„Gdzie ja jestem?”
To pytanie unosi się w mojej głowie, zanim jeszcze całkiem się obudzę, jak szept uwięziony między falami. Wszystko mnie boli. Skóra pali mnie od soli i piasku, gardło jest suche i szorstkie od krztuszenia się czymś zbyt suchym, zbyt ostrym. Mrużę oczy przed światłem, ale świat nade mną wiruje, rozmazany przez szare chmury i umierający grzmot. Burza odchodzi, ale coś ze sobą zabrała.
Leżę na plaży, to wiem na pewno. Palce zatapiają się w mokrym piasku, drżące. Płuca grzechoczą mi w piersi — ciasne, obce. Moje ciało jest… nie takie, jak powinno. Ciężkie, powolne, jakby ktoś je przez noc przeprogramował. Odruchem sięgam do szyi, do czegoś, co wiem, że powinno tam być. Skrzela. Ale pod palcami czuję tylko gładką skórę. Ludzką skórę. Wstrzymuję oddech, klatka piersiowa się zaciska. Nie powinnam taka być.
Próbuję się podnieść, ale mięśnie odmawiają posłuszeństwa. Moje nogi są zdrętwiałe, długie, blade, jakby należały do kogoś innego. Patrzę na nie, zdezorientowana. Dwie nogi. Nie ogon. Moje ciało jest okryte wodorostami, splątanymi i zimnymi, ledwo przysłaniającymi cokolwiek. Mój top jest podarty i przemoczony, przylepia się tam, gdzie nie trzeba, napinając się na krągłościach, o których zawsze mówiono mi, że są zbyt wyraźne. Drżącymi palcami odgarniam wodorosty, próbując się zakryć, ale to nie ma znaczenia. Czuję się odsłonięta, jakby przypływ wyrzucił mnie tylko po to, żeby znów się ze mnie śmiać.
Nie znam swojego imienia. Nie pamiętam, kim byłam. Nie do końca. Ale pamiętam to słowo.
„Rozdymka.”
Uderza w moją czaszkę jak policzek wymierzony w twarz. To słowo, ostre i śpiewne, wyplute z udawanym uśmiechem i cekinowym śmiechem. Twarze rozmazują mi się w pamięci — idealne, szczupłe, błyszczące dziewczyny z ogonami jak jedwabne wstążki. Poruszały się jak poezja. Nigdy nie byłam taka jak one. Byłam puentą. Tłem. Żartem.
Rozdymka.
Za gruba. Za wolna. Za niezdarna.
„Czemu nie odpłyniesz, Rozdymko?”
„Spróbuj znów nie utknąć w koralowcu.”
Ich śmiech zawsze był głośniejszy pod wodą. Głośniejszy i zimniejszy.
Nawet w tym świecie, z którego pochodzę, byłam outsiderką. Zawsze za duża. Zawsze zawadzałam. Pamiętam ich oczy — szerokie i pełne litości, kiedy akurat się nie śmiały. Jakby nie rozumiały, po co tu jestem. Nie byłam wdzięczna. Nie byłam delikatna. Nie sunęłam. Unosiłam się, zderzałam z rzeczami. Zakrywałam się, wciągałam brzuch, próbowałam zajmować mniej miejsca, ale nigdy się nie udawało.
Dbały o to, żebym nigdy nie zapomniała.
To słowo mnie nie opuszcza.
Rozdymka.
To wszystko, czym teraz jestem. Wyrzucona na brzeg, bezimienna bryła, pokryta glonami i wstydem.
Słyszę, jak ktoś depcze piasek w pobliżu. Panikuję, próbując się zwinąć, ale wszystko mnie boli. Nie mogę się ruszyć wystarczająco szybko.
„Hej!” — woła dziewczęcy głos, zaskoczony i łagodny. „O Boże — wszystko w porządku?”
Klęka przy mnie. Mrugam do niej, oszołomiona. Wygląda jak wyrwana z reklamy plażowej — piegowate ramiona, rozjaśnione słońcem loki związane chustą, biały lniany kombinezon nieskazitelny i zwiewny. Jej skóra promienieje zdrowiem, sylwetka pełna długich kończyn i pewności siebie. Nie wygląda na kogoś, kto kiedykolwiek był przezywany. Nie wygląda na kogoś, kto kiedykolwiek czuł się nie na miejscu.
Patrzy na mnie szeroko otwartymi, zielonymi oczami, nie cofając się przed tym, czym muszę być.
„Jak masz na imię?” — pyta.
Otwieram usta, ale pozostają puste. Mój głos zanika, zanim zdążę coś powiedzieć. Kręcę głową.
„W porządku,” — mówi cicho. „Jestem Bryn.”
Zdejmuje z bioder dużą bluzę i bez wahania owija nią mnie. Całkowicie mnie zakrywa. Przez chwilę po prostu siedzę, kurczowo trzymając się materiału, jakby to było jedyne, co trzyma mnie w całości.
Nie pyta, co się stało. Nie naciska. Po prostu zostaje obok mnie, jakbym była warta miejsca, które zajmuję.
Nienawidzę tego.
Nienawidzę, że jest taka dobra.
Bo ta część mnie, która pamięta — naprawdę pamięta — wie, że nie powinnam być tak traktowana. Życzliwość wydaje się kłamstwem. Podstępem. Czymś, za co potem trzeba zapłacić.
Odwracam wzrok w stronę oceanu, ale nawet on wydaje się odległy. Kiedyś czułam, że to dom. Może. Ale teraz to tylko hałas. Miejsce, które mnie wyrzuciło.
Ściskam mocniej bluzę Bryn, mój głos ledwie szeptem. „Wszystko w porządku. Potrzebuję tylko chwili.”
Ale w środku krzyczę.
„Nie jest w porządku. Nie wiem, kim jestem. Nie wiem, co się stało. Wiem tylko, że nie jestem stąd. Kiedyś byłam syreną. Syreną, która wie za dużo o ludziach. Ale to, że skończyłam naga na brzegu z ludzkimi stopami, mówi mi, że coś zmusiło mnie do opuszczenia oceanu.”
Fale wciąż rozbijają się, jakby to ich nie obchodziło. Może rzeczywiście nie. Może świat ma się lepiej, jeśli nie wiem, kim byłam.
Bo jeśli jedyne, kim byłam… to ta gruba…
Może zapomnienie jest najlepszym, co mnie kiedykolwiek spotkało.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie spodziewałam się, że jeszcze się obudzę, a już na pewno nie w łóżku.
A jednak tak się stało.
Prześcieradła są miękkie, bawełniane i pachną delikatnie kokosem. Jestem owinięta w dużą koszulkę z napisem „Pelican Cove Resort” na przodzie i jestem prawie pewna, że to piżama albo rozmiar L dla kogoś znacznie mniejszego ode mnie. Na mnie jest obcisła w okolicach klatki piersiowej i podwija się, gdy się przekręcam. Ciągle ją naciągam, wiercę się. To głupie. To tylko koszulka. Ale czuję się, jakbym nosiła etykietkę z napisem „Nie należy do tego miejsca”.
Bryn pojawia się w drzwiach jak lekki powiew, niosąc szklankę wody i talerz z czymś ciepłym. Uśmiecha się, gdy widzi, że nie śpię, jakby była moją pielęgniarką opiekującą się delikatnym ptakiem.
– Przyniosłam tosty – mówi, jakby tosty mogły naprawić kryzys tożsamości. – Spałaś od wczoraj.
Mamroczę ciche „dzięki”. Mój głos brzmi obco w tym nowym miejscu. Pokój jest jasny, nadmorski – jasne ściany, zasłony z muszelek, leniwie obracający się wiatrak pod sufitem. To jeden z pokoi gościnnych w rodzinnym ośrodku Bryn, tak mi powiedziała. Pozwala mi tu zostać „na razie”, cokolwiek to znaczy. Chcę być wdzięczna, naprawdę. Ale czuję się, jakby to był podstęp. Jakby pewnego dnia obudziła się, zorientowała się, kim jestem, i wyrzuciła mnie stąd.
Jem powoli, udając, że wszystko w porządku. Nie jest.
Lustro nad komodą ciągle przyciąga mój wzrok. Nienawidzę go. Odbija wszystko, o czym staram się nie myśleć – moje grube ramiona, krzywiznę brzucha, twarz, która wydaje się zbyt miękka, zbyt okrągła, zbyt nieodpowiednia w tym delikatnym miejscu. Wciąż widzę tę dziewczynę z wodorostów na plaży. Wciąż słyszę w głowie słowo „rozdymka”.
***
Później Bryn zabiera mnie na cichy spacer po ośrodku. Omijamy główną recepcję, gdzie goście wchodzą i wychodzą w zwiewnych sukienkach i sandałach, wszyscy wyglądają, jakby tu należeli. Przylegam do ścian korytarzy, ciągnąc za zbyt ciasny dół jej zapasowej koszulki, czując się intruzem w świecie zbudowanym dla mniejszych, ładniejszych ludzi.
Wtedy docieramy na taras przy basenie i właśnie tam go widzę.
Jakiś chłopak ustawia parasole przy basenie, podśpiewuje sobie, porusza się tak, jakby nigdy nie musiał się zastanawiać nad każdym krokiem. Jest wysoki, szeroki w barach, o opalonej skórze i ciemnych włosach zaczesanych do tyłu, jakby właśnie wyszedł z oceanu. Gdy podnosi wzrok i nas zauważa, uśmiecha się. To ten typ uśmiechu, który uderza prosto w pierś. Ciepły. Swobodny. Naturalny.
Podchodzi, a ja instynktownie próbuję schować się za Bryn.
– Hej, Bryn – mówi z pewnością siebie. Potem patrzy na mnie. – Hejka.
Drżę, ledwo kiwam głową.
– To jest... moja przyjaciółka – mówi Bryn, rzucając mi szybkie spojrzenie. – Zostanie z nami przez jakiś czas.
– Jestem Finn – uśmiecha się szeroko, jakby to naprawdę miało znaczenie. – Miło cię poznać.
Teraz już znam jego imię.
Finn.
Oczywiście, że tak się nazywa. Takie imię mają chłopcy z sześciopakiem, urokiem osobistym i pewnie nigdy nie przejmują się tym, czy koszulka sprawia, że wyglądają na grubszych.
– Masz świetny uśmiech – mówi.
Zamieram. Moim pierwszym odruchem jest śmiech.
Świetny uśmiech? Tak, jasne – jeśli możesz zignorować fakt, że jest rozlany na twarzy przypominającej puszystą bułkę. Gdy mówię, moje policzki się wydymają. Nos się marszczy. Wyglądam komicznie.
Chcę powiedzieć: „Jesteś ślepy? Jestem gruba, Finn. Nie mówi się takich rzeczy do takich dziewczyn jak ja.” Ale słowa nie wychodzą. Utknęły w gardle, za ciężkie, zbyt naładowane. Zamiast tego mamroczę coś w rodzaju „dzięki” i wpatruję się w kafelki pod nogami.
A wtedy—
– Serio, Bryn? – ostry głos przecina słoneczne powietrze. – To teraz ją tu wpuszczamy?
Nie rozpoznaję głosu. Ale rozpoznaję ton. Nawet nie muszę się odwracać, żeby wiedzieć, co zaraz nastąpi.
Ale i tak się odwracam.
Stoi przy cabanie – szczupły, złocista skóra, wyrzeźbiony przez plażę, uśmiech już przyklejony. Ma na sobie drogie szorty i znudzoną minę, jakby świat istniał tylko po to, by go irytować. Włosy potargane w sposób, który zdradza, ile trzeba wysiłku, by wyglądać tak niedbale.
– To Kieran – Bryn mówi cicho do mnie. – Jego rodzina to jeden z głównych udziałowców ośrodka. Myśli, że to daje mu prawo własności.
Oczywiście.
Podchodzi bliżej, patrzy na mnie jak na ciekawostkę, nad którą się zastanawia – wyśmiać czy zignorować.
– Jak ona ma na imię? – pyta Bryn. – Czy może nie ma imienia?
Sztywnieję. Otwieram usta, ale nic nie wychodzi.
– Niema jesteś? – pyta, szczerząc się, jakby był bardzo dowcipny.
– Ja... jestem... – wyduszam z siebie.
Unosi brew. – Wow. Ale wyrazista.
– Wystarczy – rzuca Bryn, stając między nami jak tarcza. – Ona tu zostaje, a ja tu rządzę, dopóki moich rodziców nie ma. Więc odczep się.
Kieran przewraca oczami i unosi dłonie. – Jasne. Jak chcesz. Tylko nie miej do mnie pretensji, jak zacznie straszyć gości.
Chcę zniknąć. Wtopić się w bruk. Wczołgać się do oceanu i już nie wracać.
Bryn łagodnieje, gdy odchodzi. Odwraca się do mnie delikatnie. – Naprawdę nie pamiętasz swojego imienia?
Kręcę głową. Wstyd zaciska mi gardło jak lina.
– Cóż – mówi po chwili – na razie nazwijmy cię Aqua.
Imię zaskakuje mnie. Jest czyste. Płynne. Proste.
Nie rozdymka. Nie gruba dziewczyna. Nie bezdomna.
Po prostu... Aqua.
Kiwam głową.
– Aqua – szepczę, smakując to.
I po raz pierwszy nie brzmi to jak żart.
Przesuń w górę, aby kontynuować