passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

A Throne for the Forgotten - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

A Throne for the Forgotten

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Talia wciąż wpatrywała się w kontrakt małżeński, jej umysł próbował pojąć pustkę. Brak inicjałów. Brak podpisów. Tylko formalny kawałek papieru przystrojony w kłamstwa.

Wszystko, co myślała, że ma — zniknęło w jednej pustej linii.

Nagle, bez ostrzeżenia, Clarisse wpadła do wschodniego skrzydła, jakby osobiście urażał ją fakt, że Talia wciąż oddycha.

Nie zapukała. Jej obcasy uderzały o marmur jak młoty, każdy krok ostrzejszy od poprzedniego.

Przeszła przez próg, jakby spodziewała się, że Talia zniknie na jej widok, jakby sama jej obecność powinna wystarczyć, by całkowicie wymazać ją z posiadłości Wynne’ów.

— Ugh — prychnęła Clarisse, kładąc ręce na biodrach. — Nadal tu jesteś?

Talia, spokojna jak burza za oknem, nie drgnęła. Złożyła bluzkę na pół i wygładziła ją dłonią. Walizka na łóżku ziewała otwarta, w połowie spakowana, w połowie czekająca.

— Wyjdę, kiedy będę gotowa — odparła spokojnie, wzrok wciąż miała utkwiony w materiale. Jej głos nie zawierał wahania.

Clarisse prychnęła, wchodząc głębiej z bezczelną energią kogoś, komu zaczyna wymykać się władza.

— Próbujesz wyciągnąć współczucie? — powiedziała, krążąc przy krawędzi łóżka jak drapieżnik, który już nie jest pewien swojej ofiary. — Przegrałaś. Lucan wybrał lepszą. Wszyscy o tym wiedzą.

Talia jednym, precyzyjnym ruchem zasunęła jedną przegrodę i powoli się odwróciła.

— Więc nie powinnaś się tak bać. — To nie było głośne. Nie musiało być. Zdanie upadło między nimi jak ciężar.

Clarisse otworzyła usta i zamknęła je. — Mam się ciebie bać? — rzuciła słabym śmiechem. — Jesteś stuknięta.

Zawahała się o sekundę za długo przed wyjściem. Jej obcasy nie brzmiały już tak ostro w drodze na zewnątrz. Drzwi zamknęły się za nią bez użycia siły.

Talia przez chwilę patrzyła na drzwi, potem wróciła do walizki. Włożyła do środka kolejną złożoną sukienkę i pociągnęła zamek do połowy.

Jej oddech był powolny. Kontrolowany. Bez drżenia. Bez pośpiechu. Już nie grała przed nikim.

Na dole Lucan chodził jak człowiek nawiedzony.

Nie rozmawiał z nią. Ani o gali. Ani o nagłówkach. Ani o Virelle. I zwłaszcza nie o teczce, którą znalazł ukrytą w jej szufladzie — tej z napisem „Dowody”.

Ale jego milczenie nie było siłą. Było rozpadaniem się.

Wychodził z pomieszczeń, do których ona wchodziła. Skręcał za rogi, w które ona zmierzała. Udawał, że jej nie widzi — ale ona wiedziała lepiej. Czuła jego spojrzenie.

Kiedy śmiała się z personelem w kuchni, on czaił się poza zasięgiem wzroku. Kiedy dawała kierowcy instrukcje, stał za schodami, udając, że nie obchodzi go to.

Ale oto, co było charakterystyczne dla Lucana. Rozpadał się tylko wtedy, gdy tracił władzę, a nie dlatego, że ona płakała.

Ale dlatego, że nie płakała.

Bez krzyku. Bez błagania. Bez scen. Tylko uśmiech do kamerdynera, uprzejmy ukłon dla ogrodnika, spokojna prośba o śniadanie, nawet gdy nikt nie proponował. Chodziła, jakby posiadłość należała do niej. I nagle — należała.

Nie wiedział już, jak do niej dotrzeć. Nie przeprosinami. Nie obecnością. Nie poczuciem winy. Kobieta, którą teraz obserwował, nie czekała, by ktoś ją wybrał. Ona już wybrała siebie.

Na górze zapaliła jedną świecę zamiast lampy. Blask zatańczył na toaletce, gdy wysunęła szufladę. Jej palce musnęły złote klamerki, srebrne spinki… i zatrzymały się.

Delikatnie nacisnęła rowek pod tacką. Klik.

Ukryte pudełko leżało tam, gdzie je zostawiła. Owinięte w szarą lnianą tkaninę. Przewiązane jedwabiem. Wyjęła je i pozwoliła wstążce opaść.

W środku: jej oryginalny akt urodzenia. I nie było tam nazwiska Wynne.

Wpatrywała się w niego przez chwilę, po czym szepnęła, bardziej do siebie niż do kogokolwiek innego: — Mogłeś mi po prostu powiedzieć prawdę.

Jej głos był stabilny. Ledwo słyszalny.

— Mogłeś mi powiedzieć, że nie byłam wystarczająca. Że mnie przerosłeś. Że z Virelle łatwiej się pokazywać.

Dotknęła krawędzi papieru, kciukiem gładząc wytłoczony herb.

— A jednak przez półtora roku stałeś u mego boku. Jadłeś z mojej ręki. Spałeś w moim łóżku. I pozwoliłeś mi myśleć, że jesteśmy prawdziwi.

Zaśmiała się raz — ostro i bez radości. — A wiesz, co najgorsze, Lucan? Nawet się nie złamałam. To ty się złamałeś.

Jej ton był cichy, nawet łagodny.

— Chcę krzyczeć. Chcę czymś rzucić. Ale… — Spojrzała na dokument. Na puste linie. Na kontrakt. Teczka. Plan. — Teraz chcę tylko, żebyś pamiętał tę ciszę za każdym razem, gdy usłyszysz jej śmiech.

Na korytarzu panowała cisza. Lucan nie odszedł. Stał tuż za drzwiami, jakby mógł usłyszeć echo jej myśli bez jednego słowa.

I w tym właśnie tkwiła teraz różnica między nimi. Ona nauczyła się odchodzić, nie potrzebując, by ją słyszano.

On dopiero uczył się, co to znaczy być ignorowanym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Papiery rozwodowe przyszły jak ostatnia nuta po cichym utworze.

Bez sceny. Bez krzyków. Bez gróźb. Tylko pukanie do bramy, ciche i uprzejme, jakby ta chwila wcale nie miała znaczenia.

A jednak miała.

Lucan właśnie wyszedł z gabinetu, gdy lokaj przechwycił kuriera. Mężczyzna w szarościach, bez emocji, sprawny. Wręczył kopertę z ukłonem, obrócił się na pięcie i odszedł, jakby wiadomość, którą niósł, była tylko zwykłą przesyłką.

Ale ona niosła wszystko.

Lucan stanął przy konsoli obok lustra, koperta ciążyła mu w dłoniach. Jego palce poruszały się pewnie. Jego serce — nie.

W środku: dokumenty. Starannie podpisane. Porządnie ułożone. Bez niespodzianek — z wyjątkiem notatki przypiętej na wierzchu.

Jej pismo. Eleganckie. Precyzyjne. Ostateczne.

„Nigdy nie zapytałeś, kim jestem. Interesowało cię tylko, kim mam być dla ciebie. Czasem bycie niedocenioną to najpotężniejsza pozycja ze wszystkich.”

Przeczytał raz. Potem jeszcze. I znów. Słowa nie były pełne gniewu. Nie oskarżały. Po prostu obnażały.

Lucan zacisnął zęby i rozerwał kopertę na pół, ale to nie pomogło. Bo szkoda już została wyrządzona. A słów, raz przeczytanych, nie da się odzobaczyć.

Wbiegł po schodach, szczęka zaciśnięta, palce wciąż zaciśnięte na krawędzi podartego papieru.

— Talia? — zawołał, głosem głośniejszym, niż zamierzał. — Talia!

Korytarz odpowiedział pustą ciszą. Doszedł do jej pokoju i zamarł.

Drzwi szafy stały otworem, puste. Szuflady były powyciągane, wyczyszczone. Toaletka uprzątnięta. Nawet zestaw herbaciany przy oknie — zniknął.

— Gdzie ona, do diabła, jest? — mruknął, szarpiąc ostatnią szufladę, jakby mogła coś zostawić.

Nie zostawiła.

Żadnej notatki. Żadnego śladu. Żadnego zapachu perfum unoszącego się w powietrzu.

Nie trzasnęła ani jednymi drzwiami. Nie rzuciła ani jednego oskarżenia.

Po prostu… zniknęła.

Czysto. Cicho. Potężnie.

Lucan stanął na środku pokoju, powoli obracając się, lustrując każdy kąt, jakby jeszcze mógł złapać jej cień. Szept. Powód.

Ale wszystko, co zostało, to echo jej odejścia.

Usiadł na skraju łóżka i spojrzał na swoje ręce. Plamy z tuszu po podartym papierze. Blade. Uparte.

Nie po prostu odeszła.

Ona to zaplanowała.

Każdy ruch. Każdy ślad. Każdą linię w tym kontrakcie. Czekała na odpowiedni moment.

A potem sprawiła, że wszyscy to poczuli.

Lucan spojrzał z powrotem na drzwi. Na przestrzeń, którą po sobie zostawiła.

Najniebezpieczniejsze nie było jej rozgoryczenie.

Tylko to, że już go nie miała.

Chwilę później Marion wpadła na korytarz, tablet w dłoni, frustracja wymalowana na twarzy.

— To absurd — warknęła, lustrując jego minę. — Pozwoliłeś jej na to?

Wyrwała rozdarte papiery z konsoli. — Chcesz mi powiedzieć, że odeszła?

Lucan milczał. Jego wzrok pozostał utkwiony w pustych schodach. Marion mówiła dalej.

— Ona nie może tak po prostu odejść — mówiła, krążąc w tę i z powrotem. — Nie ma żadnej władzy. Ona jest nikim. Daliśmy jej nazwisko, a ona nosiła je jakby miało znaczenie.

Jej głos się zaostrzył. — To jest histeria. Wróci. Jestem tego pewna.

Za nią weszła Clarisse, wolniej niż zwykle. Bez uśmiechu. Bez pewności. Po prostu cisza.

— To nie jest histeria — powiedziała cicho.

Marion odwróciła się. — Słucham?

Clarisse przełknęła ślinę. — Miała akt urodzenia. Nie był fałszywy.

Marion uniosła brew. — O czym ty mówisz?

— Znalazłam go — powiedziała Clarisse, ledwo słyszalnym głosem. Jej dłonie nerwowo bawiły się krawędzią rękawa. — Jej akt urodzenia. Był w jej szufladzie na biżuterię, za fałszywym panelem. Nic nie powiedziałam, bo… nie rozumiałam, co to znaczy.

Lucan gwałtownie się odwrócił. — Nie było tam nazwiska Wynne?

Pokręciła głową, oczy szerokie. — Nie. Był prawdziwy. Wyglądał na stary. Oficjalny. Był prezydencki herb. Inne nazwisko.

Lucanowi krew zamarzła w żyłach. — I wiedziałaś o tym?

— Ja… myślałam, że to podróbka — zająknęła się Clarisse. — Uznałam, że to jakiś blef. Jakiś trik, żeby zwrócić na siebie uwagę. Nie sądziłam…

— Nie sądziłaś, że to ma znaczenie — dokończył, podchodząc do niej.

Nie odpowiedziała. Marion spojrzała na nich, jej mina była nie do rozszyfrowania — aż do chwili, gdy odległy dźwięk ściągnął ich wszystkich w stronę frontu posiadłości.

Brama.

Otwierała się. Powoli. Celowo. Tak, jakby przyjeżdżał ktoś ważny.

Cała trójka zwróciła się w stronę okien, gdy opony cicho potoczyły się po kamiennym podjeździe. Czarna limuzyna, długa i smukła, wysunęła się na widok. Nie była ich. Nie była to limuzyna Wynne. Towarzyszyły jej dwie inne — identyczne, opancerzone, ciche w swej potędze.

Auta połyskiwały w światłach rezydencji jak płynny obsydian.

Wtedy to zobaczyli. Złoty herb błyszczał na tylnych drzwiach. Wypolerowany. Nie do pomylenia. Prezydencka pieczęć.

Lucan zacisnął szczękę. Marion zesztywniała. Oddech Clarisse się załamał.

— To niemożliwe — wyszeptała Marion. — Ten samochód tu nie przyjeżdża.

— Nikt nam nic nie powiedział — dodała Clarisse, jej głos był cienki od strachu.

Lucan podszedł bliżej okna, jedną rękę opierając o szybę. Limuzyna zatrzymała się idealnie przed głównymi drzwiami.

Pierwszy wysiadł mężczyzna w czarnym garniturze, błyszcząca słuchawka w uchu, czujne spojrzenie. Obejrzał teren, po czym kiwnął głową.

Kolejny ochroniarz ruszył do tyłu. Drzwi się otworzyły i wtedy — Talia wysiadła.

Kość słoniowa płaszcza. Perłowe kolczyki. Włosy gładko spięte w idealny kok. Była opanowana, elegancka i nieosiągalna. Jej obcasy cicho stukały o kamień, gdy szła z gracją, która nie pochodziła z pieniędzy — lecz z pewności.

Talia nie spojrzała na dom. Nie obejrzała się. Nie musiała.

Lucanowi odebrało dech, gdy patrzył, jak idzie w stronę drugiego auta. W stronę czegoś, co nie było nim. Nie było ich.

— Talia — wyszeptał, zbyt cicho, by ktokolwiek usłyszał. Docisnął dłoń mocniej do szyby. Ale ona się nie zatrzymała. Nie zawahała.

Wsiadła do czekającej limuzyny bez cienia wahania.

Zniknęła.

Marion w końcu przemówiła. Jej głos zadrżał na granicy niedowierzania.

— Dlaczego samochód prezydenta… jest tu po nią?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

W limuzynie cisza była cięższa niż jakakolwiek obelga, którą Talia kiedykolwiek zniosła.

Świat za oknem migał strumieniem bladego kamienia i oszronionego szkła, lecz w środku wszystko wydawało się zamrożone. Siedziała wyprostowana, dłonie miała oparte na kolanach, wpatrzona w mężczyznę siedzącego naprzeciwko niej.

Prezydent Valderry, Emeric Halden. I jakoś patrzył na nią tak, jakby ją znał. Jakby do niego należała.

„Wiem, że jesteś zła”, powiedział łagodnie, głosem cichym, lecz pewnym. „Masz do tego pełne prawo. Ale zasługujesz na prawdę.”

Wypuścił powietrze powoli, palce splecione na kolanach.

„Twoje imię... to Celeste Halden. I ty, Celeste... jesteś moją córką.”

Talia nie mrugnęła. Imię rozbrzmiało w jej piersi, niechciane i obce. Palce jej drgnęły.

„To niemożliwe”, odezwała się cicho, lecz stanowczo. „Nie znam cię. Nie jesteś—” Urwała, zanim padło następne słowo.

Emeric skinął powoli głową, sięgnął do skórzanego siedzenia obok siebie. Wyciągnął spod płaszcza zniszczoną teczkę i przesunął ją przez przestrzeń między nimi.

„Wiem, że słowa ci nie wystarczą. Dlatego przyniosłem dowody.”

Patrzyła na teczkę, jakby miała ją poparzyć, lecz po chwili wyciągnęła rękę i ją otworzyła. W środku były stare wycinki z gazet, zdjęcia i dokumenty — wszystko starannie zachowane. Na jednej ze stron uśmiechnięta kobieta z oczami Talii patrzyła na nią z góry.

Podpis głosił: Senator Alena Halden, Orędowniczka Reform, Zmarła w wieku 32 lat.

Gardło Talii ścisnęło się. Przerzuciła stronę powoli. Było zdjęcie niemowlęcia. Te same kości policzkowe. To samo szerokie, zamyślone spojrzenie.

Pod spodem akt urodzenia: Celeste Alena Halden. Data urodzenia sprzed 23 lat.

Matka: Alena Halden. Ojciec: Emeric Halden.

„Nie”, wyszeptała. „Nie, to nie— to nie może być prawda.” Ale jej głos zadrżał, gdy oczy dalej błądziły po kartkach.

Dokument był oficjalny. Podstemplowany. Zapieczętowany. Były zdjęcia jej matki trzymającej ją na rękach, uśmiechniętej. Listy napisane charakterem pisma łudząco podobnym do jej własnego.

Głos Emerica pozostał cichy. „Zginęła, gdy byłaś dzieckiem, ale nie przez przypadek. Marion Wynne zaaranżowała polityczny skandal, który zniszczył twoją matkę. Nie chciała, by Halden przewodził krajowi, a gdy twoja matka nie ustąpiła— Marion ją złamała.”

Talia z hukiem zatrzasnęła teczkę, echo uderzenia było głośniejsze niż się spodziewała w cichym aucie.

„Chcesz mi powiedzieć, że ona zabiła moją matkę?” Jej słowa były szeptem, ale ze stalową nutą. Emeric pokręcił głową.

„Zaaranżowała upadek. Wygnanie. Hańbę. A potem ogień dopełnił całości.” Spojrzał na nią, oczy miał zmęczone. „Przegrywałem na wszystkich frontach. A ty— Celeste— byłaś bezbronna. Więc podjąłem najtrudniejszą decyzję w moim życiu. Ukryłem cię.”

Oparła się, oszołomiona. „Porzuciłeś mnie. Odebrałeś mi tożsamość. Pozwoliłeś mi cierpieć w rękach swojego wroga!”

„Obserwowałem z daleka. Na tyle, na ile mogłem. Ale twój ślad zaginął. Ludzie, którym ufałem, odwrócili się. Zajęło mi lata, by dowiedzieć się, gdzie zostałaś umieszczona. Kiedy cię odnalazłem, byłaś już... mężatką.”

Talia odwróciła wzrok, paznokcie wbijały się w dłoń. „Z ich synem”, powiedziała z goryczą. „Z rodziną, która zniszczyła moją matkę.”

„Nie wiedziałem”, powiedział szybko. „Na początku nie zdawałem sobie sprawy. Ale gdy już to odkryłem, podjąłem działania. Zatrzymałem to dla siebie, obserwowałem wszystko, co robiłaś. A kiedy w końcu ich opuściłaś, przyjechałem po ciebie.”

Serce Talii waliło jak oszalałe. „Patrzyłeś, jak cierpię”, powiedziała. „Rozumiesz to? Oni mnie upokorzyli. Złamali, sprawili, że czułam się nikim. A przez cały ten czas— mój ojciec był najpotężniejszym człowiekiem w kraju?”

Szczęka Emerica się zacisnęła. „Nie chciałem, byś cierpiała. Chciałem, byś była bezpieczna. Ale teraz wiem, że bezpieczeństwo to za mało. Zasługujesz na tożsamość. Dziedzictwo i sprawiedliwość.”

Spojrzała na niego ponownie, tym razem mniej ostrożnie. „Dlaczego teraz?”

„Bo teraz jesteś dość silna, by to unieść”, powiedział. „Bo nie jesteś już dziewczynką. Nie ukrywasz się. Odeszłaś od nich bez strachu. Wtedy wiedziałem, że nadszedł czas.”

Talia zerknęła na teczkę. Twarz jej matki wciąż była widoczna przez lekko zmiętą stronę. Było coś upiornego w tej znajomej ekspresji — jakby i ona czekała na ten dzień.

„Nawet nie wiem, co znaczy Celeste”, powiedziała, pół się śmiejąc, pół szlochając. „To nie brzmi jak ja.”

„Będzie”, odparł Emeric. „Gdy sama je wybierzesz. Nie oni.”

Przez dłuższą chwilę jedynym dźwiękiem w aucie był cichy szum silnika. Między nimi zawisł ciężar historii. Potem, łagodnie, cicho, pochylił się do przodu.

„Czy odzyskasz swoje imię, Celeste?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

A Throne for the Forgotten

A Throne for the Forgotten

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa