passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

A Six-Month Deal We Call Love - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

A Six-Month Deal We Call Love

/

Rozdział 3

rozdział 2

POV Emilia

„Panno Thorne, dzięki Bogu, że pani jest. Pytał o panią co pięć minut.”

Głos Wilsona załamuje się, jakby przez ostatnią godzinę łańcuchowo palił papierosy z nerwów. Człowiek, który zwykle prowadzi imperium taty z precyzją szwajcarskiego zegarka, wygląda, jakby od naszego ostatniego spotkania postarzał się o całe dziesięć lat.

„Jak źle?” pytam, bo small talk jest dla ludzi, którzy nie patrzą, jak śmiertelność ich ojca rozgrywa się na żywo.

„Ustabilizowany. Przytomny. Najgorsze minęło.” Idzie szybko, obcasy stukają o marmur. „Na razie.”

Apartament VIP wygląda dokładnie tak samo jak w zeszły weekend—sterylny luksus, sprzęt medyczny kosztujący więcej niż moje udawane roczne wynagrodzenie. Tata oparty o tyle białych poduszek, że starczyłoby na butikowy hotel, a mimo to wciąż sprawia wrażenie, jakby prowadził posiedzenie zarządu ze swojego łóżka.

„Dlaczego jesteś tak zwyczajnie ubrana?”

To właśnie mój ojciec—dopiero co po zawale serca, a już krytykuje moją bluzkę. Tę absurdalnie drogą, którą wybrałam właśnie dlatego, że w oczach wszystkich w biurze wygląda jak z sieciówki.

„Jestem sekretarką, tato. Z wyboru i z powodu przykrywki. Liczy się to, co robię, a drogie ubrania raczej nie krzyczą: ‘Utrzymuję się z najniższej krajowej’, prawda?”

Przechyla głowę i przez moment widzę człowieka, który nauczył mnie grać w szachy, gdy miałam siedem lat. „Słuszna uwaga. Jak się trzymasz?”

„Lepiej niż ktoś, kto właśnie miał zawał,” ripostuję, opadając na fotel, który pewnie kosztował kogoś cały kwartalny bonus. „Ale niezbyt dobrze.”

„Komórki rakowe wciąż tam są.” Jego głos cichnie, niemal zamyślony. „Remisja to wciąż tylko teoria.”

I oto jest. Prawda, przed którą wciąż uciekamy, nawet z rurką tlenową.

„Tato—”

„Chcę wnuka.” Zmienia temat jakby przerzucał slajdy w PowerPoincie, ale w głosie pojawia się ta wyćwiczona nuta, która oznacza, że planował tę rozmowę od dawna. „Chcę, żebyś zrezygnowała z Marlowe Enterprises. Jeśli walczysz o posadę prawej ręki Adriana Marlowe, jesteś gotowa na prawdziwą odpowiedzialność. Nasza firma. Nasze nazwisko. Twoje życie.”

Zaciskam szczęki tak mocno, że chyba będę potrzebować dentysty. „Nasze życie, czy twoja firma?”

„Oba.” Ani chwili zawahania. Ani mrugnięcia. „I tym razem mam coś lepszego niż gra, którą prowadzisz w tym szklanym wieżowcu.”

Ta szczerość nie powinna już mnie dziwić, a jednak wciąż to robi. To człowiek, który wyreżyserował całą moją ścieżkę kariery—pracę w Marlowe, pozwolenie na korzystanie z innego nazwiska, żebym nie żyła w jego cieniu, ciągłą inwigilację udającą ojcowską troskę.

„Chcesz wzmocnić naszą rodzinę czy ją kontrolować?” pytam, choć oboje znamy odpowiedź.

„Spełnij zachciankę starego człowieka,” mówi, a jego uśmiech jest zmęczony, ale zdeterminowany. „Jeśli to moje ostatnie życzenie.”

Przewracam oczami, bo jeśli tego nie zrobię, zaraz się rozpłaczę, a płakanie w apartamencie VIP to jak przyznanie się do porażki.

Telefon wibruje. Adrian kurwa Marlowe.

„Muszę odebrać.”

Korytarz za drzwiami tonie w szeptach i otacza go drogie sztuka—miejsce, gdzie bogaci umierają z godnością.

„Marlowe.”

„Twoje nagłe zniknięcie wywołało pożary.” Jego głos to lodowato chłodny profesjonalizm z ostrzem, które mogłoby ciąć szkło. „Kolizje w grafikach, zaginione pliki i nieprzyzwoite zdjęcie wyświetlone na naszym korporacyjnym ekranie. Kiedy dokładnie wrócisz i zaczniesz pracować ciężej?”

Gorąco wspinające się mi po gardle mogłoby stopić stal. „Mam sytuację medyczną.”

„Tak, ale nasi klienci—”

Kończę połączenie, zanim zdoła dokończyć, bo nie ufam sobie, że zachowam spokój choćby przez sekundę dłużej. Są rozmowy jak pola minowe i właśnie udało mi się ominąć wielką.

Wracam do apartamentu, tata śpi. Maszyny wydają miękki rytmiczny dźwięk, a po raz pierwszy dziś wygląda na kruchego. Ludzkiego. Śmiertelnego.

Zostawiam go, by nabrał sił, i idę do jego penthouse’u, bo czasem trzeba znajomego luksusu, żeby przetrawić nieznany chaos.

Melanie odbiera po drugim sygnale.

„Awaryjny wieczór z winem. U mojego taty. Teraz.”

Mieszkanie taty to muzeum sukcesu—okna od podłogi do sufitu, sztuka, która pewnie finansuje małe państwa, i kolekcja alkoholi, która mogłaby zaopatrzyć luksusowy hotel. Dziś pozwalam, by spełniło swoją funkcję.

„No więc?” Melanie przelewa alkohol, który wchodzi jak jedwab, a później karze, „w skali od jeden do apokaliptycznej?”

„Apokaliptyczna z dodatkiem publicznego upokorzenia.”

Opowiadam jej wszystko. Zhakowane konto, intymne zdjęcie wrzucone do mojej prezentacji na czwarty kwartał jak cyfrowa bomba, zaplanowany chaos mający sprawić, że wyjdę na nieostrożną, triumfalny uśmiech Brittany, który mógłby zasilić Manhattan.

„A potem mój ojciec chce, żebym miała dziecko i przejęła jego imperium, podczas gdy Adrian Marlowe myśli, że jestem jego osobistą menadżerką od kryzysów.”

Melanie długo milczy, kręcąc drogim trunkiem w szklance. „Wiesz, że nie musisz tego znosić, prawda? Niektóre biura to trucizna. Odejście to nie porażka—czasem to przetrwanie.”

Miasto migocze za oknami, miliony świateł symbolizują miliony ludzi, którzy akurat nie mają najbardziej skomplikowanego dnia na świecie. Kończę z głową na kolanach Melanie, bo czasem bardziej niż rozwiązania potrzebujemy fizycznego pocieszenia.

„Co powiedziałaby twoja mama?” pyta, przeczesując mi włosy palcami jak za czasów nastoletnich.

„Nie wiem.” Pustka po mamie, która odeszła, gdy miałam dziewięć lat, wydaje się jeszcze większa w sterylnej perfekcji taty. „Nie było jej dłużej, niż była.”

W pokoju robi się cicho, poza szumem miasta poniżej—nieskończonego, anonimowego, obojętnego.

„Jestem tutaj,” mówi po prostu Melanie.

Oddech się wyrównuje, panorama miasta rozmywa, a ja zasypiam, zastanawiając się, czy przetrwanie to zostanie, czy ucieczka, i czy mam odwagę na którąkolwiek z tych dróg.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

POV Adrian

"Spotkamy się ponownie, kiedy będziemy mieć jakieś pieprzone dane, a nie… cokolwiek to za katastrofa."

Twarz Brittany zamienia się w klasycznego jelenia w świetle reflektorów, i szczerze? Dobrze. Prezentacja na czwarty kwartał od dawna się sypie, odkąd Isabella zniknęła, a ja mam już dość udawania, że to nie jest totalny burdel.

"Ale projekcje są solidne," bełkocze, machając wykresami, które wyglądają jak malunki palcami małego dziecka. "To tylko opóźnienie danych—"

"Opóźnienie danych." Pozwalam, żeby ta bzdurna wymówka zawisła w powietrzu. "Jasne, Brittany. Opóźnienie danych."

Opuszczone spojrzenia. Skrzypiące krzesła. Sala opróżnia się szybciej niż tonący statek, a ja zostaję sam, wpatrując się w zgliszcza czegoś, co miało być rutynowym kwartalnym przeglądem. Kiedy Isabella prowadzi te spotkania, wszystko przebiega z chirurgiczną precyzją. Dziś czuję się, jakbym oglądał wykolejenie pociągu w zwolnionym tempie.

Podirytowanie pali mnie w piersi, gdy przecinam open space w stronę stanowiska Isabelli. Może zostawiła notatki. Może jest jakiś plan awaryjny. Może—

Co do cholery.

Jej biurko wygląda, jakby przeszło przez nie cyfrowe tornado. Przestrzeń pracy Isabelli zwykle jest tak czysta, że mogłaby przejść wojskową inspekcję, ale to? Zduplikowane foldery wszędzie, pliki z losowymi nazwami, skróty porozrzucane jak konfetti. Na monitorze nawet ślad po kawie, którego na pewno nie było dziś rano.

Próbuję z przyzwyczajenia—memo o zgodności z dostawcami powinno być trzy kliknięcia w głąb. Nic. Budżet R&D, który wczoraj przygotowała? Zniknął w cyfrowym eterze.

Telefon znajduje się w mojej dłoni, zanim jeszcze świadomie postanawiam do niej zadzwonić.

Odbiera przy drugim sygnale, oddech krótki. "Co."

"Twoje nagłe wyjście podpaliło wszystko." Jestem zirytowany, głównie dlatego, że nie umiem sobie bez niej poradzić. "Nakładające się terminy, brakujące pliki i bezwstydność prywatnego zdjęcia wyświetlonego na naszym korporacyjnym ekranie. Kiedy dokładnie wrócisz i zaczniesz pracować ciężej?"

"Mówiłam ci, że mam sytuację medyczną." Profesjonalnie. Oschle. Ten ton, którego używa, gdy jest dwie sekundy od rozłączenia się z kimś.

"Tak, ale nasi klienci potrzebują—"

Połączenie zostaje przerwane.

Stoję trzymając telefon jak idiota, wpatrując się w chaos, który podobno zostawiła. Coś jest nie tak. Isabella nie robi chaosu. Entropia nie pojawia się wokół niej przypadkiem—jak oczekiwać, że słońce wstanie na zachodzie.

Wracam do swojego biura, a ta natrętna wątpliwość nie chce ucichnąć. Wybieram numer do działu Bezpieczeństwa.

"Kaito? Potrzebuję InfoSec tutaj. Natychmiast."

Pięć minut później patrzę, jak palce Kaito śmigają po klawiaturze laptopa, jakby dyrygował cyfrową orkiestrą. "Jej konto w chmurze zalogowało się o 2:13 w nocy z adresu IP sieci gościnnej," mówi, nie patrząc nawet w górę. "Potem znowu poprzez USB na jej stacji roboczej mniej więcej w tym samym czasie."

"Ktoś inny używał jej danych logowania?"

"Robi się ciekawiej." Wyświetla nagranie z korytarza. "Noah Cooper z działu sprzedaży, opuszczający piętro po północy z pendrivem."

Noah pieprzony Cooper. Dzieciak ledwo może legalnie pić, a robi cyfrową czarną robotę na mojej najlepszej analityczce jako mojej sekretarce.

"Obraz na prezentacji?" pytam, choć już znam odpowiedź.

"Podpięty z prywatnego folderu, do którego uzyskano dostęp na jej danych logowania. To nie był błąd użytkownika, Adrian. To było celowe."

Wydaję polecenia bez zbędnego teatru, bo tak się radzi sobie ze sabotażem korporacyjnym: zawiesić dostęp Noaha, urlop administracyjny, formalne dochodzenie. Czy miał wspólników, to się jeszcze okaże, ale fakty są oczywiste.

Wspomnienie mojej rozmowy telefonicznej smakuje jak popiół w ustach. W zasadzie oskarżyłem ją o niekompetencję, gdy ona zmagała się z kryzysem rodzinnym i jakiś gówniarz systematycznie niszczył jej zawodową reputację.

Naprawienie problemu wydaje się niewystarczające. Jak naklejenie plastra na przeciętą tętnicę.

Ustawiam przypomnienie, żeby odebrać voucher do tego spa w centrum—tam, gdzie uciekają dyrektorzy po brutalnych posiedzeniach zarządu. Bez korporacyjnego logo, a kiedy jej go wręczę—gdy przeproszę—karta będzie miała napis: "Na godzinę, którą musisz odzyskać."

Przeprosiny będą prywatne, za zamkniętymi drzwiami, a słowa wypowiem bez owijania w bawełnę.

Za oknem zmierzch wspina się po szybie, a w biurze panuje ten szczególny spokój, który pojawia się tylko wtedy, gdy nie ma twojego najbardziej kompetentnego pracownika. To nie cisza—to brak kogoś, kto sprawia, że wszystko działa lepiej.

Przeprosiny nie są walutą Marlowe Enterprises. Liczą się wyniki, nie uczucia. Ale teraz kieruje mną coś trwalszego niż regulamin: zwykłe przyznanie się do błędu i determinacja, by powiedzieć to jej prosto w twarz.

Po raz pierwszy od dłuższego czasu przyznanie się do pomyłki nie wydaje się słabością. To rodzaj przywództwa, który naprawdę ma znaczenie—taki, który rozpoznaje, kiedy twoi najlepsi ludzie są atakowani, i reaguje, jak trzeba.

Odsuwam się w fotelu, patrząc, jak światła miasta rozbłyskają poniżej. Jutro to naprawię. Nie dlatego, że firma potrzebuje Isabelli z powrotem—choć zdecydowanie tak jest—ale dlatego, że zasługuje na coś lepszego niż to, co jej zafundowaliśmy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

POV Isabella/Emilia

Poranne światło odbijało się oślepiająco od chromu i szkła Marlowe Tower, gdy samochód zatrzymał się płynnie przy krawężniku. Kierowca wysiadł z wprawą godną innego świata—świata mojego ojca—i z rozmachem otworzył drzwi.

Wysiadłam bez wahania, obcasy uderzyły o chodnik jak deklaracja. Bez okularów przeciwsłonecznych, za którymi mogłabym się schować, bez spuszczonych oczu, które mogłyby zdradzać wstyd.

Zwyczajowy poranny gwar w holu zamarł, gdy przeszłam przez marmurową przestrzeń, rozmowy urywały się w pół zdania.

— Panna Asher? — Głos ochroniarza zadrżał, niepewny. — Czy mam—

— Nie trzeba. — Przeszłam obok niego, obok gapiących się stażystów, obok średniego szczebla menedżerów z filiżankami kawy zatrzymanymi w pół drogi do ust.

— Słyszałam, że Brittany teraz wszystkim zarządza — szepcze ktoś przy bramkach.

— To czemu Isabella wygląda, jakby była właścicielką tego miejsca? — odpowiada inny.

Winda dyrektorska otworzyła się na mój widok i weszłam do środka sama.

Na najwyższym piętrze nastała cisza, kiedy wyszłam z windy. Głowy odwracały się synchronicznie, śledząc mój marsz w stronę narożnego biura Adriana Marlowe’a. Brittany podniosła się częściowo zza biurka, otwierając usta, by interweniować, ale już przepychałam się przez ciężkie szklane drzwi.

Adrian podniósł wzrok znad monitora, jego ciało napięło się, jakby szykował się do walki. Zaczął wstawać, a w jego oczach dostrzegłam błysk—może żalu, a może kalkulacji.

— Rezygnuję. — Słowa spadły między nami jak kamienie wrzucone do stojącej wody. — Ze skutkiem natychmiastowym.

Jego opanowanie pękło; odsunął gwałtownie krzesło i sięgnął przez biurko, szczęka napięta.

— Nie możesz odejść dziś — powiedział, ton głosu rwał się na krawędziach.

Zaciskam palce na pasku torebki, wygładzam rękaw, unoszę podbródek.

— Patrz.

— Isabella, zaczekaj. — Ominął biurko, dłonie uniesione w geście, który mógł być zarówno uspokajający, jak i obronny. — Śledztwo ujawniło wszystko. To Noah Cooper zorganizował cały atak. Mamy dowody—

— Dość. — Podniosłam dłoń i naprawdę posłuchał. — Moja prywatność została użyta jako broń. Moje miejsce pracy naruszono. A kiedy stałam na szpitalnym korytarzu, patrząc jak mój ojciec walczy o życie, kazałeś mi pracować ciężej.

— To nie—

Zacisnął szczękę, mięsień zadrgał pod drogim zarostem.

— Nie znałem całej sytuacji. Firma krwawiła bez ciebie i źle zareagowałem. Jest coś, co muszę ci dać—

— Nie. — Odpięłam identyfikator, plastik stuknął o moje zadbane paznokcie. — Pomyliłeś kontrolę z przywództwem, Adrian. Wziąłeś moją kompetencję za dyspozycyjność. Nie zostaję tam, gdzie moją wartość mierzy się ilością chaosu, który potrafię powstrzymać, tonąc jednocześnie.

Plakietka wylądowała na jego biurku z miękką ostatecznością. Koperta, po którą sięgał do szuflady, pozostała schowana.

— Popełniasz błąd — powiedział, lecz w jego słowach zabrakło przekonania. — Przynajmniej pozwól mi wyjaśnić—

— Wyjaśnienia są dla tych, którzy zamierzają słuchać. — Odwróciłam się, włosy opadły jak kurtyna między nami. — Już do nich nie należę.

Drzwi biura zamknęły się za mną szeptem, który wydał się głośniejszy niż trzask. W korytarzu Brittany zastygła w pół kroku, jej perfekcyjne usta uformowały zaskoczone „o”. Drzwi windy rozsunęły się na mój widok i weszłam bez zwalniania kroku.

— Korzystaj z tronu, Brittany — rzuciłam przez ramię, gdy drzwi zaczęły się zamykać. — On nie daje kompetencji, tylko okazję.

Zbiorowy, zduszony oddech z open space’u towarzyszył mi aż na trzydzieste piętro niżej.

Na zewnątrz limuzyna czekała dokładnie tam, gdzie ją zostawiłam, a kierowca trzymał drzwi, jakby nigdy mnie nie było. Skórzane siedzenia objęły mnie jak starzy przyjaciele: chłodne i znajome.

— Do szpitala, panno Thorne — powiedział kierowca, łapiąc mój wzrok w lusterku. — Pan Wilson na panią czeka.

Mrugnęłam—zaskoczona, wytrącona z równowagi—ale skinęłam głową. — Dobrze. Jedźmy.

Miasto śmignęło za przyciemnianymi szybami—smuga betonu i ambicji, która nagle wydała się obca. Telefon zawibrował natarczywie, na ekranie mignęło imię Adriana. Wyłączyłam aparat, nie czytając wiadomości.

Przy prywatnym wejściu do szpitala Wilson stał jak wartownik; jego zwykle opanowana postawa była nadwyrężona czymś, co niebezpiecznie przypominało panikę.

— Panno Thorne, dzięki Bogu. — Zrównał się ze mną krokiem, tempo miał naglące. — Pański ojciec nalegał, byśmy poczekali na panią, zanim—

— Zanim co? Wilson, czego mi nie mówisz?

— Lepiej, żeby pani zobaczyła to sama.

Kilka minut później, gdy Wilson przeprowadził mnie już przez ochronę i cichy korytarz, otworzył drzwi do prywatnego gabinetu lekarza—a mój świat przewrócił się do góry nogami.

Daniel Hart siedział w skórzanym fotelu jakby był właścicielem szpitala—a znając mojego ojca, pewnie tak właśnie było. Ale to drugi mężczyzna sprawił, że krew mi zastygła: Richard Marlowe, ojciec Adriana, przewodniczący rady nadzorczej Marlowe Enterprises, wyglądający jakby właśnie sfinalizował interes stulecia.

— Skarbie. — Głos mojego ojca miał ten specyficzny ton triumfu, zarezerwowany na wrogie przejęcia. — Idealne wyczucie czasu. Z Richardem właśnie dopinaliśmy szczegóły.

— Szczegóły czego? — Pytanie wyszło ostrzej, niż zamierzałam. Nie mam pojęcia, czemu jego oczy tak błyszczą.

— Fuzji, oczywiście. — Uśmiech Richarda Marlowe’a byłby na miejscu u rekina. — Hart Industries i Marlowe Enterprises—już w trakcie—tworząc największy konglomerat na wschodnim wybrzeżu. A by przypieczętować sojusz, twoje małżeństwo z moim synem.

Słowa zawisły w powietrzu niczym ostrze gilotyny.

— Ogłoszenie zaręczyn pójdzie w piątek na gali — kontynuował ojciec, jakby mówił o kwartalnych wynikach. — Komunikat prasowy już gotowy. „Unia serc i imperiów”—dział marketingu był zachwycony.

Zanim zdołałam się powstrzymać, wybuchnęłam śmiechem—krótkim, ostrym, niewiarygodnym. — Nie ma mowy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

A Six-Month Deal We Call Love

A Six-Month Deal We Call Love

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa