JOJO:
Niektóre chwile kształtują życie człowieka. Chwile, które mogą kształtować lub niszczyć, kim jesteś, i kim na zawsze będziesz. To było moje chwile.
Mama trzymała mnie w ramionach i opowiadała mi historie. Rzadki spokojny wieczór. Wszyscy pragnęliśmy, aby taki normalny wieczór mógł upłynąć w spokojny sposób.
Ale odgłos kroków przerwał wszystko.
Drzwi, z hukiem, zostały powalone.
Ręce mamy drżały, trzymając mnie.
Jego oczy nie spotkały się z moimi. Był zbyt zajęty krzywiąc się na moją matkę. Spojrzenie w jego oczach wzbudzało we mnie strach. Odchyliłem głowę, by spojrzeć na moją matkę, zobaczyłem lęk w jej oczach także.
"Co ty tu jeszcze robisz? Myślałem, że cię ostrzegałem, żebyś zniknęła, zanim wrócę?" Mój ojciec wydarł się na nią. Jego głos rozległ się jak grzmot, rozbrzmiewając po ścianach pokoju.
Mama trzymała głowę w milczeniu.
Był znowu pijany.
Z ciemności wyciągnęły się kobiece palce pomalowane na czerwono, przycisnąły ramiona mojego ojca. On delikatnie pogłaskał dłoń tej dziwnej kobiety. Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby dotykał mojej matki w ten sposób. Odwróciłem wzrok od mojego ojca i skierowałem go na kobietę. Brązowe oczy, o kształcie przypominającym te kota, gapiły się na mnie pełne pogardy. Ta chłodność sprawiła, że odwróciłem wzrok. Odwróciłem się z powrotem do mojej matki, wstała i ogromna postać mojego ojca unosiła się nad nią.
"Te małe gnidy są takie same jak twoja żona, Jesse. Jest tak brzydka, jak to mówisz." Dziwna kobieta obejrzała z wyzwaniem moją matkę i szeptała do ucha taty.
"Jesse, jesteś pijany." Powiedziała spokojnie,
"Może teraz jestem pijany, ale nie byłem, gdy prosiłem cię wyraźnie, żebyś zabrała twoje brudne dzieci z mojego domu!"
Zwrócił jej twarz w prawo, słyszałem, jak łamie jej szyję - cichy, ale bolesny dźwięk do usłyszenia.
"Zostaw mnie w spokoju, kobieta! Mam dosyć ciebie w moim domu. Spakuj swoje rzeczy i odejdź!"
Często powtarzała, że on ją kocha, ale nie było w tym miłości w tym, jak wrzeszczał na nią. Myślę, że mama tylko się uspokajała i nas chroniła.
Nienawidziłem go i za każdym razem, gdy spadał na moją matkę jego pięść, tę nienawiść widziałem coraz głębiej.
"Nie bij mojej matki, ty potworze!"
"Ty mały Drań." Wrzeszczał.
Mama nie traciła czasu i wyciągnęła szyję z powrotem na swoje miejsce. Strach w jej oczach był nie do pomylenia z niczym innym. Potrząsnęła głową gwałtownie, kiedy łzy spływały jej po policzkach. Podświadomie przycisnęła mnie do swojej pleców i stanęła przed nim.
"Nie. Ty - reszta jej słów zawisły w powietrzu, gdy ręce mojego ojca mocno ścisnęły jej gardło.
Zajrzałem zza niej.
Tętno mi przyspieszyło.
"To twoja wina. Przyczyna tego, że teraz jestem w tym dziwnym mieście, ukrywając się w innym stadzie. Przyczyna, że jesteśmy wyrzutkami. Żałuję, że nie zostawiłem cię na pastwę Alfa. Przecież był zakochany w tobie i myślałem, że jesteś warta walki! Jak głupi. Wszystkiego żałuję. Mogłem być teraz wielki w stadzie, ale wybrałem być głupi i stracić to wszystko dla ciebie, a co mi zrobiłaś w zamian, ha?"
"Tak, dałaś mi tylko problemy i dwie głupie bachory!" Jego głos kontynuował echem w pokoju.
Placze mamy stawały się znów niesłyszalne. Zbiegłem od niej i przyciągnąłem rączkę nieznajomej kobiety.
Dziwna kobieta patrzyła na mnie z furią i oderwała swoje dwa palce od mojego małego uścisku.
"To była nasza decyzja, Jesse, podjęliśmy ją razem, nie zmuszałem cię do tego!" Wykrzyknęła mama.
"Och! Więc teraz masz odwagę, ha? Ty cholerny dziwko!"
Przyłożyłem dłonie do uszu, tak jak mama kazała, kiedy słyszałem takie słowa. Ale kiedy zobaczyłem, jak on siłą przypiera ją do ściany, moje ręce opadły z uszu i krzyczałem tak głośno, jak tylko moje małe struny głosowe były w stanie przewieźć.
Mama walczyła w jego ramionach, ale ojciec złapał jej ręce i zepchnął ją na ziemię za włosy. Rana na jej ustach i nosie krwawiły obficie.
Krew.
Ta krew cała, wylewająca się z różnych części jej ciała, spowodowała, że pokój zaczął się kręcić wokół mnie. Nie przestawali; krwawienie nie przestawało. Stałem tam, bezradny.
Podniósł ją z ziemi i walił pięściami w jej żołądek.
Jeden, dwa, trzy, cztery...
Wkrótce przestałem liczyć. Stałem tam, wydając z siebie okrzyki, gdy bił moją matkę, jakby rozdzierał szmacianą lalkę.
"Valerie! JoJo, złap swoją siostrę, żądam cię!" Krzyczała. Łzy spływały z jej policzków.
Wziąłem moją małą siostrę w ramiona i popędziłem do innego pokoju, z dala od zamieszania. Miała głęboki sen, a ja chciałem obserwować z komfortu tego pokoju i zostać przy Valerie, tak jak kazała mi mama. Ale nie mogłem tego zrobić.
Wybiegłem, żeby przytulić mojego ojca. Owiniąłem moje małe ręce wokół jego ciała, próbując go odciągnąć. Nie był dla mnie w żadnym porównaniu.
On kontynuował swoje bicie, cios za ciosem w ciało mojej matki bez żadnej litości.
Niezależnie od ilości razy, gdy odepchnął mnie, wracałem do niego z pełną siłą.
Używałem zębów, paznokci, wszystkiego, na co moje jedenastoletnie ciało było w stanie mu ofiarować, żeby go oderwać.
Nie poddałbym się, i on o tym wiedział. Wydawał srogie wściekłość i chwycił mnie mocno za ramię, jednym ruchem wyrzucił mnie w drugi róg pokoju.
Ból przyszedł natychmiast.
Palące uczucie na moim lewym ramieniu było zbyt bolesne, by je zignorować. Rzucił mnie prosto w kocioł, który znajdował się po drugiej stronie pokoju, przewrócił się i spadł na moją lewą dłoń, która tam poparzyła.
Moje ramię zniknęło. Jęknąłem z bólu i drapałem, powodując, że krew tryskała z mojej ręki, podczas gdy płakałem. Nigdy wcześniej nie czułem takiego bólu. Zarówno fizycznego, jak i psychicznego, bolało mnie wszędzie.
Moja mama ostentacyjnie stanęła, żeby mi pomóc, ale nie zrobiła zbyt wiele, zanim ojciec chwycił ją i wyrzucił na ścianę. Kiedy zobaczyłem, jak jej głowa uderza w betonową ścianę, czas i przestrzeń przestały istnieć.
Upadła na podłogę jak worek z niczym, i wiedziałem, że to koniec. To był moment, który na zawsze zmienił moje życie.
Następne dźwięki, które wypełniły pokój, to dźwięk mojego wysokiego krzyku. Bezmyślnie biegłem w jej stronę, zanim poczułem, jak moje nogi są uniesione z ziemi i moje plecy zostają wyrzucone o ścianę.
Świat ucichł...
Gdy otworzyłem oczy, pozwoliłem im przejść przez pokój. Spokojnie westchnąłem, znalazłem się w szpitalu.
"Ma poważny przypadek krwotoku mózgu, jej szanse na przeżycie są niskie." Doktor mówił ostrożnie.
Łzy zbierały mi się w oczach. Natychmiast je zetrzełem, po tym jak zobaczyłem, że moja ciotka podchodzi do mnie.
Chciałem ją o coś zapytać o moją siostrę, ale zobaczyłem, jak jest przywiązana do mojego ciała mojej cioci. Patrzyłem w ciszy, jak się rozglądała, nieświadoma tego, co się właśnie wydarzyło.
Trzymałem jej małe paluszki i patrzyłem, jak się do mnie uśmiecha. Przysiągłem, że nigdy nie doświadczy takiego bólu.
Obiecałem, że będę ją chronić za wszelką cenę, przeciwko wszystkiemu i wszystkim.
Jesteśmy tym, co mamy teraz.
Przesuń w górę, aby kontynuować
JOJO:
Zamykałem się z mojej ostatniej pracy na dzień, przeciągnąłem kłódkę przez żelazną barę i przypiąłem ją mocno. Kiedy byłem pewien, że jest zamknięta, włożyłem klucze do mojej torby. Spoglądałem na skrawki banknotów dolarowych, które trzymałem w prawej dłoni. Westchnąłem i zacząłem je liczyć, banknot po banknocie.
"Hej, kuzynko!"
Kurwa!
Zawinąłem pieniądze w moją pięść i wsunąłem je do kieszeni sukienki. Ostatnią osobą, którą chciałem zobaczyć na świecie, Mykel, mój kuzyn przeszedł zdyszany z ulicy na przód miejsca, gdzie pracowałem.
Pochyliłem gardło i zachowałem surową postawę, patrząc na niego wilkiem. Uśmiechnął się do mnie, ale widok ten spowodował, że moje żołądka zdecydowało się zemścić. Skrzywiłem się mocno. Silny zapach tytoniu i trawy, zmieszany z brandy, zawsze towarzyszył mu, był to jego charakterystyczny zapach.
"Hej, kuzynko! Dobrze cię widzieć..."
O, Bożko. Nie chciałem niczego bardziej niż tylko zniknąć z jego obecności.
"Chciałem cię zobaczyć, nie mogłem się doczekać, aż wrócisz do domu."
Nic nie powiedziałem i pozwoliłem mu na mnie spoglądać. Wyciągnął prawą dłoń i wskazał palcem w końcówkę mojego nosa.
"Widziałem, jak liczyłaś tę kasę na drugim końcu ulicy, co? Oddaj mi ją. Potrzebuję pieniędzy teraz i jeśli będziesz dobrą dziewczyną, wezmę tylko połowę."
Oczywisty grymas zawiązał się na jego czerwonej twarzy. Chwycił moją rękę i wciągnął mnie z przodu restauracji na tylną ulicę, a potem odrzucił mnie na przód. Zawahałem się chwilę, zanim odzyskałem równowagę.
"Jesteś uparta, co? Tylko próbowałem być hojny, ale twoja duży łeb nie chciał słuchać. Jeśli dasz mi połowę, możesz zostawić drugą połowę i nie powiem mojej matce."
Zbliżył się do mnie, złapał za moje prawe nadgarstek.
"Ale jeśli nie chcesz słuchać, sprawię, że będziesz żałować. Wiem, że nie czujesz bólu od bicia, ale ..." Zatrzymał się i przyłożył swoje szorstkie palce do mojego podbródka. Czułem przeszywające ciarki na skórze.
"...nie chciałabyś, żeby biedna mała Valerie spróbowała tego, co ja potrafię, prawda?"
"Proszę Mykel, możesz zrobić wszystko, czego chcesz, ale nie dotykaj Valerie." Zimno ciemnej nocy wdarło się w moją skórę, wraz z niespodziewanym podmuchem wiatru. Nie mogłem pozwolić mu zabrać pieniędzy, to były pieniądze ratujące życie.
Wykrzywiony uśmiech pojawił się na twarzy Mykela, gdy patrzył na mnie. Zanim się zorientowałem, zaatakował mnie jednym zamaszystym ruchem i zagroził sięgnąć do kieszeni na moim biodrze.
Upadłem na kolana przed nim, ciężko walcząc, żeby powstrzymać łzy.
Zachichotał, ale gorzko.
"Wiesz, że jesteś śmieciem. Ty i twoja mała siostra, jesteście obrzydliwymi małymi żebraćmi. Czy tak traktujesz swoich dobroczyńców? Gdyby moja matka cię nie przygarnęła, wciąż chciałabyś tu stać? Twój cały ten urodek nadal jest warty jakieś zainteresowanie. Zobaczymy, kto może cię ratować przed mną? Huh? Twoja umierająca matka, czy twój brutalnie przemocowy ojciec?"
Na sekundę, tylko na sekundę, moje serce przestało bić. Pazury bólu ściskały mój klatkę piersiową i jęknąłem z bólu.
Przesłyszeniami z przeszłości zajęła moje myśli. Zawaliłem się na kolana - tak jak moja matka osiem lat temu.
Po jego twarzy przemknął cień szyderstwa.
"Widzisz, Jojo, jestem naprawdę zamroczony, tak? I... mogę cię puścić pod jednym warunkiem."
Postawił ręce na linii biodrów swoich krótkich spodenek i przesunął swoje biodra do przodu, jakby pchał swoje krocze w moją twarz.
Skurwiel.
"Odrywaj się ode mnie ustami, Jojo, a ja cię puścę i zapomnę, że to się zdarzyło. Kurwa! Wyglądasz ślicznie na kolanach."
"Mykel, bądźmy rozsądni..."
"Próbowałem być, no ale do jasnej cholery z tym." Wypluł. Jednym zamaszystym ruchem chwycił mnie za szyję i przyciągnął mnie bliżej siebie. Obrócił mnie dookoła i przyparł moje plecy do swojego klatki piersiowej, trzymając jedną ręką moje dłonie, uwięzione na plecach. Żółć zbierała mi się w żołądku, z powodu złości i pogardy, ale połknąłem ją z powrotem.
Jego brudna wolna ręka błąkała się po moim ciele. Dotknął przedniej kieszeni mojej niebiesko-białej sukienki w paski i wgniatał w nią dłoń. Skurwiel znalazł okazję i zacisnął mocno moją prawą pierś. Zamknąłem oczy i wzdrygnąłem się, walcząc, żeby się podnieść i uwolnić z jego uścisku.
"Gdzie są pieniądze, Jo?" Jego dłonie sięgnęły do mojej kieszeni bocznej, tej po lewej, w której były pieniądze. Od razu, gdy poczułem jego skórę obok mojego biodra, odgłoszony karkiem, pchnąłem tył głowy w jego nos. Musiałem mocno trafić w nos, bo krzyknął i puścił mnie. Wyswobodziłem się z jego uścisku i wyprostowałem się, żeby wyprostować sukienkę.
To było moje jedyne przeoczenie. Powinienem był uciekać przy najmniejszej szansie, jaką dostałem, bo następną rzeczą, której doświadczyłem, było, że miałem plecy przywarte do ziemi, a on był nade mną. Krzyczałem z bolesnym bólem, czułem, jak skóra na tyłach mojej głowy się rozdwaja.
"Przeklęta suko!" Wykrzyknął, zadrżały mieliśmy śliną i spadły na moją twarz. Odchyliłem twarz w prawo, zanim jego dłoń spadła na moją prawą policzek.
Chwycił prawą dłońą moje gardło i z łatwością zerwał wierzchnią część mojej sukienki.
"Mykel, przestań!" Próbowałem go mocno uderzyć pięściami, ale nic to nie dało, poza tym, że go podnieciło.
"Przestań!"
"Cholera Jo! Wiesz, że to lubię, gdy się buntujesz."
Moje krzyki i płacze stały się niesłyszalne, nawet dla mnie. Byłem coraz bardziej zmęczony, moje kłykcie już osłabły. Jego śmiech zaczynał się oddalać, a jego obraz stopniowo zaczął się rozmywać.
Cios twardej ręki spadł na moją twarz.
Ma przejrzałam na oczy i pomyślałam, że nie mogę dzisiaj uciec...
Miałam zamknąć oczy i pogodzić się z losem, oddać się raz na zawsze. Nagle przestały się ręce ciągnące ubrania na ciele. Spróbowałem podnieść głowę, żeby się przyjrzeć.
Walcząc otworzyć oczy, usłyszałem tylko dźwięk uderzenia mojego ciała o ścianę.
Wszystkie dźwięki gasły.
Przesuń w górę, aby kontynuować