passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Awakening Rejected Mate autor L.T. Marshall

Awakening Rejected Mate

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Wiesz, te historie o niechcianych odrzutach, których bliscy albo umarli, albo je porzucili, by bezcelowo wędrować przez świat? Bezwartościowe nikim, prawie niewidoczne dla innych ludzi. Nie ma w nich nic spektakularnego, żadnego wielkiego wzrostu z niczego do czegoś, gdy stają się dorosłe.

Tak, cóż, to w pewnym sensie jest moja historia.

Mam na imię Alora Dennison i właśnie za kilka godzin mam ceremonię Przebudzenia w wieku osiemnastu lat, bez kompletnie nikogo, kto by się o mnie martwił; bez wsparcia, rodziny i zdecydowanie bez przyjaciół. Trochę jestem późno rozwijającą się osobą, przypuszczam. Ale to nie jest nietypowe w moim rodowodzie, bo prawie każda kobieta w mojej rodzinie nie “ujawniała się” do późnego okresu dojrzewania, z tego co pamiętam. Tak samo jak inni w sierocińcu, tutaj uwięzieni ze mną. Inny powód, dla którego jesteśmy ignorowani i zostawieni samym sobie w tej piekielnej jaskini, którą nazywają domem.

Ceremonia mojego Przebudzenia wywołuje we mnie napięcie i niepokój, i teraz nieustannie chodzę tam i z powrotem po pokoju, który dzielę z Vanką. Ona jest podobna do mnie, ale przez wszystkie te lata, odkąd razem mieszkamy, nie mogę powiedzieć, że staliśmy się przyjaciółmi w jakikolwiek sposób. Ona jasno daje do zrozumienia, że mnie nie lubi, podobnie jak inni wokół mnie, wszyscy trzymają dystans. Tolerujemy się nawzajem, ale żadne z nas nigdy nie miało więzi.

Jestem sierotą, której rodzice zginęli w wojnie dziesięć lat temu z wampirami. Tak samo jest z nią, ale to w żaden sposób nie sprawiło, że stała się bardziej przychylna dla mnie. Przypuszczam, że to dlatego, że pochodzi z linii Santo, a oni nienawidzą rodu Whyte od dawna przed tą wojną. Byliśmy już zwaśnieni, zanim wampiry zjednoczyły nas wszystkich, a stare rany i urazy to nie coś, czego wilki szybko się pozbywają.

Byłyśmy dwiema małymi dziewczynkami, pozostawionymi bez bezpośrednich opiekunów związanych więzami krwi, umieszczonymi tutaj, aby spędzić swoje dni w niekonwencjonalny sposób. Byłoby łagodniej kończyć nasze cierpienie zamiast zostawiać nas na pastwę oskarżeń jako wyjęte spod prawa wśród naszych ludzi, naszego rodzaju. Odrzucane, ponieważ jesteśmy wstydliwym dowodem na to, że nasze watahy nas zawiodły. Nie sądzę, żeby wiedziały, co z nami zrobić. Tylu młodych ludzi, którzy nie mają już nikogo, kto by się nimi zaopiekował i wychował ich według naszych zasad, a którzy są postrzegani jako przeklęci. Byli wstydem dla ich rodzin, a my musimy nosić ten ciężar jak wieczne czarne znamię namalowane na twarzach.

Jestem zdumiona, że dzieci takie jak my nawet mogą przeprowadzić tę ceremonię. Chodzi o coś naprawdę ważnego, a my jesteśmy takimi nikim. Jesteśmy trochę jak zagubione chłopaki w Nibylandii, ale... żadne z nas nie chce tu pozostać, a dorastanie to jedyny sposób na ucieczkę.

Twoje Przebudzenie jest tak jakby ukończeniem nauki, w pewien sposób. Przejście z dziecka w dorosłe życie i zwykle wtedy znajduje się miejsce, pozycja w stadzie i zdobywa partnera. I nie mam złudzeń, że oznacza to coś takiego dla którejkolwiek z nas, które zmienimy się dzisiaj wieczorem. Są cztery osoby ze sierocińca i słyszałam, że może trzech z innych watah także. Kilka dzieci próbuje się uwolnić, znaleźć swoją ścieżkę i to wszystko w obecności całego "Packdom'u".

Packdom to tuzin watah wilków ze stanu. Muszą się wszyscy spotkać na Shadow Rock, żeby oglądać twoją pełną przemianę po raz pierwszy podczas pierwszego pełniącego księżyca twojego miesiąca urodzin. Łatwo jest to ustalić. W tygodniach przed twoimi urodzinami zaczynasz się zmieniać w niewielkie sposoby, i, cholera, jak boleśnie to boli, jakby ktoś łamał ci wnętrzności i rozciągał w napadach poważnego, skręcającego bólu, którego nie możesz kontrolować.

Dla wszystkich znaki są bardzo czytelne. Trochę jak pokwitowanie dla wilkołaków, przypuszczam. Dojrzewanie, poprawa fizyczna i ogromny wzrost apetytu i agresji. Chwile, w których zaczynasz boleśnie się przemieniać, a potem to szybko mija, więc nigdy nie dochodzisz do pierwszej przemiany, ale jest zgłaszane, i nikt nie może tego ukryć. Ból, którego się spodziewasz w pierwszej przemianie, jest oszczędzony na pełnię księżyca po twoich urodzinach.

Niektórzy przechodzą przez to później w życiu, a niektórzy wcześniej. Zwykle jest to oznaka twojego miejsca w hierarchii w momencie przebudzenia. Według starszych watahy Santo, im dłużej to trwa, tym słabsze jest twoje DNA, ale moi rodzice nie wspominali o tym, gdy byłam mała. Więc to, że mam osiemnaście lat, stawia mnie na samym dole w hierarchii i potwierdza, że moja krew nie była krwią wojowników ani też wystarczająco odporna, by być czymś ważnym. Vanka ma szesnaście lat i też przejdzie dzisiaj tę przemianę, ale mając w sobie krew Sieroty, powinna przeszłać to o wiele wcześniej. Przypuszczam, że to, co jej miesza się we krwi, powoduje, że uważają ją za obcą.

Chodź, popatrz na Santosów. To aktualnie rządząca wataha w stanie i każdy z ich rodziny przeszedł to przed dziesiątym rokiem życia. Colton, następca Alfy jako Alpha, ma dziewiętnaście lat, and panoszy się nad wszystkimi w naszym królestwie i biegał z watahą od kiedy był niewiele ponad małym ośmioletnim chłopcem.

Wszyscy członkowie jego rodziny wrócili z wojen, co mówi wiele o czystości ich genów, sile i umiejętnościach w walce. Jest przeznaczony do objęcia roli Alpha po swoim ojcu i ze wszystkim co się dzieje, nie będzie Alpha tylko watahy Santo, ale wszystkich nas. To coś, co nie zdarzyło się w naszym życiu, ale rozpocznie nowy świt pod względem sposobu życia watach.

Santo nie jest miłym gościem. Nikt z nich nie jest. Spaceruje wśród swojej podwładnych watahy, patrzy z góry na takich jak my i nigdy nie nawiązuje kontaktu wzrokowego ani nie odpowiada osobom poniżej swojego stanu. Tak to tutaj działa. Dominacja i siła są dla wilków wszystkim. Ma arogancję swojego ojca i wie, że każda samica w okresie dojrzewania pragnie zostać jego partnerką. Jeszcze nie wybrał oficjalnie ani nie oznaczył, i pomimo że ma zawsze przy boku tę samą dziewczynę, można go jeszcze zaznaczyć.

Bezgranicznie przystojny w tym ciemnym, latynoskim stylu pięknego chłopaka o zbyt pięknej twarzy. Ma ponad sześć stóp wzrostu i obłąkańczo wydaje swoją agresję, bez wysiłku, a także jest jednym z największych spośród nas czarnych wilków podczas przemiany. Myślę, że jedyny raz, kiedy zauważył moje istnienie, to była ta chwila, kiedy odepchnął mnie w drodze do sali przejścia. Potknęłam się przed nim na korytarzu do głównej sali, podczas gdy on nie zwrócił na mnie uwagi i nie opuścił taktyki, mocno mnie odepchnął jakbym była lekkim śmieciem. Wszystkie dziewczyny śmiały się ze mnie, kiedy wylądowałam na tyłku i poślizgnęłam się z powrotem na śmieciarkę, i zawsze dbam, żeby nie wchodzić mu w drogę.

Nie mamy zbyt dużo czasu w tym samym miejscu. Mieszkam w sierocińcu i uczę się w szkole zbudowanej wyłącznie dla naszego rodzaju, z dala od "normalnych" ludzi. On był rok przede mną, więc rzadko się mijałyśmy przez cały ten czas, a ponieważ mieszka z watahą na południowym stoku góry, przychodząc na północ tylko wtedy, gdy jest to konieczne, nigdy go ani żadnych jego podwładnych nie widzę. Podobnie jak wszyscy inni, którzy unikają "Odrzuconych".

Po Wielkiej Wojnie nasi ludzie przemieszczali się z okolicznych terenów i zbiegali się bliżej góry. Trzymali się blisko, aby być chronionym i nikt nigdy stąd nie wychodził. Jego ojciec jest oficjalnie nieoficjalnym dominującym Alfa i lubi się sprawdzać u wszystkich na górze, kiedy uważa to za stosowne. Od czasu, gdy Colton ukończył studia, widzimy go tylko w czasie oficjalnych odwiedzin u boku ojca. Panując nad ich nowo odkrytym królestwem posłusznych i uległych watah, zachowuje porządek i prawo.

Plotka mówi, że wampiry od kilku miesięcy, może nawet lat, zbierają się i gromadzą siły, by odzyskać liczebność i rozpocząć nową wojnę przeciwko nam. Zawsze wiedzieliśmy, że tak się stanie. Wygraliśmy bitwę, ale nie pokonaliśmy ich w taki sposób, jakiego chcieliśmy. Wielu przetrwało i uciekło, i przez blisko dziesięć lat dochodzili do siebie po tym i lizali rany. To było takie ciche przez tak długi czas, tak dziwnie, ale w powietrzu było też sporo niepokoju i niepokoju, tak jakby pakty zwołały spotkanie miesiąc temu, by zdecydować o losie naszej przyszłości. Kłopoty wrze, i wszyscy to czujemy, na naszą czujką czuć wiarę, że zbliża się coś wielkiego. Uważają, że połączenie w jedną watahę i jedno jedność jest odpowiedzią na zbliżającą się wojnę. Nie zmienia to wiele, bo żyliśmy prawie tak przez dekadę.

Nigdy wcześniej nie byliśmy zjednoczeni pod jednym alfą. Walczyliśmy jako oddzielne watahy i prawie wyeliminowaliśmy siebie nawzajem. Nie było przywództwa, przez co watahy takie jak moja, znane z pokojowego życia i rolnictwa, zostały niemal zniszczone. Wielu z naszych bliskich nigdy nie wróciło, a ci, którzy wrócili, zostali na zawsze odmienieni. Tacy jak ja, którzy stracili wszystkich, swoich rodziców, dziadków, wujków i braci, są odrzucani przez ludzi, którzy lubią udawać, że to się nigdy nie wydarzyło. Moja rodzina przepadła, nikt z nich nie wrócił, i dlatego w hierarchii watah...moja krew jest słaba. Nie chcą nas uznawać za swoje rodzaje, i pewnie nie chcą, byśmy zaczęli się rozmnażać i rozprzestrzeniać nasze geny do przyszłych wilków.

Wojownicy wrócili do domu. Słabi nie.

Nigdy na to nie byliśmy gotowi.

Byliśmy rolnikami; byliśmy spokojnymi ludźmi, którzy nigdy nie musieli walczyć w swoim życiu. Podobni do ludzkich legend i opowieści, nie wszyscy wilki są dzikimi maszynami do zabijania lub dzikimi bestiami. Są tacy, którzy są spokojni, kochający ziemię ludzie, którzy nigdy nie chcą doświadczać podniecenia z polowania czy ciepłej krwi innego stworzenia w surowej dzikości. W trwającym od miesięcy wirze zostaliśmy wciśnięci w bitwę na śmierć i życie, a dzieci zostały oddane pod opiekę starych i słabych lub ciężarnych.

Czekaliśmy w nieskończoność, aby dowiedzieć się, kto z naszych kochanych wróciłby do nas, aż pewnej nocy. Kiedy ludzie, którzy mnie opiekowali w ich nieobecności, ostatni z Whyte'ów, którzy byli zbyt bezbronni, by ich podążyć, zostali zabici przez napastnicze wampiry w naszych własnych domach. Na dalekim skraju pól uprawnych byłem jedynym ocalałym, który został przeniesiony do sierocińca. Wydarzenia tamtej nocy są tak mgliste i zagmatwane. Naprawdę tego nie pamiętam i nie wiem, czemu zostałam oszczędzona. Byłam tylko dzieckiem.

Nadal pamiętam cierpienie tego dnia, kiedy inni wracali masowo, bitwa była naprawdę zakończona, wampiry wycofały się, a nikt, absolutnie nikt z mojej watahy, nie wrócił. Cała wataha, ponad czterdziestu ludzi, których podążaniem się opierałem, wszystko co znałem...wszyscy odeszli. Byłam zupełnie sama.

Nie ma większego bólu niż dowiedzieć się, jak osiem-letnie dziecko, że wszyscy, których kiedykolwiek kochałam i przez których zostałam chroniona, nigdy nie wrócą dla mnie. Moje poczucie bezpieczeństwa zostało zniszczone, a przyszłość martwa, i od tamtego czasu znam tylko izolację i samotność jako jeden z wielu, którzy zostali tu rzuconymi, aby zgnić.

Więc oto jesteśmy, dom pełen nastolatków, którzy niosą jedynie żyjący kontakt z naszą przeszłością. Mieszanka zbiegła, ale nikt watah nie będzie się z nami wiązał z obawy przed stworzeniem słabszego potomstwa. Chodzi o dominację w naszym świecie i o moc, pozycję i umiejętności. DNA to wszystko. Nazywają nas Odrzuconą Watahą, co doskonale podsumowuje dlaczego jesteśmy ignorowani.

Już do nikogo nie należymy, chociaż zgodnie z prawem powinniśmy być częścią zjednoczonej społeczności wilków, to nowe jednopłaszczyznowe miejsce watah nas wszystkich łączy. Ale nie jesteśmy, widzą nas jako złorzeczone dzieci i zaprzeczają naszemu istnieniu, wypychając nas na zacienioną stronę góry, aby nie musieli nas widzieć. Ten dom to jedyny dom jaki znamy teraz, a ludzie, którzy się nami opiekują, robią to z obowiązku, nie z miłości. Boją się, że przeklinamy ich przez naszą bliskość.

Zabronione jest porzucanie dziecka watahy, nawet jeśli pochodzi z wstydującej linii krwi. Losy i tradycje mają swoje prawa i zasady, których musimy przestrzegać, a porzucanie bezbronnych jest obrzydliwe. Dlatego otrzymujemy dom, schronienie, jedzenie i edukację. Podstawowa opieka przy założeniu, że dostaniemy się wraz z naszym przebudzeniem. Odcięci jak gnijąca kończyna.

Możemy wyjść, znaleźć naszą ścieżkę i sami się utrzymywać. Przebudzenie daje nam dary i umiejętności, aby iść samodzielnie. Znaleźć watahę, która nas chce, jeżeli to w ogóle jest możliwe. Rozwiąże ich problem i zrzuci z siebie każdą odpowiedzialność względem nas, co jest kiepsko, jeżeli nie zamierzasz tego zrobić w młodym wieku, gdy jesteś złapany tutaj z nami.

Tak więc, oto jestem teraz. Za zaledwie cztery godziny musimy wspiąć się na Shadow Rock pod pełnią księżyca i po raz pierwszy w życiu przekształcę się. Zmienię się z dziecka w kobietę, a moje dary ujawnią się razem z pierwszym pojawieniem się mojego całego wilczego ja i tego, jakkolwiek to będzie wyglądać. Nie że mam jakiekolwiek pojęcie, jakie to będą, jeśli w ogóle będę miała jakiekolwiek. Moi rodzice nigdy nie mówili o swoich.

Od wielu lat obserwuję tę ceremonię raz w miesiącu i nadal przeraża mnie to, że będę jednym z nich. Właśnie tam stoję, przerażona tym, co nowe światło przyniesie. To jest krew pełni, symboliczna czy biblijna niemoc. Nie zwracałam uwagi na nasze badania nad Księżycem, bo dla mnie miały one niewielkie znaczenie.

Przebudzenia wiążą się z bólem i to w dużych ilościach. Jest nieuniknione. Słyszysz trzask kości, rozdarcie skóry i wyjące tych, którzy to przechodzą, które cię nawiedzają na zawsze. Straszne jest to zobaczyć, traumatyzowało mnie to za pierwszym razem, bo byłem wtedy jeszcze tak młody, ale mówią nam, że tylko pierwszy raz boli tak bardzo. Potem będziemy inni, a ból będzie znacznie mniej drapiący, bo będziemy potrafić go leczyć i znosić jako silniejsza rasa.

Widziałem to. Poprawę fizyczną, tak to nazywają. To odejście od dziecięcych cech, umięśnianie się, ukośczenie się, jakby dodano ci wstrzyknięcie nadludzkiego wzmocnienia. Wszyscy, którzy się zmienili, stają się doskonalsi pod każdym względem, nawet jeżeli chodzi o atrakcyjność, co tłumaczy, dlaczego większość samic uważa "Pana" Coltona za boga. Jego geny są silne.

Nie że bym tego chciała. Jestem już wysoka, szczupła i wysportowana, i nie powiedziałabym, że jestem brzydka. Przypisanie mnie do kategorii "dziewczyny z sąsiedztwa" byłoby jednakowym jakimś błędem w moim materiale genetycznym.

Alfowie są przystojni czy piękni i fizycznie doskonali. Nie można wątpić w ich dobre geny, gdy są one widoczne na każdym malutkim detalu. Porównując z ludźmi, to są bogowie wśród mężczyzn.

Teraz mogę tylko czekać.

Skorzystać z prysznica, ubrać się, rozczesać włosy i chodzić tam i z powrotem po pokoju, jak maniak, patrząc na zegar i odliczając minuty do pełni księżyca, która będzie pierwszą nową przyszłością.

To może być pierwszy krok w zmianie wszystkiego.

Mogę wyjść po dzisiejszej nocy; mogę odejść z tej góry i ludzi, którzy traktują nas jakbyśmy byli nikim. Będę wolna, by odlecieć daleko stąd, bez więzi z nikim i niczym. Nikt nie będzie się martwił, jeśli nigdy nie wrócę.

Muszę to przejść najpierw, a potem to będzie początek zupełnie nowego istnienia dla mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Moja krew pędzi mi do głowy, aż mam ból głowy, dłonie spocone, a adrenalina szaleje, gdy podążam ścieżką na szczyt klifu na śliskich nogach. Idę za innymi, tak jak ja, którzy mają przejść przez ceremonię na najwyższym punkcie pełni księżyca. Sączę powietrze, walcząc z nudnościami i wewnętrznym wstrząsaniem strachu, a mój ciało drży, gdy uważnie obserwuję, gdzie stawiam nogi, niemal zderzając się z dziewczyną przede mną. Zataczając się na boki i kopiąc kamienie na swojej drodze, aby się od niej odsunąć.

"Uważaj, gdzie idziesz, odrzućku!" Warknięcie jednego z towarzyszących nam mentorów uderza mnie w bok twarzy otwartą dłonią, przybliżając się do mnie i odrzucając mnie z powrotem w linii, zdecydowanie. Twardo go odepchnąłem, by się nie rozbiję o ścianę skalną, o którą się trącałem, i ledwo uniknąłem upadku na ziemię, kaszlnąłem z bólu. Złapałem się na czas, szybko wyprostowałem i zignorowałem promieniujący ból otarć, i przeskoczyłem dwa kroki, by nadrobić stratę i wrócić do linii, pocierając obolały ramie i ramię po tym zderzeniu. Starałem się nie patrzeć w jego stronę, wiedząc, że jeśli na mnie spojrzy, prawdopodobnie uderzy mnie w twarz za brak szacunku wobec przełożonego.

Jeden z przywódców wyróżniających się alpha w naszym watahie, jeden z Santosów. Nazywa się Raymond i ma około dwudziestu czterech lat. Nienawidzi wszystkiego, co jest z nami związane. Inny wilk z czystej linii krwi, który uważa nas za niedogodność i niegodnych oddychania jego powietrzem.

To jest rzeczywistość mojego życia i jak małą wartość posiadam w tej hierarchii. "Odrzuć" to nazwa dla każdego z nas, jakbyśmy nie mieli już odrębnych tożsamości, i nie mogę się doczekać, aż uwolnię się od tych ludzi i tego życia.

"Stój!" Donośny, ochrypły głos przed nami zatrzymuje nas wszystkich w miejscu, gdy dochodzimy na płaski szczyt klifu znanego jako "Cieńskie Skalisko". To bardziej duży płaskowyż niż skała, ale słońce nigdy nie dociera do tego miejsca swoim światłem i ciepłem, a jednak daje nam bezpośredni i nieprzerwany widok na księżyc każdej nocy. To już od setek lat jest punktem tej ceremonii, i wreszcie jesteśmy tutaj.

Obchodzę dziewczynę przede mną i staję obok niej, by spojrzeć na znajomą scenę przed nami. Mój żołądek kręci się wiedząc, że to się dzieje. Ceremonialne zestawy flar i płonące ogniska przy krawędzi są już tam i jaśnieją jasno, aż do samej krzywej tego gigantycznego plato. Tworzą czerwony i bursztynowy blask, który oświetla przestrzeń, która wkrótce stanie się ciemnością od ściany do ściany tej bezdźwięcznej nocy. Centrum przestrzeni jest oznaczone symbolami na kredzie, a dużym zespołem okręgów je otacza, po jednym dla każdego z tych, którzy mają się obudzić. Wzdycham wewnętrznie, gdy uświadamiam sobie, że to już teraz, i nie mam gdzie się schować. Nie można uciec; nie ma sposobu, żeby to powstrzymać.

"Zdejmijcie tu ubranie i załóżcie te." W ręce wsuwa nam się szorstkie, szare koce wysoki, umięśniony Santo, patrząc na nas z prawie czarnymi oczami, gdy z pogardą prychnął. Idąc dalej, zdaję sobie sprawę, że wielu zgromadziło się wokół krawędzi i nad nami na krawędziach klifów, aby to obserwować. Prawdopodobnie są zirytowani, że pozwala się naszemu rodzajowi na przeprowadzenie tego tak jak inni.

Wszystkie watahy są już tutaj, a w samym środku stoi Juan Santo i jego współpracownicy. Jego drugi zespół, trzeci i jego syn Colton. Ceremonialny szaman, w pełnym stroju, stoi z laską, oczekując rozpoczęcia swoich obowiązków. Coś, czego z pewnością mógłby dokonać z zamkniętymi oczami, jak podejrzewam, odkąd jest tu od tak wielu lat.

Nie czekam na pytanie, oczy w dół, nerwy w strzępach, ale działam. Znam ten rytuał. Owijam go wokół ramion, aby najlepiej ukryć mój ciało, tak samo jak inni, i szybko odepcham się spod swojego przykrycia z pośpiechem. Rzucam swoje rzeczy na sterty, które wrócimy później.

Przeistaczanie rozrywa twoje ubranie na strzępy, więc bycie nagim to najlepszy sposób, aby sobie z tym poradzić. Później będziemy mogli się ubrać ponownie, ale na razie mam tylko ten drapiący, szary koc, żeby zakryć swoją skromność. Nie żeby to było dla kogokolwiek ważne. Nagota wśród wilków jest powszechna i nie jest czymś, co się gapimy lub uważamy za niezwykłe. Tak wielu zmienia się w jednym mgnieniu oka i wraca do człowieka wcale nago. To kolejny znak słabości, żeby być przez ciało nieśmiałym i ukrywać się, jeśli trzeba iść do domu bez ubrań.

Alfa chodzą nago bez obaw, widząc, że są fizycznie doskonali. Jedynym przypadkiem, gdy to jest problemem, jest gdy jakiś mate został gapiący się na kogoś, kto nie jest jego. Samce są terytorialne, zazdrosne i agresywnie przewidywalne, kiedy mają swoje partnerki, więc regularne walki o testosteron są typowe, jeśli patrzą na siebie nawzajem.

To jest dość podstawowe i pierwotne i kolejny powód, dla którego nie będę tęsknić za byciem częścią watahy. Jesteśmy zwierzętami z natury, a ludzie byliby zaniepokojeni tym, co jest u nas normą. Mam na myśli agresję, fizyczną niechęć i nawet bicie się nawzajem nie jest postrzegane tak, jak ludzie by to oceniali u małżonków. Partnerzy się biją, czasem w postaci wilka, i ugryzienia i zadrapania zwykle są najlepszym sposobem na rozstrzygnięcie sporów.

Szybko się rozbieram i zostawiam swoje ubranie i buty w ładnym stosie między swoimi kostkami, by wstać i owinąć swoim koce wokół siebie, ciasno oplatając ciało, aby poczekać na dalsze polecenia i osłonić się przed chłodnym powietrzem. Drżąc z nerwów, spojrzałem szybko na innych, widząc podobny strach, bladą skórę i poważne twarze. Nie jestem jedyną osobą, która jest przerażona. Wszyscy widzieliśmy, jak źle to się kończy, i zanim skończy się ta noc, poczujemy ból nie do porównania z niczym, co przeszliśmy w naszym życiu.

"Idź!" Raymond popycha mężczyznę po mojej lewej stronie, aby to on przewodził drogą, a my posłusznie idziemy cicho, w jednej linii, na otwarte miejsce i kierujemy się w stronę oznaczonych kredą okręgów, które na nas czekają. Przymykam oczy na sekundę, próbując połknąć zalegający mnie lęk, stroskane gardło suche i piecze z wysiłkiem. Trzymam się, szybko podchodzę do pierwszego koła, które widzę, gdy linia przed mną się rozpraszając. Setki par oczu patrzą na nas, czekają i obserwują. Cisza jest ponura w nadchodzącej nocy, a ja patrzę w górę na niebo, aby znaleźć jakąś wieczną spokojność. Księżyc niedługo nas ogarnie. Wkrótce stanie się ciemny i usiany migoczącymi gwiazdami, ale na razie jest jeszcze dzień i musimy zacząć.

Po tym, jak wszyscy szybko zajmują miejsce i usadzają się, donośny głos szamana przełamuje ciszę, wskazując nam wszystkim, abyśmy usiedli, podnosząc swoją laskę. Robię to, co mi każą, szybko opadam na ziemię i siadam, z nogami skrzyżowanymi w kokonie z kocego na zimnej, twardej, żwirowej ziemi pod spodem. Staram się znaleźć tak wiele okrycia pod sobą, aby było mniej niewygodnie. Jestem świadom wnikliwych spojrzeń z każdej strony, i próbuję je wszystkie zignorować.

"Wypij." Coś twardego uderza mnie w żeberka od tyłu, i wytłumiam jęk, siedząc prosto i rzucając głową w tył, żeby zobaczyć drewnianą filiżankę podawaną mi. Inny Santo wciska to w moją rękę, gdy rozkładam ją, by ją wziąć.

"Po co to?" Pytam niewinnie, zawsze zastanawiając się, kiedy to obserwowaliśmy z daleka i głupio naiwny, że spodziewam się uzyskać jakąkolwiek odpowiedź od jednego z nich.

"Wypij to i się dowiesz" - szczerzy zęby, odchodząc bez faktycznej odpowiedzi. Wzdycham, wewnętrznie irytując się jego postawą, zanim spojrzeć na ciemno-ambrowy płyn wewnątrz, którego ciężki zapach ziół i perfum unosi się w górę do mojej twarzy. Widzę, jak inni piją to szybko, bez pytania, i postępuję tak samo.

Smakuje jak gęsty, kleisty miód, nasączony chemikaliami, które pieką w gardle, gdy go połknąłem i prawie się zakrztusiłem jego gęstszą konsystencją. Mam odruch wymiotny, ale udaje mi się powstrzymać i połknąć go z trudem i kilkoma łykami. Zamykam oczy, gdy smak staje się gorzki, rozchodzący się w dół gardła i do żołądka, natychmiast je ogrzewając. Czuje, jak się rozchodzi w moich żyłach i kończynach, znika spod mojej skóry zimę na dotyk kamieni, i niemal od razu czuję się lekko zawrotny. Ziemia wokół mnie porusza się i kołysze delikatnie, jak morze na fali.

Potrząsam głową, ale to jest całkowicie bezcelowe. Garbując się do przodu, abym się nie przewrócił, teraz rozumiem, dlaczego za każdym razem, gdy to obserwowałem, najnowszy obudzony siedział przez całą ceremonię pochylony i nieruchomy, aż zmienił się w wilka. Wydawał się nieświadomy całej tradycji i jej etapów, światło zmieniało się w ciemność. Oni nas upoją dla bólu, a zaczynam tracić pojęcie o wszystkim dookoła mnie, jakby zasłona surrealizmu unosząca się jak ciepła, puchowa mgła pochłania mnie całą.

Nie wiem, jak długo tak trwamy ani co się dzieje, bo słyszę tylko śpiew szamana, tańczącego wokół, trzaskającego, śpiewającego i klaskającego. Moje widzenie jest zamglone i faluje, moje ciało jest ciężkie, a jednak oderwane, i już nie czuję, że jestem tutaj, ani nawet nie jestem świadomy. Czas upływa, ale nie mam pojęcia, jak szybko czy jak wolno, i jedyną rzeczą, o której wiem, że szybko staje się ciemno dookoła mnie, i nie mogę przestać się dryfować w przestrzeni czy tracić orientacji i zanikać. Omotywa mnie w małą czarną przestrzeń wokół mnie, gdzie zapach ognia i kadzidła sprawia, że jestem głupi i senny. To jest spokojne, a jednak jakoś nie jest, a jest namiastką świadomości i strachu, prawie poza zasięgiem.

Zanurzony w dziwnym półśnie, nie mogę już otworzyć oczu ani zrozumieć, co dzieje się wokół mnie. Są na mnie ciepłe ręce, może, ale nie jestem pewien. Nagły wiatr, chociaż nic nie robi, by ochłodzić mój wieczny upał.

Zimna ciecz i pomarszczone dłonie, gdy coś jest rozmazywane po moim czole, sprawiając, że lekko się skrzywiłem z sekundową świadomością, i staram się skoncentrować na tańczącej postaci przede mną. Potrząsającą, dmuchającą dymem, śpiewającą piosenkę, która spływa po moim nosie, i przywołując pamięć, wiedzę, że nowe obudzenia są oznaczone świeżo zabitym wilczym krwią, aby przygotować się na ich przemianę. Moja twarz będzie miała znamię wilka z zabitym przez naszego Alfa zwierzęcia.

Szorstkość czegoś, co ciągnie się po mojej skórze, lekko mnie zaskakuje, a potem nagle unoszę się i płasko unoszę się, lub płynę, lub może leżę. Już nie mam pojęcia. Nigdy jeszcze nie czułem niczego takiego, nawet gdy pierwszy raz byłem pijany kilka miesięcy temu, gdy znaleźliśmy jakieś alkoholowe napoje w kredensie w sierocińcu. Jestem zbyt wykończony, by wiedzieć, co robi moje ciało, a ciężkie, głośne tony wilczej piosenki rozbrzmiewają po górach, gdy watahy śpiewają dla powitania naszego księżyca.

Wspomnienie wielokrotnego świadka tego przypomina mi, że zabierają ich, wyciągają koce, aby przemienić ich i kłaść na nich pod pełnym księżycem, a logiczne jest, że aleją troszcząc się o skruchę dla nowych, którzy zmieniają się w tej nocy. Prawdopodobnie teraz jestem odłączony od swoich kończyn, gdy ciepłe uczucie prowadzi po moim policzku. Chrapliwy głos dobywa się zza mgły.

"Będzie bolało... Czękam, z niecierpliwością to oglądam, Odrzutku. A może skorzystam z tobie w tym chwale. W końcu zdobędę to, czego pragnę." Ledwo rozpoznaję głos, ale instynkt mówi mi, że to Damon, chłopak z watahy Conran, który próbował mnie pocałować rok temu. Zapędził mnie do kąta w korytarzu szkolnym, przycisnął do ściany i próbował zmusić mnie do pocałunku, wciskając swoją rękę pod spódniczkę. Odepchnęłam go, zostawiając mu bliznę na uśmiechawej twarzy, a odkąd to zrobił, dążył do mnie jakby szaleniec. Nie żebyśmy go zbyt źle oznaczyli, szybko się goi, ale zostawiłem na nim wgniecenie w jego duma i ego.

Nie mogę zareagować, i gdy palące uczucie wędruje w dół mojego ramienia, mogę tylko się wiercić, tak bardzo chcąc, żeby usunął ze mnie ręce. Nie jest aż tak głupi i z całym spojrzeniem skierowanym w naszą stronę zostawia mnie w spokoju z moim losem, gdy staram się wrócić do poczucia teraźniejszości. Nagle boję się, że to on będzie jednym, który mnie potem ułoży, gdy to się skończy. Odpowiedzialnym za zaprowadzenie mnie z powrotem do moich ubrań i ukrycia w cieniu krawędzi klifu. Kto wie, co on zrobi? Nie pamiętam, czy przemiana wyprowadza cię z odurzenia narkotycznego po jej zakończeniu czy nie.

Nie mogę dłużej na tym polegać, bo silne światło spada na mnie tak mocno, aż całe ciało, niemal jakby płyta żarowa, i gwałtownie uniosłem się w pozycję wyprostowaną na podłodze. Każdy cal mojej skóry wrze i pęka, osiągając piekące poziomy tortur, jakbym został podpalony i szarpnąłem się w esości w kierunku podłogi, starając się złagodzić ból, ale nie mogąc niczego więcej niż krzyczeć.

Wrzeszczę z bólu, więżąc się w mękach, gdy intensywne uczucie rozrywa moją skórę z kości i mnie otacza. Mój głos pogłębia się, skrzypiąc i ochrypły, jakbym połykał drzazgi, i płacz zamienia się w warczenie, moje gardło prawie pękające od ognia w wysiłku. Przez chwilę to jest jakby duszenie. Jestem atakowana. Moje ciało jest szarpane, skręcane, łamane i zabijane, ale to nie jest inny wilk... to przemiana. Jest to o wiele gorzej, niż sobie kiedykolwiek wyobrażałam.

Chrząszczący, drgający i niszczący ból przechodzi przez mnie piekielnie. Popycha mnie do toczenia się, aby złagodzić ból, jak brud, kamienie i kurz drapią i palą moje ciało, gdy po nich zsuwam się. Skulam się i jęczę, ale to nie ulża żadnej torturze związanej z rozrywaniem i rozdrabnianiem mojego ciała. Krzyczę, błagam moją matkę, żeby mnie uratowała, wołam do Przeznaczenia, żeby to zatrzymało, i drapię się o skały, łamiąc palce czystą siłą walki i zadzierając resztki skóry o ostre krawędzie pod sobą.

Nikt nie mógł mnie przygotować na to, jak to się czuje, i jestem przewracana na lewą stronę, gdy mocne światło chwyta mnie całą powierzchnią ciała, prawie jakby włączono palnik, i natychmiastowo wciągam się w położeniu połowicznym na podłodze. Każdy cal mojej skóry bulgocze, pęka i piecze od rozlewania się i jestem spięty i drapuję się po ziemi, ocierając się o nią, z wysiłkiem sapania. Wyję jak dziecko w bólu, walczyłem o przetrwanie, w tym manowcu rozbijając paznokcie o szorstki teren i zadzierając palce po ostrych krawędziach pod sobą.

Nikt nie mógł przygotować mnie na to, jak to jest, i moje ciało jest przewracane na lewą stronę, gdy mocne światło zabija mnie na całości, skurcze, i bestialskie męki przeszywają mnie. To już nie ja

Przesuń w górę, aby kontynuować

Awakening Rejected Mate

Awakening Rejected Mate

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa