~Abella
"Nie potrafię tego wyjaśnić. Po prostu czuję się obserwowana."
Moja dobra przyjaciółka leży na moim łóżku, przerzucając strony magazynu, popijając wino ze swojego kieliszka. Nawet nie patrzy na mnie, zbyt zafascynowana uśmiechniętymi modelkami o idealnie prostych zębach i ostrych, wyrzeźbionych brzuchach, choćby były na jej stronie pikselowane. Nie da się nie lubić Samanthy.
"Może masz tajemniczego wielbiciela," rzuca, opróżniając resztę swojego kieliszka. Alkohol jest zakazany w Harmony Pack, a złapanie z nim grozi wysoką grzywną. W konsekwencji pijemy w domowym zaciszu. Cóż, Sam pije. Ja nie lubię tego, co ze mną robi.
"Mówię poważnie, Sam. Czuję, jakby ktoś śledził mnie, kiedy wracam z pracy," mówię stanowczo. Ostatnio bardzo mnie to niepokoi, do tego stopnia, że rozważam zgłoszenie tego władzom.
"Myślę, że po prostu jesteś paranoiczna."
Nie tylko mnie zbywa, ma powód, by tak uważać. Harmony Pack trzyma się swojego imienia z niezwykłą dokładnością. Przestępczość tutaj nie istnieje, poza drobnymi wykroczeniami, jak przemyt alkoholu, który często wychodzi na jaw w sposób, o który ludzie pytają, ale nigdy nie dostają odpowiedzi. To miejsce jest po prostu idealne.
Część mnie myśli, że Sam przychodzi do mnie co wieczór tylko po to, by wypić swoje wino w moim mieszkaniu, bo mieszkam w małym bloku. Nikt nas tu nie sprawdza. Lubię to, bo nie mam zbyt wielu innych przyjaciół.
"Bądźmy realistkami. Może ktoś z twojej pracy uważa, że jesteś ładna i śledzi cię do domu, żeby zobaczyć, gdzie mieszkasz," proponuje. "O ile nie wariujesz."
Przewracam na nią oczami.
"Biorąc pod uwagę, że jedynymi osobami, z którymi pracuję na poczcie, są mój kierownik i listonosz, obaj po siedemdziesiątce, wątpię, żeby to był ten przypadek," przypominam jej, opierając się o krzesło na tarasie. Wzrusza ramionami, unosząc brew w moją stronę, wyraźnie sugerując, że wiek nie ma znaczenia. Przechodzi mnie dreszcz.
"Zresztą, za dwadzieścia minut jest godzina policyjna i muszę wracać," mówi jednym tchem, składając magazyn i wsuwając go pod ramię. "Odprowadzisz mnie znowu na koniec ulicy?"
To nasza tradycja, odkąd zaczęła do mnie przychodzić. Nieszczególnie mi się to podoba, ale sprawia jej to radość. "Mam nadzieję, że niedługo ci to przejdzie."
"Marz dalej, kochana."
Z ramionami splecionymi, Sam i ja idziemy ulicą, którą jasno oświetlają ciepłe latarnie nad naszymi głowami. Nie ma powodu, by się bać, nawet nocą. Zwłaszcza w taki chłodny wieczór jak dziś, kiedy wszyscy są już w domach, tuż przed godziną policyjną. Mimo to, to uczucie bycia obserwowaną nawiedza mnie, kiedy żegnam się z Sam.
"Uważaj na siebie," szepczę, obejmując ją przelotnie. Patrzy na mnie dziwnie, rzuca komentarz, że jestem paranoiczna i za dużo myślę, po czym odchodzi, jej ciemny blond włosy kołyszą się z każdym krokiem.
Biorąc głęboki oddech, odwracam się i zaczynam wracać. Włosy na karku stają mi dęba, przechodzi mnie dreszcz.
I wtedy, latarnia tuż nade mną gaśnie.
Bez zastanowienia przyspieszam kroku, nerwowo bawiąc się kluczami w dłoni. Widzę, że ktoś się zbliża, co jest dziwne, ale nie niespotykane. Ma na sobie ciemne spodnie, ale na górze zieloną koszulkę, która w żaden sposób nie budzi grozy. Po prostu przejdzie obok i nawet mnie nie zauważy. Sam ma rację, jestem paranoiczna.
Jednak zatrzymuje się tuż przede mną. To młody chłopak z rozczochranymi blond włosami i ciepłymi brązowymi oczami. Mimo to jestem podejrzliwa, próbuję ominąć go z ostrożnością, aż w końcu się odzywa.
"Cześć, przepraszam, nie chciałem cię tak wystraszyć, ale pomyślałem, że się przywitam, skoro mieszkamy w tym samym budynku," mówi.
Jeżę się.
"Dopiero się wprowadziłeś?" pytam. Nigdy go wcześniej nie widziałam, przynajmniej nie przypominam sobie, a podejście do sąsiada na ulicy w nocy wydaje mi się dziwne. Wygląda jednak przyjaźnie i na luzie, ale po tym, co ostatnio czuję, nie chcę ryzykować.
"Nie, mieszkam tu od zawsze," odpowiada, szeroko się uśmiechając. Zaciskam szczękę, próbując dopasować go do któregoś z mieszkań, ale nie potrafię. Zaczynam więc powoli go mijać, z ostrożnością.
"Przepraszam, znam wszystkich lokatorów i nie wydaje mi się, żebyś tu mieszkał," mówię, próbując odejść.
Patrzy na mnie jeszcze raz, po czym rzuca się na mnie.
Krzyczę, uchylając się przed jego rękami, jego palce ledwie mnie muskają, zanim rzucam się biegiem w dół ulicy. Na szczęście docieram do drzwi mojego bloku przed nim. Nerwowo szarpię się z kluczami, próbując je włożyć do zamka. Spoglądam przez ramię, widzę, jak biegnie za mną, zniknął już ciepły wyraz twarzy.
"Proszę, no dalej," błagam, gdy klucz wypada z zamka. Zaraz umrę. Złapie mnie, wciągnie do swojego samochodu i nikt mnie już nie zobaczy. Nigdy nie powinnam była ignorować przeczucia.
W końcu drzwi się otwierają, wpadam do środka, zatrzaskując je za sobą. Za szybą nagle pojawia się nieznajomy, wali mocno w drzwi.
Próbuje wybić szybę…
Cofam się o kilka kroków, patrząc w jego szalone oczy, zastanawiając się, jak długo mnie śledził. Tuż zanim miałam się odwrócić, pojawia się ktoś jeszcze, ubrany cały na czarno, z kapturem naciągniętym na głowę, tak że nie widzę twarzy. Obaj przyszli mnie zabić. Obaj dostaną się tu, zanim zdążę wezwać pomoc.
Jednak wydaje się, że się myliłam, bo zakapturzony mężczyzna chwyta chłopaka za koszulkę i odciąga go od okna, rzucając na chodnik za sobą.
Nie czekam, żeby zobaczyć, co się z nimi stało. Odwracam się i pędzę do windy. Nie oglądając się za siebie, wjeżdżam na swoje piętro, wchodzę do mieszkania i zamykam się na klucz.
Co się właśnie wydarzyło?
Sprawdzając jeszcze raz zamek, zasłaniam wszystkie zasłony i gaszę światła. Siadam na krześle w głębi pokoju, zastanawiając się, co robić dalej. Na pewno zadzwonię po władzę, jak tylko poukładam sobie w głowie to, co się stało. Wiem tylko, że zaatakował mnie ktoś, kto być może już od jakiegoś czasu mnie obserwował.
I co najważniejsze, ktoś mnie uratował…
Przesuń w górę, aby kontynuować
~Abella
Władze nie potrafiły mi powiedzieć, kim był zakapturzony mężczyzna.
Po raz pierwszy zapłaciłam więcej, żeby ktoś mnie zawiózł do pracy, zamiast iść pieszo. Wydatki poza moim ścisłym budżetem zwykle nie są dozwolone, zważywszy na to, że ledwo zarabiam cokolwiek, co nie idzie na czynsz. Tym razem jednak to w pełni uzasadnione. Nie wiem, czy ten zakapturzony mężczyzna próbował mi pomóc, ale nie zamierzam ryzykować.
Na szczęście mężczyzna, który mnie prześladował, został natychmiast zatrzymany. Przestępstwa w tej Sforze niemal zawsze spotyka sprawiedliwość. Dlatego fakt, że władze nie mogą znaleźć tego zakapturzonego mężczyzny, jest tym bardziej zagadkowy. I przerażający.
Przynajmniej w pracy nic się nie dzieje. Utknęłam w tylnym pokoju, sortując pocztę, nie widząc ani jednej twarzy. Nie mogę się doczekać, kiedy wrócę do domu i zobaczę Sam. Ona z radością wysłucha, co się wydarzyło.
Już teraz potrafię przewidzieć jej ciekawość wobec zakapturzonego mężczyzny.
Gdy przeglądałam pocztę, coś przykuło moją uwagę. To prostokątne pudełko, pokryte lśniącym, złotym papierem. Jest tak miękkie w dotyku, że aż przechodzą mnie ciarki. Ku mojemu zdumieniu, widnieje na nim moje imię i adres. Nie sugeruje, kto je przyniósł, więc zabieram je do pokoju socjalnego.
Ostrożnie je otwieram, odklejając papier z precyzją. W środku znajduje się małe, czarne, aksamitne pudełko oraz złota karteczka, która opada na stół. Najpierw podnoszę karteczkę, ciekawi mnie ona bardziej niż to, co może być w pudełku. Chcę wiedzieć, od kogo to jest.
Abella. Przepraszam za wydarzenia ostatniej nocy, mam nadzieję, że nie jesteś zbyt wstrząśnięta. Dziś wieczorem organizuję przyjęcie (adres znajdziesz na odwrocie). Mam nadzieję, że założysz mój prezent. Potraktuj to jako podziękowanie za wczorajszą noc.
~ Twój Tajemniczy Wielbiciel
Odwracając notatkę, faktycznie widzę adres. To miejsce w sąsiednim mieście. To bogate miasto, ledwo mogę sobie pozwolić na przejazd tam, nie mówiąc już o pobycie. Niezależnie od tego, i tak bym nie poszła. Jeśli to mężczyzna, który nosił kaptur, jak sugerowano, ostatnią rzeczą, jaką chcę zrobić, to mu dziękować. Chcę zapomnieć, że to wszystko się wydarzyło.
Zgniatam notatkę i wrzucam ją do kosza. Jednak z ciekawości otwieram małe pudełko. W środku znajduje się para lśniących kolczyków. Czy to prawdziwe diamenty? Nie mogę ich wyrzucić, więc wkładam je do torby do pracy. Może Sam będzie wiedziała, jak się ich pozbyć.
Wraz z upływem dnia pracy nie mogłam powstrzymać błądzących myśli. Kim jest ten zakapturzony mężczyzna? Najwyraźniej to hojny, bogaty człowiek z innego miasta.
Dlaczego interesuje się mną?
Gdy skończyłam pracę, wstąpiłam do lokalnego baru, by zobaczyć się z Sam. To jej pomysł. Nie może tu pić, ze względu na surowy zakaz alkoholu, ale lubi siedzieć w loży i podglądać atrakcyjnych facetów wchodzących do środka. Tutaj mogę z nią porozmawiać o tym, co wydarzyło się zeszłej nocy, całkowicie bezpieczna w miejscu publicznym.
"Złapali go?" – pyta Sam, żując końcówkę frytki. Cieszę się, że dziś wyszłam z nią na kolację, zamiast iść na imprezę, na którą zaprosił mnie ten nieznajomy. Postanawiam zachować to dla siebie.
"Został zatrzymany. Podobno nie chce wyjaśnić, dlaczego to zrobił," mówię, opierając głowę na rękach.
Trudno nie wiedzieć, co planował mi zrobić.
"Na twoim miejscu bym o tym nie myślała. To już nie twój problem," mówi Sam lekceważąco. Wyraźnie rozproszyła ją osoba, która właśnie weszła do baru, więc odwracam się, by zobaczyć, co tak szybko przykuło jej uwagę. Nawet się na ten temat odzywa. "Widzisz tego faceta? Boże, jaki przystojny."
Jej wzrok prowadzi do mężczyzny, który wchodzi, zgarbiony, z czapką wciśniętą na głowę. Z miejsca, w którym siedzę, nie widzę dobrze jego twarzy, co wydaje się zamierzone – zarówno przez to, co ma na sobie, jak i sposób, w jaki się porusza.
"Przestań się gapić," ganię Sam, która wydaje się patrzeć na niego z rozmarzeniem. Albo jest zdesperowana, albo widzi coś więcej niż ja. "Wygląda, jakby miał ciężki dzień."
"To go zawołajmy."
Nie było szansy, by uciszyć Sam, bo zawołała go jakimś zalotnym tekstem, co sprawiło, że zatrzymał się i spojrzał na nas. Dostrzegam błysk ciemnych oczu, zanim znów spuszcza wzrok. Ku mojemu zaskoczeniu, podchodzi do nas z nagłą pewnością siebie w kroku. Gdy już zwrócił naszą uwagę, wydaje się znacznie bardziej śmiały.
Wślizguje się do loży, siadając tuż obok Sam. Ja zajmuję miejsce po drugiej stronie, nerwowo bawiąc się palcami pod stołem. Spogląda na mnie, i przez całą minutę jestem wręcz oszołomiona jego widokiem, a każdy włosek na moim ciele staje dęba.
„Dobry wieczór, dziewczyny. Cieszę się, że was widzę” – mówi z akcentem, który jest niemal magiczny. Jego głos unosi się w powietrzu, sprawiając, że przechodzą mnie dreszcze.
Potem zdejmuje kapelusz.
Obie z Sam wzdrygamy się na jego widok. Jego oczy, choć zwyczajne, są ostre i skupione, patrzą tak głęboko w moją duszę, że jest to niepokojące. Jego skóra lśni nieskazitelnie w świetle baru, potwierdzając egzotyczny, nieziemski wygląd. Najbardziej eteryczną częścią jego jest włosy. U nasady mają olśniewający złoty kolor, który przechodzi w gęstą, atramentową czerń na końcach.
Ewidentnie mówi do mnie, ale jego głos dociera do moich uszu jak przez watę. Sam wydaje się równie oszołomiona jak ja, zastanawiając się, jak to możliwe, że taki doskonały człowiek siedzi przy naszym stole. Nie widać u niego ani jednej skazy: okrągłe oczy, wyraziste kości policzkowe i prosty zarys szczęki.
„Miło cię poznać, Cian, to jest Abella” – słyszę, jak mówi Sam, wyrywając mnie z transu. Mrugam kilka razy i spoglądam na nieznajomego, który wpatruje się we mnie bezwstydnie.
„Piękne imię” – szepcze. Ani na chwilę nie odwraca wzroku.
„Cześć” – to wszystko, co udaje mi się powiedzieć. Sama nie wiem, dlaczego ten mężczyzna mnie tak onieśmiela. Może dlatego, że ewidentnie nie jest zwyczajny, ani nawet z tego świata. Wydaje się głupie myśleć w ten sposób, bo wątpię, by był nieśmiertelny, a jednak wygląda tak inaczej. Może jest z Desire Packu, gdzie farbowanie włosów i ekscentryczny wygląd to norma.
Spodziewam się, że ten nieznajomy, Cian, przeniesie uwagę na Sam. Jest nie tylko bardziej atrakcyjna, ale jest też pewna siebie i dobrze się wypowiada. Zamiast tego Cian koncentruje się na mnie, jakby miał ode mnie oczekiwać czegoś więcej w rozmowie.
„Szkoda, że nie przyszłaś na moją imprezę” – mówi powoli Cian. Moje serce na chwilę prawie się zatrzymuje. „Spodziewałem się ciebie.”
Moja głowa aż boli od prób poskładania wszystkiego w całość.
Muszę zamówić taksówkę i wrócić do mojego zamkniętego mieszkania tak szybko, jak się da. Potem będę mogła zgłosić Ciana odpowiednim służbom. Jak on w ogóle mnie tu znalazł? To przez niego czuję się ostatnio tak obserwowana. Jakoś udało mu się całkowicie przejąć kontrolę nad moim życiem. Wiedział, że znajdę list w pracy. Wiedział, że będę tutaj z Sam.
„Przepraszam, ale muszę już iść” – mówię bez ostrzeżenia, wstając z loży i przeciskając się na zewnątrz. Sam protestuje, pyta, dokąd idę, ale ją ignoruję. Na pewno wyglądam teraz głupio, wychodząc szybko z baru i nie oglądając się za siebie.
Zimne powietrze na ulicy uderza mnie w twarz, gdy wychodzę na zewnątrz. Zakładam, że zbliża się godzina policyjna.
Muszę stąd zniknąć.
„Dlaczego tak szybko uciekasz?” – słyszę głos Ciana za sobą. Odwracam się gwałtownie. Idzie za mną, ręce wciśnięte w ciemne spodnie, uniesiona brew skierowana w moją stronę. Wygląda jak sam cień w ciemnej koszuli z guzikami w kolorze złota, takim samym jak jego włosy.
„Jesteś prześladowcą. Odczep się ode mnie” – oskarżam. Moje kroki w tył na ulicy są dokładnie dopasowane przez Ciana, który mnie śledzi. Biorąc pod uwagę porę nocy, wokół nie ma nikogo, wszyscy pozostali martwi aż do rana.
Cian wydaje się złowieszczy w świetle latarni, z chytrym uśmiechem, który sprawia, że przechodzą mnie ciarki. Jestem już pewna, że nie jest normalny.
„Daj spokój, Abella. Nie możemy po prostu porozmawiać?” – pyta.
Nie ma słów, które sprawiłyby, że chciałabym z nim rozmawiać. Jest prześladowcą, który zbyt wiele razy odkrył moje położenie, bym mogła to racjonalnie wyjaśnić. Zastanawiam się, jak długo to wszystko planował. Patrząc na wyraz jego twarzy, nie zdziwiłabym się, gdyby właśnie teraz planował mnie zaatakować.
„Zostaw mnie. Jeśli podejdziesz bliżej, zadzwonię po władze” – grożę, na co Cian tylko się śmieje.
„Przykro mi, ale nie mogę powiedzieć, żebym był szczególnie zagrożony twoimi władzami.”
Jego słowa sprawiają, że krew mi zamarza, więc postanawiam nie zostawać tu ani chwili dłużej. Rzucam mu ostatnie spojrzenie, po czym ruszam biegiem w dół ulicy. Sam będzie bezpieczna w barze, a jeśli Cian mnie dogoni, będę krzyczeć. Godzina policyjna jeszcze się nie skończyła, więc ludzie nie będą się bali wyjść z domów, żeby mi pomóc.
„Możesz uciekać ile chcesz, Abella” – słyszę, jak woła za mną. „Zawsze cię znajdę.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
~Abella
Nie wychodziłam z domu przez kilka dni.
To, co powiedział Cian, nie dawało mi spokoju. Zawsze byłam raczej osobą lękliwą, robiącą tylko to, z czym czułam się komfortowo, żyjąc poniekąd przez moją przebojową przyjaciółkę, Sam. Moje mieszkanie to jedyne miejsce, w którym czuję się naprawdę bezpiecznie, więc zostaję tu, gdy sprawy nie idą po mojej myśli. A szczerze mówiąc, nic teraz nie idzie dobrze.
„Co się dzieje? Dwóch facetów śledzi mnie w jednym tygodniu? Nikt nigdy nie spojrzał na mnie dwa razy, więc co się zmieniło?” narzekam, trzymając telefon przy uchu. Nie pozwoliłam Sam wejść do środka, bo to oznaczałoby odblokowanie drzwi. Więc musi wystarczyć rozmowa przez telefon.
„Moim zdaniem przesadzasz,” komentuje. „Może po prostu źle go zrozumiałaś? Pewnie chciał tylko zapytać o twój numer.”
Możesz uciekać, ile tylko chcesz, Abella. I tak cię zawsze znajdę.
„Nie przesadzam. Uwierz mi, ten facet to totalny dziwak i mam nadzieję, że już nigdy go nie zobaczę,” mamroczę. Wstając z krzesła, podchodzę do okna. Odsuwam zasłonę i patrzę na inne bloki, światła pogaszone, godzina policyjna trwa w najlepsze. Wszyscy prowadzą idealne życie, jakie nam tu obiecano w Sforze Harmonii.
„Masz jutro pracę. Obiecaj mi, że pójdziesz,” mówi łagodnie Sam. Weekend się skończył, więc będę musiała wyjść z mieszkania i żyć swoim życiem. Będę musiała odłożyć więcej z moich oszczędności na taksówki z pracy do domu każdego wieczoru.
Zasłaniając znowu zasłonę, wzdycham głęboko i idę do łazienki, żeby włączyć prysznic, balansując telefonem między uchem a ramieniem. „Tak, pójdę. Dobrze?”
Z żalem żegnamy się ze sobą.
Pójście do pracy następnego ranka nie było tak trudne, jak się spodziewałam. Przez okno taksówki nie zobaczyłam żadnego mężczyzny o złotych włosach i przenikliwym spojrzeniu. Było to miłe wytchnienie siedzieć z tyłu pokoju pocztowego i sortować listy, które nie są dla mnie, ale dla bogatszych ludzi prowadzących lepsze życie.
Jeffery, listonosz, wtyka głowę do pokoju około południa. Na twarzy ma wyraźny wyraz ekscytacji. „Abella. Mam wielką nowinę, która moim zdaniem cię zainteresuje.”
Przerywam sortowanie i zerkam na niego. Z Jefferym nigdy za bardzo nie rozmawiałam. Więc to, że przyszedł tu specjalnie po mnie, jest dziwne.
„Co takiego ciekawego?”
„Zostaliśmy poproszeni o osobiste dostarczenie przesyłki do posiadłości Alfy. Poproszono, byś poszła ze mną, żeby upewnić się, że przesyłka dotrze bezpiecznie i na czas,” mówi. Prawie upuszczam paczkę, którą trzymałam, niepewna, czy dobrze go zrozumiałam. Jeffery jest już starszy, więc może jego słuch nie jest najlepszy.
Jeffery wchodzi do pokoju, trzymając coś w rękach. To małe, matowo czarne pudełko przewiązane szmaragdową wstążką. Trzyma je, jakby było najdelikatniejszą, najdroższą rzeczą, jakiej kiedykolwiek dotknął. Jeśli rzeczywiście jest dla Alfy, to pewnie ma rację.
„Jesteś pewien? Przecież ciągle coś wysyłamy do pałacu,” zauważam. Zwykle oddajemy to komuś z obsługi, a potem zakładam, że trafia do Alfy.
„Nie, dostałem telefon z prośbą, by tę przesyłkę dostarczyć osobiście. Przez ciebie.”
Mrugam kilkakrotnie, starając się to sobie poukładać. To się nie klei, biorąc pod uwagę fakt, że wątpię, by ktokolwiek z pałacu w ogóle wiedział o moim istnieniu. Może jesteśmy jedyną pocztą w tym małym miasteczku, ale to tylko jedna z wielu w Sforze Harmonii. Dlaczego akurat ta, i dlaczego akurat ja mam iść?
„Musisz iść, żadnych wymówek. Regionalny kierownik tego żąda, razem, no cóż, z Alfą Noah. Widzimy się tu jutro o 5 rano. Nie spóźnij się,” mówi Jeffery, po czym pospiesznie wychodzi. On też ma swoją pracę.
Stoję tam osłupiała. To musi być jakiś żart moich współpracowników, którzy chcą mnie zerwać wcześnie rano.
Tak czy inaczej, będę musiała iść, jeśli chcę zachować pracę.
W głowie, wracając z pracy, rozważałam zadanie na jutro, zastanawiając się, co może się wydarzyć. A co, jeśli spotkam Alfę Noah? Przecież mamy mu to dostarczyć osobiście, choć wątpię, by miał dla nas czas. Ze wstydem przyznaję, że jestem podekscytowana na myśl o zobaczeniu jego posiadłości i wystawnego życia, jakie musi prowadzić.
„Dziękuję,” mamroczę do taksówkarza, zostawiając kilka banknotów na konsoli środkowej, zanim wysiadam na ulicę. Rześkie powietrze owiewa moje ramiona. Powinnam była zabrać kurtkę wychodząc z pracy.
Ktoś trzyma mi otwarte drzwi do bloku, za co delikatnie mu dziękuję. Robię kilka kroków do środka, zanim orientuję się, że coś jest nie tak. Odwracam się.
To Cian, stojący w środku mojego bloku.
Część mnie chciała krzyczeć, ale druga część wiedziała, że uciszyłby mnie w tej samej chwili. Stoi tam, z delikatnym, ledwie widocznym uśmiechem na twarzy. Ta dziwna, złota nić włosów błyszczy pod przytłumionym światłem, zanim zniknie w cieniu jego tuniki. Niepokojąco widzę zarys umięśnionej sylwetki pod koszulą. Takie mięśnie mogłyby mnie skrzywdzić.
— Dobry wieczór, Abella — odzywa się. Moje serce zaczyna bić w niezdrowym tempie, a stopy cofają mnie, krok po kroku. Co on tu robi? On naprawdę jest prześladowcą — znalazł mnie tutaj, gdzie mieszkam. Tam, gdzie myślałam, że jestem bezpieczna…
— Odejdź ode mnie — warczę. Podąża za mną, z rękami niedbale wsuniętymi w kieszenie spodni, jakby wszystko było w porządku i świat stał na właściwym miejscu. Naprawdę coś z nim jest nie tak.
— Nie przyszedłem cię skrzywdzić.
Nie ma mowy, żebym mu uwierzyła. Może podchodzić spokojnie, wyglądać jak przyjaciel, który chce pogadać, ale ja wiem lepiej. Kim on jest i skąd się wziął? To są pytania, na które chcę znać odpowiedź, ale boję się je zadać. Mam przeczucie, że odpowiedzi by mi się nie spodobały.
— Dlaczego mnie śledzisz? Te kamery zarejestrują twoją twarz i obiecuję, że policja cię znajdzie — mówię. Idziemy dalej korytarzem, mijając windy, do których rozważam wskoczyć. Kończy mi się miejsce, ściana zbliża się za mną.
— Przestań uciekać, a ja przestanę cię gonić — mówi cicho, przygryzając wargę. — To takie proste, kochanie.
Chciałabym, żeby przestał tak do mnie mówić. Kochanie.
— Powiedz, czego ode mnie chcesz? Chcesz mnie zabić? — pytam, wzrokiem szukając kamer na suficie. Trudno powiedzieć, ile z nich działa, ale mam nadzieję, że choć jedna wszystko rejestruje. — Obiecuję, że nie mam pieniędzy. Zupełnie żadnych… Nie wyglądasz na kogoś, kto ich potrzebuje.
Patrzę na jego dłonie, na których błyszczą proste srebrne pierścienie — jeden z nich wart jest pewnie więcej niż moja roczna pensja. Pochodzi z bogactwa, to oczywiste, przez co jestem jeszcze bardziej zdezorientowana. Dlaczego właśnie ja go interesuję?
— Twoje pieniądze mnie nie interesują. Brak pieniędzy już tak. Potrzebujesz pomocy? — pyta. Marszczę brwi, ale kręcę głową.
— To nie jest najważniejsze. Dlaczego tu jesteś?
— Może poszlibyśmy kiedyś na kolację? W publicznym miejscu, dopóki nie poczujesz się bezpiecznie. Nie chciałem cię przestraszyć, po prostu jesteś tak piękna, że musiałem cię poznać — mówi szczerze. Nie jestem pewna, czy mówi prawdę, ale jego wyjaśnienie sprawia, że czuję się znacznie lepiej. Może nie jest po prostu przerażającym prześladowcą.
Wypuszczam z ulgą powietrze z piersi. — Nie jestem zainteresowana poznawaniem kogokolwiek. Jestem zbyt zajęta pracą, a jeśli wszystko pójdzie dobrze, niedługo mogę dostać awans, więc przepraszam.
Mięsień w szczęce Ciana drga, ale na szczęście kiwa głową, robiąc kilka kroków w tył, dając mi przestrzeń. To ulga, bo myślałam, że będzie mnie śledził aż do drzwi mieszkania.
— Powodzenia w pracy — mówi łagodnie.
Odwraca się, by odejść, jednak wołam za nim, jakby to, że tak łatwo przyjął moją odmowę, jakoś mnie zaniepokoiło. Poza tym mam jeszcze jedno pytanie, które muszę zadać zanim zniknie na zawsze.
— Jesteś z Desire Pack? Wyglądasz obco… Prawie — mówię. Cian odwraca się i patrzy na mnie. Zajmuje mu podejrzanie długo odpowiedzenie.
— Coś w tym rodzaju — szepcze.
Patrzę, jak odchodzi, upewniając się, że naprawdę wychodzi, zanim wrócę do mieszkania. Czuję się mniej zestresowana, jakbym pozbyła się jakiejś zarazy ze swojego życia. Kiedy dochodzę do drzwi, nawet lekko się uśmiecham — dopóki nie kopię w coś przy drzwiach. To czarna torba podróżna ze złotymi uchwytami. Rozglądam się, nikogo nie ma w pobliżu.
Od razu wiem, kto to zrobił. Cian.
Otwierając drzwi, przeciągam torbę do mieszkania. Jest niewiarygodnie ciężka, nie mam wyboru, muszę ją po prostu ciągnąć po podłodze. Przychodzi mi do głowy, że zaraz rozepnę torbę, w której leży trup. Ale nie śmierdzi, więc zaintrygowana siadam i ostrożnie rozpinam zamek.
Na początku robię to powoli, kawałek po kawałku, aż w końcu odsłaniam coś zielonego w środku. Gdy całkowicie ją otwieram, widzę coś wręcz szokującego.
Pieniądze. I to mnóstwo.
Wyjmuję banknot, który leży niewinnie w środku, i patrzę na niego.
Moja miłości,
Wiem, że to niespodziewane, ale domyślam się, że masz problemy finansowe, a termin płatności czynszu się zbliża. Proszę, przyjmij to, bo nie wątpię, że ci się przyda.
Mam też nadzieję, że spotkamy się jutro wieczorem na kolacji. Będę czekał na ciebie przed twoim mieszkaniem.
Jesteś naprawdę piękna.
Cian.
Przesuń w górę, aby kontynuować