W pokoju w Grand Horizon Hotel dwoje ludzi obejmowało się i całowało w ciemności.
– Hej, uważaj. Możesz ją obudzić... – szepnęła kobieta, tuląc się do mężczyzny, którego dłonie błądziły po całym jej ciele.
Tymczasem Bianca Scott leżała w łóżku z okropnym bólem głowy, czując gorączkę. Samo otwarcie oczu wydawało się ogromnym wysiłkiem. Kiedy zdołała je choć trochę uchylić, zobaczyła coś szokującego!
Jej chłopak, Haris Carter, obejmował inną kobietę przy oknie wykuszowym – i była to jej macocha, Stacey Scott!
– Nie martw się. Jest całkowicie nieprzytomna. Ten narkotyk, który jej dałem, powaliłby nawet dzikie zwierzę – zapewnił Stacey Haris, nie rzucając nawet spojrzenia w stronę leżącej na łóżku Bianki.
Chwilę później Haris podniósł Stacey i zaczął się poruszać szybciej, sprawiając, że jęczała głośno z rozkoszy.
Bianca zacisnęła pięści, próbując otrząsnąć się ze szoku. To Stacey przedstawiła jej Harisa, więc nigdy by nie pomyślała, że jej macocha sypia z nim za jej plecami!
Tego wieczoru Haris zaprosił ją na kolację. Straciła przytomność po wypiciu podanego przez niego wina.
Okazało się, że wszystko to była pułapka zastawiona przez tę bezwstydną parę!
– Jeśli Bianca dowie się, że spała dziś z kimś innym, jak myślisz, jak zareaguje? – spytała Stacey między jękami.
– Nie dowie się. Dopóki będzie myśleć, że spała ze mną, skupi się na tym, żeby się ze mną ożenić! W końcu przejmiemy majątek rodziny Scottów i jej matki! – odparł Haris ciężkim głosem, zagłębiając się jeszcze głębiej w Stacey.
Ostre słowa Harisa sprawiły, że Bianca zadrżała ze strachu.
– A co zrobisz z jej bratem? – spytała Stacey, z czoła spływał jej pot.
– Proste – odparł Haris z nikczemnym uśmiechem. – Gdy już przejmę kontrolę nad rodziną Scottów, znajdę sposób, by wsadzić go do więzienia.
Stacey zachichotała i poruszała się z Harisem, jej oczy błyszczały, jakby już smakowała zwycięstwo.
Wtedy przemknęła jej przez głowę mroczna myśl, a jej wyraz twarzy nieco pociemniał. – Nie pozwolę jej żyć w spokoju! Kiedy ją poślubisz, lepiej nawet nie śmiej z nią spać, nawet jeśli będziecie dzielić pokój!
Haris ścisnął mocno talię Stacey i zaczął poruszać się jeszcze gwałtowniej. – Co mam zrobić? – spytał, ledwie łapiąc oddech.
– Hmm... Wjedź w jej samochód. Niech wygląda na wypadek. Czy zginie, czy będzie kaleką do końca życia, zależy od ciebie! – Stacey nie wahała się planować nawet w trakcie. Na jej twarzy malowała się determinacja, by pozbyć się znienawidzonej kobiety.
Ociekający potem Haris uśmiechnął się i zgodził: – Jasne, jak sobie życzysz.
Gdy zbliżali się do szczytowania, Bianca zacisnęła powieki, modląc się, by zniknąć.
Po szybkim ubraniu się Haris i Stacey rzucili spojrzenie na leżącą na łóżku Biankę. Usatysfakcjonowani, opuścili pokój z szyderczym uśmiechem.
Gdy tylko drzwi się zamknęły, Bianca otworzyła oczy, a po jej policzkach popłynęły łzy, znacząc prześcieradło.
– Byłam taka naiwna, Haris Carter! Uwierzyłabym ci we wszystko, a ty jesteś bez serca, knujesz przeciwko mojej rodzinie!
Przez jej ciało przetoczyła się fala gniewu.
Spróbowała wydostać się z łóżka, chcąc uciec, ale nogi miała jak z ołowiu.
Narkotyki były zbyt silne; nie mogła nawet wstać!
Z zaciśniętymi zębami sięgnęła po nóż do owoców z szafki nocnej i rozcięła sobie ramię. Krew popłynęła, ale ból pomógł jej otrzeźwieć.
Walcząc, by utrzymać się na nogach, usłyszała hałas za drzwiami. Bez wahania podeszła do okna i wspięła się na zewnątrz.
Sekundy później usłyszała głosy Stacey i Harisa z pokoju, który właśnie opuściła.
– Co jest do cholery? Gdzie ona jest? Uciekła?
– Nie mogła daleko zajść! Jeśli nie prześpi się dziś z kimś, ten narkotyk ją zabije!
Z determinacją Bianca skupiła się, by nie patrzeć w dół, zacisnęła zęby i ostrożnie przemieszczała się od jednego parapetu do drugiego. Gdy znalazła stabilny punkt oparcia, nagle z sąsiedniego okna wysunęła się ręka, zasłoniła jej usta i błyskawicznie wciągnęła do środka.
Tracąc równowagę, Bianca instynktownie złapała mężczyznę za kołnierz i oboje upadli na podłogę.
Mężczyzna wylądował na niej.
Jego kuszący zapach wypełnił zmysły Bianki, aż włosy stanęły jej dęba.
Jej rozsądek kazał mu kazać zejść z niej, ale z ust wydobył się tylko uwodzicielski jęk.
– Czy Justin cię przysłał?
W półmroku mężczyzna przemówił do niej spokojnym, kojącym głosem, co przyniosło Biance ukojenie.
Niespokojna, Bianca położyła dłonie na jego piersi, czując przez koszulę napięte mięśnie. Serce biło jej szybciej, a żar w ciele się nasilał.
Nie wiedziała, kim jest Justin, i nie obchodziło jej to.
Teraz liczyło się tylko, by przeżyć.
– Jesteś... Jesteś przystojny? – zapytała słabym, ochrypłym głosem.
Dave Evans lekko się skrzywił.
Mimo to odpowiedział na jej pytanie: – Można powiedzieć, że nie jestem najgorszy z wyglądu.
– To przynajmniej nie jesteś brzydki.
Spanie z przystojnym nieznajomym wydawało się lepsze niż z bezdomnym!
Bianca sięgnęła i dotknęła jego twarzy, szepcząc: – Dziękuję.
Potem pochyliła się i pocałowała go namiętnie.
Afrodyzjak był tak silny, że kochali się całą noc – z podłogi na sofę, z łóżka na balkon.
Ich jęki i westchnienia wypełniały pokój, aż w końcu padli wyczerpani ze zmęczenia.
Bianca nie była pewna, jak długo spała. Kiedy otworzyła oczy, skrzywiła się, próbując usiąść. Całe ciało bolało ją po minionej nocy, a na skórze widniały wyraźne malinki.
Wtedy usłyszała szum wody z łazienki.
Jej oczy się rozszerzyły. Mężczyzna, z którym spędziła noc, brał właśnie prysznic!
Obawiając się, że może ponieść konsekwencje tej nocy, szybko się ubrała i napisała liścik z podziękowaniami. Zostawiła drobne i biżuterię na szafce nocnej jako wyraz wdzięczności, tuż obok liściku.
Nie tracąc czasu, wybiegła z hotelu najszybciej, jak mogła.
Kiedy Dave wyszedł z łazienki, jej już nie było. Rozejrzał się po pokoju, zauważając plamy krwi na prześcieradle.
Jego wyraz twarzy jeszcze bardziej posmutniał.
Wtedy dostrzegł przedmioty, które zostawiła na szafce nocnej, i zaśmiał się cicho.
Jako dziedzic rodziny Evans, prezes Phoenix Alliance Group i ukryta potęga ekonomiczna miasta, Dave nie mógł uwierzyć, że jakaś kobieta po prostu go wykorzystała na jedną noc, zostawiając zaledwie niewielką nagrodę poniżej pięciuset dolarów i liścik.
Z nim nie rozlicza się tak prosto!
Dziesięć minut później Dave stał wyprostowany, z papierosem w dłoni. Wziął długi mach, powoli wypuszczając dym, obserwując mężczyznę klęczącego przed nim.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Młody mężczyzna, związany, upadł na kolana, płacząc:
— Przepraszam, Dave. Zrobiłem to dla twojego dobra. Masz dwadzieścia osiem lat i nigdy nie miałeś dziewczyny, nawet nie flirtowałeś. Martwiłem się, więc... wziąłem sprawy w swoje ręce!
Dave rzucił okiem na plamy krwi na prześcieradle i zapytał chłodno:
— Jak ona ma na imię?
— Co? — Justin Wilson, jego najlepszy przyjaciel, wyglądał na zdezorientowanego.
— Jaka kobieta?
Dave od dwudziestu lat nie okazywał żadnego zainteresowania kobietami, przez co Justin założył, że po prostu go nie interesują.
Justin wysłał wczoraj kogoś, ale to nie była kobieta — to był mężczyzna!
Więc kto to była ta kobieta, o której mówił Dave? Oczy Justina rozszerzyły się ze zdumienia.
— Dave, ja...
Zanim Justin zdążył coś powiedzieć, Dave przerwał mu szybkim kopniakiem w ramię.
— Przejrzyj wszystkie nagrania z monitoringu z zeszłej nocy — rozkazał Dave surowo. — Znajdź tę kobietę, nawet jeśli będziesz musiał przeszukać każdy zakątek miasta. A tak przy okazji, osoba odpowiedzialna za projekt zagraniczny właśnie zmarła na malarię. Jeśli jej nie znajdziesz, natychmiast przejmiesz to stanowisko!
Justin wpatrywał się zszokowany w wysoką postać stojącą przed nim, potrzebując chwili, by zebrać myśli.
Nie mógł przestać się martwić o tę kobietę.
Wszyscy wiedzieli, że Dave jest bezlitosny. To, czy będzie żyła, czy umrze, zależało tylko od jego nastroju.
Ktokolwiek był z Dave'em poprzedniej nocy, miał odwagę zostawić go w ten sposób.
***
Bianca, kobieta, o którą chodziło, wzięła taksówkę prosto do domu.
Okrutny plan Stacey i Harisa nieustannie odtwarzał się w jej głowie. Ze złości zacisnęła pięści tak mocno, że paznokcie wbiły się w skórę.
Nie, nie mogła im na to pozwolić. Musiała działać.
Musiała ujawnić ich prawdziwe intencje!
Po zebraniu myśli Bianca wróciła do domu z opanowanym wyrazem twarzy, jakby nic się nie stało.
Gdy tylko weszła do domu, jej ojciec, Peter Scott, wstał z sofy.
— Gdzie byłaś zeszłej nocy? Dzwoniłem do twojego nauczyciela i dowiedziałem się, że nie wróciłaś do akademika — zapytał niskim głosem, patrząc na nią surowo.
Gniewne spojrzenie Petera było intensywne, wydawał się gotów eksplodować.
— Peter, uspokój się. Denerwowanie się nic nie da. Bianca jest młoda i wciąż się uczy — wtrąciła Stacey, udając wyrozumiałość i próbując złagodzić gniew Petera. Następnie zwróciła się do Bianki z udawaną troską w oczach.
— Bianco, nie złość się na gniew ojca. Martwimy się tylko o twoje bezpieczeństwo. Wyobraź sobie, jak bardzo się baliśmy, gdy dowiedzieliśmy się, że nie wróciłaś do akademika. Obawialiśmy się, że mogło ci się stać coś strasznego. Tu nie chodzi o reputację naszej rodziny; chodzi o ciebie.
W oczach Stacey widać było rzekomą troskę, gdy mówiła. Gdyby Bianca nie podsłuchała wczoraj wieczorem, jak Stacey knuje z Harisem, ta "troskliwa matka" mogłaby ją zmylić.
Teraz jednak Bianca była przytomna i znała prawdziwe intencje Stacey.
Słowa Stacey tylko podsycały gniew Petera.
— Bzdura! Masz ponad dwadzieścia lat i wciąż zachowujesz się jak dziecko! Chyba za bardzo ci pobłażałem. Dziś dostaniesz nauczkę!
Peter chwycił kij i zamachnął się na Biancę!
Tuż zanim kij ją dosięgnął, Bianca szybko uklękła przed Peterem.
— Tato, przepraszam. Wczoraj wieczorem wyszłam z przyjaciółmi pograć w karty i straciłam poczucie czasu. Telefon mi się rozładował, więc nie mogłam zadzwonić. Nie chciałam cię zmartwić.
Peter zatrzymał się, zaskoczony przeprosinami Bianki. Zwykle sprzeczała się z nim o wszystko, przez co ich relacje się pogorszyły.
"Co się teraz dzieje? Dlaczego wydaje się zupełnie inną osobą?"
Bianca wiedziała, co robi. Stacey potrafiła manipulować Peterem, a Bianca nie miała jeszcze dowodów na jej intrygi. Gdyby powiedziała ojcu wszystko, uwierzyłby Stacey, nie jej.
Postanowiła więc udawać posłuszeństwo i czekać na odpowiedni moment do działania.
— Tato, Stacey nie jest moją prawdziwą mamą, więc nie rozumie mnie tak jak ty. Ty znasz mnie lepiej i nigdy nie zrobiłabym niczego, co mogłoby zaszkodzić reputacji naszej rodziny!
W oczach Bianki pojawiły się łzy, przez co wyglądała żałośnie.
Chociaż Peter i matka Bianki rozwiedli się dawno temu, ojciec zawsze był opiekuńczy. Słysząc przeprosiny Bianki, jego serce zmiękło.
Odłożył kij i powiedział łagodnie:
— Dobrze, że zrozumiałaś swój błąd. Następnym razem bądź ostrożniejsza, dobrze? Wstawaj już.
To, jak łatwo Peter wybaczył Biance, zirytowało Stacey, ale musiała trzymać się planu. Odsunęła na bok swoją niechęć i wymusiła sztuczny uśmiech.
— Widzisz? To tylko nieporozumienie. Bianca to dobra dziewczyna; nie zrobiłaby nic złego. Prawda, Bianco?
Bianca wyczuła ukrytą groźbę, ale wciąż się uśmiechała, choć jej oczy pozostały zimne.
— Och, Bianco, twój tata chciał ci coś powiedzieć — Stacey szturchnęła Petera i rzuciła mu znaczące spojrzenie.
Peter wziął głęboki oddech i usiadł z powrotem na sofie.
Potem odchrząknął i powiedział szczerze:
— Bianco, przemyślałem to i Stacey ma rację. Nie powinienem cię zmuszać do małżeństwa, którego nie chcesz, ani zabraniać ci poślubić kogoś, kogo kochasz. Chociaż Haris nie pochodzi z bogatej rodziny, zależy wam na sobie. To się liczy.
Bianca była zaskoczona nagłą zmianą nastawienia ojca.
Jej tata zawsze uważał Harisa za kogoś, kto wykorzystuje wpływowe kobiety, by piąć się po szczeblach kariery, dlatego sprzeciwiał się ich związkowi. Zanim Bianca poznała Harisa, ojciec już wybrał dla niej odpowiedniego kandydata na męża — Isaaca Forda, najmłodszego syna rodziny Fordów.
Ale Isaac był playboyem i często wpadał w kłopoty, co nie podobało się Biance. To powodowało napięcia między nią a ojcem.
— I dziś rano usłyszałem, że Isaac wdał się w bójkę w klubie z powodu prostytutki. Trafiło to do wiadomości publicznej! Nie mógłbym sobie wybaczyć, gdybym zmusił cię do małżeństwa z nim — powiedział Peter, wzdychając. — Dopóki Haris dobrze cię traktuje, nie będę się sprzeciwiał waszemu związkowi. Jak tylko będziesz mogła, zaproś go do nas, porozmawiamy o zaręczynach.
— Co? Zaręczyny? — Bianca była w szoku.
Peter przytaknął.
— Niedługo masz urodziny. Czemu nie zaręczyć się wtedy? Będziecie mieć dwie okazje do świętowania, a rodzina się ucieszy. Nie jesteś już taka młoda. Pośpieszmy się z twoim zamążpójściem, żebym już nie musiał się o ciebie martwić.
Kiedy Bianca o tym myślała, zdała sobie sprawę, że Stacey musiała wpływać na Petera, kiedy jej nie było.
Zapał Stacey, by wydać Biankę za Harisa, był bardzo podejrzany, zwłaszcza po tym, co Bianca zobaczyła poprzedniego wieczoru.
Przesuń w górę, aby kontynuować