A Perfect Father for My Secret Twins autor Yan Stellar
A Perfect Father for My Secret Twins
Opis
Po latach zmagan z nieplodnoscia Elena odkrywa, ze jest w ciazy z bliznietami. Pedzac, by podzielic sie ta wiadomoscia z mezem, Adrianem, bedacym dyrektorem generalnym, zastaje go z jego sekretarka. Adrian oskarza ja o zdrade i zada, by usunela ciaze lub odeszla. Elena wybiera swoje nienarodzone dzieci, porzucajac przywileje, by zaczac wszystko od nowa, samotnie. Poznaje Henriego, czarujacego francuskiego biznesmena, ktory staje sie jej podpora, lecz ukrywa przed nim swoja ciaze. Po narodzinach dzieci Adrian wraca-odkrywszy, ze zostal wprowadzony w blad co do jej rzekomej zdrady. Probujac odzyskac miejsce ojca i meza, Adrian staje sie rywalem dla Henriego, ktory pragnie przyszlosci u boku Eleny, w ktorej sie zakochal. Elena musi odnalezc sie pomiedzy mezczyzna, ktory zlamal jej zaufanie, ale dzieli z nia dzieci, a tym, ktory przywrocil jej pewnosc siebie, lecz moze nie zaakceptowac jej jako matki cudzych dzieci.
Rozdział 1
May 1, 2026
POV Elena
Poczekalnia nie zmieniła się od pięciu lat.
Te same beżowe ściany, których każdy pęknięcie znam już na pamięć, te same zaczytane magazyny z obietnicami „cudownych dzieci” i „przełomów w leczeniu niepłodności”, w które przestałam wierzyć lata temu.
Ten sam zapach środków dezynfekujących, od którego przewraca mi się w żołądku — albo to po prostu znajoma mieszanka nadziei i lęku, która uderza mnie za każdym razem, gdy przekraczam te drzwi.
Znam każdą pielęgniarkę z imienia, każdy wzór na wykładzinie, każdy skrzyp recepcyjnego fotela.
To miejsce stało się moim drugim domem, moim czyśćcem, moją świątynią, do której przychodzę wielbić ołtarz możliwości i zostawiać ofiary z próbek krwi i łez.
Ściskam mocniej torebkę, czując, jak skóra wilgotnieje pod moimi drżącymi palcami.
„Pani Blackwood?” Głos pielęgniarki przecina moje myśli. „Doktor Harrison już panią przyjmie.”
Wstaję na nogi, które wydają się z waty. „Dziękuję”, udaje mi się powiedzieć, choć mój głos jest ledwie szeptem.
Prowadzi mnie dobrze znanym korytarzem, mijając drzwi, przez które przechodziłam już zbyt wiele razy.
„Jak się dzisiaj pani czuje?” pyta, jej ton jest profesjonalnie uprzejmy.
„Jestem zdenerwowana,” przyznaję. „Jak zawsze.”
„No to zobaczymy, co się okaże.” Wskazuje na gabinet zabiegowy. „Doktor Harrison zaraz wejdzie.”
Przysiadałem na krawędzi stołu do badań, papier pod spodem szeleści. Pięć lat. Pięć lat tej rutyny, nadziei miażdżonej w rozczarowanie.
Mój własny mąż już nie śpi w naszej sypialni, już mnie nie dotyka. Nawet stara się na mnie nie patrzeć ani nie rozmawiać ze mną, jeśli nie musi. Czasem myślę, że biuro stało się dla niego większym domem niż nasz dom.
W lustrze naprzeciwko łapię swoje odbicie — kiedy pojawiły się te linie wokół moich oczu? Kiedy mój uśmiech stał się czymś, co muszę wymuszać?
Drzwi się otwierają i wchodzi doktor Harrison z uśmiechem innym niż jego zwykły ostrożny optymizm. „Elena,” mówi, a coś w jego głosie sprawia, że serce mi zamiera. „Mam pani wyniki badań krwi.”
„I?” Słowo ledwie wydobywa się z moich ust.
„Gratulacje.” Jego uśmiech się poszerza. „Jest pani w ciąży.”
Pokój wiruje. „Co?”
„Poziom HCG jest znakomity. To około czwartego tygodnia.” Podchodzi do aparatu USG. „Chce pani zobaczyć?”
„Tak,” szepczę, kładąc się, gdy przygotowuje sprzęt. „Proszę.”
Żel jest zimny na moim brzuchu, ale prawie tego nie czuję. Wzrok mam wbity w ekran, gdy przesuwa głowicę.
„Tam,” mówi cicho. „Widzi pani?”
Na monitorze pojawiają się dwa maleńkie pulsujące punkciki, rytmiczne i doskonałe. „To… Czy to…”
„Dwa serduszka,” potwierdza doktor Harrison. „Gratulacje, Eleno. Będzie pani miała bliźnięta.”
Szloch wyrywa mi się z piersi, zanim zdążę go powstrzymać. Ręce lecą mi do wciąż płaskiego brzucha, gdy łzy spływają po twarzy. „Bliźnięta…” szepczę. „O Boże, bliźnięta.”
„Wszystko wygląda idealnie,” zapewnia mnie, podając chusteczki. „Oba zarodki rozwijają się pięknie. Ze względu na pani historię będę chciał widywać panią co dwa tygodnie, ale Eleno — to dzieje się naprawdę.”
„Czy mogę dostać zdjęcie?” pytam przez łzy. „USG?”
„Oczywiście.” Drukuje jedno i wręcza mi. „Proszę iść do domu i powiedzieć mężowi. Jestem pewien, że będzie zachwycony.”
„Będzie,” mówię, wpatrując się w dwa maleńkie punkciki na zdjęciu. „To wszystko zmienia.”
Praktycznie biegnę do samochodu, niemal upuszczając kluczyki z ekscytacji. „Bliźnięta,” szepczę do siebie ponownie, jakby wypowiedzenie tego czyniło to bardziej realnym. „Będziemy mieli bliźnięta.”
W głowie już układam plany, gdy odpalam silnik. Adrian… Muszę powiedzieć Adrianowi.
To nas naprawi. To przywróci mi mężczyznę, który śmiał się z moich żartów, który przyciągał mnie do siebie w kuchni, gdy obiad przypalał się na kuchence.
Mężczyznę, który pragnął dzieci tak samo rozpaczliwie jak ja, zanim porażki uczyniły go oziębłym i odległym.
„Będzie taki szczęśliwy,” mówię do siebie, poprawiając lusterko wsteczne. „Musi być. Dwoje dzieci, Adrianie. Dwa doskonałe, małe cuda.”
Droga do jego biura to zamazany ciąg czerwonych świateł, na których ledwie się zatrzymuję, i klaksonów, których nie słyszę. Myślę tylko o jego twarzy, gdy pokażę mu zdjęcie USG.
Czy zapłacze? Czy porwie mnie w ramiona, jak dawniej?
„Te dzieci nas połączą,” powtarzam sobie, ściskając kierownicę. „Koniec z milczącymi kolacjami. Koniec ze spaniem osobno. Koniec z zastanawianiem się, gdzie jest w nocy.”
Pamiętam naszą ostatnią prawdziwą rozmowę, trzy miesiące temu. Siedzieliśmy na przeciwnych końcach ogromnego stołu w jadalni, a odległość między nami wydawała się oceanem.
„Zdecydowałem, że powinniśmy przestać próbować,” powiedział, nie patrząc na mnie, pustym głosem.
„TY zdecydowałeś?” Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. „Nie możemy się poddać, Adrianie. Musimy próbować dalej.”
Błagałam, sięgając przez stół po jego dłoń, ale odsunął się. Wyraz jego twarzy był czystym obrzydzeniem, jakby nawet najlżejszy dotyk z mojej strony był dla niego nie do zniesienia.
„Jesteś niewyobrażalnie upartą kobietą, Eleno” warknął, wstając gwałtownie. „Proponowałem surogatkę jako alternatywę, ale wolisz wyciskać z nas wszystko niż przyznać się do swojej bezwartościowości.”
Wyszedł, nie czekając na odpowiedź, i od tamtej pory nie rozmawialiśmy o tym. Ale to było wcześniej. Przed cudem, który rośnie we mnie.
Ale teraz — teraz wszystko będzie inaczej.
Parkuję byle jak na dwóch miejscach na parkingu dla kadry zarządzającej i pędzę przez marmurowe lobby. Ochroniarz kiwa głową. „Znowu zostaje pani po godzinach, pani Blackwood?”
„Muszę tylko zobaczyć się z Adrianem,” odkrzykuję już przy windzie.
Moje odbicie w wypolerowanych drzwiach pokazuje kobietę odmienioną. Policzki mam zarumienione, jakich nie miałam od lat. Oczy błyszczą prawdziwą radością. Znów wyglądam na żywą.
Na piętrze zarządu panuje grobowa cisza, większość pracowników dawno wyszła. Obcasy stukają o marmurową posadzkę, gdy śpieszę do narożnego gabinetu Adriana, ściskając w dłoni zdjęcie z USG niczym talizman.
Może po prostu pokażę mu je, niech sam zobaczy. Albo powiem coś dowcipnego w stylu: „Zgadnij, kto będzie potrzebował większego auta?”
Nie, to głupie.
Po prostu powiem wprost: „Adrianie, będziemy mieli bliźnięta.”
Drzwi do gabinetu mojego męża są lekko uchylone, miękkie światło wylewa się na korytarz. Już mam je pchnąć szerzej, kiedy ich widzę.
Dłoń Adriana spoczywa na dolnych plecach Vivian, jego sekretarki, palce rozpostarte w posiadawczym geście. Ona wtula się w niego, ciało łukiem przylegając do niego jak czarny kot — elegancka i spragniona.
Perfekcyjnie zadbane palce Vivian, czerwone paznokcie, oczywiście że czerwone, kreślą powolne wzory na jego kołnierzyku.
„Jesteś taki spięty,” mruczy, jej głos jest jak miód. „Za dużo pracujesz.”
„Ty sprawiasz, że to da się znieść,” odpowiada Adrian i się uśmiecha — Boże, on naprawdę się uśmiecha. Tym prawdziwym uśmiechem, którego nie widziałam od roku, takim, który marszczy mu kąciki oczu, takim, w którym się zakochałam.
„Biedna Elena,” mówi Vivian, a moje imię na jej ustach sprawia, że sztywnieję. „Nie ma pojęcia, czego naprawdę potrzebujesz, prawda?”
„Elena zna tylko rozczarowanie,” mówi cicho Adrian. „To wszystko, co mi daje od lat.”
Zdjęcie z USG wypada z moich zdrętwiałych palców, opadając na podłogę niczym spadający liść.
A Perfect Father for My Secret Twins
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101