A Kiss For Three autor Tessa Kelwyn
A Kiss For Three
Opis
Najbystrzejsza "detektywka malzenska" w Nowym Jorku, Iris Lowell, zarabia na zycie, kuszac mezow i dostarczajac dowody. Tego samego dnia dwie dziedziczki wynajmuja ja, by przetestowac magnata technologicznego Adriana Cole'a oraz malarza Nico Moreau-jednak Iris odkrywa, ze mezczyzni sa nierozlacznymi przyjaciolmi, szybko rozpoznaja jej gre, demaskuja ja bez zlosliwosci i proponuja rozejm na wlasnych zasadach na tajemnym dachu-fortecy. To, co nastepuje, to powolny wezel dowcipu, potrojnej czulosci i niewygodnej szczerosci, ktora wystawia credo Iris na probe. Gdy zbiera dowody sugerujace, ze to zony naprawde zdradzaja, pozadanie rozkwita: Adrian i Nico rywalizuja ze soba po cichu, a tesknota miedzy cala trojka staje sie niemozliwa do zignorowania. Iris musi zdecydowac, czy wykorzystac prawde-czy chronic rzadka przyzwoitosc, ktora znalazla. Lata pozniej rusza dalej... ale wciaz trzyma jedno zdjecie z dachu jako swoj kompas.
Rozdział 1
Oct 16, 2025
Leżę pomiędzy dwoma mężczyznami na łóżku tak dużym, że można by je pomylić z sakramentem. Moja pierś unosi się i opada, jakbym przebiegła przez burzę i wygrała o włos. Obracam się w lewo. Rozbawione oczy i uśmiech, który mógłby mnie roztopić. Obracam się w prawo. Zielonkawoszare oczy, nieczytelne, a jednak wystarczająco głębokie, by sprawić, że drżę.
Przytrzymuję każde spojrzenie przez chwilę, która rozciąga się tak długo, że zaczyna przypominać obietnicę albo ostrzeżenie. Ciepło rozchodzi się pod moją skórą; miasto szumi za oknem, jakby starało się nie przeszkadzać. Dwie dłonie unoszą się – jedna z każdej strony – zawisają, a potem opierają się na mojej szyi, delikatnie, lustrzany dotyk. Zamykam oczy i przełykam ślinę, czując smak adrenaliny i czegoś słodszego.
Leżymy tutaj; on, ja i jego najlepszy przyjaciel. Dwóch z moich „celów”; dwóch mężczyzn, którzy prawie zniszczyli moją karierę. I swoją też.
Nie zaczynajmy tutaj.
Wróćmy do dnia, w którym wybrałam pierwszą rysę.
***
Nigdy nie ufałam porankom. Przychodzą wypłukane i pełne zapału, sprzedając odkupienie jak kwiaty z budki – jaskrawe, za drogie, martwe do zmierzchu. Mimo to wzięłam swój standardowo: czarna kawa w wyszczerbionej porcelanowej filiżance, która przetrwała sześć przeprowadzek i jedno spektakularnie nierozsądne małżeństwo.
Nowy Jork mruczał za moim oknem na Midtown – syreny zszywały aleje, para przeciskała się przez kratki, autobus wzdychał, jakby też żałował wczorajszego wieczoru.
Ludzie wyobrażają sobie biuro prywatnego detektywa jako gniazdo tajnych akt i czerwonych sznurków. Urocze. Nie ścigam ludzi papierami; ścigam ich pytaniami. Moja garderoba jest w tym szczera – wieszak z ubraniami od sądowych żakietów po klubowe cekiny, peruki ułożone jak pionki szachowe, szpilki ustawione jak amunicja. Ale prawdziwa praca zaczyna się od ust i uszu.
Bzyknął domofon. „Pani Lowell? Serena Cole do pani.”
Weszła na wstędze perfum, cała w granatowym jedwabiu i diamentach, które mówiły stary pieniądz z nowym PR-em. Usiadła bez zaproszenia i położyła kopertówkę jak werdykt.
„Prywatny detektyw od spraw zdrad, tak? Chcę pewności co do mojego męża,” powiedziała. Jej głos był aksamitem przypiętym do stali.
Okej, pomyślałam, notując: Adrian Cole – magnat technologiczny, złoty chłopak geniusz, który został królem. Włączyłam dyktafon i pochyliłam się do przodu. „Zacznijmy od oczywistego: kogo już podejrzewasz?”
Jej opanowanie drgnęło. „Nikogo.”
„Każdy kogoś podejrzewa.” Utrzymałam spokojny ton. „Wymień kobiety, o których myślałaś. Asystentki, joginki, panią od PR-u z tym śmiechem, sąsiadkę, która pisze SMS-y o północy. Te, których nie znosisz od pierwszego wejrzenia.”
Wyglądała na urażoną, potem mniejszą, na końcu praktyczną. „On nie... nie ma nikogo. Adrian jest ostrożny.”
Zawsze to mówią: ostrożny, nie wierny. Ta różnica opłaca mój czynsz.
„Dlaczego więc teraz? Co podejrzewasz?”
„Schematy,” mówi. „Noce wydłużone o dwie godziny. Spotkania, których nie ma w kalendarzu. Wiadomości, które zaczynają się od spraw firmowych, a kończą interpunkcją, która jest... cieplejsza.”
„Jak bardzo ciepła?”
„Tylda,” mówi sucho. „Najbardziej tchórzliwe zaloty w języku angielskim.”
Wzrok Sereny uciekł do okna – najpierw nic, potem wszystko. „Nie chcę być ostatnia, która się dowie. Bo umowa przedślubna wymaga dokumentacji. Bo gazety kochają nagłówki z Cole’em.”
„Rozumiem,” mówię. „Jakieś twarde granice?”
„Publiczne upokorzenie,” mówi natychmiast. „Dla niego. Dla mnie. Dla naszego dziecka. Żadnego.”
„Nie działam publicznie,” mówię. „Robię lustra. Zatrudniła mnie pani, bym je podniosła.”
Ustaliłyśmy warunki: dostęp, granice, ramy czasowe. Lepiej wychodzi mi rzeczowość niż ciepło. Profesjonalizm to życzliwość z krawędziami. Kiedy wstała, by wyjść, powiedziała: „Chcę prawdy, jakakolwiek by była.”
„Dostanie ją pani.”
Oczy Sereny powiodły ku wieszakowi z kostiumami. „Zawsze się pani przebiera?”
„Gdy trzeba.”
Kiwnęła głową, jakbym powiedziała coś bystrego, i ruszyła do drzwi. Zanim się zamknęły, dodała, nie patrząc wstecz: „Chcę się mylić.”
„Wiem,” mówię, a zamek odbiera resztę jej zdania.
Zapach jej perfum został po niej. Sączyłam stygnącą kawę i patrzyłam, jak Nowy Jork sączy się obok taksówek i dudni przez dziury w asfalcie.
Warto dodać: gram na skrzypcach. Amatorsko, ale z sercem. Pożyczony instrument ze szramą na boczku. Mam nauczyciela w Queens, który wciąż nazywa mnie „dzieciakiem”, choć mam dwadzieścia siedem lat i zawodową cyniczność. Dlaczego skrzypce? Wina Sherlocka. Jeśli moje dzieciństwo miało historię miłosną, to była to ja i detektyw sir Arthura: bystry, dokładny, rozbawiony ludzkim bałaganem.
Raz wyszłam za Watsona. Zbudowaliśmy niewielką agencję z niczego poza sprytem i brudem metra. Zdradził mnie z klientką, która płakała na mojej sofie z powodu zdradzającego ją męża. Mogłabym powiedzieć więcej; wolę wersję skróconą. Teraz pracuję sama. Ufam kawie bardziej niż przysiędze.
Domofon znów. „Pani Lowell? Camille Astor.”
Była modelka. Inny jedwab, ta sama kalkulacja. Camille była kością słoniową tam, gdzie Serena była granatem, swobodna tam, gdzie Serena była wypolerowana. Uśmiechała się jak kobieta, którą sfotografowano na markę.
„Iris,” powiedziała ciepło, jakbyśmy były na brunchu. „Potrzebuję pani usług detektywistycznych.”
„Nazwisko,” powiedziałam. „I kogo już podejrzewasz.”
„Nico Moreau.” Zawiesiła głos, delektując się małym grzmotem, jaki to nazwisko wywołuje w pewnych kręgach. „I nie podejrzewam nikogo.”
„Postaraj się bardziej.” Nazwisko celu brzmiało znajomo. Słynny malarz, ulubieniec świata sztuki, genialny choleryk z reputacją błyskotliwości i chaosu. Spojrzałam na nią jeszcze raz. „Asystentki. Żony kolekcjonerów? Stażystka z galerii, która zostaje po godzinach?”
„Nico jest wierny swojej sztuce,” powiedziała z surowością kogoś, kto ćwiczył tę obronę tak często, że stała się pretensją. „Artyści żyją dzięki granicom.”
Gdy wyszła, sięgnęłam po przeglądarkę: „Adrian Cole plotka”, „Adrian Cole romans”, „Adrian Cole widziany z”. Wyskoczyły premiery technologiczne, filantropia, linia szczęki mająca własny subreddit. Nic wystarczająco brudnego, by się przykleić. Próbowałam: „Nico Moreau dziewczyna”, „Nico Moreau skandal”, „Nico Moreau późna noc”. Były bale muzealne, wywiady w farbie, romantyczna historia tak wyselekcjonowana, że mogłaby wisieć w białym kubie.
Kopałam głębiej: tagi, geotagi, przypadkowe cameo na zdjęciach innych ludzi. Ujęcia z akcji charytatywnych, letnie rejsy jachtami, świąteczne stoły. Zajęło mi to trzydzieści minut i jednego miętusa, którego nie chciałam, by znaleźć nitkę, która pociągnęła za sobą cały sweter.
Dwóch chłopaków na plaży, pijanych słońcem, z ramionami zarzuconymi sobie na szyje. Podpis: „Nico + Adrian, 12 lat i nieśmiertelni”.
Potem zdjęcia z balu maturalnego, potem z rozdania dyplomów, potem z akcji charytatywnej, gdzie stoją ramię w ramię, podczas gdy senator śmieje się trzy cale za blisko obiektywu. Inne garnitury, ta sama postawa. Bliskość, która przetrwa dystans i opinie innych ludzi.
Oparłam się w fotelu i pozwoliłam, by miasto przelało swój hałas przez szybę. Dwie klientki jednego dnia. Dwóch nieskazitelnych mężów. Jedno wspólne dzieciństwo, które może być przypadkiem, może strategią, a może niczym.
Nie wierzę w przeznaczenie. Wierzę w przewagę. A w Nowym Jorku przewaga jest wszędzie, jeśli tylko chcesz słuchać.
Stukałam długopisem w zęby i powiedziałam do sufitu: „No dobrze, panowie. Zróbmy bałagan.”
A Kiss For Three
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101