~ Jada
Nazywamy go naszym Bogiem. Bo nie mamy innego wyboru.
Kim innym mógłby dla nas być? Naszym przywódcą. Naszym Alfą. Żadne inne określenie nie dorównuje temu słowu. Kael to silny człowiek. Tyle wiem.
Nigdy za nim szczególnie nie przepadałam. Może go nigdy nie spotkałam, ale jego reżim doskonale odzwierciedla to, kim jest. Nie chodziłam przez osiemnaście lat do szkoły z internatem, żeby dojść do innych wniosków. Intrygujące jest to, jak zręcznie wytycza nam ścieżki życia, nawet nie wiedząc o naszym istnieniu. To poziom władzy, do którego wielu by dążyło.
To to drażniące słowo trafia mnie za każdym razem. Obowiązkowe. Myślę, że to jego ulubione.
Obowiązkowe jest bezwzględne oderwanie od rodziny, by uczęszczać do szkoły z internatem aż do osiemnastki. Obowiązkowe jest dalsze kształcenie przez pięć lat, by zdobyć prestiżową pracę. Zostać prawnikiem albo lekarzem. Czymś nudnym jak to.
Chyba że oczywiście jesteś wyrzutkiem. Przestępcą. Outsiderem.
Wtedy wysyłają cię na manualne szkolenie, gdzie nie zostajesz nikim więcej jak tylko strażnikiem w jednym z wielu więzień Kaela. To wstyd, że ta Sfora, Sfora Dyscypliny, tak dosłownie trzyma się swojej nazwy.
Zakładając moją skuteczność, nie będę nikim więcej. Strażnikiem.
Nieuchronność tego wszystkiego uderzyła mi do głowy. Przestałam udawać, że zależy mi na szkole. Zresztą nigdy nie byłam w tym dobra. Przy tych wszystkich testach mających określić naszą przydatność do prestiżowych szkół nigdy mi się nie uda, cierpliwość mi się skończyła.
Tak samo jak wychowawczyniom w mojej szkole z internatem, które są opłacane, by mnie pilnować.
„Jada Luccana Michaels!” — Ostry głos rozlega się za mną. „Przestań natychmiast.”
Moje buty, zdarte przez podobne sytuacje, ślizgają się niebezpiecznie po linoleum. Moja rodzina nigdy nie przesyłała mi dużo pieniędzy podczas lat w internacie, więc siódemki sprzed trzech lat muszą wystarczyć.
„Przepraszam, Pani Cunningham, dobrze pani wie, że to nie wchodzi w grę!” — wołam przez ramię.
Dłońmi odbijam się od ścian korytarza, rozchylając tablice z ogłoszeniami, prezentujące zdjęcia i osiągnięcia najlepszych uczniów. Nigdy tak naprawdę nie biegnę aż tak szybko. Taka jest gra. Lubię pościg, a kiedy mnie łapią, po drugiej stronie nie ma niczego, czego bym się bała. Poza przerośniętym wąsem nad górną wargą wychowawczyni.
Korytarze mojej szkoły są niekończące się. Mogłabym poprowadzić Panią Cunningham po całym budynku. Sprawić, że serce zacznie jej walić, a policzki nabiorą koloru. Ona nie potrafi tak szybko biegać. Nie z tym ciężarem powyżej bioder i materiałem, który go trzyma na miejscu.
„To już ostatnia kropla, Michaels” — woła, z trudem łapiąc oddech, zirytowana. To tylko sprawia, że się uśmiecham.
Jestem jedyną osobą w tej szkole, która tak się zachowuje. To tłumaczy, dlaczego nie mam wielu przyjaciół. Pani Cunningham obwinia o to mój wiek. Jestem o rok starsza od innych dziewczyn tutaj. Moi rodzice ukrywali mnie przed władzami przez rok, zanim mnie znaleziono. Nie mieli wyboru, musieli posłać mnie do szkoły z młodszymi ode mnie.
Moje buty piszczą w proteście, gdy podskakuję i obracam się po korytarzach. Południowe słońce świeci na mnie dumnie, gratulując mi buntowniczości. Tak lubię to widzieć, przynajmniej.
Nie mogę zniknąć z pola widzenia Pani Cunningham. W przeciwnym razie zawoła sprawniejszą wychowawczynię i nie będzie zabawy. Od lat próbuje mnie usunąć ze swojego sektora. Szkoda, że każdy jej wniosek do kierownika internatu jest odrzucany.
Nikt inny mnie nie chce.
Nie chcę taka być. Rutyna nigdy mi nie pasowała. Dyscyplina to zasada, której nie potrafię pojąć. Nie należę tu. Wkrótce będę bez Sfor, według Pani Cunningham. I mi to pasuje. Do tego czasu zamierzam korzystać z jedynej dostępnej tu zabawy.
Zamyślona, nie usłyszałam, jak niska, krępa kobieta podchodzi z tyłu. Chwyta mnie mocno za przedramię, ściskając tak, że aż pali mnie skóra i piszczę z bólu.
„Dobrze, zasłużyłam na to,” mamroczę, idąc za nią bez większego oporu. Złapała mnie. Brawo dla niej. „Ale może dziś darujemy sobie kazanie? Po obiedzie ma być poczęstunek. Mam nadzieję, że to te słodkie klonowe ciasteczka—”
„Nie udawaj, że na to zasługujesz,” prycha, wciągając mnie do swojego gabinetu. Trzaska drzwiami tak mocno, że wszystkie papiery na biurku drżą.
Siadam tam, gdzie zwykle. Naprzeciw niej, by mogła mnie prześwietlić swoimi stalowoszarymi oczami otoczonymi wypadającymi rzęsami. Odpycha mnie. To nie jej wygląd, choć biorę pełną odpowiedzialność za siwiznę w jej włosach. To raczej fakt, że jest jedyną znaną wychowawczynią, która kładzie ręce na uczennicach. Rozumiem, czemu robi to ze mną, ale nie z młodszymi.
To sprawa, której wyżsi rangą powinni się dowiedzieć. Jeśli tylko uda mi się do nich dotrzeć.
„Mam tego dość,” mamrocze pod nosem, kulejąc na krzywym kolanie, po czym opada na swoje miejsce. „Tak się cieszę, że jutro cię już tu nie zobaczę.”
„Ja też,” odpowiadam pogodnie. „Jeśli mam być szczera, chyba pocałuję ten gabinet na pożegnanie. Będzie mi brakować zapachu starej lawendy i kul na mole. I tej niezdarnej sterty w środku pokoju.”
To moje ostre spojrzenie kontra jej wściekłe oczy.
„Masz chłopaka, Jada?” — pyta nagle, łagodząc ton i wyginając plecy w fotelu. Moje oczy zwężają się w odpowiedzi, szukając motywu.
„Nie wolno nam spotykać się z chłopcami aż do zakończenia nauki,” odpowiadam ostrożnie. Obie wiemy, że dziewczyny stąd piszą listy do chłopców z męskiego internatu, próbując wzbudzić ich romantyczne zainteresowanie. Nigdy w tym nie uczestniczyłam.
Jej uśmiech jest wąski, zadowolony. „Jesteś taka ładna, prawda? Wszystkie zazdrościmy ci tych zielonych oczu.”
Nie wiem, dokąd to zmierza, ale na pewno nie na moją korzyść.
„Widziałam kiedyś penisa,” mówię. To zmienia jej wyraz twarzy. Jej grube brwi unoszą się, a szczęka opada. „Zakradłam się do pokoju jednej z nauczycielek i użyłam jej internetu bez zabezpieczeń, żeby to wyszukać. Pomyślałam, że powinnam się przygotować, skoro żadna z wychowawczyń tu o tym nie wie.”
Jestem złośliwa i sarkastyczna. Niełatwo mnie lubić. Ale muszę przyznać — niewiele osób potrafi się tej kobiecie postawić. Poklepałabym się teraz po plecach.
„Nie ma sensu, gówniaro,” nagle fuka Cunningham. „Nigdy nie zaznasz miłości. Nie masz jej teraz i nigdy mieć nie będziesz.”
Uśmiech prawie nie znika z moich ust, ale uderza mnie to prosto w serce.
Moja rodzina nie wysłała mi listu od dwóch lat. Nawiązywanie przyjaźni przychodzi mi z ogromnym trudem. A życie romantyczne? Nie istnieje. Miłość to coś, z czym nie byłam nigdy za pan brat. Nawet teraz.
„Lepiej się módl, żeby ktoś chciał cię zatrudnić po zakończeniu szkoły,” mówi stanowczo.
Przełykam ślinę niespokojnie. Bo nie jestem pewna, czy ktokolwiek będzie chciał.
Przesuń w górę, aby kontynuować
~Jada
Do tego momentu czekałam na ukończenie szkoły. Teraz nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Po drugiej stronie ciężkiej kurtyny scenicznej słychać mamrotanie i rozmowy między potencjalnymi łowcami talentów a rodzinami, które przyszły obejrzeć ceremonię. Po tej stronie dziewczyny krzątają się, nakładają sobie nawzajem makijaż, wygładzają sukienki i upinają włosy w absurdalne fryzury na głowach.
Ich nadzieje są wysokie. Za tą kurtyną czekają przedstawiciele uniwersytetów, a łowcy talentów wypatrują najlepszych kandydatek. Próbują swoich przemówień, pełnych osiągnięć i przyszłych aspiracji.
Ja nie zaplanowałam niczego. Siedzę tu, zgarbiona na swoim miejscu, wciąż w mundurku, zamiast w eleganckim stroju, który noszą pozostałe dziewczyny.
Pani Cunningham ustawia nas wszystkie w kolejności alfabetycznej. Jestem dokładnie w środku, pomiędzy przyszłą prawniczką a studentką biznesu. Według tego układu goście po drugiej stronie dostaną bardzo autentyczny, prosty pokaz w przerwie.
Nienawidzę tego.
Pani Cunningham przechadza się wzdłuż linii, szturchając nogą dziewczyny, które stoją w złym miejscu, poprawia marynarki i przekłada włosy dziewcząt na ramiona. Mnie nie dotyka. Nawet na mnie nie patrzy. Wie, że nie mam żadnych szans poza tą kurtyną. Do każdej z tych dziewczyn później podejdzie opiekunka i zaproponuje miejsce na wielu uniwersytetach.
"Pamiętajcie dziewczyny," mówi pani Cunningham z boku sceny, a niepochlebna ilość różu na jej policzkach, którą nałożyła dziś rano, świeci się wesoło, "uśmiechajcie się!"
Kurtyny nagle się rozchylają, odsłaniając tłum czekających ludzi. Natychmiast potrafię odróżnić łowców talentów od rodziców. Niektóre rodziny machają do dziewczyn na scenie, ekscytując się i szeptając do siebie. Łowcy stoją z klipbordami w rękach, zapisując swoje pierwsze wrażenia.
To jest jak aukcja. Ludzkiego życia.
Pani Cunningham wchodzi na scenę z mikrofonem w dłoni. Staje niemal dokładnie przede mną, w dość mało eleganckim geście. Jestem pewna, że ma na twarzy ten swój wspaniały uśmiech, gdy przemawia do zebranych. Jej kariera zależy od dziewczyn na tej scenie. Im wyższy poziom szkół, do których je wprowadzi, tym lepiej wygląda ona sama.
"Dzień dobry i witam wszystkich," mówi, zadyszana po wejściu na scenę. Powinna więcej ćwiczyć, zamiast dręczyć swoje uczennice. "Jak widzicie, mamy tu na scenie urocze młode kobiety, które wszystkie szukają miejsca na waszym uniwersytecie."
Rzucam jej gniewne spojrzenie w plecy.
"W programie możecie sprawdzić, do której opiekunki należy każda z dziewczyn. Jeśli jesteście zainteresowani, proszę podejść do ich opiekunki po wystąpieniu każdej z nich," kontynuuje, gestykulując wzdłuż sceny. Przynajmniej jej duże ciało osłania mnie przed reflektorem, który już zaczyna sprawiać, że na czole pojawia mi się pot.
Cunningham mówi jeszcze kilka słów, próbując być czarująca i pożądana, po czym kuleje ze sceny.
Nieprzyjemny posmak w ustach tylko się nasila, gdy migocząca aureola reflektora przesuwa się na pierwszą dziewczynę. Ona się nie peszy – jest przygotowana.
Pewnym krokiem wychodzi do przodu. "Nazywam się Brenna Aaliyah i marzę o dostaniu się do prestiżowej szkoły prawniczej. Zasługuję na to, ponieważ w tym roku osiągnęłam..."
Nie zajmuje mi długo, by przestać słuchać. Może jestem zazdrosna, ale to, co widzę, sprawia mi dyskomfort. Znam Brennę od dawna i nie mam wątpliwości, że odniesie sukces dzięki temu zwycięskiemu uśmiechowi, niesamowitej pewności siebie i przytłaczającej urodzie, która zapewni jej miejsce nawet mimo ocen.
Reflektor przesuwa się wzdłuż linii, a moje dłonie stają się coraz bardziej spocone.
Kilka dziewczyn jąka się pod presją. Jedna nawet schodzi ze sceny we łzach, załamana ciężarem porażki. Nie jest to przyjemne dla reszty z nas i czuję, jak dziewczyny obok mnie – wcześniej dumne i pewne siebie – spinają się nerwowo.
Kiedy przyszła moja kolej, wiedziałam już dokładnie, co powiem.
"Witam wszystkich, nazywam się Jada Michaels, choć to pewnie nic wam nie mówi, bo szczerze wątpię, żebyście wybrali mnie do czegokolwiek," mówię, pewnym krokiem wychodząc do przodu ze swojego miejsca.
Zapada osłupiała cisza.
"Jeśli chodzi o moje aspiracje, powiedziałabym, że największą z nich jest odsunąć się od tego miejsca jak najdalej. To wszystko."
Cisza rozciąga się niezręcznie. Nikt się nie rusza. Nikt nie notuje z zainteresowaniem na swoim klipbordzie. Żaden członek rodziny nie pochyla się, by z dumą wyszeptać coś drugiemu. Wszyscy tylko się gapią, niepewni, jak powinni się zachować. Jestem z tego dumna. Przekazałam swoją myśl jasno i teraz będę jedną z nielicznych, które zostaną, kręcąc się w oczekiwaniu, aż odbierze mnie przedstawiciel więzienia.
Druga dziewczyna obok mnie patrzy na mnie z niedowierzaniem, gdy reflektor przesuwa się na nią. Przełyka nerwowo ślinę, zanim niepewnie zaczyna swoją przemowę. Przynajmniej nie może wypaść gorzej ode mnie.
Kiedy ceremonia dobiegła końca, niektóre dziewczyny poszły spotkać się z rodzinami, inne pakowały swoje rzeczy, a jeszcze inne czekały ze swoimi opiekunkami na wieści.
Nie chcąc słyszeć przytłaczającego podekscytowania dziewczyn dowiadujących się, że ich wymarzona szkoła je przyjęła, człapię do swojego pokoju, żeby się spakować.
Jednak Pani Cunningham zatrzymuje mnie, zanim mam szansę.
— Do mojego biura — syczy — teraz.
Wspaniale. Gdybym nie była tak wyczerpana po całym tym zamieszaniu, może bym zaprotestowała. Już znam swój los i nie uśmiecha mi się wykład na temat mojego zachowania na scenie. Jeśli ktoś mógłby mi jeszcze bardziej spieprzyć dzień, to właśnie Pani Cunningham.
Prowadzi mnie do swojego biura, które — bez zaskoczenia — jest puste. Szybko zamyka za mną drzwi.
Jest zestresowana, widzę to. Ktoś musiał wspomnieć, jak niewygodny był mój występ. I teraz została z krępującym problemem. Może nawet więzienia nie będą mnie chciały zatrudnić. Niedługo sama będę współwięźniarką jak reszta.
— Słuchaj, czy przepraszam by wystarczyło? — pytam panią przechadzającą się po pokoju, zajmując swoje zwykłe miejsce. Zatrzymuje się i patrzy na mnie tak, jakbym właśnie obraziła naszego idealnego Alfę. — Szczerze, powinna się Pani tego spodziewać.
Mruga kilka razy, po czym kręci głową. — To nie mój problem.
Jestem zaskoczona. To czemu wygląda na tak roztrzęsioną? Może dowiedziała się, że więzienia mnie nie przyjmą i będzie musiała trzymać mnie jeszcze rok. Wyraz przerażenia na jej twarzy mówi wszystko, gdy wspomina ostatnie lata udręki.
— To o co chodzi?
Siada przy biurku, zanim chowa twarz w dłoniach. Jestem czujna, niepewna, dlaczego tak się zachowuje. Powinna być tam na zewnątrz, uśmiechnięta, witająca rekrutujących, słuchająca, jak proponują miejsca niektórym dziewczynom z jej sekty. Zamiast tego siedzi tutaj, patrząc na mnie jak na obcą istotę.
— Zgłosiła się do mnie osoba, która jest tobą zainteresowana. Są gotowi dać ci niezwykle rzadką szansę — mówi, jakby sama nie mogła uwierzyć w swoje słowa. — Są powiązani z naszym Alfą, Jado. Rozumiesz to?
Patrzę na nią tępo, nie mówiąc ani słowa. Czy ona sobie żartuje?
— Zadzwonili i ktoś z wyższych szczebli przyjedzie tu, żeby z tobą porozmawiać — mówi. Znów wstaje, podchodzi do mnie. Otwieram usta ze zdumienia, próbując przetrawić te informacje.
— Nie rozumiem — szepczę. — Dlaczego ja?
Pani Cunningham próbuje poprawić mi mundurek, wygładza mi włosy. Odsuwam się, odruchowo odpychając ją. To przytłaczające wieści, nie potrzebuję jeszcze upiększania mnie dla nieznajomego. Byłam tak przekonana, że zostanę niewolnicą strażników więziennych, że kiedy to słyszę... właściwie nie wiem, co ze sobą zrobić.
— Zamrugaj ładnie rzęsami, są długie i piękne. Oczy będą twoim atutem — radzi Cunningham.
— Nie sądzę, żebym dała radę — mówię jej. Część mnie jest tak przerażona, że mogłabym zwymiotować. Druga część jest ciekawa i chce zostać, by dowiedzieć się, dlaczego się mną zainteresowali.
Cunningham wygląda na zaniepokojoną moimi słowami.
Chwyta moje dłonie, najdelikatniejszym dotykiem, jaki otrzymałam od dawna. — Słuchaj, Jado. Nie rozumiem, dlaczego się tobą interesują. Nie będę kłamać. Ale to pierwszy raz, kiedy ktoś z zarządu Alfy Kaela zainteresował się którąkolwiek z moich uczennic. Musisz to zrobić.
— Czego ode mnie chcą? — pytam. Staram się ignorować fakt, że używa mnie do własnych celów.
— Nie jestem pewna — mówi, a jej stalowe oczy mętnieją zdezorientowaniem. — Ale jeśli nasz Alfa jest w to zamieszany, to musi to być coś wielkiego. Powiedz mi, że wykorzystasz tę szansę.
Zanim zdążam odpowiedzieć, ktoś puka do drzwi jej biura.
Wymieniamy spojrzenia, po czym Cunningham wstaje i idzie otworzyć drzwi. Odwracam się przez ramię, gdy do środka wchodzi bardzo punktualna kobieta. I wiem już na pewno, że przyszłość, którą sobie zaplanowałam, może wcale nie być tą, jaką zaplanował dla mnie los.
Przesuń w górę, aby kontynuować