passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

A Perfect Father for My Secret Twins - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

A Perfect Father for My Secret Twins

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Szczyty łez przychodzą falami, każda kolejna wciąga mnie głębiej, aż nie potrafię już odróżnić, gdzie kończy się żal, a zaczynam ja. Zwijam się w sobie na hotelowym łóżku, tym obcym łóżku pachnącym przemysłowym detergentem i cudzym życiem.

Moje ciało drży od siły tego wszystkiego — siedem lat małżeństwa, pięć lat leczenia niepłodności, jedno popołudnie zdrady, wszystko to wylewa się na wykrochmalone, białe poszewki na poduszki.

Mijają godziny. Albo minuty. Albo dni. Czas tutaj nie znaczy nic, w tym przyciemnionym pokoju, gdzie zasłony odcinają mnie od świata, a chusteczki piętrzą się wokół mnie jak białe flagi kapitulacji.

Płakałam, aż rozbolały mnie żebra, aż gardło miałam zdarte, aż nie zostało we mnie nic oprócz pustych ech.

Kiedy w końcu zwlekam się do łazienki, jarzeniowe światło jest okrutne. Z lustra patrzy na mnie obca kobieta.

Moje jasne loki były splątane, nie zostało nic z fryzury, którą robiłam w eleganckim salonie. Niebieskie oczy były matowe, utraciły swoją intensywność.

To nie mogę być ja. To złamane stworzenie nie może być tą samą kobietą, która miesiąc temu prowadziła galę szpitala dziecięcego, która nosiła Valentino i konwersowała z żonami senatorów.

„Kim jesteś?” pytam odbicie.

Nie odpowiada.

Odkręcam wodę najgoręcej, jak tylko się da, i szoruję twarz ostrym hotelowym mydłem pachnącym środkiem dezynfekującym i fałszywymi obietnicami. Muszę wymazać każdy ślad tej, którą byłam — żony Adriana, kobiety z towarzystwa…

Tej, która nie mogła dać mu dzieci. Tylko że teraz mogę. A on już ich nie chce.

Cisza w pokoju staje się czymś żywym, naciska mi na klatkę piersiową, wypełnia płuca, aż nie mogę oddychać. Te cztery ściany się zamykają i jeśli nie wyjdę teraz, zmiażdżą mnie całkowicie.

Hotelowy bar jest na drugim piętrze, cały w bursztynowym świetle i miękkich cieniach. Po sali płynie jazz — coś wolnego i zmysłowego, co przypomina mi czarno-białe filmy, w których ludzie naprawdę wiedzieli, jak się zakochać.

Siadam na stołku przy barze, na samym końcu, z dala od kilku innych gości, którzy pielęgnują swoje czwartkowe żale.

„Co podać?” Barman jest starszy, może sześćdziesiątka, z życzliwymi oczami, które widziały już zbyt wielu złamanych ludzi na barowych stołkach.

„Sok żurawinowy, proszę.”

„Na pewno nie dolać trochę wódki? Wygląda pani, jakby się przydało.”

Moja ręka odruchowo wędruje na brzuch, ochronnie. „Tylko sok. Dziękuję.”

„To całkiem poważny napój jak na tak piękny wieczór.”

Głos dochodzi dwa krzesła dalej. Odwracam się i widzę dystyngowanego mężczyznę, może pięćdziesiąt lat, jego stylizowane srebrne włosy łapią światło baru.

Od razu zwracam uwagę na jego ubranie — drogie, takie jak zawsze wybierał Adrian. Ten mężczyzna ma długi płaszcz i luźno zawiązany jasny szalik, jakby był jakimś artystą.

Ale różnica jest oczywista — podczas gdy ubrania Adriana podkreślały status, majątek i dominującą naturę, ten człowiek był spokojnie pewny siebie. Jakby był ucieleśnieniem sztuki.

I te szaro-zielone oczy — Boże, te oczy przenikają aż do duszy. Są świadome, ale nie nachalne. I jakoś nie mogę od nich oderwać wzroku.

„Tak?” udaje mi się powiedzieć. „Nie zauważyłam, że wieczór jest piękny.”

„Ach, ale każdy wieczór ma swoje piękno. Czasem po prostu trzeba, żeby ktoś Francuz to dostrzegł.” Uśmiecha się, z lekką autoironią.

„Jestem Henri.” Wymawia to ahn-REE, po francusku. „Chociaż Amerykanie zawsze chcą mówić Henry, co sprawia, że brzmię jak czyjś księgowy.”

Mimo wszystko śmieję się. To mnie zaskakuje, ten śmiech wypływa z miejsca, które myślałam, że już umarło. „Elena.”

„Enchanté, Elena.” Unosi szklankę whisky w drobnym toaście. „Jest pani tu służbowo?”

„Coś w tym rodzaju.” Biorę łyk soku, cierpkiego i słodkiego. „A pan?”

„Import. Sprowadzam francuskie wino dla Amerykanów, którzy wymawiają Bordeaux tak, jakby rymowało się z ‘window’.” Jego akcent oplata słowa jak jedwab. „To niewdzięczna praca, ale ktoś musi ucywilizować ten kraj.”

„Jakie to szlachetne.”

„Robię, co mogę.” Daje znak barmanowi o kolejną whisky. „Choć muszę przyznać, polubiłem wasz amerykański optymizm. We Francji jesteśmy zbyt zajęci filozofowaniem o naszym nieszczęściu, żeby rzeczywiście coś z tym zrobić.”

„A Amerykanie?” Pochylam się ku niemu, przyciągnięta jego głosem, swobodną elegancją.

„Amerykanie wierzą, że każdy problem ma rozwiązanie, każda historia szczęśliwe zakończenie. To urocze, naprawdę. Wyczerpujące, ale urocze.”

„Nie wierzy pan w szczęśliwe zakończenia?”

„Wierzę w dobre wino, inteligentną rozmowę i korzystanie z każdej chwili, jaka nadchodzi.” Zawiesza głos. „I wierzę, że cokolwiek wprowadziło ten smutek w pani oczach, nie potrwa wiecznie.”

Odwracam wzrok, ta dobroć jest zbyt intensywna. „Pan tego nie wie.”

„Nie,” zgadza się. „Ale wiem, że jest pani tu, pije żurawinowy sok o jedenastej trzydzieści w czwartek wieczorem, wciąż walczy. To dużo mówi o pani charakterze.”

„Co to panu mówi?”

„Że jest pani silniejsza, niż się pani wydaje.” Wstaje, wyciąga portfel. „Zająłem już wystarczająco dużo pani wieczoru. Ale Eleno?”

Henri czeka, aż na niego spojrzę.

„Cokolwiek pani przed czymś ucieka lub do czegoś dąży, życzę pani spokoju.”

„Ja… Dziękuję.” Te słowa wydają się niewystarczające. „Miło było z panem rozmawiać, Henri.”

„Przyjemność była po mojej stronie.” Bierze moją dłoń, a zanim zdołam zareagować, przykłada ją do ust. Pocałunek jest ledwie wyczuwalny, muśnięcie, ale przeszywa mnie prąd od stóp do głów. „Bonne nuit, Elena.”

Patrzę, jak odchodzi, ten elegancki nieznajomy, który sprawił, że na dwadzieścia minut zapomniałam o swoim bólu. Barman zabiera jego szklankę, a ja uświadamiam sobie, że siedzę tu już ponad godzinę.

„Pani znajomy zapłacił za wszystkie napoje,” mówi barman. „Za wszystkie, nawet te, których pani jeszcze nie zamówiła.”

„To nie mój…” Przerywam. „To miło z jego strony.”

„Wygląda na porządnego człowieka. Bywa tu cały tydzień, zawsze sam, zawsze uprzejmy.” Wyciera blat. „Wraca pani na górę?”

„Tak. Dziękuję.”

W swoim pokoju grzebię w torebce za kartą do drzwi, gdy nagle palce natrafiają na coś niespodziewanego. Kolejna karta, z numerem pokoju napisanym na etui: 718.

Nie przypominam sobie tego numeru. Może przypadkiem zabrałam ją z baru, żegnając się z Henrim? Ale byliśmy tylko we dwoje. Może to karta barmana?

Czy to możliwe..?

Nie. Niemożliwe. Czemu Henri miałby podsunąć mi swoją kartę? Pewnie się nudził, a ja byłam najbliższą osobą do rozmowy.

Ale co jeśli to nie była tylko nuda?..

Siedzę na łóżku, wpatrzona w tę kartę jak w granat. Czy naprawdę zastanawiam się, czy tam pójść? Przecież dopiero wczoraj zostawiłam męża. Jestem w ciąży z bliźniakami. To szaleństwo. Ja jestem szalona.

Moja skóra wciąż płonie tam, gdzie usta Henriego dotknęły mojej dłoni. A cisza w pokoju znowu mnie dusi.

Nie znasz tego człowieka, powtarzam sobie. Nawet nie wiesz, czy to naprawdę jego karta. Czy to w ogóle coś zmieni, jeśli to jego?

Co jeśli pójdę i czeka tam na mnie ktoś zupełnie inny?

„To głupie,” pocieram zmęczoną twarz dłońmi. „To takie głupie.”

Ale już stoję. Już idę do drzwi. Bliźniaki zasługują na coś lepszego. Ja zasługuję na coś lepszego.

Odwracam się w stronę windy, karta do pokoju w dłoni, serce bije mi z równą siłą strachu i oczekiwania. Jutro będę odpowiedzialna. Dziś w nocy muszę tylko sobie przypomnieć, jak to jest być chcianą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Moja ręka zawisa kilka cali od jego drzwi, drżąca. Siedem osiemnaście. Cyfry zlewają mi się przed oczami. Serce bije tak mocno, że jestem pewna, iż wszyscy na tym piętrze je słyszą.

Co ja robię? Dwadzieścia cztery godziny temu byłam żoną Adriana. Teraz stoję przed pokojem nieznajomego w hotelu, w ciąży z bliźniakami, gotowa... do czego?

Nawet nie wiem, na co liczę. A może to kłamstwo. Może dobrze wiem, na co liczę—być pożądaną, czuć się żywą, poczuć cokolwiek poza tą miażdżącą odrzuceniem pustką.

Drzwi otwierają się, zanim zdążę zapukać.

Henri stoi w koszuli, z podwiniętymi rękawami, jakby mnie oczekiwał. Na jego ustach błąka się uśmiech—nie zarozumiały, raczej rozumiejący.

"Nie byłem pewien, czy przyjdziesz," mówi łagodnie, odsuwając się. "Ale cieszę się, że jesteś."

"Nie powinnam tu być." Słowa wypadają ze mnie, choć i tak wchodzę do środka.

"Może i nie. Ale jesteś." Cicho zamyka drzwi. "Czasem to wystarczy."

Jego pokój jest identyczny jak mój w budowie, ale zupełnie inny w nastroju. Jest cieplejszy, bardziej zamieszkany. Kurtka Henriego przewieszona jest przez krzesło, papiery rozrzucone na biurku w zorganizowanym chaosie.

W powietrzu unosi się zapach jego perfum—coś subtelnego i drogiego, co przywodzi na myśl skórzane biblioteki i stare whisky. Z nocnego stolika cicho sączy się francuska muzyka.

"Édith Piaf," mówi, zauważając moje spojrzenie. "'La Vie en Rose.' Trochę banalne, być może, ale dziś ogarnia mnie nostalgia."

"To piękne."

"Piękno pomaga, nie sądzisz? Gdy świat wydaje się szczególnie brzydki." Podchodzi do małego barku. "Koniak?"

"Nie powinnam..."

"Oczywiście, że powinnaś. Jeden drink nie rozwiąże twoich problemów, ale też ich nie pogorszy."

Naleje dwa kieliszki, bursztynowy płyn łapie światło lampy. "Chyba, że masz religijne zastrzeżenia? Lub zdrowotne?"

Zdrowotne. Nawet podwójne. "Nie, w porządku."

Henri wręcza mi kieliszek, przykładam go do ust, udając łyk. Sam zapach sprawia, że żołądek mi się przewraca. Gdy Henri odwraca się, by poprawić muzykę, szybko wylewam zawartość do doniczki z orchideą przy oknie.

Biedna roślina chyba nie przetrwa tej nocy.

"Byłaś szybka," śmieje się Henri, zauważając pusty kieliszek. "Następnym razem będę wiedział, z kim piję."

"Potrzebowałam tego," kłamię, wymuszając uśmiech.

"Nie oceniam. Choć wolę delektować się swoimi słabościami." Odkłada swój prawie nietknięty kieliszek i wyciąga rękę. "Zatańczysz ze mną?"

"Co?"

"Byłem niezłym tancerzem w młodości. Nawet startowałem w zawodach, zanim biznes zawładnął moim życiem." Jego ręka pozostaje wyciągnięta, cierpliwa. "Prosty walc. Pomaga oderwać myśli."

"Nie umiem."

"Idealnie. Nauczanie to najlepsze oderwanie, jakie znam." Czeka, aż położę dłoń w jego ręce. "Teraz, tu, na moim ramieniu. Tak, właśnie tak. Poprowadzę."

Jego dłoń spoczywa na mojej talii, ciepła i pewna, ale pełna szacunku, zostawia przestrzeń między naszymi ciałami.

"Walc to kwestia zaufania," mówi, prowadząc mnie przez pierwszy podstawowy krok. "Raz, dwa, trzy. Raz, dwa, trzy. Musisz zaufać partnerowi, że cię poprowadzi."

"Zaufanie nie jest teraz moją mocną stroną."

"Tym bardziej warto ćwiczyć." Prowadzi mnie przez kolejny krok. "Lepiej. Nie patrz na stopy. Patrz na mnie."

Podnoszę wzrok na niego. Jego szaro-zielone oczy są łagodne, z drobnymi zmarszczkami w kącikach, mówiącymi o równych dawkach śmiechu i smutku.

"Opowiedz mi o sobie, Henri. O tym prawdziwym, nie o importerze wina rzucającym żarty."

"Ach, ale żarty to część prawdziwego mnie." Powoli się obracamy, a ja tylko raz nadepnęłam mu na stopę. "Bardzo dobrze. Masz talent."

"Kłamca."

"Tylko z najlepszych pobudek." Lekko poprawia rękę na mojej talii, stabilizując mnie. "Co chcesz wiedzieć?"

"Dlaczego naprawdę tu jesteś? W tym hotelu, sam, tańcząc z nieznajomą, która ewidentnie się rozpada?"

"Może ja też się rozpadaję, tylko z lepszą choreografią." Delikatnie mnie obraca, łapiąc, zanim się potknę.

"Moja żona zmarła trzy lata temu. Rak. Od tamtej pory podróżuję, udaję, że to dla biznesu, ale naprawdę nie mogę znieść przebywania w naszym domu bez niej."

"Przykro mi."

"Dziękuję. Ale dziś nie chodzi o moje duchy." Przez chwilę tańczymy w milczeniu, tylko muzyka i nasze kroki nadają rytm. "A ty ewidentnie też uciekasz przed duchami, o których nie chcesz mówić."

Coś we mnie pęka wobec jego dobroci. Nie myśląc, wspinam się na palce i całuję go. To miękki, desperacki pocałunek, szukający czegoś, czego nie umiem nazwać—pocieszenia, więzi, dowodu, że nadal jestem pożądana.

Jego usta są ciepłe, zaskoczone, ale nie odrzucają mnie.

Wtedy rzeczywistość powraca. Co ja robię? Odsuwam się gwałtownie, rękę przykładając do ust.

"O Boże. Przepraszam. Nie powinnam... jestem mężatką— Właściwie prawie rozwiedzioną, ale... nie wiem, co..."

"Elena." Henri delikatnie dotyka mojej policzka, przerywając mój potok słów. "Cierpisz. Nie zamierzam tego wykorzystywać."

"Ale pocałowałam cię..."

"I to było piękne. Ale tak naprawdę nie jesteś tu ze mną, prawda? Jesteś tu, uciekając przed kimś innym." Prowadzi mnie na małą sofę, siada obok, ale mnie nie dotyka. "To nie jest to, czego którekolwiek z nas potrzebuje."

"Czego według ciebie potrzebuję?"

"Czasu. Dystansu. Pewnie dobrego terapeuty." Uśmiecha się łagodząc słowa. "A może przyjaciela, który nie oczekuje od ciebie niczego prócz twojego towarzystwa."

"To to oferujesz? Przyjaźń?"

"Oferuję wszystko, czego potrzebujesz i na co jesteś gotowa."

Henri opiera się wygodnie i nagle spędzamy kolejną godzinę na rozmowie. Opowiada mi o swojej winnicy w Prowansji, maluje słowami obrazy. Słucham.

Mówi o domu zbudowanym przez dziadka, piwnicy, w której wina dojrzewają przez dekady, o kocie, który przygarnął go wiosną i teraz rządzi posiadłością. Jego głos jest hipnotyzujący, a ja czuję, jak mój oddech się uspokaja, serce bije wolniej.

"Powinnam już iść," mówię w końcu, gdy orientuję się, że minęła ponad godzina.

"Jeśli chcesz."

Odprowadza mnie do drzwi, myślę, że to już wszystko... Ale wtedy pochyla się i całuje mnie w policzek, lekko jak szept.

"Jutro rano wyjeżdżam do Nowego Jorku, potem wracam do Francji. Ale naprawdę chciałbym pozostać w kontakcie. Rozważyłabyś to?"

"Dlaczego miałbyś tego chcieć?"

"Bo jesteś interesująca, Eleno. Bo sprawiłaś, że pierwszy raz od miesięcy się śmiałem. Bo oboje moglibyśmy potrzebować przyjaciela, który nie zna naszej przeszłości."

Henri wyciąga wizytówkę, zapisuje coś na odwrocie.

"Mój prywatny e-mail. Bez presji, bez oczekiwań. Po prostu... jeśli kiedyś zechcesz porozmawiać z kimś po drugiej stronie oceanu, kto uważa cię za wyjątkową."

Biorę wizytówkę, przesuwam kciukiem po jego piśmie. "Nie jestem wyjątkowa. Jestem wrakiem."

"Te dwie rzeczy się nie wykluczają." Otwiera dla mnie drzwi. "Bonne nuit, Eleno. Cokolwiek się stanie, bądź dla siebie dobra."

Kiwam głową, nie mogąc wydusić słowa przez gulę w gardle. Wracając do swojego pokoju z wizytówką w dłoni, uświadamiam sobie, że dał mi coś, o czym nie wiedziałam, że potrzebuję—możliwość więzi bez posiadania, życzliwości bez warunków.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Adrian

Kierowca zatrzymuje się przed posiadłością tuż po północy. „Miłego wieczoru, panie Blackwood.”

„Dzięki, Marcus.” Wysiadam na chłód, zauważając, że Elena znowu zostawiła zapalone światła na ganku.

Zawsze to robi, nawet gdy wie, że wrócę późno. Marnotrawstwo.

Marmurowe foyer odbija echo moich kroków, gdy wchodzę, jedną ręką luzując krawat, drugą przewijając e-maile. Cisza dzisiejszego wieczoru jest inna — cięższa, jakby dom wstrzymywał oddech.

Ale to niedorzeczne. To tylko zmęczenie po kolejnym szesnastogodzinnym dniu, po zmaganiach z fuzją w Singapurze, po tej scenie z Eleną wcześniej.

Elena. Obraz jej twarzy, gdy zobaczyła mnie z Vivian, miga mi przed oczami. Odsuwam go. Nie miała prawa pojawiać się bez zapowiedzi.

Nie ma się czym martwić — Elena to tchórz i nigdy nie wystąpi przeciwko mnie, przeciwko komfortowi i możliwościom, jakie daje jej życie ze mną. To tylko kwestia czasu, zanim się podporządkuje.

Mój gabinet oferuje zwykły komfort — skóra i mahoń oraz unoszący się jeszcze zapach kubańskich cygar z zeszłotygodniowego spotkania. Nalewam sobie trzy palce Macallana, pozwalając, by palący alkohol zmył smak tego wieczoru.

Kontrakty na jutrzejsze spotkanie leżą dokładnie tam, gdzie je zostawiłem, i siadam za biurkiem, by jeszcze raz przejrzeć ich warunki.

Wtedy to widzę.

Pojedyncza kartka papieru, umieszczona idealnie na środku skórzanej podkładki, pismo Eleny nie do pomylenia nawet z tej odległości:

„Mój adwokat prześle ci papiery rozwodowe, jak tylko będą gotowe.”

Szklanka ze szkocką zamiera w połowie drogi do ust. Czytam to jeszcze raz. I jeszcze raz. Czternaście słów, które detonują w ciszy.

„Jak ona śmie…” Słowa wychodzą jako warknięcie. „Jak ona, kurwa, śmie?”

Zostawia mi tylko notatkę, jakbym był jakimś asystentem informowanym o zmianie grafiku? Po tym, jak kazałem jej usunąć płód, który nawet nie jest mój?

Byłem szlachetny — dałem jej iluzję wyboru. Może nawet byłbym gotów ją przyjąć z powrotem, gdyby się go pozbyła. A co zrobiła Elena? Pogardziła moim miłosierdziem, postanowiła zagrać bohaterkę-matkę.

Zanim zdołam pojąć, że sięgam po telefon, już wybieram numer Richardsona.

„Adrian?” Jego głos jest ciężki od snu. „Jest po północy.”

„Musisz zablokować aktywa. Wszystkie. Natychmiast.”

„Co się stało?”

„Po prostu zrób to, co ci powiedziałem.”

„Adrian, bądź rozsądny. Intercyza gwarantuje—”

„Nie obchodzi mnie, co gwarantuje. Znajdź sposób!”

Wtedy zauważam kolejny prezent na pożegnanie. Klucze Eleny leżą obok notatki. Klucze do naszego domu.

Podnoszę je — są jeszcze ciepłe, jakby dopiero co wysunęły się z jej dłoni.

„Adrian? Jesteś tam?”

„Zadzwonię jutro.” Kończę rozmowę, wciąż trzymając klucze.

Siedem lat temu moje dłonie były pewne, gdy wręczałem jej duplikat kluczy. Była wtedy taka młoda, dwadzieścia lat przy moich dwudziestu ośmiu, płakała ze szczęścia, kiedy obiecywałem jej wieczność.

Kiedy te łzy szczęścia zamieniły się w łzy bólu?

Sypialnia główna dopowiada resztę historii. Nasza sypialnia. Teraz chyba już moja. Drzwi jej szafy stoją otwarte jak rana.

Puste wieszaki wiszą jak szkielety tam, gdzie powinny być jej ubrania — te designerskie sukienki, które jej kupowałem, suknie noszone na gale, jedwabne szlafroki, w które owijała się w niedzielne poranki, gdy jeszcze piliśmy razem kawę.

Toaletka jest oczyszczona z jej arsenału perfum i kremów, ale ich zapach wciąż unosi się w powietrzu — jaśmin, wanilia i coś, co było tylko Eleną.

„Kiedy się spakowałaś?” pytam pusty pokój. „Po naszej kłótni w biurze? Czy planowałaś to od tygodni?”

Siadam po jej stronie łóżka, stronie, której nie dotykałem od miesięcy. Pościel nadal pachnie jej szamponem. Boże, kiedy przestałem spać obok żony? Kiedy pokój gościnny stał się moim pokojem?

Nawet nie pamiętam tej zmiany, zaszła tak stopniowo. Jednej nocy przez późną telekonferencję, kolejnej przez wczesne spotkanie, potem jakoś stało się to codziennością.

Telefon wibruje. Na ekranie pojawia się imię Vivian.

„Adrian? Chciałam się upewnić, czy wszystko w porządku.” Jej głos to miodowa troska. „Jak poszło z Eleną po moim wyjściu?”

„Odeszła.” Te słowa dziwnie brzmią w moich ustach. „Zostawiła wiadomość… Chce rozwodu.”

„O Boże. Wszystko w porządku? Musisz być zdruzgotany.”

Jestem? Powinienem być. Albo może powinienem poczuć ulgę? Nie wiem, co powinienem czuć.

„Przyjechać do ciebie?” pyta Vivian i słyszę, jak już zbiera swoje rzeczy. „Nie powinieneś być teraz sam.”

„Nie.” Słowo brzmi ostrzej, niż zamierzałem. Widzę jej twarz, ten drobny grymas, który robi, gdy coś nie idzie po jej myśli.

„Na pewno? Mogłabym—”

„Na pewno.”

„Adrian, ona nigdy cię nie doceniała.” Głos Vivian przybiera ton, który zwykle mnie uspokaja, ale dziś brzmi jak paznokcie po szkle.

Wciąż słyszę szelest po drugiej stronie, a Vivian gada dalej.

„Te wszystkie lata niepowodzeń, zabiegi, które donikąd nie prowadziły, nieustanne rozczarowanie. Zasługujesz na więcej. Na kogoś, kto da ci to, czego potrzebujesz.”

„Teraz potrzebuję być sam.”

„Oczywiście. Ale Adrian? To dobrze. Zobaczysz. Ona cię tylko powstrzymywała.”

„Dobranoc, Vivian.”

„Kocham—”

Rozłączam się, zanim skończy. Te słowa z jej ust dziś brzmią nie na miejscu, tu, w tym pokoju wciąż oddychającym obecnością Eleny.

Na szafce nocnej nasze zdjęcie ślubne patrzy na mnie — Elena promieniejąca w bieli, z uśmiechem tak szczerym, że coś skręca mi się w piersi.

Boże, była wtedy wspaniała. Pamiętam, jak zabrakło mi tchu, gdy zobaczyłem ją w sukni ślubnej po raz pierwszy. Czułem się najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.

A obok niej ja na zdjęciu, naprawdę się uśmiecham. Nie tym wyuczonym uśmiechem z zarządu, ale prawdziwym, szczęśliwym.

Kiedy przestałem tak się uśmiechać?

Biorę ramkę, studiując tę parę, której nie poznaję. Tego dnia patrzyła na mnie, jakbym był jej całym światem. Kiedy przestała? A może to ja przestałem zasługiwać na to spojrzenie?

„Jesteś w ciąży,” mówię do jej wizerunku. „Jesteś w ciąży, a ja nawet nie jestem pewien, czy to moje.”

USG. Próbowała mi coś pokazać na tym wydruku, ale nie spojrzałem. Nie mogłem. A gdybym tylko na sekundę…

Nie. To się nie zgadza. Nie byliśmy razem od miesięcy. Matematyka się nie zgadza…

Kazałem jej usunąć nasze dziecko. Dziecko, o które walczyliśmy przez pięć lat. Dziecko, za którym płakała po każdej nieudanej próbie, a ja tylko stałem i patrzyłem, jak rozpada się kawałek po kawałku.

Ale słowa Vivian krążą mi po głowie. Nigdy nic wprost, nigdy nic, do czego mógłbym się przyczepić. Tylko te ostrożne uwagi.

„Elena ostatnio wygląda na szczęśliwszą, prawda?” Albo „Dziwne, że sama chodzi na wizyty.”

Krople trucizny, tak subtelne, że nawet ich nie poczułem.

Powinienem czuć się wolny. Przecież tego chciałem, prawda? Końca rozczarowań, końca porażek, comiesięcznego cyklu nadziei i rozpaczy.

Wydobywa się ze mnie dźwięk — coś surowego, obcego. Nie do końca śmiech, nie do końca cokolwiek innego. Po prostu hałas wypełniający ciszę tam, gdzie powinna być moja żona.

Mojej żony już nie ma. A ja siedzę w ciemności i próbuję nie myśleć o tym, co właśnie zniszczyłem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

A Perfect Father for My Secret Twins

A Perfect Father for My Secret Twins

46 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

46

Treść

Aa