Wszedł do pokoju i podszedł tam, gdzie księżycowe światło teraz go ukazywało – i całą jego złość. Chciałabym, żeby się cofnął z powrotem i zniknął w ciemności. Jego oczy były jak obsydian, a nozdrza drżały.
— Masz czelność odejść ode mnie. — Przełknęłam ślinę, ale odchyliłam głowę, nagle czując się bardzo naga pod jego spojrzeniem.
— Sądziłam, że łóżko osiągnęło już swoją maksymalną pojemność — wyplułam i cofnęłam się o krok, gdy ruszył w moją stronę. Alfa Aiden zrobił jeden wielki krok i nie zdążyłam się odsunąć, gdy chwycił moją dłoń i przyciągnął mnie do siebie. Moje oczy wpatrywały się w podłogę, moje ciało było przyciśnięte do jego, a nasze siły nie były nawet porównywalne. Aiden miał w sobie wilka, ja nie.
— Spójrz na mnie. — Jego głos zadrżał i ciemność, która się w nim kryła, wywołała dreszcze na całym moim ciele.
Moje oczy wciąż były spuszczone, usta rozchylone, a oddech stawał się coraz cięższy.
Jego ręka oplotła tył mojej głowy i wplątał palce w moje włosy. Zacisnęłam usta, by stłumić okrzyk, gdy odchylił mi głowę, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy.
— Nigdy więcej nie odchodź ode mnie. — Moje dłonie zaczęły drżeć, a im głębiej patrzyłam w jego oczy, tym bardziej chciałam odwrócić wzrok.
Była w nich głębia czystej ciemności i nienawiści, nie było tam żadnej innej emocji.
Flashback...
Skóra uderzyła o moje plecy i tym razem przebiła moją skórę. Wiedziałam, że krzyczę, ale nie słyszałam własnego głosu. Agonizujący ból trwał z każdym kolejnym uderzeniem, a krew spływająca po moich plecach chłodziła skórę.
— Proszę, przestań! — krzyknęłam, gdy łzy spływały mi po twarzy.
— Czy jeszcze raz nie posłuchasz rozkazu?
— Nie! — mój głos był ochrypły, a całe ciało trzęsło się.
— Obiecujesz? — Pokiwałam głową i kolejne, rozdzierające krzyki wyrwały mi się z ust, gdy pas uderzył w to samo miejsce na plecach.
— Słowami!
— Tak, obiecuję, proszę, tylko... tylko przestań. Obiecuję — wyszlochałam.
Odrzucił pas na bok i odwrócił mnie. Jego palce pogładziły mój policzek i spojrzał mi w oczy.
— To dla twojego dobra, Gabriello. Musisz nauczyć się słuchać rozkazów, nie jesteś jak twoi przyjaciele i nie masz wolności popełniania błędów. Cokolwiek zrobisz źle, może wpłynąć na cały watahę, więc nigdy nie przekraczaj granic. Obiecaj mi.
— Obiecuję — powiedziałam cicho, patrząc w oczy mojego ojca.
Razem z przyjaciółmi wyszliśmy poza granice, by wspiąć się na wzgórze po drugiej stronie. To było ogromne wzgórze, a ze szczytu było widać wszystko. Było porośnięte najpiękniejszymi kwiatami, a kiedy ludzie kończyli osiemnaście lat, szli tam i urządzali imprezy.
To nie było zabronione dla nikogo innego, tylko dla mnie.
Koniec wspomnienia...
— Hej, otwórz oczy — jego głos złagodniał i nawet nie zauważyłam, kiedy zacisnęłam powieki, gdy wspomnienie przewinęło się w mojej głowie.
Moje ciało zesztywniało, gdy jego kciuk dotknął mojego policzka. Czy płakałam?
Kurwa...
Jego dłoń nie była już na mojej głowie, ale wciąż trzymał mnie za ramię.
Powoli otworzyłam oczy i zobaczyłam więcej, niż chciałam. Jego oczy wciąż były tak głębokie, ale teraz krążyło w nich o wiele więcej. Jego brwi były ściągnięte.
Jego usta były rozchylone, ale zaraz się zamknęły. Jakby się opamiętał, cofnął się i uniósł głowę.
— Zabierz swoje rzeczy — powiedział, zaciskając szczękę.
— Nie, dziś śpię tutaj — powiedziałam cicho i otarłam kolejne łzy, które spadły.
— Nie, nie śpisz, idziesz ze mną, a jeśli nie pójdziesz dobrowolnie, zarzucę cię na ramię i zaniosę z powrotem — powiedział z wciąż wyczuwalną złością w głosie.
— Alfa—
— Aiden — przerwał mi.
Podszedł i zdjął moją sukienkę z wieszaka.
Podszedł do drzwi, ale zatrzymał się i spojrzał przez ramię.
— Po prostu mów mi Aiden. — powiedział chłodno i odszedł.
Westchnęłam i spojrzałam w ciemny korytarz.
Wspomnienie wciąż było w mojej głowie, jakby wydarzyło się wczoraj, ale minęło już pięć lat.
Moje stopy były przyklejone do podłogi, zastanawiałam się, czy pójść za nim, czy po prostu zostać tutaj i mieć nadzieję, że da mi spokój. Ale to nie był mój wybór, zresztą żaden z nich nie był. Alph— Aiden wrócił znowu i nic nie mówiąc podszedł do mnie.
— Ostrzegałem cię — powiedział tylko, podniósł mnie i zarzucił sobie na ramię. Zaczęłam walić pięściami w jego plecy i machać nogami, ale jego uścisk tylko się wzmocnił.
— Chyba sobie żartujesz! — wrzasnęłam.
— Cicho, obudzisz całą pieprzoną watahę. — Wszedł po schodach jakby nigdy nic, jakby nie miał człowieka zwisającego z pleców. Poczułam coś niepokojącego, gdy wszedł na drugie piętro, jakby ktoś mnie obserwował. Podniosłam głowę, ale nikogo tam nie było i nie było żadnego ruchu.
Potrzebowałam snu, wiedziałam, że koszmar będzie trwał dalej jutro, ale teraz musiałam po prostu wszystko wyłączyć.
Rzucił mną, a ja przygotowałam się na uderzenie ciała o podłogę, ale zamiast tego poczułam miękkość materaca. Szybko naciągnęłam koszulkę i spojrzałam na niego gniewnie. Aiden wcale nie wyglądał na poruszonego, zdjął koszulę i krawat, a potem zaczął rozpinać spodnie. Odwróciłam wzrok, odsłoniłam kołdrę i wsunęłam się pod nią, udając, że nie widzę, jak się rozbiera przede mną.
– Nie musisz się wstydzić, to nic, czego byś wcześniej nie widziała – powiedział znudzonym tonem. Tyle że nie widziałam, nigdy wcześniej nie widziałam nagiego faceta.
To właśnie dlatego słowa Marie z wcześniej, kiedy powiedziała, że nie ma żadnych oczekiwań, przyniosły mi ulgę.
Usłyszałam, jak włącza się prysznic, i poczułam spokój w tej krótkiej chwili samotności. Zamknęłam oczy i wtuliłam głowę w poduszkę. Sen przyszedł szybciej, niż się spodziewałam.
Obudziła mnie całkowita ciemność. Rolety były zasunięte, a ciężkie zasłony wisiały przed oknem, ale gdy odwróciłam się i spojrzałam na zegar, była dziewiąta.
Oczy przebiegły po pokoju i rzeczywistość uderzyła mnie mocno, gdy zrozumiałam, gdzie jestem. Aiden zabrał mnie zeszłej nocy do swojego pokoju i zasnęłam, gdy był pod prysznicem.
Powoli odwróciłam ciało i spojrzałam za siebie, ale jego tam nie było. Wypuściłam wstrzymywany oddech, a moje ciało z ulgą się rozluźniło.
Było pusto, więc musiał wstać wcześniej i wyjść.
Wstałam i otworzyłam torbę, nie spiesząc się, przeglądałam rzeczy. Wyjęłam krótką, kwiecistą sukienkę i białe trampki.
Do pokoju nie wpadało słońce, ale mimo to się pociłam, więc nie było mowy, żebym założyła spodnie.
Weszłam pod prysznic i sięgnęłam po czysty ręcznik, gdy wychodziłam. Lustro było zaparowane, ale gdy je przetarłam, zobaczyłam, jak wiele dało mojej twarzy trochę snu.
Mogłam pogrążać się w smutku albo zejść na dół i zobaczyć, co przyniesie dzień. Najlepiej z dala od Aidena, albo kogokolwiek, ale nie mogłam być zbyt wybredna.
W chwili, gdy otworzyłam drzwi, usłyszałam gwar rozmów. Było tu mnóstwo ludzi i przez chwilę rozważałam, czy nie zawrócić i nie schować się w pokoju.
Nie, Gabby, dasz radę.
Wyprostowałam się i nałożyłam tę samą maskę pewności siebie, którą nosiłam od ósmego roku życia.
– Gabriella! – zawołała głośno Marie z drugiego końca sali. Poszłam za resztą do czegoś, co uznałam za jadalnię.
Przykleiłam uśmiech do twarzy i zaczęłam podchodzić do niej.
Kilku członków watahy odwróciło głowy i patrzyło na mnie z różnymi emocjami w oczach, gdy podchodziłam do stołu. Była tam Marie z mężem oraz dwoje innych ludzi, których nie znałam.
Aidena nie było, dzięki Bogu.
Wyciągnęła dla mnie krzesło i usiadłam. Kobieta w wieku Marie przyniosła talerz z jedzeniem, a na stole był chleb, dżem, bekon i kawa.
– Jak spałaś? – zapytała, patrząc na mnie tymi pełnymi miłości oczyma.
– Naprawdę dobrze – odpowiedziałam i uśmiechnęłam się do niej.
– Gabriella, to jest Cole, najlepszy przyjaciel i Beta Aidena, a to Bob, nasz Gamma – przejął rolę po ojcu, gdy Aiden został Alfą. – Chyba powinnam spróbować zapamiętać te imiona.
– Miło was poznać – powiedziałam, uśmiechając się. Bob skinął głową z pełnymi ustami, ale Cole był inny – coś miał na myśli, a delikatny uśmieszek to zdradzał.
– Miło mi również – odezwał się Bob, gdy przełknął.
– Bardzo miło. Opowiedz nam trochę o sobie – powiedział Cole i odchylił się na krześle.
Przez chwilę mu się przyglądałam, przyjmował postawę i wyglądał na rozbawionego.
– Co chcesz wiedzieć? – zapytałam, zaczynając kroić jajka na talerzu.
– Cokolwiek – powiedział i wzruszył ramionami. Zamyślił się, a potem pokręcił głową.
– Czego najbardziej brakuje ci z dawnego domu? – Od razu do rzeczy, co?
Nie wyglądał na kogoś, komu można by zwierzać sekrety, więc byłam ostrożna.
– Tak naprawdę nie miałam jeszcze czasu, żeby za czymś tęsknić – powiedziałam z uśmiechem, ale był sztuczny i on to widział. Był spięty i nawet nie próbowałam tego ukryć.
Zmrużył oczy i uśmiechnął się złośliwie.
– Daj spokój, coś musi być. Stare łóżko? Pewnie trudno mieć ludzi w pokoju, kiedy nie jest się do tego przyzwyczajoną – miał w oczach porozumiewawcze spojrzenie. Czy Aiden albo ta dziewczyna Sam opowiedzieli mu o tamtej nocy?
– Jak już mówiłam, nie miałam czasu o tym myśleć. Jeśli coś się pojawi, dam znać – odpowiedziałam i zaczęłam jeść.
– Byłoby mi bardzo miło – powiedział i zaśmiał się.
Nie znałam go i nic o nim nie wiedziałam, ale niechęć do niego narastała z każdą chwilą.
– Twoi bracia wydają się mili – powiedział, a moje ciało się napięło. Chciał reakcji i próbował znaleźć odpowiednie guziki do naciśnięcia.
– Tak, są – odpowiedziałam, ale mój głos był ostrożny, co mnie zirytowało. W jego oczach błysnęło coś, a ja zacisnęłam zęby na widelcu, wkładając kolejne jedzenie do ust.
Krzesło obok mnie zostało odsunięte, a jego ramię musnęło moje, gdy usiadł.
– Dajcie spokój, porozmawiajmy o czymś przyjemnym – powiedział Aiden, odchylając się na krześle.
– Jak miło, że do nas dołączyłeś, synu – odezwała się jego mama surowym głosem, patrząc na niego spod byka. Puścił jej oczko i oblizał wargi.
– Miałem pewne sprawy do załatwienia – odpowiedział.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Uczucie z poprzedniego wieczoru powróciło i włosy na karku mi się zjeżyły. Odwróciłam głowę, żeby sprawdzić, czy ktoś mnie obserwuje, i w rogu pokoju przy wejściu zobaczyłam ją. Sam weszła do środka, jej włosy były rozczochrane, a gdy zobaczyła, że na nią patrzę, przejechała kciukiem po ustach i uśmiechnęła się.
Zacisnęłam szczękę i ponownie skupiłam uwagę na osobach siedzących przy stole.
"Zgadzam się, porozmawiajmy o czymś przyjemnym," powiedziała Marie, splatając dłonie.
"Czy nie mieliście iść później na jakąś imprezę?" zapytała, spoglądając między Aidena a Cole'a.
Twarz Cole'a rozjaśniła się i oparł ramiona na stole.
"Właściwie to jutro, jest duża impreza w mieście. Powiedz, Gabby, chciałabyś do nas dołączyć? Oczywiście poszłabyś z nami, kilkoma innymi chłopakami i... kto tam jeszcze miał być—" powiedział, przeciągając dłoń po boku twarzy.
"A tak, Sam też miała przyjść, prawda? I grupa jej przyjaciółek," odwrócił wolno głowę z powrotem w moją stronę.
Jeśli szukał jakiejś reakcji, to robił to w niewłaściwy sposób.
"Brzmi świetnie, ale myślę, że zostanę tutaj i zapoznam się z terenami watahy," powiedziałam i słodko się uśmiechnęłam. Coś się zmieniło w jego oczach i wiedziałam, że to nie była odpowiedź, na którą liczył.
Poczułam narastające napięcie przy stole i spojrzałam na Marie, która po cichu jadła, ale jej oczy zwęziły się do szparek, kiedy patrzyła na swojego syna.
"Pokażę ci okolice watahy, zrobimy z tego cały dzień," powiedziała i zmiękczyła wyraz twarzy, gdy spojrzała na mnie.
Chłopcy zaczęli rozmawiać o imprezie, na którą się wybierali, więc odwróciłam głowę i spojrzałam na ludzi obecnych w pomieszczeniu. Zdecydowanie były tu kliksy, ta, do której należała Sam, wydawała się być tą złośliwą. Obserwowały wszystkich dookoła, pochylały się, żeby coś sobie szepnąć i chichotały. Sam zobaczyła, że patrzę, lekko podniosła rękę i pomachała, po czym znowu zachichotała z koleżankami, które także na mnie spojrzały.
Nie pasowałam tu i z doświadczenia wiedziałam, że znalezienie przyjaciół nie będzie łatwe.
"Hej, Gabby, prawda?" zapytała jakaś dziewczyna, gdy wychodziłam z jadalni.
"Tak, cześć," odpowiedziałam, tłumiąc narastającą frustrację. Nie miałam ochoty z nikim rozmawiać, chciałam odejść i schować się gdzieś.
"Jestem Melina, ja i kilka dziewczyn jedziemy później do galerii, jeśli chcesz dołączyć." Nie widziałam tej dziewczyny w jadalni, więc nie wiedziałam, do której kliki należy.
Spojrzałam przez ramię, a potem znowu na nią, próbując wymyślić uprzejmą wymówkę, dlaczego na pewno nie mam ochoty tam iść.
Ale z drugiej strony, może tutaj byłoby inaczej, gdybym pozwoliła ludziom się do siebie zbliżyć. Nie mogłam winić innych za własne błędy z przeszłości.
Brwi Meliny były zmarszczone, gdy czekała na odpowiedź.
"Z którymi dziewczynami?" zapytałam.
"Ze mną i jeszcze dwiema—" odwróciła się, żeby je poszukać.
"—O, tam są, Amanda i Lilian," powiedziała, wskazując na dwie dziewczyny stojące przy schodach.
"Jasne," odpowiedziałam, wzruszając ramionami. Jeśli nic innego, to przynajmniej będę miała okazję na zakupy i może poznam jakieś koleżanki. Z pewnością łatwiej by tu było, gdybym nie była sama.
"Super, jeśli chcesz, możemy wyjść już teraz, połazić trochę i zjeść tam lunch," powiedziała z uśmiechem. Melina miała krótkie, blond włosy, sięgające tuż za ramiona w dużych, plażowych falach. Jej oczy były głębokiego, ciemniejszego odcienia niebieskiego, a sylwetka wysoka i smukła.
Spojrzałam na pozostałe dwie dziewczyny, które były zapatrzone w telefony, i zignorowałam narastający niepokój. Nie mogłam się tu chować, musiałam chociaż spróbować nawiązać jakieś znajomości.
"Tylko wezmę swoją torbę," powiedziałam i ruszyłam schodami do pokoju.
"Dziewczyny, to jest Gabby," ogłosiła, gdy zeszłam i dołączyłam do grupki.
"Cieszymy się, że się zgodziłaś," powiedziały, a jedna z nich zarzuciła włosami, podczas gdy druga zmierzyła mnie wzrokiem od góry do dołu. Przeszło mnie dziwne uczucie, ale je zignorowałam, przecież nie wszyscy są źli.
Wsiadłyśmy do samochodu i po piętnastu minutach dojechałyśmy do galerii. Były tu wszystkie sklepy, jakie można sobie wyobrazić, w tym moje ulubione. Zawsze robiłam zakupy w Chanel i Louis Vuitton albo innych markach z wyższej półki, ale nie chciałam ciągnąć ich tam, jeśli to nie mieściło się w ich budżecie.
Chodziłyśmy po galerii i widziałam kilka znajomych twarzy z wczorajszego wesela.
Obeszłyśmy kilka różnych sklepów, a potem zatoczyłyśmy koło po galerii. Skończyłyśmy przed sklepem Chanel, a ja umierałam z chęci, by kupić nową sukienkę, która pojawiła się w zeszłym tygodniu.
"Chodźmy tutaj," powiedziała jedna z dziewczyn, Lilian, i ostatecznie weszłyśmy do Chanel. Od razu podeszłam do sukienki i złapałam ją. To była liliowa, satynowa sukienka z odkrytymi plecami, którą nie mogłam przestać podziwiać.
Dziewczyny rozeszły się po sklepie i też znalazły kilka rzeczy. Żadna z nas nie kupiła nic w innych sklepach, ja dlatego, że nic tam nie przypadło mi do gustu, i podejrzewam, że u nich było podobnie.
Podeszłyśmy do kasy, a ja zapłaciłam za swoją sukienkę.
"O rany, zapomniałam portfela," powiedziała Melina, a jej oczy się rozszerzyły.
"Ja też," dodały inne dziewczyny, a ja zmarszczyłam brwi, patrząc na nie. Wszystkie spojrzały na siebie i zaczęły szukać w torebkach, ale bezskutecznie.
"Mogę za to zapłacić," powiedziałam w końcu i kazałam im położyć rzeczy na ladzie. Wiedziałam, że mam pieniądze, a skoro to i tak były pieniądze rodziców, nie przeszkadzało mi przebić kartę do granic możliwości.
"Oddamy ci,"
"Tak, jasne," powiedziały i położyły swoje rzeczy na ladzie. Kasjerka zaczęła skanować rzeczy i układać je w zgrabne pudełeczka, a potem w torby. Patrzyła na dziewczyny za mną z ostrożnością, później spojrzała na mnie z uniesioną brwią. Wzruszyłam ramionami i nie skomentowałam tego.
"Razem będzie dziewięć tysięcy dziewięćset," powiedziała i podała mi torby. Przeciągnęłam kartę i wyszłyśmy ze sklepu.
Burczało mi w brzuchu z głodu i spojrzałam w stronę strefy gastronomicznej.
"Chcecie coś zjeść?" Wszystkie patrzyły na siebie i w końcu Melina wyciągnęła telefon i zmarszczyła nos.
"Idziemy tylko szybko do łazienki, znajdź nam stolik," powiedziała z uśmiechem, przechylając głowę na bok.
"Jasne, mam wziąć wasze torby?" zapytałam i wyciągnęłam ręce.
"Nie, spokojnie, masz swoje do noszenia. Zaraz wracamy," odpowiedziała i poszły w stronę łazienki.
Poszłam i zajęłam stolik w strefie gastronomicznej. Podszedł do mnie mężczyzna i powiedział, że nie mogę siedzieć bez zamówienia, więc zamówiłam latte i usiadłam z powrotem.
Mieszałam kawę drewnianym patyczkiem i piłam łyk za łykiem.
"Wiesz, że one już nie wrócą, prawda?" Spojrzałam w górę i zobaczyłam kasjerkę z Chanel. Miała na sobie kardigan na ubraniu służbowym i z hukiem usiadła na miejscu obok mnie. Spojrzałam na zegarek, czekam już od trzydziestu minut.
"Racja," powiedziałam cicho i skinęłam głową.
Czy ty się kiedyś nauczysz, Gabby? Zapytałam siebie, ale nie było na to dobrej odpowiedzi.
"Wydałaś na te dziewczyny prawie dziesięć tysięcy, mam nadzieję, że wiesz, że tych pieniędzy już nie zobaczysz," powiedziała i zapadła się w krześle. Jej włosy były spięte klamrą, a grzywka opadała na twarz.
"Nie pierwszy raz," odpowiedziałam z wymuszonym uśmiechem. Jej spojrzenie opadło i pochyliła się do przodu.
"Poczekaj tutaj," powiedziała i wstała.
"Właściwie muszę—"
"Nic. Po prostu poczekaj, proszę," powiedziała i uśmiechnęła się tak, że pokazała zęby. Nie był to szczery uśmiech, ale usiadłam i westchnęłam.
Widziałam kilka stolików ludzi, którzy śmiali się przy jedzeniu. Jak trudne to mogło być, mieć coś takiego? Relacje, w których ludzie naprawdę cię lubią i chcą być twoimi przyjaciółmi. Czy dla wszystkich to zawsze jest takie trudne? A jeśli tak, to dlaczego oni mają przyjaciół, a ja nie? Dlaczego zawsze jestem tylko wykorzystywana i wyrzucana jak śmieć?
Przesuń w górę, aby kontynuować
