Awakening Rejected Mate autor L.T. Marshall

Wiesz, te historie o niechcianych odrzutach, których bliscy albo umarli, albo je porzucili, by bezcelowo wędrować przez świat? Bezwartościowe nikim, prawie niewidoczne dla innych ludzi. Nie ma w nich nic spektakularnego, żadnego wielkiego wzrostu z niczego do czegoś, gdy stają się dorosłe.

Tak, cóż, to w pewnym sensie jest moja historia.

Mam na imię Alora Dennison i właśnie za kilka godzin mam ceremonię Przebudzenia w wieku osiemnastu lat, bez kompletnie nikogo, kto by się o mnie martwił; bez wsparcia, rodziny i zdecydowanie bez przyjaciół. Trochę jestem późno rozwijającą się osobą, przypuszczam. Ale to nie jest nietypowe w moim rodowodzie, bo prawie każda kobieta w mojej rodzinie nie “ujawniała się” do późnego okresu dojrzewania, z tego co pamiętam. Tak samo jak inni w sierocińcu, tutaj uwięzieni ze mną. Inny powód, dla którego jesteśmy ignorowani i zostawieni samym sobie w tej piekielnej jaskini, którą nazywają domem.

Ceremonia mojego Przebudzenia wywołuje we mnie napięcie i niepokój, i teraz nieustannie chodzę tam i z powrotem po pokoju, który dzielę z Vanką. Ona jest podobna do mnie, ale przez wszystkie te lata, odkąd razem mieszkamy, nie mogę powiedzieć, że staliśmy się przyjaciółmi w jakikolwiek sposób. Ona jasno daje do zrozumienia, że mnie nie lubi, podobnie jak inni wokół mnie, wszyscy trzymają dystans. Tolerujemy się nawzajem, ale żadne z nas nigdy nie miało więzi.

Jestem sierotą, której rodzice zginęli w wojnie dziesięć lat temu z wampirami. Tak samo jest z nią, ale to w żaden sposób nie sprawiło, że stała się bardziej przychylna dla mnie. Przypuszczam, że to dlatego, że pochodzi z linii Santo, a oni nienawidzą rodu Whyte od dawna przed tą wojną. Byliśmy już zwaśnieni, zanim wampiry zjednoczyły nas wszystkich, a stare rany i urazy to nie coś, czego wilki szybko się pozbywają.

Byłyśmy dwiema małymi dziewczynkami, pozostawionymi bez bezpośrednich opiekunów związanych więzami krwi, umieszczonymi tutaj, aby spędzić swoje dni w niekonwencjonalny sposób. Byłoby łagodniej kończyć nasze cierpienie zamiast zostawiać nas na pastwę oskarżeń jako wyjęte spod prawa wśród naszych ludzi, naszego rodzaju. Odrzucane, ponieważ jesteśmy wstydliwym dowodem na to, że nasze watahy nas zawiodły. Nie sądzę, żeby wiedziały, co z nami zrobić. Tylu młodych ludzi, którzy nie mają już nikogo, kto by się nimi zaopiekował i wychował ich według naszych zasad, a którzy są postrzegani jako przeklęci. Byli wstydem dla ich rodzin, a my musimy nosić ten ciężar jak wieczne czarne znamię namalowane na twarzach.

Jestem zdumiona, że dzieci takie jak my nawet mogą przeprowadzić tę ceremonię. Chodzi o coś naprawdę ważnego, a my jesteśmy takimi nikim. Jesteśmy trochę jak zagubione chłopaki w Nibylandii, ale... żadne z nas nie chce tu pozostać, a dorastanie to jedyny sposób na ucieczkę.

Twoje Przebudzenie jest tak jakby ukończeniem nauki, w pewien sposób. Przejście z dziecka w dorosłe życie i zwykle wtedy znajduje się miejsce, pozycja w stadzie i zdobywa partnera. I nie mam złudzeń, że oznacza to coś takiego dla którejkolwiek z nas, które zmienimy się dzisiaj wieczorem. Są cztery osoby ze sierocińca i słyszałam, że może trzech z innych watah także. Kilka dzieci próbuje się uwolnić, znaleźć swoją ścieżkę i to wszystko w obecności całego "Packdom'u".

Packdom to tuzin watah wilków ze stanu. Muszą się wszyscy spotkać na Shadow Rock, żeby oglądać twoją pełną przemianę po raz pierwszy podczas pierwszego pełniącego księżyca twojego miesiąca urodzin. Łatwo jest to ustalić. W tygodniach przed twoimi urodzinami zaczynasz się zmieniać w niewielkie sposoby, i, cholera, jak boleśnie to boli, jakby ktoś łamał ci wnętrzności i rozciągał w napadach poważnego, skręcającego bólu, którego nie możesz kontrolować.

Dla wszystkich znaki są bardzo czytelne. Trochę jak pokwitowanie dla wilkołaków, przypuszczam. Dojrzewanie, poprawa fizyczna i ogromny wzrost apetytu i agresji. Chwile, w których zaczynasz boleśnie się przemieniać, a potem to szybko mija, więc nigdy nie dochodzisz do pierwszej przemiany, ale jest zgłaszane, i nikt nie może tego ukryć. Ból, którego się spodziewasz w pierwszej przemianie, jest oszczędzony na pełnię księżyca po twoich urodzinach.

Niektórzy przechodzą przez to później w życiu, a niektórzy wcześniej. Zwykle jest to oznaka twojego miejsca w hierarchii w momencie przebudzenia. Według starszych watahy Santo, im dłużej to trwa, tym słabsze jest twoje DNA, ale moi rodzice nie wspominali o tym, gdy byłam mała. Więc to, że mam osiemnaście lat, stawia mnie na samym dole w hierarchii i potwierdza, że moja krew nie była krwią wojowników ani też wystarczająco odporna, by być czymś ważnym. Vanka ma szesnaście lat i też przejdzie dzisiaj tę przemianę, ale mając w sobie krew Sieroty, powinna przeszłać to o wiele wcześniej. Przypuszczam, że to, co jej miesza się we krwi, powoduje, że uważają ją za obcą.

Chodź, popatrz na Santosów. To aktualnie rządząca wataha w stanie i każdy z ich rodziny przeszedł to przed dziesiątym rokiem życia. Colton, następca Alfy jako Alpha, ma dziewiętnaście lat, and panoszy się nad wszystkimi w naszym królestwie i biegał z watahą od kiedy był niewiele ponad małym ośmioletnim chłopcem.

Wszyscy członkowie jego rodziny wrócili z wojen, co mówi wiele o czystości ich genów, sile i umiejętnościach w walce. Jest przeznaczony do objęcia roli Alpha po swoim ojcu i ze wszystkim co się dzieje, nie będzie Alpha tylko watahy Santo, ale wszystkich nas. To coś, co nie zdarzyło się w naszym życiu, ale rozpocznie nowy świt pod względem sposobu życia watach.

Santo nie jest miłym gościem. Nikt z nich nie jest. Spaceruje wśród swojej podwładnych watahy, patrzy z góry na takich jak my i nigdy nie nawiązuje kontaktu wzrokowego ani nie odpowiada osobom poniżej swojego stanu. Tak to tutaj działa. Dominacja i siła są dla wilków wszystkim. Ma arogancję swojego ojca i wie, że każda samica w okresie dojrzewania pragnie zostać jego partnerką. Jeszcze nie wybrał oficjalnie ani nie oznaczył, i pomimo że ma zawsze przy boku tę samą dziewczynę, można go jeszcze zaznaczyć.

Bezgranicznie przystojny w tym ciemnym, latynoskim stylu pięknego chłopaka o zbyt pięknej twarzy. Ma ponad sześć stóp wzrostu i obłąkańczo wydaje swoją agresję, bez wysiłku, a także jest jednym z największych spośród nas czarnych wilków podczas przemiany. Myślę, że jedyny raz, kiedy zauważył moje istnienie, to była ta chwila, kiedy odepchnął mnie w drodze do sali przejścia. Potknęłam się przed nim na korytarzu do głównej sali, podczas gdy on nie zwrócił na mnie uwagi i nie opuścił taktyki, mocno mnie odepchnął jakbym była lekkim śmieciem. Wszystkie dziewczyny śmiały się ze mnie, kiedy wylądowałam na tyłku i poślizgnęłam się z powrotem na śmieciarkę, i zawsze dbam, żeby nie wchodzić mu w drogę.

Nie mamy zbyt dużo czasu w tym samym miejscu. Mieszkam w sierocińcu i uczę się w szkole zbudowanej wyłącznie dla naszego rodzaju, z dala od "normalnych" ludzi. On był rok przede mną, więc rzadko się mijałyśmy przez cały ten czas, a ponieważ mieszka z watahą na południowym stoku góry, przychodząc na północ tylko wtedy, gdy jest to konieczne, nigdy go ani żadnych jego podwładnych nie widzę. Podobnie jak wszyscy inni, którzy unikają "Odrzuconych".

Po Wielkiej Wojnie nasi ludzie przemieszczali się z okolicznych terenów i zbiegali się bliżej góry. Trzymali się blisko, aby być chronionym i nikt nigdy stąd nie wychodził. Jego ojciec jest oficjalnie nieoficjalnym dominującym Alfa i lubi się sprawdzać u wszystkich na górze, kiedy uważa to za stosowne. Od czasu, gdy Colton ukończył studia, widzimy go tylko w czasie oficjalnych odwiedzin u boku ojca. Panując nad ich nowo odkrytym królestwem posłusznych i uległych watah, zachowuje porządek i prawo.

Plotka mówi, że wampiry od kilku miesięcy, może nawet lat, zbierają się i gromadzą siły, by odzyskać liczebność i rozpocząć nową wojnę przeciwko nam. Zawsze wiedzieliśmy, że tak się stanie. Wygraliśmy bitwę, ale nie pokonaliśmy ich w taki sposób, jakiego chcieliśmy. Wielu przetrwało i uciekło, i przez blisko dziesięć lat dochodzili do siebie po tym i lizali rany. To było takie ciche przez tak długi czas, tak dziwnie, ale w powietrzu było też sporo niepokoju i niepokoju, tak jakby pakty zwołały spotkanie miesiąc temu, by zdecydować o losie naszej przyszłości. Kłopoty wrze, i wszyscy to czujemy, na naszą czujką czuć wiarę, że zbliża się coś wielkiego. Uważają, że połączenie w jedną watahę i jedno jedność jest odpowiedzią na zbliżającą się wojnę. Nie zmienia to wiele, bo żyliśmy prawie tak przez dekadę.

Nigdy wcześniej nie byliśmy zjednoczeni pod jednym alfą. Walczyliśmy jako oddzielne watahy i prawie wyeliminowaliśmy siebie nawzajem. Nie było przywództwa, przez co watahy takie jak moja, znane z pokojowego życia i rolnictwa, zostały niemal zniszczone. Wielu z naszych bliskich nigdy nie wróciło, a ci, którzy wrócili, zostali na zawsze odmienieni. Tacy jak ja, którzy stracili wszystkich, swoich rodziców, dziadków, wujków i braci, są odrzucani przez ludzi, którzy lubią udawać, że to się nigdy nie wydarzyło. Moja rodzina przepadła, nikt z nich nie wrócił, i dlatego w hierarchii watah...moja krew jest słaba. Nie chcą nas uznawać za swoje rodzaje, i pewnie nie chcą, byśmy zaczęli się rozmnażać i rozprzestrzeniać nasze geny do przyszłych wilków.

Wojownicy wrócili do domu. Słabi nie.

Nigdy na to nie byliśmy gotowi.

Byliśmy rolnikami; byliśmy spokojnymi ludźmi, którzy nigdy nie musieli walczyć w swoim życiu. Podobni do ludzkich legend i opowieści, nie wszyscy wilki są dzikimi maszynami do zabijania lub dzikimi bestiami. Są tacy, którzy są spokojni, kochający ziemię ludzie, którzy nigdy nie chcą doświadczać podniecenia z polowania czy ciepłej krwi innego stworzenia w surowej dzikości. W trwającym od miesięcy wirze zostaliśmy wciśnięci w bitwę na śmierć i życie, a dzieci zostały oddane pod opiekę starych i słabych lub ciężarnych.

Czekaliśmy w nieskończoność, aby dowiedzieć się, kto z naszych kochanych wróciłby do nas, aż pewnej nocy. Kiedy ludzie, którzy mnie opiekowali w ich nieobecności, ostatni z Whyte'ów, którzy byli zbyt bezbronni, by ich podążyć, zostali zabici przez napastnicze wampiry w naszych własnych domach. Na dalekim skraju pól uprawnych byłem jedynym ocalałym, który został przeniesiony do sierocińca. Wydarzenia tamtej nocy są tak mgliste i zagmatwane. Naprawdę tego nie pamiętam i nie wiem, czemu zostałam oszczędzona. Byłam tylko dzieckiem.

Nadal pamiętam cierpienie tego dnia, kiedy inni wracali masowo, bitwa była naprawdę zakończona, wampiry wycofały się, a nikt, absolutnie nikt z mojej watahy, nie wrócił. Cała wataha, ponad czterdziestu ludzi, których podążaniem się opierałem, wszystko co znałem...wszyscy odeszli. Byłam zupełnie sama.

Nie ma większego bólu niż dowiedzieć się, jak osiem-letnie dziecko, że wszyscy, których kiedykolwiek kochałam i przez których zostałam chroniona, nigdy nie wrócą dla mnie. Moje poczucie bezpieczeństwa zostało zniszczone, a przyszłość martwa, i od tamtego czasu znam tylko izolację i samotność jako jeden z wielu, którzy zostali tu rzuconymi, aby zgnić.

Więc oto jesteśmy, dom pełen nastolatków, którzy niosą jedynie żyjący kontakt z naszą przeszłością. Mieszanka zbiegła, ale nikt watah nie będzie się z nami wiązał z obawy przed stworzeniem słabszego potomstwa. Chodzi o dominację w naszym świecie i o moc, pozycję i umiejętności. DNA to wszystko. Nazywają nas Odrzuconą Watahą, co doskonale podsumowuje dlaczego jesteśmy ignorowani.

Już do nikogo nie należymy, chociaż zgodnie z prawem powinniśmy być częścią zjednoczonej społeczności wilków, to nowe jednopłaszczyznowe miejsce watah nas wszystkich łączy. Ale nie jesteśmy, widzą nas jako złorzeczone dzieci i zaprzeczają naszemu istnieniu, wypychając nas na zacienioną stronę góry, aby nie musieli nas widzieć. Ten dom to jedyny dom jaki znamy teraz, a ludzie, którzy się nami opiekują, robią to z obowiązku, nie z miłości. Boją się, że przeklinamy ich przez naszą bliskość.

Zabronione jest porzucanie dziecka watahy, nawet jeśli pochodzi z wstydującej linii krwi. Losy i tradycje mają swoje prawa i zasady, których musimy przestrzegać, a porzucanie bezbronnych jest obrzydliwe. Dlatego otrzymujemy dom, schronienie, jedzenie i edukację. Podstawowa opieka przy założeniu, że dostaniemy się wraz z naszym przebudzeniem. Odcięci jak gnijąca kończyna.

Możemy wyjść, znaleźć naszą ścieżkę i sami się utrzymywać. Przebudzenie daje nam dary i umiejętności, aby iść samodzielnie. Znaleźć watahę, która nas chce, jeżeli to w ogóle jest możliwe. Rozwiąże ich problem i zrzuci z siebie każdą odpowiedzialność względem nas, co jest kiepsko, jeżeli nie zamierzasz tego zrobić w młodym wieku, gdy jesteś złapany tutaj z nami.

Tak więc, oto jestem teraz. Za zaledwie cztery godziny musimy wspiąć się na Shadow Rock pod pełnią księżyca i po raz pierwszy w życiu przekształcę się. Zmienię się z dziecka w kobietę, a moje dary ujawnią się razem z pierwszym pojawieniem się mojego całego wilczego ja i tego, jakkolwiek to będzie wyglądać. Nie że mam jakiekolwiek pojęcie, jakie to będą, jeśli w ogóle będę miała jakiekolwiek. Moi rodzice nigdy nie mówili o swoich.

Od wielu lat obserwuję tę ceremonię raz w miesiącu i nadal przeraża mnie to, że będę jednym z nich. Właśnie tam stoję, przerażona tym, co nowe światło przyniesie. To jest krew pełni, symboliczna czy biblijna niemoc. Nie zwracałam uwagi na nasze badania nad Księżycem, bo dla mnie miały one niewielkie znaczenie.

Przebudzenia wiążą się z bólem i to w dużych ilościach. Jest nieuniknione. Słyszysz trzask kości, rozdarcie skóry i wyjące tych, którzy to przechodzą, które cię nawiedzają na zawsze. Straszne jest to zobaczyć, traumatyzowało mnie to za pierwszym razem, bo byłem wtedy jeszcze tak młody, ale mówią nam, że tylko pierwszy raz boli tak bardzo. Potem będziemy inni, a ból będzie znacznie mniej drapiący, bo będziemy potrafić go leczyć i znosić jako silniejsza rasa.

Widziałem to. Poprawę fizyczną, tak to nazywają. To odejście od dziecięcych cech, umięśnianie się, ukośczenie się, jakby dodano ci wstrzyknięcie nadludzkiego wzmocnienia. Wszyscy, którzy się zmienili, stają się doskonalsi pod każdym względem, nawet jeżeli chodzi o atrakcyjność, co tłumaczy, dlaczego większość samic uważa "Pana" Coltona za boga. Jego geny są silne.

Nie że bym tego chciała. Jestem już wysoka, szczupła i wysportowana, i nie powiedziałabym, że jestem brzydka. Przypisanie mnie do kategorii "dziewczyny z sąsiedztwa" byłoby jednakowym jakimś błędem w moim materiale genetycznym.

Alfowie są przystojni czy piękni i fizycznie doskonali. Nie można wątpić w ich dobre geny, gdy są one widoczne na każdym malutkim detalu. Porównując z ludźmi, to są bogowie wśród mężczyzn.

Teraz mogę tylko czekać.

Skorzystać z prysznica, ubrać się, rozczesać włosy i chodzić tam i z powrotem po pokoju, jak maniak, patrząc na zegar i odliczając minuty do pełni księżyca, która będzie pierwszą nową przyszłością.

To może być pierwszy krok w zmianie wszystkiego.

Mogę wyjść po dzisiejszej nocy; mogę odejść z tej góry i ludzi, którzy traktują nas jakbyśmy byli nikim. Będę wolna, by odlecieć daleko stąd, bez więzi z nikim i niczym. Nikt nie będzie się martwił, jeśli nigdy nie wrócę.

Muszę to przejść najpierw, a potem to będzie początek zupełnie nowego istnienia dla mnie.