PERSPEKTYWA ASTRID
Byłam w swojej chacie uzdrowicielki, rozdrabniając suszoną korę wierzby tłuczkiem, kiedy zamieszanie na zewnątrz sprawiło, że oderwałam wzrok od pracy. Przez małe okno widziałam, jak mężczyźni biegną w stronę pola treningowego, a w ich głosach brzmiał niepokój i panika.
Coś było nie tak.
Odłożyłam narzędzia i pospiesznie wyszłam na zewnątrz, serce już waliło mi w piersi. Przez trzy tygodnie, odkąd Ragnar pozwolił mi otworzyć chatę uzdrowicielki, leczyłam nic poważniejszego niż rozcięcia od treningowych mieczy i okazjonalnie zwichnięte nadgarstki. Ale ton tych głosów mówił mi, że tym razem jest inaczej.
Gdy dotarłam do tłumu zgromadzonego przy miejscu ćwiczeń, przepchnęłam się przez krąg wojowników, aż zobaczyłam, co się stało. Zabrakło mi tchu.
Jeden z ludzi Ragnara leżał na ziemi, blady jak śmierć, z płytkim oddechem.
Krew przesiąkała przez jego skórzaną kamizelkę z głębokiego rozcięcia na piersi. Ale to dziwny kolor jego skóry zmartwił mnie najbardziej – szarawy odcień, który rozpoznałam z nauki w domu.
"Co się stało?" zapytałam, klękając przy rannym.
"Wypadek na treningu," odpowiedział Bjorn Rudobrody, jego poorana bliznami twarz była ponura. "Miecz Erika się ześlizgnął i trafił go głęboko. Ale nie tylko rana jest problemem. Spójrz na jego ramię."
Podążyłam za jego wzrokiem i zrozumiałam, o co mu chodzi. Lewe ramię mężczyzny było spuchnięte do dwukrotności normalnego rozmiaru, a czerwone smugi ciągnęły się ku ramieniu. Skóra była gorąca w dotyku i miała gniewny, zainfekowany wygląd, od którego ścisnęło mi się w żołądku.
"Jak długo jego ramię wygląda w ten sposób?" zapytałam ostro.
"Kilka dni," przyznał jeden z innych wojowników. "Mówił, że to tylko zadrapanie z zeszłotygodniowego treningu. Nie chciał nikogo kłopotać."
Zamknęłam na chwilę oczy, walcząc z frustracją. Mężczyźni i ich duma. Ten wojownik – wydawało mi się, że miał na imię Olaf – pozwolił, by niewielka rana się rozwinęła, zamiast przyznać, że potrzebuje pomocy. Teraz infekcja rozprzestrzeniała się w jego krwi, a w połączeniu ze świeżą raną mogła go zabić.
"Pomóżcie mi zanieść go do chaty uzdrowicielki," powiedziałam, podnosząc się. "Szybko."
Kilku wojowników ruszyło, by go podnieść, ale widziałam w ich oczach wątpliwości. Słyszeli o moich umiejętnościach, ale żaden z nich nie widział mnie przy poważniejszym przypadku.
Dla nich nadal byłam tylko obcą kobietą, którą ich jarl wziął za żonę.
Ale nie miałam czasu przejmować się ich opinią. Olaf umierał, a ja byłam jedyną, która mogła go uratować.
Zanieśliśmy go do mojej chaty i położyliśmy na wąskim łóżku przygotowanym dla pacjentów. Jego oddech stawał się coraz cięższy, a gdy sprawdziłam puls, bił jak spłoszony ptak.
"Wszyscy wyjść, zostawić tylko dwóch do przytrzymania go," rozkazałam, mój głos zabrzmiał pewniej, niż się czułam.
Ku mojemu zaskoczeniu, posłuchali bez słowa sprzeciwu. Może powaga sytuacji przezwyciężyła ich niechęć do przyjmowania rozkazów od kobiety.
Działałam szybko, oczyszczając świeżą ranę i zszywając ją starannie, równymi szwami. To była najłatwiejsza część. Infekcja mogła go zabić, jeśli jej nie powstrzymam.
Sięgnęłam po sakiewkę z moim najcenniejszym skarbem – zbiorem ziół i korzeni, które dała mi matka przed śmiercią.
Ona nauczyła się dawnych metod od swojej babki, wiedzy przekazywanej przez pokolenia, gdy leczenie było równie mocno intuicją, co medycyną.
Sporządziłam maść z rozgniecionego czosnku, miodu i rzadkiego grzyba rosnącego tylko w najgłębszych ostępach lasu.
Zapach był ostry i gorzki, ale widziałam, jak to połączenie czyniło cuda przy zakażonych ranach, z których inni uzdrowiciele rezygnowali.
"To będzie boleć," ostrzegłam Olafa, choć ledwo był przytomny. "Ale może uratować ci życie."
Rozsmarowałam maść na zakażonym miejscu, a on krzyknął nawet w swoim osłabionym stanie. Dwaj wojownicy trzymający go spojrzeli na mnie z trwogą, ale dalej pracowałam.
Czasem, by uzdrowić, trzeba zadawać ból, by zapobiec gorszemu cierpieniu.
Następna była herbata z kory wierzby i wiązówki błotnej, posłodzona miodem, żeby łatwiej przełknął. Uniosłam mu głowę i udało mi się wlać mu większość naparu, choć sporo spłynęło mu po brodzie.
Potem pozostało tylko czekać.
Siedziałam przy jego łóżku przez resztę dnia i całą noc, sprawdzając puls, monitorując oddech, zmieniając opatrunki na ranie. Inni wojownicy zaglądali do nas na zmianę, ich twarze były poważne i zmartwione.
Rano byłam wyczerpana, ale pełna nadziei. Gniewne czerwone smugi na jego ramieniu zbladły do różu, a gorączka ustąpiła gdzieś w trakcie nocy.
Gdy otworzył oczy i poprosił o wodę słabym, lecz wyraźnym głosem, prawie się rozpłakałam z ulgi.
Wieść rozeszła się po osadzie jak ogień. Zanim Olaf usiadł i jadł bulion, połowa wojowników z armii Ragnara znajdowała powody, by przechodzić obok mojej chaty i zaglądać do środka.
Słyszałam ich rozmowy na zewnątrz, ich głosy niosły się przez cienkie ściany.
— Ona uratowała mu życie, nie ma co do tego wątpliwości.
— Widziałeś, jak pracowała? Jakby robiła to od dekad.
— Fenoj mówił, że użyła jakiejś magicznej maści. Zrobionej z rzeczy, o których nigdy nie słyszałem.
— Magiczna czy nie, Olaf byłby martwy, gdyby nie ona.
Ich pochwały sprawiły, że w mojej piersi zakwitło coś ciepłego. Po raz pierwszy od czasu, gdy mnie tu przywieziono, poczułam się potrzebna. Doceniona. Jakbym miała cel, który wykracza poza bycie niechcianą żoną Ragnara.
Tego wieczoru sprawdzałam opatrunki Olafa, kiedy poczułam, że ktoś mnie obserwuje z progu. Podniosłam wzrok i zobaczyłam samego Ragnara, którego masywna sylwetka wypełniała wejście do mojego małego domku.
— Jak się czuje? — zapytał cicho.
— Przeżyje — odpowiedziałam, nie mogąc powstrzymać dumy w głosie. — Infekcja minęła, a rana na klatce piersiowej goi się czysto. Za kilka tygodni powinien wrócić do treningów.
Ragnar skinął powoli głową, jego lodowatoniebieskie oczy lustrowały porządek w moich zapasach, czyste stanowisko pracy, pacjenta odpoczywającego spokojnie na łóżku.
— Moi ludzie są pod wrażeniem — powiedział.
— Powinni być pod wrażeniem siły Olafa — odparłam. — Walczył z infekcją równie zaciekle jak ja.
Ale nawet gdy to mówiłam, poczułam przyjemne ciepło na jego słowa. Udowodniłam swoją wartość jego wojownikom, pokazałam im, że jestem kimś więcej niż ładną twarzą czy polityczną pionkiem.
— Chodź ze mną — powiedział nagle Ragnar.
Spojrzałam na Olafa, ale spał spokojnie, jego oddech był głęboki i regularny. Nie mogłam już dziś nic więcej dla niego zrobić.
Podążyłam za Ragnarem z chaty na rześkie wieczorne powietrze. Osada była teraz cichsza, większość ludzi zebrała się już w wielkiej sali na wieczorny posiłek. Szliśmy w milczeniu w stronę murów otaczających warownię, nasze kroki odbijały się echem od drewnianych chodników.
— Uratowałaś mu życie — odezwał się w końcu Ragnar.
— Zrobiłam to, co zrobiłby każdy uzdrowiciel — odpowiedziałam, choć oboje wiedzieliśmy, że to nie była cała prawda. Nie każdy uzdrowiciel znałby stare receptury mojej matki, ani nie miałby odwagi, by zastosować je na umierającym człowieku.
— Moja matka zwykła mówić, że leczenie to dar od bogów — zaskoczył mnie. — Że ci, którzy go posiadają, są naznaczeni do czegoś wyjątkowego.
Spojrzałam na niego ukradkiem, próbując odczytać wyraz jego twarzy w półmroku. — Nie wiedziałam, że wierzysz w takie rzeczy.
— Wierzę w to, co mogę zobaczyć na własne oczy — powiedział. — A widziałem, jak przywróciłaś człowieka z krawędzi śmierci, używając wyłącznie roślin i determinacji.
Dotarliśmy już do muru i zatrzymaliśmy się. Poniżej nas osada rozciągała się jak zbiór zabawek, z okien i drzwi wylewało się ciepłe światło. Zaczynałam czuć, że to miejsce jest mniej więzieniem, a bardziej... czymś innym. Nie domem, ale może miejscem, do którego mogłabym przynależeć.
— Mężczyźni cię teraz szanują — powiedział Ragnar. — To nie przychodzi im łatwo.
— Zauważyłam — odparłam, myśląc o wojownikach, którzy przez cały dzień znajdowali preteksty, by odwiedzić moją chatę.
Niektórzy przynosili drobne urazy, które chcieli, żebym obejrzała, ale inni po prostu przyszli podziękować za uratowanie przyjaciela.
— Dziś się uśmiechałaś — zauważył. — Kiedy chwalili twoją pracę. To pierwszy raz, gdy widziałem twój prawdziwy uśmiech odkąd tu jesteś.
Naprawdę się uśmiechałam? Chyba tak. Dobrze było być docenioną, wiedzieć, że moje umiejętności mają znaczenie dla tych ludzi, którzy jeszcze niedawno wydawali się tak obcy i przerażający.
— Dobrze było komuś pomóc — przyznałam. — Zrobić coś pożytecznego, zamiast tylko... istnieć.
Staliśmy tak przez chwilę w wygodnym milczeniu, patrząc na osadę. Wieczorne powietrze było rześkie na mojej twarzy, czułam woń soli z morza zmieszaną z dymem drewna z ognisk.
Wtedy to się stało.
Wskazywałam jedno z budynków poniżej, pytając Ragnara o coś, co wcześniej widziałam, gdy jego dłoń przesunęła się, by nakryć moją na drewnianej poręczy. To był tylko lekki dotyk, ledwie muśnięcie skóry o skórę, ale przeszył mnie dreszcz.
Jego dłoń była ciepła i szorstka od lat dzierżenia broni, ale jego dotyk zaskakująco delikatny. Nie chwycił mnie, nie żądał — po prostu pozwolił palcom lekko spocząć na moich.
Przez chwilę żadne z nas się nie poruszyło. Czułam, jak moje serce bije szybciej, wyczuwałam napięcie unoszące się między nami. To było inne niż jego wcześniejsze próby dotyku. To nie było roszczenie ani zawłaszczanie. To było coś zupełnie innego.
Powinnam była odsunąć rękę. Powinnam utrzymać dystans, który trzymaliśmy od tamtej nocy w mojej komnacie. Ale tego nie zrobiłam. Zamiast tego spojrzałam w dół na nasze splecione dłonie, na kontrast między jego dużymi, pooranymi bliznami palcami a moimi mniejszymi, bledszymi.
Dotyk trwał, żadne z nas nie chciało przerwać tego połączenia. I w tej chwili coś się między nami zmieniło, coś, co odmieniło nawet powietrze, którym oddychaliśmy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA ASTRID
Wiatr wył jak żywa istota, trzęsąc drewnianymi okiennicami mojej komnaty z furią, która sprawiała, że cały budynek się trząsł. Nigdy nie doświadczyłam takiej burzy w mojej wiosce. Śnieżyca nadeszła znikąd, przelatując przez osadę z siłą rozgniewanego boga.
Otuliłam się szczelniej wełnianym płaszczem i przysunęłam bliżej do małego ognia, który słabo migotał w kamiennym palenisku.
Płomienie tańczyły i przygasały z każdym podmuchem wiatru, który przedostawał się przez szczeliny w ścianach.
Na zewnątrz słyszałam trzask przedmiotów miotanych przez burzę i zatroskane krzyki mężczyzn próbujących zabezpieczyć wszystko, co mogło zostać zdmuchnięte.
Temperatura w moim pokoju gwałtownie spadała. Widziałam swój oddech tworzący małe obłoczki w powietrzu, a moje palce już drętwiały mimo że były schowane w płaszczu.
Ogień, który jeszcze godzinę temu wydawał się wystarczający, teraz walczył z zimnem sączącym się przez każdą szczelinę w drewnianych ścianach.
Byłam w chacie uzdrowicielki, gdy uderzyła burza, porządkując zapasy i przygotowując leki na nadchodzącą zimę.
Śnieżyca nadeszła tak nagle, że ledwo zdążyłam zebrać swoje rzeczy i pobiec z powrotem do mojej komnaty, zanim wiatr stał się zbyt silny, by można było iść pod wiatr.
Teraz byłam tu uwięziona, obserwując jak mój mały ogień przegrywa walkę z przeszywającym zimnem.
Kolejny gwałtowny podmuch wiatru wstrząsnął budynkiem i z przerażeniem patrzyłam, jak mój ogień przygasa coraz bardziej.
Płomienie były teraz ledwo widoczne, tylko malutkie języczki pomarańczy walczyły o przetrwanie w kamiennym palenisku. Godzinę temu zużyłam ostatnie drewno i nie było już niczego, czym mogłabym podtrzymać ogień.
Próbowałam delikatnie dmuchać na węgle, mając nadzieję na przywrócenie płomieni do życia, ale zimne powietrze wdzierające się przez ściany czyniło moje wysiłki bezużytecznymi.
W ciągu kilku minut ostatni płomień zgasł, pozostawiając tylko żarzące się węgle, które nie dawały żadnego ciepła.
Zimno uderzyło we mnie natychmiast. Bez ognia temperatura w pokoju gwałtownie spadła i czułam, jak chłód wdziera się do moich kości.
Pospieszyłam do łóżka i przykryłam się wszystkimi futrami i kocami, jakie posiadałam, zwijając się w ciasną kulkę i próbując zachować resztki ciepła ciała.
Ale to nie wystarczyło. Burza zdawała się przybierać na sile, a zimno przenikało przez futra jak woda przez tkaninę.
Moje zęby zaczęły szczękać i bez względu na to, jak ciasno owijałam się kocami, nie mogłam przestać drżeć.
Czas płynął powoli. Straciłam rachubę, jak długo tam leżałam, trzęsąc się niekontrolowanie, gdy zimno mnie pochłaniało.
Najpierw zdrętwiały mi palce u rąk i nóg, potem odrętwienie zaczęło rozprzestrzeniać się na ramiona i nogi. Wiedziałam, że to niebezpieczne. Widziałam ludzi umierających z zimna, leczyłam odmrożenia, które przychodziły po zbyt długim wystawieniu na zimowy mróz.
Ale nie mogłam nic zrobić. Burza była zbyt gwałtowna, bym mogła opuścić komnatę i szukać pomocy. Mogłam tylko leżeć tam, owinięta w futra, i mieć nadzieję, że śnieżyca minie, zanim zimno mnie pokona.
Musiałam przysnąć, bo następną rzeczą, jaką usłyszałam, były ciężkie kroki na korytarzu za moimi drzwiami.
Początkowo myślałam, że to tylko wiatr płata mi figle, ale potem usłyszałam głos wołający moje imię.
"Astrid? Astrid, jesteś tam?"
To był Ragnar. Nawet przez szczękające zęby i mgłę zimna, która zasnuwała mój umysł, rozpoznałam jego głęboki głos.
Ale nie mogłam zmusić ust do odpowiedzi. Zimno ukradło mój głos wraz ze wszystkim innym.
Drzwi otworzyły się z hukiem i usłyszałam, jak przeklina w swoim rodzimym języku.
Przez szparę w futrach widziałam go stojącego w drzwiach, ze śniegiem przylegającym do jego ciemnych włosów i brody.
Jego oczy przeskanowały pokój, dostrzegając wygasły ogień i stos koców skrywający moją drżącą postać.
"Na bogów," wymamrotał, spiesząc do mojego łóżka. "Jak długo twój ogień jest wygaszony?"
Próbowałam odpowiedzieć, ale wydobył się ze mnie tylko słaby jęk. Całe moje ciało trzęsło się tak gwałtownie, że nie mogłam nad tym zapanować, i ledwo czułam już dłonie i stopy.
Ragnar nie czekał na odpowiedź. Szybko ocenił sytuację, widząc pusty stos drewna i zimne kamienie, gdzie wcześniej płonął mój ogień.
Bez wahania zaczął zdejmować swój ciężki zewnętrzny płaszcz i buty.
"Przesuń się," powiedział, jego głos był łagodny, ale stanowczy.
Byłam zbyt zmarznięta, by protestować, zbyt zdesperowana w poszukiwaniu ciepła, by przejmować się przyzwoitością czy ostrożnym dystansem, który utrzymywaliśmy od tamtej nocy na murze.
Kiedy uniósł brzeg futer i wsunął się pod nie, westchnęłam z ulgą.
Ciepło jego ciała było jak błogosławieństwo od bogów. Był tak ciepły, tak solidny i żywy obok mnie.
Nie mogłam się powstrzymać przed przysunięciem się bliżej do niego, szukając ciepła promieniującego z jego skóry jak żar z kuźni.
Ostrożnie owinął mnie ramionami, przyciągając do swojej piersi. Czułam miarowy rytm jego serca, mogłam wyczuć znajomy zapach skóry i stali, który zdawał się zawsze przy nim pozostawać.
Ale pod tym było coś jeszcze, coś, co było tylko nim.
"Jesteś jak lód," wymruczał, jego oddech był ciepły na moich włosach. "Jak mogłaś pozwolić sobie tak zmarznąć?"
"Ogień zgasł," zdołałam wyszeptać przez szczękające zęby. "Nie ma więcej drewna."
Wydał z siebie sfrustrowany dźwięk. "Powinnaś była przyjść po mnie. Albo przekazać wiadomość. Mogłaś tu umrzeć."
Chciałam mu powiedzieć, że nie chciałam go niepokoić, że myślałam, że dam sobie radę sama.
Ale słowa nie chciały przyjść. Mogłam tylko wtulić się głębiej w jego ciepło, pozwalając, by ciepło jego ciała powoli przepędziło śmiertelne zimno, które osiadło w moich kościach.
Leżeliśmy tak w ciszy przez jakiś czas i stopniowo moje gwałtowne drżenie zaczęło ustępować.
Czucie zaczęło wracać do moich dłoni i stóp, przynosząc ze sobą bolesne mrowienie. Ale ledwo zauważałam ten dyskomfort.
Mogłam się skupić tylko na tym, jak ramiona Ragnara czuły się wokół mnie, silne i opiekuńcze, i zaskakująco delikatne.
Jego dłonie poruszały się powoli wzdłuż moich pleców, wcierając ciepło z powrotem w moje mięśnie. Na początku było to wystarczająco niewinne, tylko praktyczne próby pomocy mojemu krążeniu.
Ale gdy bezpośrednie zagrożenie minęło i świadomość wróciła do moich zdrętwiałych od zimna zmysłów, stałam się ostro świadoma każdego miejsca, w którym nasze ciała się stykały.
Czułam solidną siłę jego piersi przy moim policzku, czułam, jak jego oddech się pogłębia, gdy nieświadomie przycisnęłam się do niego bliżej.
Mój własny oddech zaczął się urywać, gdy rozlało się we mnie ciepło, które nie miało nic wspólnego z walką z zimnem.
"Lepiej?" zapytał cicho i słyszałam coś w jego głosie, czego wcześniej tam nie było.
Kiwnęłam głową przy jego piersi, nie ufając swojemu głosowi. Burza wciąż szalała na zewnątrz, ale tu w tej małej przestrzeni pod futrami, otulona jego ramionami, czułam się bezpieczniej niż kiedykolwiek od czasu opuszczenia mojej wioski.
Jego dłoń uniosła się, by dotknąć mojej twarzy, jego kciuk delikatnie przesunął się po moim policzku. "Twoje usta wciąż są sine," wymruczał, a ja czułam jego oddech na swojej skórze.
Spojrzałam wtedy na niego, spotykając jego lodowato niebieskie oczy w przyćmionym świetle, które przeciskało się przez okiennice.
Było coś intensywnego w jego spojrzeniu, coś, co sprawiło, że moje serce zaczęło bić szybciej z powodów, które nie miały nic wspólnego z zimnem.
"Pozwól mi ogrzać całą ciebie," wyszeptał, jego głos był niski i szorstki od emocji, której nie potrafiłam do końca nazwać.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zanim zdążyłam pomyśleć o tym, co się dzieje lub co to może oznaczać, uniósł mój podbródek delikatnymi palcami.
Jego oczy przez chwilę badały moje, jakby prosząc o pozwolenie na coś, co oboje wiedzieliśmy, że zmieni wszystko między nami.
Potem jego usta dotknęły moich, miękkie i ciepłe, i nieskończenie ostrożne. To nie było nic takiego, czego spodziewałabym się po takim mężczyźnie jak on. Nie było w tym pocałunku żadnego żądania, żadnego brania siłą tego, czego chciał. Zamiast tego była czułość, która zapierała dech w piersiach, delikatność, która sprawiła, że coś głęboko we mnie zaczęło topnieć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
