

Opis
W lsniacym imperium Valderra, gdzie rzadza rody krwi, a milosc jest polityczna waluta, Talia Wynne nigdy nie miala znaczyc czegokolwiek. Wybrana na zone, porzucona jak pionek i upokorzona na oczach calego narodu, znika bez slowa - tylko po to, by powrocic jako Celeste Halden, prawowita dziedziczka najpotezniejszego nazwiska Republiki. Uzbrojona w prawde, elegancje i zemste wyrzezbiona w milczeniu, Celeste wyrusza, by odzyskac wszystko, co jej odebrano: tozsamosc, dziedzictwo i glos. Ale gdy narod klania sie przed swoja nowa krolowa, mezczyzna, ktory ja zdradzil, zaczyna sie rozpadac - bo tym razem nie jest juz dziewczyna blagajaca o wybor. Jest kobieta, ktora wrocila, by zniszczyc wszystko, co mysleli, ze posiadaja. I nigdy nie przewidzieli jej powrotu.
Rozdział 1
Aug 17, 2026
Przetrwała szepty, ale to było upokorzenie oprawione w diamenty.
Talia Wynne stała pod sufitem, z którego zwisały żyrandole; ich blask był zbyt ostry, zbyt biały, obnażając każdy okrutny uśmiech wokół niej. Bal Rady Valderranu był tym rodzajem wydarzenia, za które powinna być wdzięczna — miejscem, gdzie rodowód szeptał głośniej niż imiona.
Stała w sukni, której jeszcze nie wyśmiano jej w twarz, z jedną dłonią grzecznie złożoną na drugiej, zmuszając ramiona, by się nie zapadały. Jej mąż, Lucan, stał obok niej, nie dotykając jej, pomnik w droższym stroju.
Teściowa Talii podeszła z kieliszkiem w jednej dłoni i krwią w głosie.
— Słodka dziewczyno — powiedziała Marion gładko — czy sama to sobie uszyłaś? Słowa padły miękko, ale jej uśmiech wyostrzył intencję.
Talia nie odpowiedziała, nie musiała. Jej milczenie było w niej wytrenowane jak postawa.
Córka Marion nie czekała długo, by dorzucić swoje. — Odważna jesteś, że w czymś takim się pokazałaś — rzuciła Clarisse z lekkim śmiechem, mierząc Talię wzrokiem od stóp do głów.
Jej kieliszek szampana błyszczał w świetle, lśniąc tak samo jak jej oczy. Talia patrzyła ponad nią, skupiając wzrok na punkcie gdzieś ponad głowami wszystkich, jak zawsze, gdy oni krążyli wokół niej w ten sposób.
Tymczasem jej mąż, Lucan, nie odezwał się — ani do matki, ani do siostry. A zwłaszcza nie do Talii.
Stał sztywno obok niej, patrząc przed siebie, jakby mógł udawać, że jej tam nie ma. To stało się jego zwyczajem publicznie — zapomnieć o niej, pozwolić jej zniknąć, a może nikt nie zapyta, dlaczego wydaje się tak nie na miejscu w jego cieniu.
Nie zliczy, ile razy miała nadzieję, że ją obroni. Nigdy tego nie zrobił. Lucan, którego jej obiecano, miał być dyplomatą, człowiekiem słów, kimś, kto wzniesie się u jej boku. Lucan, którego otrzymała, był cichy i nieruchomy.
Zastanawiała się, czy się jej wstydzi, czy po prostu się nudzi.
Muzyka się zmieniła i zrobił krok do przodu, odchrząkując lekko. Przez sekundę pomyślała, że ją zaskoczy. Że wypowie jej imię, że może w ogóle coś powie. Ale powinna była wiedzieć lepiej.
— Mam zaszczyt ogłosić moje zaręczyny z Lady Virelle Astaire — powiedział Lucan.
Najpierw uderzyła cisza, ciężka i szybka. Potem oklaski i błyski fleszy. Sala zdawała się wyginać pod naporem hałasu, ludzie odwracali się, by wiwatować, uśmiechać się, wznosić kieliszki, jakby właśnie wydarzyło się coś pięknego. Talia stała nieruchomo.
Nie spojrzał na nią. Ani razu. Zostawił wolną dłoń dla Virelle, która pojawiła się w tłumie jak na zawołanie. Miała na sobie miękką błękitną jedwabną suknię i taki uśmiech, który rodzi się w szlacheckich dziewczętach — uśmiech, który potrafi powiedzieć „wygrałam” bez poruszania ustami.
Clarisse pochyliła się bliżej, oczy jej błyszczały. — Musisz być zachwycona — powiedziała lekko. — Miałaś go tyle czasu, a teraz możesz się podzielić.
Ręce Talii nie drgnęły, nie pozwoliła, by jej twarz pękła. Ćwiczyła taki bezruch przy lustrach.
— Ona promienieje — dodała Marion, wystarczająco głośno. — Tak wygląda godność, kochanie. Powinnaś się uczyć.
Brzmiała niemal dumnie. Jakby jej plan wreszcie rozkwitł.
Talia spojrzała na swój kieliszek. Był nietknięty, szampan musował delikatnie w świecie, który przesunął się pod jej stopami. Nie płakała. Nie wtedy, gdy Lucan przestał przychodzić na kolacje, nie wtedy, gdy zaczął mieć sekrety. I nie teraz.
Nie zapłacze teraz.
Lucan wyprostował się przy Virelle, jakby już napisał nową wersję swojego małżeństwa. Kamery go uwielbiały, sala go kochała i w tej chwili Talia zrozumiała, co świętują wszyscy — nie miłość, nie jedność, lecz zastąpienie.
Ciche, ostateczne odsunięcie dziewczyny, która nigdy nie pasowała.
Marion wskazała na ciemny stolik z boku sali. — Może usiądziesz, kochanie? — zapytała niemal życzliwie. — Najlepiej gdzieś… z godnością.
Talia nie drgnęła. Nawet nie mrugnęła.
— Och, zaraz — dodała Clarisse z szerokim uśmiechem — przecież nie ma dla niej miejsc, prawda?
Talia wciągnęła powoli powietrze, ciężkie od perfum i polityki.
Nie odpowiedziała. Nie zrobiła sceny. Po prostu odwróciła się w stronę szklanego stolika, gdzie czekał nietknięty drink, i ostrożnie go odstawiła.
Nikt jej nie zatrzymał, nikt nie poszedł za nią. Zrobiła jeden krok, potem kolejny. Oklaski zagłuszyły dźwięk jej obcasów. Lucan wzniósł kieliszek jeszcze raz, wznosząc toast za przyszłość, do której już nie pasowała.

A Throne for the Forgotten
45 Rozdziały
45
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101