passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

A Perfect Father for My Secret Twins - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

A Perfect Father for My Secret Twins

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Nie mogę się ruszyć. Moje stopy są jak zakorzenione w wypolerowanej podłodze, gdy patrzę, jak kciuk Adriana kreśli leniwe okręgi na biodrze Vivian, każdy ruch rozmyślny i czuły w sposób, którego od lat z jego strony nie doświadczyłam.

Ona siedzi na krawędzi jego biurka, jej ołówkowa spódnica podciągnięta odrobinę za wysoko, by uznać to za przyzwoite, i śmieje się – tym niskim, gardłowym głosem, który oznacza, że doskonale wie, co z nim robi.

Zdjęcie z USG leży na podłodze jak dowód zbrodni, której nie popełniłam. Pierwsze zdjęcie moich dzieci, a ja stoję tu i patrzę na ich ojca z inną kobietą. Ironia smakuje w moich ustach jak miedź.

"Jesteś dla mnie zbyt dobry," mruczy Vivian, bawiąc się krawatem Adriana. "Elena na ciebie nie zasługuje."

"Ona nigdy nie zrozumiała, czego potrzebuję," odpowiada Adrian, a w jego głosie brzmi ciepło, które kiedyś należało do mnie. "Ty rozumiesz."

Moje ciało mnie zdradza. Chcę uciec, zniknąć, obudzić się z tego koszmaru, ale nogi zamieniły mi się w wodę.

Mocno zaciskam dłoń na framudze drzwi, czując, jak drzazgi wbijają mi się w dłoń. Pokój wiruje, robię niekontrolowany krok do tyłu, próbując złapać równowagę. Łokciem zahaczam o stos teczek na stoliku.

Hałas jest spektakularny. Papierowe arkusze rozsypują się na korytarzu jak konfetti podczas najgorszej uroczystości na świecie, opadając kaskadą kwartalnych raportów i notatek ze spotkań.

Dźwięk rozchodzi się echem po pustym, zarządczym piętrze, odbijając się od marmuru i szkła. Najgorszy baby shower, jaki mogłam sobie wyobrazić.

Głowa Adriana gwałtownie się podnosi i obserwuję przemianę w czasie rzeczywistym. Miękkość jego spojrzenia twardnieje w lód. Szczęka zastyga w znajomej linii irytacji, którą tak dobrze znam.

Vivian zsuwa się z biurka z wprawą, wygładzając spódnicę zadbanymi palcami. Nawet nie ma w sobie tyle przyzwoitości, by się zawstydzić.

Widzę na tej młodej, obłudnej twarzy satysfakcję, jakby chciała, żebym w końcu ich nakryła.

"Zostawię was samych," mówi, a w jej głosie słyszę miód zmieszany z jadem.

Idzie w moją stronę z pewnością kobiety, która już wygrała. Gdy przechodzi tak blisko, że czuję jej perfumy – coś francuskiego i drogiego.

"Powodzenia," szepcze.

Stukanie jej obcasów cichnie na korytarzu, każdy krok to mały marsz triumfalny. Zostaję sama z tym obcym, który nosi twarz mojego męża, ale patrzy na mnie jak na nieproszony problem.

"Co tu robisz?" Głos Adriana jest tak ostry, że mógłby ciąć szkło.

Żadnego zatroskania, żadnego zaskoczenia na mój widok po tygodniach unikania siebie. Tylko złość, jakbym była problemem do rozwiązania.

Wszystkie przygotowane słowa rozpływają się. Przemowa, którą ćwiczyłam w samochodzie o nowych początkach i cudach, umiera mi w gardle.

Dłonie drżą, gdy wyciągam w jego stronę zdjęcie z USG, ten cenny dowód życia, który nagle wydaje się taki kruchy.

"Jestem w ciąży."

Słowa zawisają między nami. Przez jedno uderzenie serca widzę coś, co mignęło mu w oczach. Szok? Strach? Może cień tej radości, na którą miałam nadzieję?

Ale zaraz jego szczęka się zaciska, a twarz zamienia się w maskę, której nie poznaję.

"Czyje to?"

Te słowa uderzają we mnie jak fizyczny cios. Naprawdę się cofam, druga dłoń ląduje na piersi, jakbym mogła utrzymać serce w całości.

"Co?"

"Słyszałaś mnie." Adrian wstaje, obchodząc biurko z precyzją drapieżnika. "Czyje to dziecko, Elena?"

"To twoje… Jestem w…" zaczynam mówić, że to bliźniaki, ale przerywa mi ostrym śmiechem.

"Terminy się nie zgadzają, Elena. My nie…" Przerywa, ale aluzja wisi między nami jak pętla.

Od miesięcy nie byliśmy razem. Nie dzieliliśmy łóżka, nie dotykaliśmy się, nie byliśmy mężem i żoną w niczym poza nazwiskiem.

Wykorzystałam swój ostatni atut – inseminację. W tajemnicy przed Adrianem. Przekupiłam lekarzy, żeby użyli biologicznego materiału Adriana, który kiedyś oddał do badań. I, o dziwo, to się naprawdę udało.

Teraz musiałam powiedzieć Adrianowi całą prawdę, zanim nasze już i tak kruche małżeństwo rozpadnie się do końca...

"Adrian, posłuchaj mnie…"

"Daruj sobie."

Odwraca się, przeczesując włosy w tym geście, który kiedyś wydawał mi się uroczy.

"Nie jestem idiotą. Leczenie niepłodności się nie powiodło. Oboje o tym wiemy. Albo więc kłamiesz, że jesteś w ciąży, albo kłamiesz, czyje to dziecko."

"Spójrz na USG!" Podnoszę zdjęcie i wyciągam do niego, rozpaczliwie. "Spójrz na nie, Adrian!"

Nawet nie zerka na obrazek. Jego wzrok pozostaje wbity w moje oczy, zimny i wyrachowany. "Pozbądź się tego."

W pokoju zapada cisza. Nawet klimatyzacja jakby na moment zamarła, czekając.

"Co?" Słowo wydobywa się ze mnie szeptem.

"Słyszałaś mnie." Wraca do biurka, układając papiery, jakbyśmy rozmawiali o prognozach kwartalnych, a nie o życiu naszych dzieci. "Pozbądź się tego albo wyjdź. Masz wybór."

Dłoń instynktownie wędruje na mój brzuch, przyciskam ją do miejsca, gdzie pod moim sercem biją dwa serca.

W tej chwili wszystko staje się krystalicznie jasne – późne powroty, które nie były spowodowane pracą, dystans, który nie miał związku ze stresem, uśmiechy Vivian na każdej firmowej imprezie.

Byłam naiwną aktorką w sztuce, którą wszyscy już oglądali.

"Jesteś już z nią." To nie pytanie.

Adrian nie zaprzecza. Nawet nie ma w sobie tyle przyzwoitości, by skłamać.

"Vivian mnie rozumie,” odpowiada bez cienia wstydu. „Nie obarcza mnie niemożliwymi oczekiwaniami i ciągłym rozczarowaniem."

"Rozczarowanie." Próbuję tego słowa na języku jak rozbitego szkła. "To było dla ciebie nasze małżeństwo? Rozczarowaniem?"

"A jak inaczej nazwać pięć lat porażek?"

Człowiek, którego poślubiłam, nigdy by czegoś takiego nie powiedział. Tamten Adrian trzymał mnie za rękę przy każdym negatywnym teście, szeptał, że damy radę, bo mamy siebie.

Ten Adrian patrzy na mnie jak na błąd, który trzeba naprawić.

Bez słowa zdejmuję obrączkę. Diament łapie ostatni promień światła, rzucając maleńkie tęcze na jego mahoniowe biurko. Pięć karatów obietnic, które nic nie znaczyły.

Kładę ją z cichym stukiem tuż obok tabliczki z jego imieniem: Adrian Blackwood, Chief Executive Officer.

Nie mówi ani słowa. Może nie obchodzi go to, a może nie traktuje mojego gestu poważnie. Cokolwiek to było, już nie ma znaczenia. Nasze małżeństwo już nie ma znaczenia.

Chłodne wieczorne powietrze uderza mnie jak policzek, gdy popycham drzwi holu. Zima przychodzi wcześnie w tym roku, więc obejmuję się ramionami – ich ramionami.

Moje dzieci to jedyne ciepło, które mi zostało, dwa maleńkie płomyki tlące się we mnie, podczas gdy wszystko inne zamarza.

Zdjęcie z USG wciąż ściskam w dłoni, teraz już zgniecione od moich nerwowych palców. Dwa bijące serca. Dwa życia zależne ode mnie.

I dwa powody, by iść dalej w ciemność, z dala od człowieka, który miał nas wszystkich kochać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Ulice miasta rozciągają się przede mną jak żyły na mapie, której już nie rozpoznaję. Obcasy stukają o mokry chodnik, każdy krok odbija się echem w pustce między budynkami.

Deszcz, który padał wcześniej, sprawił, że wszystko lśni w świetle latarni, a każda kałuża staje się lustrem, w którym widzę kobietę, której nie znam—rozmazany tusz do rzęs, potargane włosy, obejmującą się za brzuch, jakby trzymała się w całości.

Palce rozkładam ochronnie na brzuchu, dociskając tkaninę sukienki. "Wszystko dobrze," szepczę do nich, do siebie. "Jesteśmy bezpieczne. Wszystko będzie dobrze."

Projektancki płaszcz, który Adrian kupił mi na zeszłe Boże Narodzenie, ciąży mi na ramionach. Pamiętam, jak rozpakowywałam prezent, jego uśmiech, gdy westchnęłam na widok metki.

"Tylko to, co najlepsze dla mojej żony," powiedział wtedy.

Teraz czuję się, jakbym nosiła cudzą skórę. Diamentowe kolczyki, prezent rocznicowy, rok trzeci, palą zimnem na mojej skórze. Każda część mnie, której dotknął, którą kupił, przywłaszczył, wydaje się kajdanem.

Przez okna restauracji widzę ich wszędzie—pary pochylające się ku sobie nad stolikami przy świecach, splecione dłonie, zatopieni w rozmowie.

Mężczyzna karmi żonę kawałkiem deseru. Śmieje się, wyciera mu czekoladę z brody. Tacy kiedyś byliśmy. Kiedy przestaliśmy?

"Po trzecim nieudanym IVF," mówię na głos, zaskakując samą siebie swoim głosem. Właśnie wtedy przestał mnie tulić, gdy płakałam. Jego wsparcie zamieniło się w ciszę, obecność w nieobecność.

A może to była ta noc, kiedy przeniósł się do pokoju gościnnego.

"Tylko dopóki nie uspokoi się w pracy," powiedział.

Ale praca nigdy się nie uspokoiła, a on także nie. Pokój gościnny stał się jego sypialnią, a ja duchem błąkającym się po własnym małżeństwie.

Prawda jest trudniejsza do przełknięcia: to małżeństwo umierało przez cały czas. Każdy negatywny test ciążowy był kolejnym gwoździem do trumny. Byłam zbyt zdesperowana, żeby zauważyć, że pogrzeb już się zaczął.

"Taxi!" Moja ręka wędruje w górę, zanim sobie to uświadamiam. Żółte światło przecina spiralę moich myśli niczym światło latarni morskiej.

Kierowca spogląda na mnie w lusterku wstecznym, gdy wsiadam. "Ciężka noc?"

"Można tak powiedzieć." Podaję mu adres. Nie, adres Adriana. Już tam nie należę.

Dom wznosi się przede mną dwadzieścia minut później, wszystkie okna ciemne, ogród idealnie wypielęgnowany. Adrian nadal jest w biurze. Z nią. Oczywiście, że tak.

"Mam poczekać?" pyta kierowca, gdy płacę.

"Nie." Patrzę na dom, który już nigdy nie będzie moim domem. "Nie ma sensu."

W środku poruszam się jak robot zaprogramowany na wydajność. Nasza sypialnia pachnie jego wodą kolońską i jej perfumami, połączeniem, które sprawia, że mam odruch wymiotny.

Wyciągam walizkę z szafy, tę drogą, którą kupiliśmy na podróż poślubną do Włoch. Siedem lat temu. Czy kiedykolwiek byliśmy naprawdę szczęśliwi, czy po prostu wtedy lepiej udawałam?

"Tylko praktyczne rzeczy, Elena," mówię do siebie, składając wygodne ubrania.

Moje ręce zatrzymują się na szkatułce po babci, schowanej z tyłu szuflady. Zmarła, zanim poznałam Adriana, zostawiając mi te precjoza. Perłowe kolczyki, które miała na swoim ślubie. I ja też je miałam.

Chciałabym pozbyć się wszystkiego, co przypomina mi o Adrianie i mnie. Ale te wspomnienia nie były tylko moje—te przedmioty to również historia pokoleń mojej rodziny. Zabieram je ze sobą.

Marzyłam, by mieć choć jedno dziecko, dziewczynkę albo chłopca—nie miało to znaczenia. Nawet nie śmiałam marzyć o dwojgu na raz, o bliźniakach. A co, jeśli będą bratem i siostrą?

Wtedy moja córeczka mogłaby założyć tę biżuterię na swój ślub, a ja z synkiem pomoglibyśmy jej ją założyć.

Kolejny krok—sejf. Otwiera się datą naszego ślubu. Jakie to ironiczne.

W środku schludne stosy gotówki na czarną godzinę, którą trzymaliśmy na... co? Katastrofy naturalne? Kryzys gospodarczy? Nigdy nie przyszło nam do głowy, że tą katastrofą będzie rozpad naszego małżeństwa.

Biorę połowę. Nie, biorę wszystko. Adrian tyle mi jest winien za to, że zabrał mi najlepsze lata życia. Za moją miłość, którą rozpaczliwie mu dawałam na próżno.

W jego biurze siadam przy biurku, przy którym kiedyś patrzyłam na niego z podziwem. Dłoń drży, gdy podnoszę jego pióro Mont Blanc—kolejny prezent rocznicowy, ode mnie dla niego.

Papeteria jest tak gruba, że aż pretensjonalna, na górze wytłoczone złotymi literami imię Adriana.

Piszę: "Mój prawnik prześle Ci papiery rozwodowe, gdy tylko będą gotowe."

To wszystko. Żadnych łez na kartce. Żadnych oskarżeń. Żadnych próśb. Tylko fakty, chłodne i bezemocjonalne, jakim się stał. Układam list idealnie na środku biurka, dokładnie tam, gdzie zobaczy go od razu po wejściu.

Patrzę jeszcze raz na pusty dom, zanim opuszczę go na zawsze.

Światło na ganku rzuca cienie na wypielęgnowany trawnik, o który się kłóciliśmy—on chciał profesjonalnych ogrodników, ja chciałam sama posadzić róże. Pozwolił mi na tę małą wygraną.

Ten dom miał być naszym na zawsze, miejscem, gdzie dzieci zrobią pierwsze kroki, gdzie będziemy organizować wigilie i urodziny z niezliczoną liczbą świeczek.

Ale to wszystko już przepadło. A ja razem z tym.

Hotel, który wybieram, jest dwanaście przecznic dalej, wystarczająco daleko, by oddychać, ale na tyle blisko, by czuć, że nie zniknęłam jeszcze z powierzchni ziemi. Jest skromny, czysty, zupełnie niepodobny do pięciogwiazdkowych miejsc, na których Adrian zawsze nalegał.

"Tylko na jedną noc?" pyta recepcjonistka.

"Nie wiem," odpowiadam szczerze. "Może dłużej."

"Mamy tygodniowe stawki, jeśli będzie taka potrzeba." Przesuwa kartę-klucz przez blat. "Pokój 412. Winda po prawej."

"Dziękuję." Biorę kartę i pytam jeszcze o jedno, zanim odchodzę. "Czy jest... Czy wie pani, czy niedaleko jest apteka?"

"Dwie przecznice na północ. Czynna całą dobę." Przechyla głowę, przyglądając mi się. "Wszystko w porządku?"

Ta niespodziewana życzliwość prawie mnie łamie. "Będzie."

Winda niesie mnie na czwarte piętro, każdy numer zapala się jak odliczanie do nowego życia. Pokój 412 jest mały, anonimowy, idealny. Nie ma tu wspomnień. Nie ma duchów.

Siadam na łóżku, twardym, zupełnie innym niż nasz miękki materac w domu, kładę obie dłonie na brzuchu.

"Tylko my teraz," szepczę. "Mama to wszystko ogarnie."

Ciężar wszystkiego spada na mnie naraz. Jestem w ciąży z bliźniętami. Mąż mnie zdradza. Jestem sama w hotelowym pokoju z walizką i skradzioną gotówką.

Siedem lat małżeństwa sprowadzone do kartki na drogiej papeterii.

Ale jestem wolna. Po raz pierwszy w życiu nikt nie podejmuje za mnie decyzji. Nikt nie mówi mi, co mam nosić, gdzie iść, kim być. To przerażające. To ekscytujące. To niemożliwe.

Patrzę przez okno na obrotowe drzwi, wiedząc, że już nigdy nie przejdę przez nie do dawnego życia. Jutro będę musiała się dowiedzieć, jak wychować samotnie bliźnięta. Dziś w nocy muszę po prostu przetrwać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Szczyty łez przychodzą falami, każda kolejna wciąga mnie głębiej, aż nie potrafię już odróżnić, gdzie kończy się żal, a zaczynam ja. Zwijam się w sobie na hotelowym łóżku, tym obcym łóżku pachnącym przemysłowym detergentem i cudzym życiem.

Moje ciało drży od siły tego wszystkiego — siedem lat małżeństwa, pięć lat leczenia niepłodności, jedno popołudnie zdrady, wszystko to wylewa się na wykrochmalone, białe poszewki na poduszki.

Mijają godziny. Albo minuty. Albo dni. Czas tutaj nie znaczy nic, w tym przyciemnionym pokoju, gdzie zasłony odcinają mnie od świata, a chusteczki piętrzą się wokół mnie jak białe flagi kapitulacji.

Płakałam, aż rozbolały mnie żebra, aż gardło miałam zdarte, aż nie zostało we mnie nic oprócz pustych ech.

Kiedy w końcu zwlekam się do łazienki, jarzeniowe światło jest okrutne. Z lustra patrzy na mnie obca kobieta.

Moje jasne loki były splątane, nie zostało nic z fryzury, którą robiłam w eleganckim salonie. Niebieskie oczy były matowe, utraciły swoją intensywność.

To nie mogę być ja. To złamane stworzenie nie może być tą samą kobietą, która miesiąc temu prowadziła galę szpitala dziecięcego, która nosiła Valentino i konwersowała z żonami senatorów.

„Kim jesteś?” pytam odbicie.

Nie odpowiada.

Odkręcam wodę najgoręcej, jak tylko się da, i szoruję twarz ostrym hotelowym mydłem pachnącym środkiem dezynfekującym i fałszywymi obietnicami. Muszę wymazać każdy ślad tej, którą byłam — żony Adriana, kobiety z towarzystwa…

Tej, która nie mogła dać mu dzieci. Tylko że teraz mogę. A on już ich nie chce.

Cisza w pokoju staje się czymś żywym, naciska mi na klatkę piersiową, wypełnia płuca, aż nie mogę oddychać. Te cztery ściany się zamykają i jeśli nie wyjdę teraz, zmiażdżą mnie całkowicie.

Hotelowy bar jest na drugim piętrze, cały w bursztynowym świetle i miękkich cieniach. Po sali płynie jazz — coś wolnego i zmysłowego, co przypomina mi czarno-białe filmy, w których ludzie naprawdę wiedzieli, jak się zakochać.

Siadam na stołku przy barze, na samym końcu, z dala od kilku innych gości, którzy pielęgnują swoje czwartkowe żale.

„Co podać?” Barman jest starszy, może sześćdziesiątka, z życzliwymi oczami, które widziały już zbyt wielu złamanych ludzi na barowych stołkach.

„Sok żurawinowy, proszę.”

„Na pewno nie dolać trochę wódki? Wygląda pani, jakby się przydało.”

Moja ręka odruchowo wędruje na brzuch, ochronnie. „Tylko sok. Dziękuję.”

„To całkiem poważny napój jak na tak piękny wieczór.”

Głos dochodzi dwa krzesła dalej. Odwracam się i widzę dystyngowanego mężczyznę, może pięćdziesiąt lat, jego stylizowane srebrne włosy łapią światło baru.

Od razu zwracam uwagę na jego ubranie — drogie, takie jak zawsze wybierał Adrian. Ten mężczyzna ma długi płaszcz i luźno zawiązany jasny szalik, jakby był jakimś artystą.

Ale różnica jest oczywista — podczas gdy ubrania Adriana podkreślały status, majątek i dominującą naturę, ten człowiek był spokojnie pewny siebie. Jakby był ucieleśnieniem sztuki.

I te szaro-zielone oczy — Boże, te oczy przenikają aż do duszy. Są świadome, ale nie nachalne. I jakoś nie mogę od nich oderwać wzroku.

„Tak?” udaje mi się powiedzieć. „Nie zauważyłam, że wieczór jest piękny.”

„Ach, ale każdy wieczór ma swoje piękno. Czasem po prostu trzeba, żeby ktoś Francuz to dostrzegł.” Uśmiecha się, z lekką autoironią.

„Jestem Henri.” Wymawia to ahn-REE, po francusku. „Chociaż Amerykanie zawsze chcą mówić Henry, co sprawia, że brzmię jak czyjś księgowy.”

Mimo wszystko śmieję się. To mnie zaskakuje, ten śmiech wypływa z miejsca, które myślałam, że już umarło. „Elena.”

„Enchanté, Elena.” Unosi szklankę whisky w drobnym toaście. „Jest pani tu służbowo?”

„Coś w tym rodzaju.” Biorę łyk soku, cierpkiego i słodkiego. „A pan?”

„Import. Sprowadzam francuskie wino dla Amerykanów, którzy wymawiają Bordeaux tak, jakby rymowało się z ‘window’.” Jego akcent oplata słowa jak jedwab. „To niewdzięczna praca, ale ktoś musi ucywilizować ten kraj.”

„Jakie to szlachetne.”

„Robię, co mogę.” Daje znak barmanowi o kolejną whisky. „Choć muszę przyznać, polubiłem wasz amerykański optymizm. We Francji jesteśmy zbyt zajęci filozofowaniem o naszym nieszczęściu, żeby rzeczywiście coś z tym zrobić.”

„A Amerykanie?” Pochylam się ku niemu, przyciągnięta jego głosem, swobodną elegancją.

„Amerykanie wierzą, że każdy problem ma rozwiązanie, każda historia szczęśliwe zakończenie. To urocze, naprawdę. Wyczerpujące, ale urocze.”

„Nie wierzy pan w szczęśliwe zakończenia?”

„Wierzę w dobre wino, inteligentną rozmowę i korzystanie z każdej chwili, jaka nadchodzi.” Zawiesza głos. „I wierzę, że cokolwiek wprowadziło ten smutek w pani oczach, nie potrwa wiecznie.”

Odwracam wzrok, ta dobroć jest zbyt intensywna. „Pan tego nie wie.”

„Nie,” zgadza się. „Ale wiem, że jest pani tu, pije żurawinowy sok o jedenastej trzydzieści w czwartek wieczorem, wciąż walczy. To dużo mówi o pani charakterze.”

„Co to panu mówi?”

„Że jest pani silniejsza, niż się pani wydaje.” Wstaje, wyciąga portfel. „Zająłem już wystarczająco dużo pani wieczoru. Ale Eleno?”

Henri czeka, aż na niego spojrzę.

„Cokolwiek pani przed czymś ucieka lub do czegoś dąży, życzę pani spokoju.”

„Ja… Dziękuję.” Te słowa wydają się niewystarczające. „Miło było z panem rozmawiać, Henri.”

„Przyjemność była po mojej stronie.” Bierze moją dłoń, a zanim zdołam zareagować, przykłada ją do ust. Pocałunek jest ledwie wyczuwalny, muśnięcie, ale przeszywa mnie prąd od stóp do głów. „Bonne nuit, Elena.”

Patrzę, jak odchodzi, ten elegancki nieznajomy, który sprawił, że na dwadzieścia minut zapomniałam o swoim bólu. Barman zabiera jego szklankę, a ja uświadamiam sobie, że siedzę tu już ponad godzinę.

„Pani znajomy zapłacił za wszystkie napoje,” mówi barman. „Za wszystkie, nawet te, których pani jeszcze nie zamówiła.”

„To nie mój…” Przerywam. „To miło z jego strony.”

„Wygląda na porządnego człowieka. Bywa tu cały tydzień, zawsze sam, zawsze uprzejmy.” Wyciera blat. „Wraca pani na górę?”

„Tak. Dziękuję.”

W swoim pokoju grzebię w torebce za kartą do drzwi, gdy nagle palce natrafiają na coś niespodziewanego. Kolejna karta, z numerem pokoju napisanym na etui: 718.

Nie przypominam sobie tego numeru. Może przypadkiem zabrałam ją z baru, żegnając się z Henrim? Ale byliśmy tylko we dwoje. Może to karta barmana?

Czy to możliwe..?

Nie. Niemożliwe. Czemu Henri miałby podsunąć mi swoją kartę? Pewnie się nudził, a ja byłam najbliższą osobą do rozmowy.

Ale co jeśli to nie była tylko nuda?..

Siedzę na łóżku, wpatrzona w tę kartę jak w granat. Czy naprawdę zastanawiam się, czy tam pójść? Przecież dopiero wczoraj zostawiłam męża. Jestem w ciąży z bliźniakami. To szaleństwo. Ja jestem szalona.

Moja skóra wciąż płonie tam, gdzie usta Henriego dotknęły mojej dłoni. A cisza w pokoju znowu mnie dusi.

Nie znasz tego człowieka, powtarzam sobie. Nawet nie wiesz, czy to naprawdę jego karta. Czy to w ogóle coś zmieni, jeśli to jego?

Co jeśli pójdę i czeka tam na mnie ktoś zupełnie inny?

„To głupie,” pocieram zmęczoną twarz dłońmi. „To takie głupie.”

Ale już stoję. Już idę do drzwi. Bliźniaki zasługują na coś lepszego. Ja zasługuję na coś lepszego.

Odwracam się w stronę windy, karta do pokoju w dłoni, serce bije mi z równą siłą strachu i oczekiwania. Jutro będę odpowiedzialna. Dziś w nocy muszę tylko sobie przypomnieć, jak to jest być chcianą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

A Perfect Father for My Secret Twins

A Perfect Father for My Secret Twins

46 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

46

Treść

Aa