuty trzymanej dłużej, niż trzeba, bo nie chciałam, by się skończyła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 8

Spodziewałam się ciszy rano. Mężczyźni zwykle drżeli, gdy powietrze gęstniało—zrywali więzi, panikowali, uciekali w bezpieczniejsze miejsca. Zamiast tego telefon zawibrował z imieniem Adriana.

Adrian: Ten sam dach dziś wieczorem. Wszyscy troje. Przeprosiny za wczoraj.

Palce napisały „ok” zanim zdążyłam się powstrzymać.

Wieczorem wspinałam się znajomymi schodami z dwiema paczkami sushi i zmęczonym uśmiechem, którego nie nosiłam publicznie.

Oni już tam byli. Lampki kawiarniane kołysały się; miasto mrugało jak puls. Adrian rozparty bez marynarki, ze szklanką w dłoni; Nico naprzeciw, jedna kostka na kolanie, kreślił bezsensowne wzory kciukiem po spoconej butelce. Oboje spojrzeli, gdy przeszłam przez dach.

„Gest pokoju,” powiedziałam, rzucając jedzenie na stół. „Przeprosiny za wczoraj. I za to, jak to się zaczęło.”

„Nie byłaś nam nic winna,” odparł Nico.

„Ale jedzenie przyjmujemy,” dodał Adrian z krzywym uśmiechem. „Tacy z nas dżentelmeni.”

Przeciągnęliśmy dywan i stertę koców w luźne gniazdo przy zimnym palenisku. Usiadłyśmy wszyscy po turecku, opakowania otwarte, kubki napełnione.

Odchrząknęłam sucho jak nauczycielka, licząc w myślach. Miałam pomysł:

„Zasada pierwsza: zero żalu rano. Druga: zero kłamstw w nocy. Trzecia: praca zostaje za drzwiami.”

„Zgoda to jedyny zwrot akcji,” powiedział Adrian, unosząc kubek.

„Zabawa obowiązkowa,” mruknął Nico, kreśląc gwiazdozbiór w powietrzu.

Zaśmiałam się—krótko, mimowolnie—i znienawidziłam to, że to dobre uczucie.

Zaczęło się prosto. Jedliśmy, szydziliśmy z miejskiego kultu produktywności. Nico wyładowywał się na krytykach, którzy nigdy nie trzymali pędzla; Adrian ogłosił bojkot każdej deski surfingowej bez playlisty. Przyznałam się, że jako nastolatka uczyłam się gry na skrzypcach i wciąż brzdąkam gamy, gdy świat staje się zbyt ostry.

„Powinnaś kiedyś zagrać tutaj na górze,” powiedział Adrian. „Może skyline się podporządkuje.”

„Nie podporządkuje,” mruknął Nico. „Ale posłucha.”

„Nie gram dla publiczności,” powiedziałam.

„My nie jesteśmy publicznością,” odparł Adrian cicho. „My to… my.”

Coś niewygodnego ścisnęło mi klatkę piersiową. Ukryłam to, nalewając więcej whisky.

Wciągnęli mnie w głupie gry: ranking chipsów (kettle z solą morską wygrywają), najlepszy tani ramen w promieniu pięciu przecznic, najgorsze modowe zbrodnie widziane z tego dachu. Liczyłam, ile razy ich dłonie muskały moją, gdy sięgaliśmy równocześnie po sos sojowy.

Nie przypadek, nie do końca celowość. Ciepło, potem dystans.

Gdy podałam Nico serwetkę, kciuk Adriana przesunął się po wewnętrznej stronie mojego nadgarstka, jakby sprawdzał puls, który sam zaczął. Gdy pochylałam się po kubek, knykcie Nico otarły się o rąbek mojej sukienki i nie przeprosiły.

„Wczoraj,” powiedziałam w końcu, patrząc na miasto, nie na nich, „uciekłam, choć nie powinnam.”

„Uciekłaś, bo jesteś mądra,” odparł Adrian. „I bo Serena w promieniu pięciu mil to… dużo.”

„Pocałowała cię jak stempel,” wyrwało mi się.

Cisza trwała ułamek sekundy. Potem cichy głos Nico: „Widziałaś?”

Piliśmy dalej. Noc łagodniała tym dobrodusznym sposobem, w jaki whisky potrafi, gdy nie ma zamiaru cię zranić. Chciałam zapytać, jak ich żony mnie znalazły—i czemu tego samego popołudnia—ale Adrian wyprzedził pytanie, którego nie zadałam.

„Dziwny zbieg okoliczności, prawda?” rzucił, patrząc na panoramę. „Serena zatrudnia cię tego samego dnia, co Camille.”

„Zbieg okoliczności rzadko płaci zaliczki,” powiedziałam.

Kącik ust Nico drgnął. „Camille jadła lunch z Sereną w zeszłym miesiącu. Przy tym samym stoliku co agencja PR od kryzysów—Winthrop & Lane—i adwokatka rozwodowa, której hobby to przecieki do działu stylu.”

Adrian skinął głową, szczęka napięta. „Serena cytowała dokładnie to, co mówi ich fixer: ‘Potrzebujemy dokumentacji, nie dramatu.’ Słowo w słowo.”

„Więc zatrudniły mnie razem,” powiedziałam, układając elementy w ostrzejszy obraz, „by was uwiązać—albo podstawić wam nogę dla nagłówków, które mogą kontrolować.”

„Albo by sprawdzić, czy drgniemy,” rzucił Adrian. „Czy im to udowodnimy.”

Kciuk Nico znów kreślił ten gwiazdozbiór, ale wzrok miał utkwiony we mnie. „Nie drgnęliśmy. Wybraliśmy ciebie.”

Gdy wstałam, by wyrzucić serwetkę, kreda Nico zahaczyła o mój policzek. Adrian sięgnął, by ją zetrzeć, w tej samej chwili co Nico uniósł dłoń. Ich palce musnęły się. Nie cofnęły. Powietrze naładowało się—cichy grzmot. Poczułam to w gardle.

„A jeśli przesuniemy jedną zasadę,” szepnął Adrian, pochylając się tak blisko, że jego oddech ogrzał mi szczękę, „na jedną noc?”

Serce mi przyspieszyło. „Którą?”

„Nie tę o zgodzie,” rzucił Nico z półuśmiechem, ale trzeźwym spojrzeniem.

Nie dokończył myśli. Zamiast tego Nico odwrócił się do mnie i—powoli, tak bym mogła odmówić—musnął ustami moje. Ciepło, ostrożnie, zaproszenie, na które odpowiedziałam, zanim się zorientowałam. Gdy się odsunął, nie oddalił się; zwrócił się ku Adrianowi, pytaniem w oczach. Adrian skinął ledwo dostrzegalnie, a Nico pocałował i jego—krótko, pewnie, jakby przyjaźń uczyła się nowego słowa. Ten widok uderzył mnie nisko i jasno.

Adrian wypuścił powietrze, pół śmiechu, pół oddechu, spojrzał na mnie. „Twój ruch, Iris?” zapytał szeptem.

Pokonałam dzielącą nas odległość. Jego pocałunek był inny—lżejszy na początku, potem pewny, uśmiechnięty w kąciku ust, jakby czekał, by potwierdzić, że jesteśmy prawdziwi.

Nie przekroczyliśmy granicy; zbliżyliśmy się do niej i staliśmy tam, oddychając tym samym powietrzem. Żarty miękły w dotyki—kostki po nadgarstku, wierzch dłoni po żebrze, dłoń na karku, moje palce na szczęce Nico.

Miasto brzęczało, obojętne i łaskawe. Gdy się zaśmiałam, usta Adriana podążyły za dźwiękiem na mój policzek; gdy zadrżałam, oddech Nico ogrzał wgłębienie pod moim uchem.

„Rano nadal bez żalu,” powiedziałam, ostrzegając siebie równie mocno jak ich.

„Więc śpimy,” mruknął Nico, choć jego wzrok wciąż wędrował wzdłuż moich ust jak przysięga. „Zanim zasada o nas zapomni.”

Nalaliśmy ostatnią kolejkę i zostawiliśmy nieruszoną. Ktoś—może ja, może wszyscy—kopnął koce w lepszy układ. Położyliśmy się ramię w ramię, potem bliżej: moja głowa przy obojczyku Nico, ramię Adriana swobodną klamrą wokół nas, nogi uprzejmie splątane, jeszcze bez śmiałości.

„Powiedz coś prawdziwego,” mruknął Adrian w moje włosy.

„Nie wiem, jak to robić,” powiedziałam.

„Ja też nie,” wyznał Nico.

„To mamy komplet,” podsumował Adrian zadowolony.

Żarówki kawiarni brzęczały miękką, domową pieśń. Powieki opadły mi w rytmie ich oddechów, dwóch metronomów uspokajających część mnie, która zwykle chodzi w kółko. Palce znalazły palce pod kocem i zostały—bez nacisku, tylko na dowód.

Ostatnią rzeczą, jaką poczułam przed snem, był ciężar dłoni Adriana na mojej i cichy śmiech Nico przy mojej skroni, gdy ukradłam więcej koca, niż wypadało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

A Kiss For Three

A Kiss For Three

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa